Meningen

Oersaai psychologisch drama over de stomvervelende Elyse [Lisa Papper] die worstelt met haar geestelijke gezondheid en daarmee de relatie met haar directe familie onder grote druk zet, totdat ze in een catatonische staat vervalt en opgenomen wordt in een hospitaal. Deels in zwart/wit, deels in kleur gefilmd, waarschijnlijk om het etiket ‘arthouse’ te waarborgen. Anthony Hopkins speelt Elyses psychiater, produceerde en schreef de muziek maar wist daarmee niet te voorkomen dat zijn echtgenote Stella hopeloos faalt bij haar debuut als schrijver en regisseur.

LA, 2154: Max Da Costa [Matt Damon] heeft drie jaar vastgezeten voor een overval en probeert de draad op te pakken in een wereld waarin de machtsverschillen tussen rijk en arm groter zijn dan ooit. Door nalatigheid van zijn werkgever wordt Max dodelijk vergiftigd bij een bedrijfsongeval en heeft hij nog maar vijf jaar te leven. Zijn enige hoop op redding is Elysium, de plaats waar de rijken wonen en waar iedere ziekte te genezen is. Max’ pogingen om daar te geraken zijn vermengt met een plot van politieke intriges, verraad en dergelijke in een warrig verhaal met teveel elementen uit bekende SF-klassiekers. Dat gaat ten koste van personages en van de interesse van de kijker.

Danseres Ema [Mariana Di Girolamo, die de titel 'slechtste kapsel ooit' verdient] en choreograaf Gastón [Gael García Bernal] hebben de adoptie van de 7-jarige Polo [Cristián Suárez] beëindigd na een bizarre gebeurtenis waarbij Ema's zus ernstig gewond is geraakt. Ema's naaste omgeving geeft haar op niet mis te verstane wijze de schuld, maar zij legt de verantwoordelijkheid bij Gastón. De film bestaat uit geruzie, gedans en geneuk. De expressieloze vertolking van Di Girolamo voorkomt zelfs de illusie van enige diepgang en Bernal lijkt zich, net als de kijker, af te vragen wat hij hier te zoeken heeft. Ronduit vervelend werkje met één goed moment: Bernals tirade tegen die verschrikkelijk ééntonige Reggaeton. Helaas zit de soundtrack er vol mee, dus ook dat is geen aanbeveling. De finale moet je zien om 't te geloven, maar is de moeite in feite niet waard.

Nadat Abraham Lincoln op 1 januari 1865 de Emancipatie van Slaven heeft uitgeroepen, besluit Peter [Will Smith] zijn gezien achter te laten in de hoop dat hij zich kan aansluiten bij het leger van Unionists. Maar slavendrijver Jim Fassell [Ben Foster] zit hem op de hielen. Peter is intelligent, kan lezen en schrijven en heeft een dusdanig grote mond (en een brutale houding) dat iedere slavendrijver hem allang een kogel door de dag kop had gejaagd of op andere wijze onschadelijk had gemaakt. Maar tja, dit is Will Smith en dus komt hij overal mee weg. Fuque zwelgt in ellende en gaat op de melodramatische tour, Will Smith combineert amper ingehouden woede met een traan op commando in dit exploitatiedrama met Foster al even over-the-top als Smith. Bijna lachwekkend, het relevantie onderwerp ten spijt.

Een jonge vrouw wordt op klaarlichte dag ontvoerd door een autobestuurder en een mysterieuze, magere man met een bril. Wat dat te maken heeft met de rest van het verhaal wordt pas duidelijk halverwege deze thriller waarin Dan [Chris Beetem] en Joyce [Susan Pourfar] op advies van een kennis een babysitter inhuren om hun huwelijksjubileum te vieren. Anna [Sarah Bolger] maakt meteen een goede indruk maar al gauw nadat Dan en Joyce zijn vertrokken speelt ze vreemde, onheilspellende psychologische spelletjes met beginnende tiener Jacob [Joshua Rush], zijn jongere zusje Sally [Carly Adams] en kleuter Christopher [Thomas Bair]. Thelin weet in de eerste helft de spanning flink op te bouwen met een serie naargeestige, soms kippenvelbezorgende momenten. Bolger is subliem als de gluiperige babysitter. Het is alleen jammer dat suspense in na half uur plaatsmaakt voor meer conventioneel fysiek geweld.

