Meningen

Tijdens een bezoek aan Oekraïne ontdekte chirurg Harry Marsh hoe erbarmelijk de medische hulp in dat land was. Mede geïnspireerd door zijn collega Igor Petrovitsj, die onder deze omstandigheden zo goed mogelijk zijn werk doet, biedt Marsh zijn hulp aan. Hij zorgt voor meer deugdelijk operatiegereedschap en keert regelmatig terug om patiënten te diagnosticeren en – indien mogelijk – te behandelen. Begint als een aanklacht tegen het Oekraïense zorgstelsel (en het gebrek aan financiële en materiële ondersteuning), maar blijkt vooral een portret van twee bevlogen chirurgen waarbij we zien hoezeer het lot van hun patiënten ze aan het hart gaat, vooral als ze maar zich realiseren dat de persoon in kwestie in een ander land gered had kunnen worden. Bevat veel expliciet beeldmateriaal van operaties, waaronder een hersenoperatie onder plaatselijke verdoving, dus zeker niet geschikt voor mensen met een zwakke maag.

Eind 1899 geeft een jonge Franse schooljuf [Galatéa Bellugi] aan de twee kinderen van een hechte gemeenschap in de Hautes Alpes aan de Italiaanse grens. Wanneer de jonge mannen uit de gemeenschap gehoor geven aan haar seksuele verlangens, gaat het mis in de vorm van tenenkrommende metaforen (onweer, lawine en sneeuw) voor de “gevaren” van vrouwelijke seksualiteit. Afgezien van een paar seksscènes doet dit vooral aan denken aan de moraliteitsmelodrama’s waar het publiek 100 jaar eerder al schoon genoeg van had! Goed voor een onbedoelde lach hier en daar; als je wakker weet te blijven tenminste.

Een indrukwekkende parade aan grootheden uit de wereld van muziek en film steekt de loftrompet af over Ennio Morricone in deze monumentale terugblik op de carrière van de populaire, invloedrijke Italiaanse componist die kort na de opnames hiervan overleed. Er is geen enkele twijfel over de oprechte bewondering van de geïnterviewden en Tornatore combineert op amusante wijze de dood hen geneuriede Morriconemelodieën met de oorspronkelijke opnames. Morricones oeuvre blijkt gigantisch te zijn maar Tornatore neemt voldoende tijd om verschillende soorten muziekstukken te bespreken en durft het bovendien aan om daarover te spreken in theoretische termen. Zelfs al gaan die termen je over het hoofd, dan blijft zonder meer duidelijk wat er zo bijzonder is Morricones werk. Sleept zich naar het einde met een overdaad aan lofuitingen, maar ook als je denkt niet veel op te hebben met filmmuziek is dit een eersteklas muziekdocumentaire.

Verfilming van Nancy Springers “The Case of the Missing Marques” waarin Sherlock [Henry Cavill] en Mycroft Holmes [Sam Claflin] voor het eerste in lange tijd terugkeren naar hun ouderlijk huis om de verdwijning van moeder Eudoria [Helena Bonham Carter] te onderzoeken. Maar hun 16-jarige zusje Elona [Millie Bobby Brown], die door haar moeder is opgevoed met vooruitstrevende ideeën die in meerdere opzichten haaks staan op de Victoriaanse normen en waarden, is haar briljante broers steeds een stapje voor. Brown is innemend in de titelrol en de ‘battle of wits’ tussen haar en haar hooghartige broers zorgt voor vermakelijke momenten in dit vlotte mysterie dat gericht lijkt op jonge kijkers, maar daarvoor een tikje aan de gewelddadige kant is. Heeft een nadrukkelijke feministische inslag, wat het des te wonderlijker maakt dat zowel het scenario als de regie in handen was van een man.

Enola Holmes [Millie Bobby Brown] heeft haar eigen detectivebureau opgestart, maar tot haar frustratie blijft ze in de schaduw staan van haar beroemde broer Sherlock [Henry Cavill]. Wanneer Enola eindelijk een zaak voorgelegd krijgt, bijt ze zich daar volledig in vast. Mogelijk houdt dat de mysterieuze verdwijning van Sarah Chapman [Hannah Dodd], een werknemer bij een luciferfabriek, samen met corruptie bij Scotland Yard. Drie keer raden wie daar onderzoek naar doet! Mist haast onvermijdelijk de originaliteit van Enola Holmes, maar Brown is opnieuw uitstekend in de titelrol. Jammer dat het vrij makkelijk is om het centrale mysterie op te lossen (ik had het in ieder geval al snel door). De feministische inslag is deze keer nadrukkelijker aanwezig, met een actieve rol van Enola’s moeder [Helena Bonham Carter] bij de Suffragette Movement en een scenario dat geïnspireerd is op de Match Girls Strike van 1888. En op Norma Rae, natuurlijk.

