Meningen

Ignacio de la Torre [Alfonso Herrera] trouwde op zijn twintigste, na een korte verloving, met Amada Diaz [Mabel Dadena], de dochter van de Mexicaanse president [Fernando Becerill] en wordt een invloedrijk persoon. Dit biografische drama omarmt de speculatie dat Ignacio een dubbelleven leidde en zijn homoseksualiteit alleen kon uiten in een geheim genootschap waar hij terecht komt via Felix Diaz [Rodrigo Virago] en waar hij een relatie heeft met congreslid Evariato Rivas [Emilian Zurita]. Dit had een boeiend drama kunnen zijn over een prominente figuur die gedwongen is zijn seksualiteit verborgen te houden, maar Pablos is veel meer geïnteresseerd in de excessen van het geheime genootschap. En dus zijn er veel flamboyante scènes met feestende mannen, waaronder groepsseks, een obsceen toneelstuk en een verkrachting (!) van Mozart’s ‘Die Zauberflöte’. Make-up en kostuums zijn verzorgd, maar dit is er ééntje voor voyeurs.

In Nederland is Elaine Stritch vooral bekend vanwege haar regelmatig terugkerende rol in de veelvuldig bekroonde sitcom 30 Rock, maar in de VS is zij een gevierde veteraan van Broadway die met de groten der aarde heeft gewerkt. Elaine is de 80 ruim gepasseerd maar zit nog vol levenslust, ambitie en heeft nog niets van haar eigenzinnigheid en scherpzinnigheid verloren. Ook nu ze meer moeite krijgt met lopen, regelmatig met gezondheidsklachten naar het ziekenhuis moet en de liedteksten regelmatig vergeet doet ze niets liever dan optreden. Aan de hand van oude foto's en verhalen vertelt Stritch weliswaar wat over haar jonge jaren, maar dit is geen traditionele biografie. Karasawa heeft namelijk veel meer interesse in het heden en dat is maar goed. Want met de manier waarop Elaine Stritch haar toenemende gebreken omarmt is ze zichtbaar een inspiratie voor haar fans, haar collega's en haar vrienden. Een inspirerende, vrolijke documentaire over het omarmen van de onvermijdelijke ouderdom en leven tot de laatste adem.

In de jaren 1920 was Berlijn (en vooral nachtclub ‘Eldorado’) een Walhalla voor de lhbtqia+-gemeenschap. Maar verworven vrijheden kunnen in een mum van tijd worden afgepakt. Foto’s en zelfs wat authentiek beeldmateriaal geven een beeld van hoe het leven was. De opkomst van de Nazi’s wordt hier bekeken vanuit een ander perspectief, ook door de aandacht te vestigen op Ernst Röhm, een van de oprichters van de Sturmabteilung en een vertrouweling van Hitler. Röhm was ook homoseksueel en een vaste bezoeker van Eldorado. Minstens zo interessant is het verhaal van de homoseksuele toptennisser Gottfried von Cramm.

Na de dood van boezemvriend en Holocaustoverlevende Bessie [Rita Zohar] verhuist de in de Bronx geboren 94-jarige Eleanor [June Squibb] naar Manhattan. Om onbegrijpelijke redenen schrijft Eleanors dochter [Jessica Hecht] haar in voor een praatgroep voor Holocaustoverlevenden – Eleanor is een geboren en getogen Amerikaan. Eleanor gebruikt Bessies levensverhaal om zich voor te doen als overlevende, met alle voorspelbare gevolgen van dien. Je waardering hangt voor een deel af van de vraag of je Eleanor innemend en grappig, of egocentrisch en irritant vindt. Johansson laat in ieder geval subtiliteit al snel varen en zet alle registers open om tranen op te roepen. Daardoor is vooral de tweede helft afgezaagd, zeer sentimenteel en weinig effectief.

Michelle [Millie Bobby Brown] ontdekt dat haar doodgewaande broertje Christopher [Woody Norman] nog in leven is en zich bevindt in een verboden zone waar topwetenschapper Ethan Skate [Stanley Tucci] de technologie bewaakt waarmee hij een energiecrisis heeft weten af te wenden. Michelle vraagt hulp aan een vrachtwagenchauffeur [Chris Pratt] die weet hoe hij ongemerkt de zone binnen kan komen. Een overdaad aan komedie doet je afvragen waarom dit niet met een halfuur is ingekort. Misschien kun je je vermaken met de vele verwijzingen naar Transformers en een spelletje ‘raad de stemacteur’ bij de vele lollig bedoelde robots.