Assistent-advocaat Rita [Zoe Saldana] is het beu om mannen met criminele koppen te verdedigen voor een appel en een ei. Maar voor 2 miljard Mexicaanse peso’s is ze wel bereid kartelleider Manitas Del Monte [Karla Sofía Gascón] (die honderden doden op zijn geweten heeft) te helpen om een geslachtsoperatie te regelen, zodat hij als Emilia Pérez een nieuw leven op kan bouwen. Vier jaar later roept Emilia opnieuw Rita’s hulp in, deze keer om haar weduwe Jessi [Selena Gomez] en haar zoons te kwellen en op hypocriete wijze haar eigen straatje schoon te vegen. Een bespottelijk verhaal dat misschien dienst had kunnen doen als komische opera, maar Audiard neemt deze onzin volstrekt serieus en probeert zelfs sympathie op te wekken voor een hypocriete massamoordenaar! De enorme ironie van de slotscène is hem blijkbaar volledig ontgaan! Paul Guilhaumes camerawerk en Damien Jalets choreografie zijn uitstekend, maar hun moeite is verspild. Voer voor het Cannes Film Festival, waar het (niet geheel verrassend) twee keer in de prijzen viel.

Charlotte [Alexandra Dowling], Emily [Emma Mackey], Anne [Amelia Gething] en Branwell Brontë [Fionn Whitehead] stierven voor hun veertigste aan tubercolose, maar de drie zussen lieten met “Jane Grey”, “The Tenant of Wildfell Hall”, “Jane Eyre” en “Wuthering Heights” een indrukwekkende literaire erfenis na. Deze film vertelt het familieverhaal door de ogen van Emily, die kort na de verschijning van haar eerste boek overleed. Het is een levendig portret van een vrijgevochten jonge vrouw dat tevens probeert aan te tonen hoe en in welke mate haar levensverhaal van invloed wat op “Wuthering Heights”. Mackey is uitstekend in de hoofdrol en O’Connor houdt de vaart er goed in bij deze fraaie productie.

Emily [Aubrey Plaza] is er alles aan gelegen om haar studieschuld 70.000 dollar af te betalen, maar mede vanwege een veroordeling wegens rijden rijden onder invloed lukt het haar niet om aan een baan te komen waarmee ze haar schuld kan aflossen. Via via komt ze in contact met Youcef [Theo Rossi] die haar de kans biedt om snel geld te verdienen als ‘dummy shopper’. Al snel krijgt ze kans om grotere bedragen te verdienen, maar de lokroep van het grote geld dwingt Emily om zich overeind te houden in een wereld waarin alleen de sterksten, de slimsten en de brutaalsten overeind blijven. Opnieuw een puike rol van de veelzijdige Plaza die de sympathie van de kijker blijft houden, ook wanneer ze zich steeds dieper begeeft in de wereld van de criminaliteit.

Jane Austens geliefde boek heeft zeker komische elementen, maar is vooral een scherpe satire op de Britse moraal van rond 1800. Regisseur Autumn de Wilde gebruikt hier echter een benadering van humor die meer weg heeft van Mack Sennett dan van Ernst Lubitsch. Het mechanisch ogende, vaak slapstickachtige acteerwerk komt vooral op het conto van de regisseur, die in ieder geval consequent is maar daardoor wel afleidt van de scherpe monologen die het boek zo onvergetelijk maken. Bovendien hoef je dat boek niet gelezen te hebben om vanaf het begin te weten hoe het allemaal gaat eindigen. De acteurs spelen het spelletje helaas mee, waardoor alleen de fraaie locaties, de kostuums en make-up en een fraai gefilmde dansscène. overblijven als positieve elementen. En waarom die punt achter de titel? .