Masseur Eva [Julia Louis-Dreyfus] is tien jaar geleden gescheiden en nu staat haar dochter [Tracey Fairaway] op het punt het huis te verlaten voor een studie. Tijdens een feestje ontmoet ze zowel Marianne [Catherine Keener], die aan vaste klant en een vertrouweling wordt, en Albert [James Gandolfini], die ook al jaren gescheiden is. Tussen Eva en Albert ontstaat iets moois, totdat Eva ontdekt dat Albert de ex-man waar Marianne steeds over klaagt. Intelligent geschreven en foutloos geacteerd romantisch drama leunt erg op dialoog, maar is een authentiek portret van twee mensen die proberen te voorkomen dat ze hun eigen hart en dat van elkaar breken. Gandolfini overleed enkele maanden voor de première en was zelden zo sympathiek.

Niks nieuws onder de zon in deze romantische komedie waarin Ben [Thomas Middleditch] zijn leven op de rails probeert te krijgen na een klungelige zelfmoordpoging. Om het feit dat zijn vriendin een jarenlange relatie verbrak te verwerken geeft hij zijn leven nieuwe zin wanneer zijn moeder hem vertelt dat hij een pleegzusje had kunnen hebben. Hij besluit met behulp van een vriendin [Diana Bang] op zoek te gaan naar zijn 'zus' [Jess Weixler] en ontdekt tot zijn verbazing dat hij haar al eens tegen het lijf is gelopen. De bizarre premisse en de matte pogingen tot humor maken de kans op enige amusementswaarde al snel heel klein. Een obscuur gevalletje, en niet geheel ten onrechte.

Het is ironisch dat één van de beruchtste kapingen uit de geschiedenis tot een film die zo vlak en saai is als deze. Het scenario van Gregory Burke is de grootste boosdoener, want het marginaliseert de sleutelrol van de Ugandese president Idi Amin die in Raid on Entebbe (1977) ijzersterk werd vertolkt door Yaphet Kotto en richt zich vooral op de gijzelnemers en de Israëlische politici. Rosamunde Pike en Daniel Brühl spelen de Duitse terroristen, leden van de beruchte Baader-Meinhof Groep, als idealisten die zichzelf te diep in de nesten hebben gewerkt. De eindeloze vergaderingen en telefoongesprekken van de Israëlische hoogwaardigheidsbekleders halen het tempo nog meer naar beneden en regisseur José Padilha verzuimt het gevoel van een race tegen de klok - wat de besluitvorming over een eventuele reddingsactie zeker was - over te brengen. Wie dan nog hoopt op een enerverende finale heeft het mis, want de ontknoping is sneller voorbij dan de nutteloze expressieve dans tijdens de ondertiteling. Dit is vleesch noch visch en dus niet te pruimen.

Een verlengstuk van het gelijknamige album van Kid Cudi en ik geef toe dat ik persoonlijk die muziek (met een overdosis autotune en oppervlakkige teksten) niet kan uitstaan. Liefhebbers en fans zullen die dan ook vast een hogere waardering geven. Het is een kleurrijke, maar wat stijf getekende romantische komedie waarin striptekenaar Jabari [Kid Cudi] intrekt in een appartement in Manhattan en valt voor zijn nieuwe buurvrouw Meadow [Jessica Williams]. Hij heeft de relatie met zijn ex-vriendin Carmen [Laura Harrier] nog niet verwerkt en zij is wantrouwig richting mannen. Het verhaal is niet onaardig, maar zeker niet vernieuwend. De ondersteunende cast bestaat onder anderen uit Vanessa Hudgens, Jaden Smith, Macaulay Culkin en Timothée Chalamet.

