Meningen

Gertten toont hoe journalisten in Uzbekistan de mond wordt gesnoerd aan de hand van het relaas van Galima Bukharbaeva, die sinds 2005 in ballingschap leeft in Zweden. Deze documentaire begint in de winter van 2016, wanneer Galima probeert een campagne op te zetten voor haar broer Iskander. Hij zit vast op verdenking van een aanslag op President Karimov in 1999 (die daar in 2020 nog altijd aan de macht was) en is zonder meer bedoeld om Galima en haar collega’s te intimideren. Het verhaal is relevant, maar gezien het maatschappelijk klimaat in de landen rondom Rusland weinig verrassend en Gerttens beeldregie is te sober om de urgentie van dit relaas over te brengen.

Sinds de invasie van de Aarde door de Formics, 50 jaar geleden, zijn tientallen miljoenen doden gevallen. The International Fleet is naarstig op zoek naar iemand die over specifieke kwaliteiten beschikt om de Formics te slim af te zien. Recrutering begint al op jonge leeftijd en Andrew ‘Ender’ Wiggin [Asa Butterfield] krijgt een kans om zich te bewijzen. Onder supervisie van kolonel Hyrum Graff [Harrison Ford] en majoor Gwen Anderson [Viola Davis] en met wat hulp van mentor Mazer Rackham [Ben Kingsley] moet Ender zien uit te groeien tot de leider die de mensheid moet redden. Daarvoor moet hij een aantal testen in de vorm van spellen doorstaan en daar zit gelijk het manco. Ender is in feite nooit in gevaar en daarom wil dit maar niet spannend worden. Maar de vormgeving is fantastisch.

De oorspronkelijke Endless Love uit 1981 staat te boek als één van de slechtste films die genomineerd werd voor een Oscar (voor de titelsong van Lionel Richie, een duet met Diana Ross). Ondanks een op papier sterke ondersteunde cast (met verder ook Joely Richardson en Robert Patrick) is dit bepaald geen verbetering. Een houterige Pettyfer speelt de rol van David die valt voor de steenrijke Jade [Gabriella Wilde] die sinds de dood van haar broer in haar schulp is gekropen. Jades vader [Bruce Greenwood] ziet David niet zitten en blablabla. Pak de clichébingokaarten er maar bij: altijd prijs!

Jaren nadat Aaron en [Aaron Moorhead] en broer Justin [Justin Benson] een cult/commune hebben achtergelaten ontvangt Aaron een videoboodschap vanuit het kamp die 'de hemelvaart' oftewel een massale zelfdoding aankondigt. Na enige aarzeling besluiten de broers samen terug te keren om te kijken hoe de vork in de steel zit. In de eerste helft zetten de hoofdrolspelers/regisseurs een onheilspellende sfeer neer hoge verwachtingen oproept, maar halverwege beginnen de vreemde wendingen (in de negatieve zin des woords) zich op te volgen en ontaardt het in een teleurstellende, dwaze finale die louter leunt op special effects en niet langer op sfeer.

Uitgebluste geschiedenisdocent Adam [Jake Gyllenhaal] huurt op advies van een collega [Joshu Peace] een video en ontdekt dat een klein rolletje wordt gespeeld door iemand die als twee druppels water op hem lijkt. Adam ontdekt dat deze Anthony [Jake Gyllenhaal] ook in Toronto woont en kan de verleiding niet weerstaan om hem op te zoeken. Wanneer Adam wordt aangezien voor Anthony begint een bizar en psychologisch verwarrend dubbelspel waar Adams vriendin Mary [Mélanie Laurent] en Anthony’s vriendin Helen [Sarah Gadon] een pion worden. Fascinerende, sterk geacteerd psychologische thriller à la David Lynch en David Cronenberg is een intellectuele puzzel met een cryptische ontknoping waar je nog lang over kunt napraten. Een ijzersterke collaboratie tussen Villeneuve en camerapersoon Nicolas Bolduc en veelvuldig bekroond in eigen land, maar het vage verhaal zal niet aan iedereen besteed zijn.

