The Etruscan Smile (2018)

Mooie kleine sympathieke film over een oude terminale Schot een wereld rol van Brian Cox ook de rest van de cast mag er zijn naast boven genoemde ook nog een kleine rol van Peter Coyote, Treat Williams en Tim Matheson.

Ik vind het altijd moeilijk om mijn mening te geven over films. Ik kan nooit de juiste en voldoende woorden vinden en als ik dan de mooie meningen van anderen lees die hier hun boodschap achterlaten, word ik gewoon jaloers. Bij mij is een film vaak "super", "mooi", "redelijk" of "complete bagger". Van deze film heb ik echt genoten. Ik vond het verhaal goed, ik vond de acteurs goed (vooral Brian Cox) en het kwam ook echt geloofwaardig over. Misschien ben ik wel een ouwe sentimentele zak, maar nogmaals... "Ik heb genoten van de film".

Mooi verwoord. Kort en bondig, daar hebben we wat aan. ?

Brian Cox overtuigt als de weerbarstige Schot op leeftijd Rory MacNeil die wegens gezondheidsproblemen intrekt bij zijn zoon ]JJ Feild] in San Francisco. Ians echtgenote Emily [Thora Birch] doet er alles aan om het haar veeleisende schoonvader naar de zin te maken, maar Rory ontdooit pas echt door de aanwezigheid van zijn piepjonge kleinzoon Jamie. Wanneer hij ook nog eens kennismaakt met de alleenstaande Claudia [Rosanna Arquette] is het volstrekt duidelijk hoe het allemaal gaat aflopen, maar Cox' enthousiasme is aanstekelijk en Birch was nog nooit zo charmant.

Vlotte films over afkomst en de kloof tussen de moderniteit en life back to basics. Dit opgevat in een drama met een vleugje humor. De humor die vooral komt van de eigenzinnige stugge Rory die mooi vorm werd gegeven door Brian Cox.

Vrij gemoedelijk en luchtige film die de nodige clichés en tegenstellingen niet schuwt. Het oogt soms nogal gemaakt en gecreëerd, maar het werkt wel. De band die Rory heeft met zijn kleinzoon is innemend. Het sentimentele sausje is nooit ver weg.

Nu, de film is helemaal niet slecht te noemen. Vrij aangenaam vertier van 100 minuten. Film met een luchtige moralistische toon (je roots, het gejaagde leven, doen waar je je goed bij voelt enz ...).

Ik snap niet waarom deze film zo'n bescheiden quotatie krijgt. Voor mij behoort hij tot de top van de films die ik ooit heb gezien. Het hele plaatje klopt: een krachtige acteurprestatie, een prachtig scenario, een thema dat universeel is, en je doet nadenken over de rush van onze moderne samenleving, prachtige muziek, aangrijpende beelden (de traan op de wangen van het kind), een moeilijk thema (doodgaan) dat niet uit de weg wordt gegaan. Uit deze film neem je echt iets mee. Voor mij mag hij staan naast kanjers als ' The name of the Rose' en 'The perfume'.