Louis Wain [Benedict Cumberbatch] is een illustrator die vanaf de late jaren ’80 van de 19e eeuw faam verwierf als illustrator van katten, vaak met menselijke eigenschappen. Cumberbatch laat zich weer eens van zijn excentrieke kant zien, maar slaagt er niet in om zijn naïeve personage interessant te maken. We ontdekken de bijzondere rol die hij had in zijn familie, zijn moeizame relatie met zijn oudste zus [Andrea Riseborough] en zijn liefde voor Emily Richardson [Claire Foy]. Toby Jones speelt de rol van Sir William Ingram, destijds de directeur van The Illustrated London News die Louis en zijn familie voorziet van een inkomen. Een fraaie productie met veel aandacht voor periodedetail, maar het verhaal zelf is helaas niet zo boeiend. Kattenliefhebbers geven dit wellicht een extra ster, want die zijn uiteraard vrij prominent aanwezig.

Simpel verhaal over een jonge vrouw die op zoek gaat naar haar vermiste broer die ergens in Londen woont. Regisseur Bryn Higgins weet op knappe wijze in het hoofd te kruipen van de aan een ernstige vorm van epilepsie lijdende hoofdpersoon, voortreffelijk vertolkt door voormalig foto-model Agyness Deyn. Sfeervol, maar voor sommigen wellicht iets te somber psychologisch drama met degelijke vertolkingen in de ondersteunende rollen, fraai vormgegeven hallucinaties en een sterke soundtrack.

Elektra Luxx [Carla Gugino] was begin jaren 90 een succesvolle pornoster en geeft nu workshops waarin ze vrouwen helpt hun seksleven te verbeteren. De ellende begint wanneer een jonge vrouw [Marley Shelton] haar in een café benadert en een vreemd voorstel doet. Gordon-Levitt speelt een vlogger over porno die zich verdiept in Elektra, maar zijn vlogs verstoord ziet door zijn zusje [Amy Rosoff], die zo haar eigen ideeën heeft over hoe de vlog zo succesvol mogelijk kan worden. Veel vrouwelijk vlees en parodieën op pornofilms (als er iets overbodig is) doen vermoeden dat Guiterrez vooral bezig was om zijn eigen seksuele fantasieën te verkopen als film. Julianne Moore heeft een klein rolletje als de Maagd Maria, maar liet haar naam van de credits verwijderen. Je hoeft niet lang naar dit gedrocht te kijken om te begrijpen waarom,

Vuurmeisje Ember [Leah Lewis] moet noodgedwongen samenwerken met waterventje Wade [Mamoudou Athie] om te voorkomen dat de winkel van Embers vader [Ronnie Del Carmen] gesloten wordt wegens een lek – en een aantal andere onregelmatigheden. Ze zijn opgegroeid in de overtuiging dat water en vuur niet samengaan en dan weten waarschijnlijk ook jeugdige kijkers wel hoe dit af gaat lopen. De obstakels die de vier schrijvers onderweg hebben bedacht, getuigen evenmin van enige originaliteit. De enige (relatieve) verrassing is dat de ontknoping nog sentimenteler en suikerzoeter is dan je verwachtte.

Prachtig gefilmd en prima geacteerd sociaal drama is een portret van een samenleving die verscheurd is tussen het oude, Communistische Rusland en een tijd waarin de vrijheid ten koste lijkt te gaan van verbondenheid. Nadezhda Markina schittert als Elena, de huidige echtgenote van de fysiek kwakkelende Vladimir [Andrey Smirnov] en het plot draait om Vladimirs nalatenschap. Nadezhda heeft een zoon [Aleksey Rozin] uit een eerder huwelijk die geldzorgen heeft en kan het moeilijk verkroppen dat Vladimir weigert haar zoon uit de brand te helpen. Vladimir hecht meer waarde aan zijn dochter [Elenya Lyadova], ook al heeft zij hem jaren geleden de rug toegekeerd. Zvyagintsev gebruikt beelden van de omgeving waarin de personages zich bevinden om subtiel commentaar te geven op de huidige samenleving, maar het bewust lage tempo stelt je geduld regelmatig op de proef.