Als zoon van twee Mèh-emoji's heeft Gene moeite om in hun voetsporen te treden. De Emoji's wonen in hun eigen wereldje in de telefoon van een tienerjongen die natuurlijk alleen met hulp van emoji's succesvol contact kan leggen met het meisje dat hij uit wil vragen. Gene blijkt aanvankelijk een probleem te zijn maar ontpopt hij zich als de held. Gezien de enthousiaste stemvertolkingen zou dit zielloos geanimeerde en volstrekt formulematige verhaal nog best te pruimen zijn geweest, als het niet zo'n opzichtige reclamespot was geweest voor een keur aan apps.Het schetst bovendien een wereld waarin kinderen volledig afhankelijk zijn van hun telefoons om betekenisvol contact te maken. Dat cynische wereldbeeld komt de bedenkers van dit exploitatieproduct natuurlijk goed van pas, maar het is er niet ééntje die je wilt overbrengen aan je eigen kind. Toch?

Historisch drama over een sleutelmoment in de na-oorlogse wereldgeschiedenis. Nadat Japan zich in augustus 1945 heeft overgegeven aan de Gallieerden, krijgt Generaal Douglas MacArthur [Tommy Lee Jones] de opdracht om vast te stellen of Keizer Hirohito [Takatarô Kataoka] verantwoordelijk kan worden gehouden voor het bombardement op Pearl Harbor. MacArthur besluit deze ingewikkelde kwestie over te dragen aan Generaal Bonner Fellers [Matthew Fox] die de Japanse taal en cultuur goed kent. Fellers staat voor een enorm moreel dilemma, bovendien zaagt Generaal Richter [Colin Moy] aan Fellers stoelpoten door te spitten in diens verleden.

Het centrale gegeven is razend interessant en geeft ons inzicht in de totstandkoming van de relatie die Japan sindsdien heeft met de rest van de wereld, en met de VS in het bijzonder. Fox is echter kleurloos in de hoofdrol en Webber verleent de verhoren niet de bijbehorende gewichtigheid. De flashbacks naar Fellers romance met een Japanse mede-studente [Eriko Hatsune] zijn interessanter en zijn bovendien mooi in beeld gebracht door [Stuart Dryburgh]. De ontmoeting tussen MacArthur en Hirohito is echter het beste moment in deze verder wat teleurstellende geschiedenisles.

Thierry Michel filmt al jaren in de huidige Democratische Republiek Congo (voorheen Zaïre) en gebruikt een schat aan vaak zeer schokkende beeldmateriaal om op gedetailleerde, maar overzichtelijke wijze uit te leggen waarom hier zo fel en meedogenloos wordt gestreden om de macht. De aanwezigheid van waardevolle grondstoffen, genocide over en weer tussen Hutu’s en Tutsi’s (die is overgewaaid uit buurland Rwanda) en de onwil en onmacht van de VN omdat te bestrijden maken onderdeel uit van een van de grootste zwarte bladzijdes uit de moderne wereldgeschiedenis. Cruciaal zijn de gesprekken met hoogwaardigheidsbekleders en de indrukwekkende ooggetuigenverklaringen. Een confronterende must-see.

Het is December 1980 en Hilary [Olivia Colman] werkt als manager bij Empire Cinema in Margate waar haar affaire met haar getrouwde baas Donald Ellis [Colin Firth] een publiek geheim is. De komst van Stephen [Micheal Ward], een ambitieuze jonge man met een Caraïbisch achtergrond, resulteert in een nieuwe vriendschap die echter onder druk komt te staan nadat Hilary meerdere keren niet doet wanneer Stephen slachtoffer wordt van racisme. Mendes’ neemt teveel hooi op de vork en slaagt er niet in om alle thema’s op een samenhangende en effectieve wijze te verweven. Dat is ook merkbaar aan het wat zoekende spel van met name Colman. Zoals altijd is de cinematografie van Roger Deakins van buitengewoon hoog niveau.

Voormalig uitsmijter Chris [Liam Hemsworth] gaat aan het werk als beveiliger van een geldtransport en is verbaasd over de lakse manier van werken. Samen met jeugdvriend Eddie [Michael Angarano] bedenkt hij een plan voor wat de grootste geldroof uit de Amerikaanse geschiedenis moet worden. Loopt natuurlijk niet geheel volgens plan. Rechercheur James Ransome [Dwayne Johnson] vertrouwt de getuigenverklaringen van Chris en Eddie niet, bovendien grijpt de New Yorkse Procureur-generaal Rudy Giuliani [Dan Triandiflou] de gelegenheid aan om de grote Amerikaanse drugsfamilies stevig aan te pakken. En die zijn daar natuurlijk niet blij mee. Had een misdaadthriller kunnen zijn, had een misdaadkomedie kunnen worden. Uiteindelijk valt het tussen het wal en het schip waardoor het noch spannend, noch amusant wordt. En niemand lijkt Dwayne Johnsons te hebben verteld dat het verhaal zich afspeelt in 1982/1983.