Filmproducent Ari Gold [Jeremy Given] hoopt weer terug aan de top in Hollywood te komen door in zee te gaan met de populaire filmster Vincent Chase [Adrian Grenier]. Die eist echter dat hij ook mag regisseren en betrekt zijn broer [Kevin Dillon] en zijn boezemvrienden Eric [Kevin Connolly] en Turtle [Jerry Ferrara] bij de productie. Zelfingenomen Hollywoodsatire met een stortvloed aan cameo’s. Blijkbaar was er onvoldoende geld over voor een fatsoenlijk scenario en een bekwame cast. Seksistisch, homofoob en op allerlei andere manieren aanstootgevend. Hollywood op zijn smalst en op zijn slechtst.

Raphaël [Raphaël Thiéry] keert na de Eerste Wereldoorlog terug naar zijn woonplaats. Zijn vrouw is kort na de bevalling van Juliette overleden en Raphaël vindt onderdak bij Madame Adeline [Noémie Lvovsky], die zich over Juliette ontfermde. Er is een chronisch gebrek aan verhaal en een vaag zijplot rondom magie en een magiër [Yolande Moreau] en de intrede van avonturier Jean [Louis Garrel] brengt daar geen verbetering in. Maar Thiéry is volstrekt overtuigend als de toegewijde vader en houtsnijder en Marco Garziaplena brengt de volwassen Juliette [Juliette Jouan] prachtig in beeld, zodat er in ieder geval iets van een sprookjesachtige sfeer ontstaat. Maar sfeer zonder inhoud is niet genoeg.

De 16-jarige Enzo [Eloy Pohu] ontvlucht het holle, weelderige leven van zijn ouders door aan de slag te gaan als metselaars. Zijn vader [Pierfrancesco Favino] denkt dat Enzo een diep verdriet verbergt, zijn moeder [Élodie Bouchez] houdt hem de hand boven het hoofd. Wanneer Enzo vriendschap sluit met collega Vlad [Maksym Slivinskyi] weet hij niet goed hoe hij met zijn gevoelens om moet gaan. Het is al snel duidelijk in welke richting dit gaat. Campillo heeft wel erg veel tijd nodig om puntje bij paaltje te krijgen in dit goed geacteerde, maar oppervlakkige volwassenwordingsdrama.

Er bestaan mensen die Au Hasard Balthazar beschouwen als een meesterwerk. Dergelijke geesten zijn zeer waarschijnlijk verantwoordelijk voor de lofuitingen die deze film ten deel vielen. Het betreft een circusezel "met melancholieke ogen" die op pad gaat nadat het circus failliet gaat en allerlei ‘avonturen’ beleeft. Dat wil zeggen: hij staart meewarig voor zich uit, loopt eens wat dingen omver, wandelt door wei en hobbelt o zijn gemak door het scherm. Knullige point-of-view shots moeten ons het gevoel geven dat we in het hoofd van de ezel zit. Een ezel die daar intrapt. De jury van het Cannes Filmfestival bekroonde dit met de juryprijs, samen met het al even schromelijk overgewaardeerde Triangle of Sadness.

Drie jaar nadat hij werd ontslagen bij een papierfabriek heeft Man-su [Lee Byung-hun] financiële problemen, waardoor zijn echtgenote [Son Ye-jin] drastische maatregelen neemt om te bezuinigen. Wanneer diezelfde werkgever een vacature uitschrijft, stelt Man-su dat hij “geen andere keus” heeft dan zijn concurrenten buitenspel te zetten, zodat hij de functie krijgt. Goedschiks, of kwaadschiks. Uitgangspunt van deze zwarte komedie is aardig en er zijn sterke momenten, maar met een speelduur van 135 minuten is dit minstens een halfuur te lang.

Ecologische animatiefilm grijpt terug op Ferngully: The Last Rainforest (met een verwijzing naar The Secret Of Nimh) in dit onderhoudende, maar formulematige avontuur waarin Mary-Katherine [Amanda Seyfried], de dochter van een natuurwetenschapper [Jason Sudeikis] betrokken raakt bij de strijd tussen Queen Tara [Beyoncé] en Mandrake [Christoph Waltz] over de toekomst van het bos. Mist de magie van Ferngully en was beter af geweest zonder de geforceerde komische noot van slakken Mub [Aziz Ansari] en Grub [Chris O’Dowd], maar de rest van de sterke stemmencast (waaronder Aerosmith-frontman Steven Tyler) levert prima werk af, de animatie is uitstekend en Wedge zorgt voor een paar adembenemende actiescènes.