Een biografie over de recalcitrante, genial Duitse regisseur Rainer Werner Fassbinder zou nooit een gemakkelijke zit worden, maar Roehler dompelt je wel heel erg onder in de bohemiaanse levensstijl en het egocentrische gedrag van de regisseur dat hier weinig plezier aan valt te beleven. Masucci geeft zich op indrukwekkende wijze over in de titelrol en Roehler weet op fraaie wijze de esthetiek van Fassbinders films (vooral het dramatische gebruik van kleur) na te bootsen. Technisch verbluffend en uitstekend geacteerd, maar bepaald geen gemakkelijke filmervaring.

Docent Rachel Friedmann [Virginie Efira] vindt haar ware liefde in Ali [Roschdy Zem], die de voogdij van zijn dochter Leïla [Callie Ferreira-Goncalves] deelt met zijn ex-vrouw Alice [Chiara Mastroianni]. Rachel raakt verknocht aan Leïla, maar blijft zich een derde wiel aan de wagen voelen. Zou een eigen kind dat gevoel weg kunnen nemen? Een prangende vraag voor een vrouw in de veertig voor wie de kans op zwangerschap snel aan de horizon dreigt te verdwijnen. Zlotowski’s scenario voelt authentiek en gooit het nooit op grote moties, maar richt zich op de alledaagse momenten die een grotere impact hebben op Rachel dan ze laat merken. Efira is fantastisch in een rol die haar een welverdiende Lumiere Award voor Beste Actrice opleverde in een film die op ontwapenende wijze inzicht geeft in de angsten en onzekerheden die veel vrouwen in die leeftijd zullen herkennen.

De 14-jarige Achraf [Ali Helali] volgt zijn neef Nizar [Yassine Samouni] in een berggebied dat wegens de aanwezigheid van mijnen en terroristen tot verboden terrein is verklaard. Het bezoek aan deze prachtige omgeving krijgt een gruwelijke wending wanneer terroristen Nizar onthoofden en Achraf bewusteloos achterlaten om de boodschap over te brengen dat indringers hier niet welkom zijn. Bij terugkeer moet Achraf zich verantwoorden bij Nizars familie, die overweegt Nazirs lichaam op te halen. Prachtig spel van de jeugdige cast (waaronder Wided Dadebi als leeftijdsgenoot Rahma) en schitterend gefilmde, poëtische droomsequenties in een indringende reconstructie van een waargebeurd incident.

Depressieve weduwe Suzanne [Juliette Armanet] laat haar minderjarige kinderen achter bij haar zus Jeanne [Camille Cottin] en verdwijnt spoorloos. Jeanne is een carrièrevrouw die nooit kinderen heeft gewild, maar als zij niet voor Gaspard [Manoã Varvat] en Margaux [Nina Birman] wil zorgen, is de kans groot dat de kinderbescherming hen zal scheiden. Jeannes morele en persoonlijke dilemma’s zijn zeker niet verrassend, maar het goede spel van de kinderen en sympathieke bijrollen van Monia Chokri (als een oude vriendin) en Guillaume Gioux (als een welwillende agent) geven dit een streepje voor vergeleken met andere films over dit thema.

Cuda [Antonio Banderas] is het type ‘enforcer’ dat mensen die niet op tijd betalen zonder pardon een kogel door de kop schiet, maar aangezien hij zich zo schuldig voelt over de slechte relatie met zijn tienerdochter [Vivan Milkova] dat hij een rondzwervend tienermeisje [Zolee Griggs] wat geld voor onderdak en eten biedt, moeten we blijkbaar sympathie voor hem opbrengen? Datzelfde geldt voor Stray [Mojean Aria], een meedogenloze en niet al te snuggere straatvechter die oprechte gevoelens blijkt te koesteren voor stripper Lexus [Alexis Ren]. 2 Chainz mag een variant op zijn flamboyante en ietwat megalomane zelf spelen in dit routinematige en vrij knullig geschreven misdaaddrama dat in ieder geval een paar niet onaardige knokpartijen bevat.