Voormalige undercover-agent James [James Badge Dale] besluit op eigen houtje uit te zoeken wat er is gebeurd met Amanda [Sasha Frolova], de dochter van een goede vriendin [Marin Ireland]. Amanda is spoorloos verdwenen nadat ze in de badkamer een mysterieuze boodschap over ‘Empty Man’ achterliet. James ontdekt al snel een verband met een mythe die zegt dat als je een lege fles vindt op een brug en erop blaast, in contact komt ‘Empty Man’. Wat is er waar van deze mythe? Waar is Amanda gebleven? En wat is de rol van Pontiflex Institute in dit alles? Op papier lijkt dit een rip-off van Candyman, maar Priors scenario – losjes gebaseerd op de gelijknamige getekende roman van Boom! Studio’s – zit veel complexer in elkaar en lijkt (gelukkig) meer inspiratie te hebben geput uit The Wicker Man (het origineel welteverstaan). Begint met een ijzersterke proloog van 20 minuten en weet de angstaanjagende toon die daarmee is gezet uitstekend vast te houden. Voortreffelijke sfeerhorror met een innemende hoofdpersoon houdt de aandacht ondanks een hoop zweverig gebabbel (waar ik, net als James, amper een touw aan vast kon knopen) en bouwt de spanning en de verwachtingen flink op. Het is dan ook een behoorlijke teleurstelling dat de finale zo hoogdravend is en dat Prior alle openstaande vragen meent te moeten beantwoorden.

Drie verhalen uit het dagelijks leven in Algerije​ die losjes met elkaar zijn verbonden. Het eerste verhaal betreft een man van middelbare leeftijd die toeziet hoe twee mannen een andere man in elkaar slaan, het tweede deel betreft een chauffeur die de opdracht krijgt om een oude geliefde (en diens vader) te brengen naar een gesprek met de familie van haar verloofde en tot slot het relaas van een ziekenhuisarts, wiens aanstaande huwelijk in gevaar dreigt te komen wanneer een vrouw hem beschuldigt van betrokkenheid bij groepsverkrachting.
Regisseur Karim Moussaoui​, die samen met Maud Ameline het scenario schreef, maakt effectief gebruik van de unieke locaties en weet ook de acteurs tot goede prestaties te brengen. De live-muziek in deze film is aanstekelijk, al vond ik het jammer dat daarbij geen ondertiteling was. Mij bekroop namelijk steeds het idee dat de liedjes in de film zijn geïntegreerd, zeker bij een verrassende dans in de Algerijnse woestijn aan het einde van het tweede verhaal! Hoewel de toon van deze film niet evenwichtig is, voelen de personages wel levensecht aan en ook dat maakt deze film zeker de moeite van het bekijken waard.

De 28-jarige ballerina Elise Gautier [Marion Barbeau] ziet haar grote kans op een doorbraak in duigen vallen wanneer ze tijdens een optreden een ernstige blessure aan haar enkel oploopt. Mede omdat ze een eerder kwetsuur aan diezelfde enkel niet voldoende heeft laten herstellen is er een kans dat ze nooit meer zal kunnen dansen. Sabrina [Souheila Yacoub] en Loïc [Pio Marmai] weten haar over te halen om hun te helpen met hun food truck bij Josiane [Muriel Robin], die haar studio verhuurt voor conferenties of repetities. Toevallig is daar net een dansgezelschap gearriveerd met enkele oude bekenden. Wanneer choreograaf Hofesh [Hofesh Shechter] haar tijdens een repetitie vraagt om even als partner op te treden van Mehdi [Mehdi Baki], kruipt het bloed waar het niet kan gaan. Er is nauwelijks een verhaal, maar het charisma van Barbeau en de indrukwekkende, degelijk gefilmde dansscènes zorgen ervoor dat dit nooit verveelt. Vanzelfsprekend is dit vooral een aanrader voor liefhebbers of bewonderaars van expressieve dans.