Drie jaar geleden ontwaakten zogenaamde ‘Reapers’ uit hun winterslaap om binnen een maand 95% van de menselijke bevolking uit te roeien. Overleven bleek alleen mogelijk te zijn op een hoogte van minstens 8000 voet. Will [Anthony Mackie] woont met zijn ziekelijke zoontje Hunter [Danny Boyd Jr.] en 191 anderen in een dorpje in de Rocky Mountains. Om Hunter te kunnen voorzien van nieuwe medische hulpmiddelen moet Will naar een ziekenhuis in Boulder dat zich 2000 onder de scheidslijn bevindt. Daarvoor heeft hij hulp nodig van Nina [Morena Baccarin], een wetenschapper die er als enige in is geslaagd een ‘Reaper’ te doden, maar volgens Will ook verantwoordelijk is voor de dood van zijn echtgenote Tara [Rachel Nicks]. Will en Nina krijgen extra hulp van Katie [Maddie Hasson]. Mix van Predator en A Quiet Place moet het niet hebben van originaliteit, maar de personages zijn redelijk uitgewerkt en de drie hoofdrolspelers leveren degelijk acteerwerk af.

Ten einde raad brengen de ouders [Kelly Reilly, Max Martini] van Eli [Charlie Shotwell] hem naar de kliniek van Dr. Horn [Lili Taylor]. Die beweert Eli te kunnen genezen van zijn ernstige auto-imuunziekte. Ernstige bijwerkingen horen volgens de dokter bij het proces. De enige die Eli’s zorgen serieus neemt, is een tiener [Sadie Sink] die regelmatig voor het raam verschijnt. Sfeervol, met genoeg originele ideeën en knap werk van Shotwell, al gaat zijn aanhoudende geschreeuw (‘Let Me Out!”) wel (onnodig) op de zenuwen werken.

Afgezien van enkele korte bespiegelingen van o.a. Paul McCartney en voormalig PM David Cameron bestaat dit louter uit archiefbeelden die het leven van de 96-jarige Queen Elizabeth die opvallend veel van de mens achter de rol tonen. We zien Elizabeth als beginnend tiener tikkertje spelen op een schip, enthousiast gebarend tijdens een paardenrace en ontspannen grapjes maken voorafgaand aan de opname van een Kersttoespraak. Michell stelde een geweldige muzikale soundtrack samen, variërend van George Formby en Gracie Fields tot Madness en Moby & Mindy Jones, die de verschillende facetten van Elizabeths regentschap én haar persoonlijkheid onderstrepen. Hij schuwt ook schaduwkanten van de recente familiegeschiedenis niet in deze uitstekende documentaire die na een uur echter wat in de herhaling begint te vervallen .

De steenrijke erfgenaam [Henrique Kimura] van een voedselimperium trouwt met een voormalige sekswerker [Lorena Comparatao] die haar traumatische verleden voor hem verbergt. Uiteindelijk wordt hij op gruwelijke wijze vermoord door zijn echtgenote. Gebaseerd op een sensationele Braziliaanse moordzaak leggen flashbacks iets bloot van Eliza’s voorgeschiedenis en de opeenstapeling van incidenten en omstandigheden die haar dreven tot haar gruweldaad. Het scenario houdt zich aan de geijkte formule, maar Comparatao verleent op indrukwekkende wijze diepgang aan haar complexe personage en houdt daarmee de aandacht vast.

Wanneer gouverneur Bill [Albert Brooks] wordt aangesteld als federaal minister, is de 34-jarige Ella McCay [Emma Mackey] zijn logische opvolger. Bill raadt haar aan om idealisme te verruilen voor pragmatisme en “het spel” mee te spelen, maar dat gaat haar niet goed af. De moeizame relaties met haar vader [Woody Harrelson] en haar excentrieke broer [Spike Fearn] maken het lastiger om werk en privé et kunnen combineren. Bovendien ontpopt haar echtgenoot [Jack Lowden] zich als een machtswellusteling die geen enkel middel schuwt om zijn zin te krijgen. Milde satire op de Amerikaanse politiek onderscheidt zich door een relatief gebrek aan cynisme en een hoopvolle ontknoping en profiteert enorm van Mackeys voortreffelijke spel en uitstekend ondersteunend werk van Curtis als haar tante, steun en toeverlaat.