Gebaseerd op een minder bekend boek van Graham Greene en met Michael York in de hoofdrol en een setting in vooroorlogs Nazi-Duitsland zou je denken dat er wellicht een link is met Cabaret, dat een jaar eerder in de bioscoop verscheen. Dit drama zit vol Nazi-parades, Nazi-soldaten en Nazi-propaganda verspreid via de vele luidsprekers die het haast onmogelijk maken Hitlers speeches te negeren. Peter Finch speelt zakenman Erich Krogh die zijn fortuin heeft verdiend in Duitsland en op het punt staat te trouwen met Kate Farrant [Hildegard Neil]. Wanneer Kate bezoek krijgt van haar ietwat naïeve broer Anthony [Michael York], ontdekt hij langzaam maar zeker dat Krogh een duister spelletje speelt. Dat maakt hem echter een doelwit voor Kroghs sluwe rechterhand Haller [Joss Ackland].

Een sterke productie met veel aandacht en budget voor sets, kleding en figuranten die de optimistische uitbundigheid van het tijdperk goed tot leven brengen. Het duurt echter wat lang voor het verhaal op gang komt, waardoor het eerste uur minder boeiend is. Het laatste half uur is wel weer ijzersterk, met een spel poker tussen Ackland en York als één van de dramatische hoogtepunten.

Tijdens een bezoek aan Oekraïne ontdekte chirurg Harry Marsh hoe erbarmelijk de medische hulp in dat land was. Mede geïnspireerd door zijn collega Igor Petrovitsj, die onder deze omstandigheden zo goed mogelijk zijn werk doet, biedt Marsh zijn hulp aan. Hij zorgt voor meer deugdelijk operatiegereedschap en keert regelmatig terug om patiënten te diagnosticeren en – indien mogelijk – te behandelen. Begint als een aanklacht tegen het Oekraïense zorgstelsel (en het gebrek aan financiële en materiële ondersteuning), maar blijkt vooral een portret van twee bevlogen chirurgen waarbij we zien hoezeer het lot van hun patiënten ze aan het hart gaat, vooral als ze maar zich realiseren dat de persoon in kwestie in een ander land gered had kunnen worden. Bevat veel expliciet beeldmateriaal van operaties, waaronder een hersenoperatie onder plaatselijke verdoving, dus zeker niet geschikt voor mensen met een zwakke maag.

Eind 1899 geeft een jonge Franse schooljuf [Galatéa Bellugi] aan de twee kinderen van een hechte gemeenschap in de Hautes Alpes aan de Italiaanse grens. Wanneer de jonge mannen uit de gemeenschap gehoor geven aan haar seksuele verlangens, gaat het mis in de vorm van tenenkrommende metaforen (onweer, lawine en sneeuw) voor de “gevaren” van vrouwelijke seksualiteit. Afgezien van een paar seksscènes doet dit vooral aan denken aan de moraliteitsmelodrama’s waar het publiek 100 jaar eerder al schoon genoeg van had! Goed voor een onbedoelde lach hier en daar; als je wakker weet te blijven tenminste.

Een vooraanstaande politicus [Jérémie Renier] wanneer zijn echtgenote [Alma Jodorowsky] in hun hotelkamer dood wordt aangetroffen. Hoewel hij zich niet kan herinneren wat er is gebeurd, gelooft hij dat er sprake is van zelfmoord. Gesprekken met onder anderen zijn advocaat [Emmanuelle Bercot], zijn celgenoot [Félix Maritaud] en zijn zoon [Zacharie Chasseriaud] zijn bepalend in hoe hij omgaat met de onbeantwoorde vragen waar hij mee rondloopt. Goed geacteerd, maar inhoudelijk mager psychologisch drama leunt meer op dialoog dan op visuele inventiviteit of actie en moet het vooral hebben van enkele aardige momenten.

Een indrukwekkende parade aan grootheden uit de wereld van muziek en film steekt de loftrompet af over Ennio Morricone in deze monumentale terugblik op de carrière van de populaire, invloedrijke Italiaanse componist die kort na de opnames hiervan overleed. Er is geen enkele twijfel over de oprechte bewondering van de geïnterviewden en Tornatore combineert op amusante wijze de dood hen geneuriede Morriconemelodieën met de oorspronkelijke opnames. Morricones oeuvre blijkt gigantisch te zijn maar Tornatore neemt voldoende tijd om verschillende soorten muziekstukken te bespreken en durft het bovendien aan om daarover te spreken in theoretische termen. Zelfs al gaan die termen je over het hoofd, dan blijft zonder meer duidelijk wat er zo bijzonder is Morricones werk. Sleept zich naar het einde met een overdaad aan lofuitingen, maar ook als je denkt niet veel op te hebben met filmmuziek is dit een eersteklas muziekdocumentaire.