De diagnose van leukemie bij topdirigent Thibaut [Benjamin Lavernhe] leidt ook tot de ontdekking dat Rose [Mathilde Courcol-Rozès] is. Thibaut blijkt een adoptiekind te zijn en een broer te hebben. Thibaut weet Jimmy [Pierre Lottin] op te sporen en hem over te halen om beenmerg af te staan en probeert iets van een band op te bouwen. Jimmy speelt trombone in de plaatselijke harmonie, dus je kunt wel raden welke kant dit opgaat. Formulematig komisch drama mist de charme van Fanfare en de emotionele diepgang van Brassed Off (waar het scenario wel rijkelijk uit leent). Volstrekt voorspelbaar, maar de ontknoping is ontroerend. Een groot succes in eigen land Frankrijk waar men blijkbaar hunkert naar simplistisch escapisme en geen genoeg krijgt van acteurs met Downsyndroom als komische noot.

De 17-jarige Tommy [Pier Bonnema] is verdrietig over het feit dat zijn eerste homoseksuele liefde hem heeft afgewezen. Op aandringen van zijn moeder [Hanneke Scholten] gaat Tommy aan het werk in de werkplaats van zijn vader [Rienus Krul]. Bij toeval leest Tommy een mailwisseling van zijn vader die hem verwart, pijn doet en hem voor een groot dilemma stelt. Tilanus (die ook het scenario schreef) vertelt dit grote kleine familiedrama op een verfrissende, ingetogen manier en schetst zo een beeld van een gezin waarin communicatie vooral een middel is om te zoeken naar verzoening en niet naar melodramatische confrontatie. Het ontbreken van expliciete emoties is gewaagd, maar het resultaat is boeiend en bovenal zeer authentiek.

Tiener Kaitlynn [Friede Barnhard] heeft lang geleden besloten dat ze uit het leven wil stappen. Sinds een mislukte poging tot zelfdoding wijkt haar beste vriendin Jade [Dylan Jongejans], die sinds het vertrek van haar moeder naar Canada bij Kaitlynn en haar vader [Juda Goslinga] woont, zelden van haar zijde. Maar het euthanasietraject blijft zich voortslepen en omdat de autistische Kaitlynn haar innerlijke gevoelens amper kan uiten, blijven er zowel bij professionals als bij kennissen twijfels bestaan over de vraag of haar leed ondraaglijk genoeg is om euthanasie toe te staan. Maar dit indringende en ontroerende psychologische drama laat vooral zien hoe moeilijk het is voor Jade om haar hoofd (dat Kaitlynn wil helpen haar doel te bereiken) en haar hart (dat de pijn voelt van het aanstaande verlies) samen te laten komen. Het scenario van Aliefka Bijlsma en Ellen Barendregt is gebaseerd op een waar verhaal en toont op een genuanceerde wijze waarom vrijwillige euthanasie een maatschappelijk, maar ook een diep persoonlijk vraagstuk is. Barnhard, Jongejans, Goslinga en Tamar van den Dop (als arts Rebecca) leveren uitstekend werk af in deze sterk geregisseerde, maar nooit sentimentele tranentrekker.

Trots aangekondigd als de 60e avondvullende animatiefilm van de Disney-studio’s en dat is niet onterecht, want dit is een bijna perfecte animatiefilm die met beide voeten in het heden staat en technisch zeer indrukwekkend is. De lichaamsbewegingen en de gezichtsmimiek van de karakters zijn van een niveau dat zo revolutionair is als Snow White and the Seven Dwarfs en Toy Story en de fantasie van animators is flink aangeboord waardoor dit visueel verbluffend is. ‘Encanto’ is een vrijhaven voor Colombiaanse immigranten die zich beschermd weten door hun huis die magische krachten ontleent aan een eeuwigbrandende kaars. Mirabel [Stephanie Beatrix] is de enige in de familie die geen bijzondere krachten heeft gekregen van het magische huis en staat daardoor altijd in de schaduw van haar oudere zussen Isabela [Diane Guerrero] en Luisa [Jessica Darrow], die wél over zo’n bijzondere gave blijken te beschikken. Sterker nog: grootmoeder Abuela [Maria Cecilia Botero] gelooft zelfs dat Maribel de toekomst van het huis en van de hele gemeenschap in gevaar brengt. Maribel probeert het tegendeel te bewijzen. Enig kritiekpuntje: een paar onnodige liedjes.