Luhrmann mixt beelden van oude concertfilms met ongebruikt archiefmateriaal om een beeld te schetsen van Elvis Presley als zelfverklaard “entertainer” die van 1969 tot aan zijn dood in 1977 ongeveer 1100 keer optrad in Las Vegas. Een zichtbaar vermoeide Elvis compenseert zijn tekortkomingen als zanger met extravagante kostuums, wilde bewegingen en zelfspot. Op het podium speelt hij Elvis en zorgen de enorme band en het veelkoppige koor dat het beter lijkt dan het in werkelijkheid was. Goed gemonteerd en prachtig gerestaureerd, maar Elvis was zelf waarschijnlijk gelukkiger geweest als hij zich had kunnen storten op (serieuze) filmrollen.

Hoewel dit drama duidelijk dicht bij de dagelijkse realiteit staat van de hoofdrolspelers won de Nazif Mujic een Zilveren Beer voor zijn rol als... Nazif. Het verhaal betreft een Roma-familie dat met moeite de rekening weet te betalen doordat Nazif auto's sloopt en onderdelen verkoopt. Het is winter wanneer echtgenote Senada [Senada Alimanovic] last krijgt van ernstige buikpijn en door de arts met spoed naar het ziekenhuis wordt verwezen. Nazif en Senada zijn echter niet verzekerd en dat komt ze letterlijk en figuurlijk duur te staan. Eenvoudig verhaal is op documentaire-achtige wijze gefilmd. Mede dankzij de korte speelduur verveelt het niet en dochters Semsa en Sandra zorgen gelukkig voor wat leven in de brouwerij, maar het enige opzienbarende is dat Nazif bevroren ruiten van zijn auto met blote handen schoon moet zien te krabben.

Flinterdun verhaal in botte actiefilm die doet denken aan het vroege werk van Steven Seagal, minus de humor en met flink wat meer expliciet bloedvergieten. Denzel Washington speelt zijn rol als Robert McCall met een intensiteit en ernst die niet past bij deze veredelde B-film. Robert McCall werkt als Über taxichauffeur en neemt het heft - vaak op uiterst wrede wijze - in eigen handen wanneer hem een onrechtvaardigheid ter ore komt. Pas na ruim een half uur en een serie willekeurige wraakacties valt er iets van een verhaal te ontwaren wanneer Roberts beste (en enige) vriendin en vertrouweling Susan [Melissa Leo] met Roberts voormalige partner Dave [Pedro Pascal] naar Brussel afreist om een dubbele moord te onderzoeken. Je hoeft geen Hercule Poirot te zijn om te raden wie de boosdoener is en wat McCall gaat doen zodra hij de schurk heeft ontmaskerd.
Formulematige, vaak dwaze film heeft gelukkig een goede finale tijdens een storm, maar ironisch genoeg komen de beste momenten in deze actiethriller in de dramatische scènes waarin Robert zich bezighoudt met de mensen in zijn naaste omgeving: Miles [Ashton Sanders], een jongen met artistiek talent die in het drugsmilieu terecht dreigt te komen en vooral Sam Rubinstein [Orson Bean], een dementerende Holocaust-overlevende die al geruime tijd probeert het portret van zijn zus - dat voor miljoenen is geveild - in bezit te krijgen. Het zegt iets over het acteerwerk van Sanders en Bean, maar vooral over het verder verrassingsloze script.

Robert McCall [Denzel Washington] rekent met ogenschijnlijk gemak af met de Gomorra, nadat hij een kopstuk van de Siciliaanse georganiseerd heeft geliquideerd om een schuld te vereffenen. In een pittoresk dorpje dat precies voldoet aan de eisen van de plaatselijke VVV, hangt hij wat rond op terrasjes. Ondanks brandstichting, publieke afrekeningen en aanverwant gedoe, gaat het leven zo zijn gangetje in deze brute, soms potsierlijke misdaadthriller die het vooral moet hebben van de bloedserieuze Washington, die zijn rol met karakteristieke intensiteit speelt.

En ik heb me niet eens groen en geel geërgerd aan Dakota Fanning!