Verfilming van Nancy Springers “The Case of the Missing Marques” waarin Sherlock [Henry Cavill] en Mycroft Holmes [Sam Claflin] voor het eerste in lange tijd terugkeren naar hun ouderlijk huis om de verdwijning van moeder Eudoria [Helena Bonham Carter] te onderzoeken. Maar hun 16-jarige zusje Elona [Millie Bobby Brown], die door haar moeder is opgevoed met vooruitstrevende ideeën die in meerdere opzichten haaks staan op de Victoriaanse normen en waarden, is haar briljante broers steeds een stapje voor. Brown is innemend in de titelrol en de ‘battle of wits’ tussen haar en haar hooghartige broers zorgt voor vermakelijke momenten in dit vlotte mysterie dat gericht lijkt op jonge kijkers, maar daarvoor een tikje aan de gewelddadige kant is. Heeft een nadrukkelijke feministische inslag, wat het des te wonderlijker maakt dat zowel het scenario als de regie in handen was van een man.

Enola Holmes [Millie Bobby Brown] heeft haar eigen detectivebureau opgestart, maar tot haar frustratie blijft ze in de schaduw staan van haar beroemde broer Sherlock [Henry Cavill]. Wanneer Enola eindelijk een zaak voorgelegd krijgt, bijt ze zich daar volledig in vast. Mogelijk houdt dat de mysterieuze verdwijning van Sarah Chapman [Hannah Dodd], een werknemer bij een luciferfabriek, samen met corruptie bij Scotland Yard. Drie keer raden wie daar onderzoek naar doet! Mist haast onvermijdelijk de originaliteit van Enola Holmes, maar Brown is opnieuw uitstekend in de titelrol. Jammer dat het vrij makkelijk is om het centrale mysterie op te lossen (ik had het in ieder geval al snel door). De feministische inslag is deze keer nadrukkelijker aanwezig, met een actieve rol van Enola’s moeder [Helena Bonham Carter] bij de Suffragette Movement en een scenario dat geïnspireerd is op de Match Girls Strike van 1888. En op Norma Rae, natuurlijk.

Ondanks haar successen in de twee voorgaande films staat Enola Holmes [Millie Bobby Brown] in de schaduw van haar broers. Tot het ondenkbare gebeurt: Dr. Watson [Himesh Patel] vraagt Enola’s hulp vanwege de verdwijning van … Sherlock! [Henry Cavill]. Vermakelijke misdaadkomedie met een welkome terugkeer van Helena Bonham Carter als moeder Eudoria en een memorabele Sharon Duncan-Brewster als aartsvijand Moriarty. De rol van Enola zit Brown als gegoten.

Masseur Eva [Julia Louis-Dreyfus] is tien jaar geleden gescheiden en nu staat haar dochter [Tracey Fairaway] op het punt het huis te verlaten voor een studie. Tijdens een feestje ontmoet ze zowel Marianne [Catherine Keener], die aan vaste klant en een vertrouweling wordt, en Albert [James Gandolfini], die ook al jaren gescheiden is. Tussen Eva en Albert ontstaat iets moois, totdat Eva ontdekt dat Albert de ex-man waar Marianne steeds over klaagt. Intelligent geschreven en foutloos geacteerd romantisch drama leunt erg op dialoog, maar is een authentiek portret van twee mensen die proberen te voorkomen dat ze hun eigen hart en dat van elkaar breken. Gandolfini overleed enkele maanden voor de première en was zelden zo sympathiek.

Niks nieuws onder de zon in deze romantische komedie waarin Ben [Thomas Middleditch] zijn leven op de rails probeert te krijgen na een klungelige zelfmoordpoging. Om het feit dat zijn vriendin een jarenlange relatie verbrak te verwerken geeft hij zijn leven nieuwe zin wanneer zijn moeder hem vertelt dat hij een pleegzusje had kunnen hebben. Hij besluit met behulp van een vriendin [Diana Bang] op zoek te gaan naar zijn 'zus' [Jess Weixler] en ontdekt tot zijn verbazing dat hij haar al eens tegen het lijf is gelopen. De bizarre premisse en de matte pogingen tot humor maken de kans op enige amusementswaarde al snel heel klein. Een obscuur gevalletje, en niet geheel ten onrechte.