Malik Khan [Riz Ahmed] is een ervaren soldaat die sinds zijn terugkeer uit Afghanistan zijn zoontjes Jay [Lucian-River Chauhan] en Bobby [Aditya Geddada] zelden ziet omdat hij geheime missies vervult. Midden in de nacht haalt hij Jay en Bobby weg uit het huis van zijn ex-vrouw [Jania Gavankar] om hun te beschermen tegen besmetting door een buitenaards microbiologisch organisme dat zich via insecten verspreidt. Na enige tijd begint het Jay op te vallen dat de rest van de wereld zich nergens druk om lijkt te maken. Weet zijn vader iets wat zij niet weten? Of is er iets anders aan de hand? Pearce intelligente regie houdt je lange tijd in het ongewisse en bouwt de spanning flink op, ook wanneer de verschijning van Octavia Spencer het voorafgaande in een nieuw perspectief plaatst. Spencers rol is vrij ondankbaar en de ontknoping onnodig melodramatisch, maar Ahmed is uitstekend in de hoofdrol en krijgt prima tegenspel van de 11-jarige Chauhan, een aanstormend talent waarvan we ongetwijfeld nog veel meer gaan horen.

Michael Decker [Steven Seagal] is een expat “and ex a lot of things”. Een federaal agent dus die geheim werk doet in Parijs wanneer hij Lisa Durant [Jade Ewen] te hulp schiet bij een slaande ruzie met nachtclubeigenaar Ronnie [Andrei Ciopec]. De ruzie eindigt in een schietpartij waarbij Ronnie het leven laat. Uit dank gaat Lisa met Michael naar bed en stelt ze hem voor om de 2 miljoen dollar die Ronnie heeft achtergelaten in een auto te stelen. Dat vindt Gage [Florin Piersic Jr.] en dus ontstaat er een klopjacht. Steven Seagal met een schietijzer is doodsaai. Deze enige reden waarom deze belabberde misdaadthriller ontsnapt aan de laagst mogelijk score, is het feit dat Seagal ook zijn martial arts-kwaliteiten benut. Het mesgevecht aan het einde maakt dit hooguit iets beter dan die andere internationale flutproducties waar Seagal al jarenlang zijn naam aan verbindt.

Een reconstructie van de controverse rondom Barnett Newmans schilderij 'Who's Afraid of Red, Yellow and Blue', dat in 1986 ernstig werd beschadigd door een man die het schilderij en alles waar het voor stond dusdanig haatte dat hij niets anders kon doen dan het vernietigen, alsmede het schandaal rondom de restauratie van het werk, biedt al voldoende drama voor een prima documentaire. Maar Barbara Vissers geniale documentaire gaat veel verder en het resultaat is ronduit verbluffend. Via nauwkeurig geselecteerde archiefbeelden komen Newman en restaurateur Daniel Goldreyer aan het woord, Ook de vernieler komt aan het woord, evenals de belangrijkste functionarissen van het Stedelijk Museum te Amsterdam, waar het schilderij hing. Als pure historische documentaire is dit derhalve al een prima film. Maar Visser speelt zelf een sleutelrol in de documentaire wanneer een beginnend beeldend kunstenares een opdracht aanvaardt die voortkomt uit het pleidooi van de vandaal: het werk gewoon opnieuw schilderen. Hier zit het hart van de film die vragen en emoties oproept die de makers zelf waarschijnlijk niet hadden verwacht. Zoals het een kunstwerk betaamt komen er geen pasklare antwoorden, maar toont 'The End Of Fear' als geen andere film hoe en waarom kunst emoties op kan roepen. Nooit pretentieus en ook prima te volgen voor mensen die niet zoveel van kunst weten. Visser heeft derhalve met haar reconstructie van 'Who's Afraid of Red, Yellow and Blue' haar eigen meesterwerk geschapen. Wie had dat kunnen denken!?