Robert McCall [Denzel Washington] heeft zijn vrouw Vivian belooft om zijn gewelddadige verleden voorgoed achter zich te laten. Maar die belofte komt op losse schroeven te staan wanneer hij bevriend raakt met Alina [Chloë Grace Moretz], een jonge prostituee wiens ambities als zangeres de grond in worden geboord door de harde hand waarmee haar pooier [David Meunier] haar onder de duim houdt. Een vloek en een zucht later hakt McCall de ene na de andere schimmige vuur vakkundig in de pan. De geforceerde pogingen om sympathie op te wekken voor deze moordmachine grenzen aan het lachwekkende, maar Washington komt goed uit de verf in de actiescènes. De karikaturale schurken (waaronder ene Vladimir Pushkin(!)) bevestigen dat dit een B-film is met een A-ster. Vervolg: The Equalizer 2.

In dit futuristische drama is de mensheid bevrijdt van emoties en is liefde een ernstig symptoom van Switched On Syndrome (SOS), een ‘ziekte’ die in het ergste geval kan leiden tot een ‘pijnloze dood’. Silas [Nicholas Hoult] en Nia [Kristen Stewart] zijn twee plichtsgetrouwe burgers die bevangen worden door SOS en verliefd op elkaar worden. Opzichtige rip off van George Orwells 1984 bevat een sleutelmoment dat vrijwel exact is gekopieerd uit de verfilming uit 1984. Voor originaliteit ben je hier dus aan het verkeerde adres, maar de sterke cast en fraai productieontwerp maken dit nog enigszins het bekijken waard.

Adolf Hitler [Oliver Manucci] herleeft letterlijk op de plaats waar hij in 1945 werd verbrand. De Führer van weleer ontdekt tot zijn schok dat het bijna 70 jaar later is en vindt tijdelijk onderdak bij de eigenaar van een kiosk [Lars Rudolph]. TV-journalist Fabian Sawatzki [Fabian Busch] is net ontslagen wanneer ontdekt dat hij de wederopstanding van Hitler heeft gefilmd en besluit hem op te sporen in de hoop dat hij met hulp van de Führer zijn carrière kan redden. Een bizar uitgangspunt dat werkt door het voortreffelijke spel van Oliver Masucci, die Hitler speelt zonder ironie en zonder in karikatuur te vervallen. Zijn interacties met nietsvermoedende burgers is volstrekt overtuigend en levert vele memorabele momenten op, met zijn bezoek aan een wasserette als komische hoogtepunt. Eveneens hilarisch is Hitlers analyse van de moderne Duitse politiek, maar vergis je niet: dit is satire met een gitzwart randje, want Hitler blijkt ondanks alles behoorlijk populair te zijn. En niet uitsluitend als een freakshow!

Als het aan Eric Clapton had gelegen, had hij samen met zijn goede vriend Jimi Hendrix het aardse leven achter hem gelaten. Na zijn doorbraak als virtuoze bluesgitarist met Cream keerde Clapton zich af van de commerciële druk van de muziekindustrie. Na een jarenlange heroïneverslaving ruilde hij die drug in voor Remy Martin en Courvoisier. Dat had de doodsteek kunnen zijn voor zijn carrière, maar anno 2017 leeft Clapton nog altijd en is hij gelukkiger dan hij ooit had durven dromen. Zanuck springt op intelligente wijze heen en weer tussen Claptons muzikale carrière en zijn jeugd om de wortels van zijn complexe persoonlijkheid en zijn grillige gedrag te ontrafelen, daarbij geholpen door interviews met veel van de belangrijkste betrokken en een hoop (soms buitengewoon) intiem beeldmateriaal.

Erin [Julia Robers] Een alleenstaande moeder met drie kinderen is woedend wanneer de rechtszaak die ze heeft aangespannen tegen de man die haar heeft aangereden niets oplevert. Hoewel ze zelfs haar eigen glazen heeft ingegooid, is ze woedend op haar advocaat Ed Masrey [Albert Finney] die haar gouden bergen had beloofd. Ze besluit haar gram te halen door te eisen dat Ed haar in dienst neemt. Ed laat zich overhalen en laat Erin simpel administratief werk doen. Wanneer Erin een dossier onder ogen krijgt over Pacific Gas & Electric en watervergiftiging in Hinkley, geeft Ed haar toestemming om verder onderzoek te doen .Erin ontdekt al snel dat hier honderden gezinnen gedupeerd zijn en ze bijt zich volledig vast in de zaak en is vastberaden PG&E tot de verantwoording te roepen. Niet alleen is dit een strijd van David tegen Goliath, ze werkt zo hard aan deze zaak dat ze haar kinderen nauwelijks meer zit en haar kersverse relatie met buurman George [Aaron Eckhart], die de kids dagelijks opvangt, onder druk komt te staan.