Het is ironisch dat één van de beruchtste kapingen uit de geschiedenis tot een film die zo vlak en saai is als deze. Het scenario van Gregory Burke is de grootste boosdoener, want het marginaliseert de sleutelrol van de Ugandese president Idi Amin die in Raid on Entebbe (1977) ijzersterk werd vertolkt door Yaphet Kotto en richt zich vooral op de gijzelnemers en de Israëlische politici. Rosamunde Pike en Daniel Brühl spelen de Duitse terroristen, leden van de beruchte Baader-Meinhof Groep, als idealisten die zichzelf te diep in de nesten hebben gewerkt. De eindeloze vergaderingen en telefoongesprekken van de Israëlische hoogwaardigheidsbekleders halen het tempo nog meer naar beneden en regisseur José Padilha verzuimt het gevoel van een race tegen de klok - wat de besluitvorming over een eventuele reddingsactie zeker was - over te brengen. Wie dan nog hoopt op een enerverende finale heeft het mis, want de ontknoping is sneller voorbij dan de nutteloze expressieve dans tijdens de ondertiteling. Dit is vleesch noch visch en dus niet te pruimen.

Een verlengstuk van het gelijknamige album van Kid Cudi en ik geef toe dat ik persoonlijk die muziek (met een overdosis autotune en oppervlakkige teksten) niet kan uitstaan. Liefhebbers en fans zullen die dan ook vast een hogere waardering geven. Het is een kleurrijke, maar wat stijf getekende romantische komedie waarin striptekenaar Jabari [Kid Cudi] intrekt in een appartement in Manhattan en valt voor zijn nieuwe buurvrouw Meadow [Jessica Williams]. Hij heeft de relatie met zijn ex-vriendin Carmen [Laura Harrier] nog niet verwerkt en zij is wantrouwig richting mannen. Het verhaal is niet onaardig, maar zeker niet vernieuwend. De ondersteunende cast bestaat onder anderen uit Vanessa Hudgens, Jaden Smith, Macaulay Culkin en Timothée Chalamet.

Filmproducent Ari Gold [Jeremy Given] hoopt weer terug aan de top in Hollywood te komen door in zee te gaan met de populaire filmster Vincent Chase [Adrian Grenier]. Die eist echter dat hij ook mag regisseren en betrekt zijn broer [Kevin Dillon] en zijn boezemvrienden Eric [Kevin Connolly] en Turtle [Jerry Ferrara] bij de productie. Zelfingenomen Hollywoodsatire met een stortvloed aan cameo’s. Blijkbaar was er onvoldoende geld over voor een fatsoenlijk scenario en een bekwame cast. Seksistisch, homofoob en op allerlei andere manieren aanstootgevend. Hollywood op zijn smalst en op zijn slechtst.

Raphaël [Raphaël Thiéry] keert na de Eerste Wereldoorlog terug naar zijn woonplaats. Zijn vrouw is kort na de bevalling van Juliette overleden en Raphaël vindt onderdak bij Madame Adeline [Noémie Lvovsky], die zich over Juliette ontfermde. Er is een chronisch gebrek aan verhaal en een vaag zijplot rondom magie en een magiër [Yolande Moreau] en de intrede van avonturier Jean [Louis Garrel] brengt daar geen verbetering in. Maar Thiéry is volstrekt overtuigend als de toegewijde vader en houtsnijder en Marco Garziaplena brengt de volwassen Juliette [Juliette Jouan] prachtig in beeld, zodat er in ieder geval iets van een sprookjesachtige sfeer ontstaat. Maar sfeer zonder inhoud is niet genoeg.

De 16-jarige Enzo [Eloy Pohu] ontvlucht het holle, weelderige leven van zijn ouders door aan de slag te gaan als metselaars. Zijn vader [Pierfrancesco Favino] denkt dat Enzo een diep verdriet verbergt, zijn moeder [Élodie Bouchez] houdt hem de hand boven het hoofd. Wanneer Enzo vriendschap sluit met collega Vlad [Maksym Slivinskyi] weet hij niet goed hoe hij met zijn gevoelens om moet gaan. Het is al snel duidelijk in welke richting dit gaat. Campillo heeft wel erg veel tijd nodig om puntje bij paaltje te krijgen in dit goed geacteerde, maar oppervlakkige volwassenwordingsdrama.