Om vage redenen belandt de woonwijk van de familie Platt anno 1982 midden in een prehistorische jungle. Vader [Ewan McGregor] en moeder [Anne Hathaway] stonden op het punt hun plannen om te scheiden te delen met hun zoon [Christian Convery] en dochter [Maisy Stella], maar moeten nu terugvallen op instinct en improvisatie om in leven te blijven. De omkering van de traditionele sekserollen in dit soort avonturenfilms is verfrissend, de mix van live-action en CGI middelmatig en Mitchell verzon een gemakzuchtige, onbevredigende ontknoping. Een typisch geval van een aardig basisgegeven dat onvoldoende is uigewerkt.

Brenda [Queen Latifah] is onderweg met haar broer [Ludacris], dochter [Mychala Lee] en zoon [Shaun Dixon] voor een frisse start waarmee ze financiële problemen en pijnlijke herinneringen achter zich hoopt te kunnen laten. Een overnachting in een motel in New Mexico maakt hen tot doelwit van mysterieuze, levensgevaarlijke Mr. Cross. Het gezin moet vechten voor zijn leven en zoekt hulp bij de plaatselijke sheriff [Beau Bridges]. Na een solide start, die de onderlinge verhoudingen binnen het gezin schetst, verzandt dit snel in ongeloofwaardigheid en genreclichés zodra het misdaadplot zich ontvouwt.

Het acteerwerk van Jesse Eisenberg en Jason Segel is de belangrijkste reden om deze karakterstudie aan te bevelen. Het is een reconstructie van verslag van de laatste dagen van een promotietour voor het nieuwe boek van schrijver David Foster Wallace [Segel], een man die eigenlijk een teruggetrokken bestaan leidt en daarom erg op zijn hoede is wanneer hij Rolling Stone-journalist David Lipsky [Eisenberg] ontmoet. Er gebeurt niet zoveel in dit onvermijdelijk dialoog gedreven drama, maar het subtiele spel van beide hoofdrolspelers en gebruik van echte locaties houden dit boeiend. Eindelijk ook weer eens een behoorlijke bijrol voor de door Hollywood wat verwaarloosde Joan Cusack.

Het leven van twee agenten die dagelijks patrouilleren in South Central, grotendeels gefilmd met bodycams en dashcams. Volgt een paar dagen uit het leven van Brian [Jake Gyllenhaal] en Mike [Michael Peña] en toont hoe ze zich voorbereiden op een werkdag waarbij iedere oproep kan uitlopen op een handgemeen of een schietpartij, maar allen de spaarzame scènes met Anna Kendrick en Natalie Martinez als de echtgenoten geven ons een glimp van de ware aard van deze agenten. De visuele stijl is zonder meer realistisch, maar wat we meemaken is een serie losse incidenten zonder dramatische opbouw.

Een vrouw [Jodie Comer] bevalt van haar eerste kind op het moment dat haar huis ten prooi valt aan een overstroming die een groot deel van Engeland heeft verwoest. In de chaos die volgt, krijgt ze steun van haar schoonouders [Mark Strong, Philippa Peake]. Al snel ontdekt ze dat zelfs haar man [Joel Fry] niet in staat is om haar de hulp te geven die ze nodig heeft. Ze besluit op eigen houtje op zoek te gaan waar zij een haar baby een nieuwe toekomst kunnen opbouwen. Deprimerend ecologisch en psychologisch drama met oppervlakkig uitgewerkte personages en een gebrek aan plot. De cast is goed, het scenario niet. Uitvoerend producent Benedict Cumberbatch is te zien als een kortstondige bezoeker.

De critici waren scherp verdeeld over deze door Burt Reynolds geregisseerde zwarte komedie over Wendell Sonny Lawson [Reynolds] die besluit zelfmoord te plegen nadat hij te horen heeft gekregen dat hij minder dan een jaar heeft te leven. De mindere momenten in 'The End' komen echter wanneer de film een wat serieuze toon dreigt aan te nemen, onder andere wanneer Wendell afscheidt neemt van zijn dochter [Kristy McNichol]. Reynolds' huilbui in een lift echter is hilarisch, evenals een scène met een begrafenisstoet. Maar de film gaat vooral los in de laatste 40 minuten wanneer Wendell de hulp inroept van een paranoïde schizofreen [Dom DeLuise] om zelfmoord te plegen. DeLuise en Reynolds vormen een fantastisch komisch duo en zorgen voor flink wat lachsalvo's, tot aan de slotscène toe.