Julia Roberts speelt hier de rol van haar leven en toont hier voor het eerst haar veelzijdigheid als actrice. Erin Brockovich is een vrouw die haar hart op haar tong heeft, maar ze is ook iemand die haar onzekerheden verbergt achter uiterlijke bravoure. De scène waarin ze Eds kantoor binnen loopt en stampvoetend een baan eist is daar een uitstekend voorbeeld van. Het is een scène die niet alleen de sympathie van de kijker opwerkt, maar het verklaart ook waarom Ed en Erin het eigenlijk vrij goed met elkaar kunnen vinden. De scènes waarin Erin de 'vijand' eens goed de waarheid zegt speelt Roberts met verve en behoren tot de meest memorabele momenten uit de film. Ontroerend is de scène waarin haar zoontje, die niet begrijpt waarom hij zijn moeder zo weinig ziet, het dossier leest van een meisje van zijn leeftijd dat doodziek is geworden door de watervergiftiging, evenals het moment waarop ze noodgedwongen met haar 3 kinderen voor de deur staat bij Pamela, die eerder aangaf haar niet meer te willen spreken. Marg Helgenberger maakt ook indruk als Donna Jensen, het eerste slachtoffer dat Erin spreekt. Het moment waarop zij de uitspraak van de rechtszaak te horen krijgt is het emotionele hoogtepunt van deze uiterst integere, goed gemaakte biografische film.

Genomineerd voor een Oscar voor beste documentaire in 1971, wat wel aangeeft dat de spoeling destijds erg dus was. Want de tekortkomingen zijn duidelijk hoorbaar in een slecht gemonteerde voice-over (in de Engelse versie) waarin de knipjes zo nu en dan (te) duidelijk te horen zijn. De muziek is ook een halfbakken allegaartje, met rommelig gemonteerde fragmenten uit VVV-video's uit die tijd.

Dat neemt niet weg dat de makers hier met een stortvloed aan archeologisch bewijsmateriaal komen voor de theorie dat onze aarde meerdere keren door ruimtereizigers is bezocht. Dr. Harald Reindl gaat in dit visuele essay een paar stappen verder en beweert dat verschillende historische bouwwerkingen nooit gebouwd konden zijn met mensenhanden. Het bewijsmateriaal is ronduit indrukwekkend en maakt zijn verstrekkende theorie - waarin hij o.a. concludeert dat elke religie direct is gelinkt aan een buitenaards bezoek - op zijn minst plausibel.

Stoor je dus niet teveel aan de technische mankementen, maar laat deze documentaire je uitnodigen om jezelf eens te verdiepen in de uiterst interessante wetenschappelijke materie die ten grondslag ligt aan deze deze intrigerende documentaire. Ga ik ook doen!

Hoewel de titel suggereert dat deze documentaire richt op de Hermitage en ‘de kracht van kunst’, halen scenaristen Didi Gnocchi en Giovanni Piscaglai hier van alles bij waardoor het een rommelige bloemlezing wordt. De Russische geschiedenis van de laatste duizend jaar komt voorbij waarbij elke episode wordt afgesloten met beelden van een paar kunstwerken die de heerser destijds (legaal, zo verzekert hij ons) aanschaften. Zodra de 20e eeuw in beeld komt worden we overspoeld met een hoop namen van Russische schrijvers en dichters die we aan de hand van een biografie van een paar regels en een vermeende quote dienen te zien als bewijs van het grootste Russische verleden. Er is ook een hoop gezever over ‘De Russische Ziel’ en Servillo waagt het zelfs om voor te lezen uit Russische poëzie... in het Italiaans! Een oppervlakkige voor de VVV Sint Petersburg en de Hermitage, maar de aandacht voor kunst gaat niet verder dan een opsomming voorzien van wat vluchtige beelden van het kunstwerk in kwestie. Ontdek je Plekje deed dat in iets meer dan 10 minuten.