Er bestaan mensen die Au Hasard Balthazar beschouwen als een meesterwerk. Dergelijke geesten zijn zeer waarschijnlijk verantwoordelijk voor de lofuitingen die deze film ten deel vielen. Het betreft een circusezel "met melancholieke ogen" die op pad gaat nadat het circus failliet gaat en allerlei ‘avonturen’ beleeft. Dat wil zeggen: hij staart meewarig voor zich uit, loopt eens wat dingen omver, wandelt door wei en hobbelt o zijn gemak door het scherm. Knullige point-of-view shots moeten ons het gevoel geven dat we in het hoofd van de ezel zit. Een ezel die daar intrapt. De jury van het Cannes Filmfestival bekroonde dit met de juryprijs, samen met het al even schromelijk overgewaardeerde Triangle of Sadness.

Drie jaar nadat hij werd ontslagen bij een papierfabriek heeft Man-su [Lee Byung-hun] financiële problemen, waardoor zijn echtgenote [Son Ye-jin] drastische maatregelen neemt om te bezuinigen. Wanneer diezelfde werkgever een vacature uitschrijft, stelt Man-su dat hij “geen andere keus” heeft dan zijn concurrenten buitenspel te zetten, zodat hij de functie krijgt. Goedschiks, of kwaadschiks. Uitgangspunt van deze zwarte komedie is aardig en er zijn sterke momenten, maar met een speelduur van 135 minuten is dit minstens een halfuur te lang.

Ecologische animatiefilm grijpt terug op Ferngully: The Last Rainforest (met een verwijzing naar The Secret Of Nimh) in dit onderhoudende, maar formulematige avontuur waarin Mary-Katherine [Amanda Seyfried], de dochter van een natuurwetenschapper [Jason Sudeikis] betrokken raakt bij de strijd tussen Queen Tara [Beyoncé] en Mandrake [Christoph Waltz] over de toekomst van het bos. Mist de magie van Ferngully en was beter af geweest zonder de geforceerde komische noot van slakken Mub [Aziz Ansari] en Grub [Chris O’Dowd], maar de rest van de sterke stemmencast (waaronder Aerosmith-frontman Steven Tyler) levert prima werk af, de animatie is uitstekend en Wedge zorgt voor een paar adembenemende actiescènes.

Luhrmann mixt beelden van oude concertfilms met ongebruikt archiefmateriaal om een beeld te schetsen van Elvis Presley als zelfverklaard “entertainer” die van 1969 tot aan zijn dood in 1977 ongeveer 1100 keer optrad in Las Vegas. Een zichtbaar vermoeide Elvis compenseert zijn tekortkomingen als zanger met extravagante kostuums, wilde bewegingen en zelfspot. Op het podium speelt hij Elvis en zorgen de enorme band en het veelkoppige koor dat het beter lijkt dan het in werkelijkheid was. Goed gemonteerd en prachtig gerestaureerd, maar Elvis was zelf waarschijnlijk gelukkiger geweest als hij zich had kunnen storten op (serieuze) filmrollen.

Hoewel dit drama duidelijk dicht bij de dagelijkse realiteit staat van de hoofdrolspelers won de Nazif Mujic een Zilveren Beer voor zijn rol als... Nazif. Het verhaal betreft een Roma-familie dat met moeite de rekening weet te betalen doordat Nazif auto's sloopt en onderdelen verkoopt. Het is winter wanneer echtgenote Senada [Senada Alimanovic] last krijgt van ernstige buikpijn en door de arts met spoed naar het ziekenhuis wordt verwezen. Nazif en Senada zijn echter niet verzekerd en dat komt ze letterlijk en figuurlijk duur te staan. Eenvoudig verhaal is op documentaire-achtige wijze gefilmd. Mede dankzij de korte speelduur verveelt het niet en dochters Semsa en Sandra zorgen gelukkig voor wat leven in de brouwerij, maar het enige opzienbarende is dat Nazif bevroren ruiten van zijn auto met blote handen schoon moet zien te krabben.