Ernest Cole was 21 jaar oud toen hij zag hoe Eersterust, het dorp waar hij was opgegroeid, op last van de Zuid-Afrikaanse regering werd gesloopt omdat er nieuwe woningen moesten komen te staan. Tien jaar lang werkte deze freelance fotograaf aan het fotoboek “House Of Bondage” (1967) dat een treffend beeld schetste van Apartheid. Het boek werd verboden in eigen land en Ernest Cole leefde de rest van zijn leven als banneling. In 2017 bleken de negatieven van 60.000 foto’s van Ernest Cole in een bankkluis in Stockholm te liggen. Wat volgt is een reconstructie van Ernest Coles leven aan de hand van zijn foto’s, archieffilms en een paar minuten nieuw beeldmateriaal. Het is een verhaal waarin vooral het psychologische effect van ontheemding waar andere bannelingen ook mee worstelden. De foto’s vormen een eigen verhaal dat de moeite van het bekijken waard is. Peck begint met een fragment waarin Ernest Cole zelf te zien en te horen is en omdat Stanfield een hele andere stem heeft, is hij een zonderlinge keuze als Coles plaatsvervangende stem.

De Nederlandse topfotograaf Erwin Olaf is bijna 60 en bereidt zich voor op exposities in New York en Amsterdam die zijn nalatenschap moeten veilig stellen. Erwin leid aan een ernstige longaandoening waardoor hij bijvoorbeeld na het oplopen van een trap bekaf is. Hij besluit bovendien oude geliefden die hij ooit fotografeerde uit te nodigen om de betreffende foto te reconstrueren met hun oude lijven en gezichten en komt daarmee oog in oog te staan met zijn verleden en vergankelijkheid van het lichaam. Hoewel het helpt als je bekend met met Olafs werk is het niet noodzakelijk, aangezien Van Erp een dusdanige sfeer weet te creëren dat Erwin Olaf en zijn geliefden open zijn over het werk en over hun onderlinge relaties. Die openheid maakt dit tot een waardig document over één van de belangrijkste Nederlandse beeldende kunstenaars van zijn generatie.

Een uitstekende cast maakt deze western het bekijken meer dan waard, evenals een bijzondere slotconfrontatie tussen een groep soldaten die zijn omsingeld door Mascalero Apaches. Het speelt zich af in 1863, ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog. William Holden speelt Captain Roper van het Noordelijke leger die in Fort Bravo een groep Zuidelijke soldaten, geleid door Captain John Marsh [John Forsythe] moet bewaken. De komst van de aantrekkelijke Carla Forester [Eleanor Parker] maakt onderdeel uit van een gewiekst plan om te ontsnappen, maar zelfs als dat lukt is het nog maar de vraag hoe de Zuiderlingen kunnen ontsnappen aan de meedogenloze Mascalero's.

Er is degelijk ondersteunend werk, vooral van William Demarest als een oudere soldaat die zich niet laat ringeloren door zijn jongere collega's. Oorspronkelijk bedoeld als 3D-film, maar dat is er nooit van gekomen. De scènes die op locatie zijn gefilmd zijn zeer overtuigend, zeker ook de actiescènes. De nachtscènes zijn echter duidelijk in de studio gefilmd en dat doet afbreuk aan wat verder een zeer onderhoudende western is.

Het goede spel van de drie hoofdrolspelers weet dit verder niet bijster originele ontsnappingsdrama interessant te houden. Het betreft het waargebeurde relaas van twee Zuid-Afrikaanse blanke ANC-activisten, Tim Jenkin en Steven Lee, die niet bereid zijn hun gevangenschap braaf uit te zitten. Ze besluiten in 1979 uit de gevangenis van Pretoria te ontsnappen en zetten een plan in werking waarvoor ze al hun vernuft en vooral geduld nodig zullen hebben. Daarbij krijgen ze hulp van Leonard Fontaine [Mark Leonard Winter].

Hoewel de rol van Jenkin en Lee in de strijd van de ANC tegen het Apartsheidregime, zowel voor als na hun gevangenschap, wordt benadrukt in de opening en de epiloog, doet dat feit er nauwelijks toe in een formulematige, maar onderhoudende ontsnappingsfilm à la Escape from Alcatraz. Annan houdt het tempo redelijk hoog waardoor het ondanks de redelijke voorspelbaarheid nimmer verveelt.