Onderzoeksjournalist Julia Jarmond [Kristin Scott Thomas] staat op het punt te verhuizen naar het appartement in Parijs waar haar echtgenoot Bertrand [Frédéric Pierrot] is grootgebracht. Bertrands bedlegerige oma vertelt Julia dat het appartement familiebezit is sinds augustus 1942, een paar weken na de dat de razzia van de Vélodrome d’Hiver waarbij Franse Vicky-autoriteiten 13.000 Parijse Joden oppakte en overbracht naar het Vélodrome d’Hiver voor deportatie naar een concentratiekampen. Julia ontdekt al gauw dat de vorige bewoners Joden waren, verdiept zich in de geschiedenis van dat gezin en wordt geconfronteerd met complexe vraagstukken over de rol en eventuele medeplichtigheid van haar schoonfamilie. In flashbacks volgen we het relaas van de tienjarige Sarah Starzynski [Mélusine Mayance] die op 16 juli 1942 haar broertje opsluit in een geheime kamer wanneer de politie aanklopt en de sleutel op zak houdt. Wanneer ze met haar moeder [Natasha Mashkevich] en vader [Arben Bajraktaraj] wordt opgepakt, doet Sarah wat ze kan om te ontsnappen en haar broertje te bevrijden. Een sterk opgebouwd oorlogsdrama over een zwarte bladzijde uit de Franse oorlogsgeschiedenis, maar vooral over de complexe schuldvraag en het belang van het delen van de familiegeschiedenis, ongeacht de consequenties. De twee verhaallijnen lopen op doeltreffende wijze door elkaar en Mayance is verbluffend als de jonge Sarah in dit aangrijpende verhaal met een uiterst ontroerende ontknoping.

Studio 100 produceerde de uitstekende Nederlands gesproken versie van deze charmante animatiefilm voor de kleintjes waarin Ella [Rosemarie Voogt] een belangrijke les leert over het maken en behouden van vrienden. Ella en haar beste vriend Henry [Bo Bellamy] besluiten aan het eind van de dag een circusvoorstelling uit te nodigen en nodigen alle buren uit om mee te doen of te komen kijken. Iedereen wil meehelpen, maar dan gooit Johnny [Bo Burger] Ella’s plannen in de war. Johnny is net bij zijn oom en tante gaan wonen en heeft een fiets waar Henry jaloers op is. Al snel ontstaat er ruzie tussen Ella en Johnny over wie Henry’s vriend mag zijn. De animatie is niet om over naar huis te spreken, maar de kleurrijke personages en grappige terzijdes met een trio kippen maken dit prima vermaak de kleintjes en goed te verteren voor meekijkende ouders.

De Australische violist Warren Ellis maakte naam met ‘Dirty Three’ en later als vaste muzikale partner van Nick Cave & The Bad Seeds. Ellis’ muziek domineert de soundtrack terwijl hij met Kurzel terugkijkt op zijn carrière en een bezoek brengt aan Ellis Park, een dierenopvang op Sumatra waar hij beschermheer van is. Aan de trage kant en de muziek is niet aan iedereen besteed, maar de achterliggende verhalen zijn zonder meer interessant en waardevol.

Tesla begon als een oprechte poging om de elektrificatie van het wagenpark drastisch te versnellen en zo de wereldwijde uitstoot te beperken. Na de beursgang was er een dramatische cultuuromslag waardoor veel medewerkers van het eerste uur vrijwillig of gedwongen vertrokken. Een aantal hooggeplaatste voormalige medewerkers onthult hoe Musk snel rijk werd door gouden bergen te beloven en die beloftes niet na te komen. Het gevolg was een experiment dat aan vele mensen het leven heeft gekost. Een duister portret van Elon Musks ontwikkeling als ondernemer en een dubieuze werkwijze waarmee ook andere ondernemers in Silicon Valley snel rijk werden.

Gemaakt voordat Musk zich actief ging bemoeien met politiek, is deze lofzang behoorlijk gedateerd. Het herinnert je er wel aan dat Musk een ondernemer in hart en nieren is en dat hij met Tesla, SpaceX en SolarCity grote veranderingen teweegbracht. De ambities rondom Hyperloop zijn niet waargemaakt en de frictie met Paul Thiel, de mede-oprichter van PayPal, wordt amper uitgediept. Wel zijn er oud-medewerkers die hun bewondering uitspreken en er is een psycholoog die (zonder Musk persoonlijk te kennen) duiding geeft als Musks persoonlijkheid.

Het is louter aan MacLaine en Plummer te danken dat deze sentimentele komedie (nog redelijk aan te zien is. Deze romantische komedie over twee alleengaande ouderen die elkaar als buren leren kennen is te formulematig om te verrassen. Het gedweep met La Dolce Vita gaat mogelijk wat tegenstaan maar de chemie tussen de twee topveteranen van het witte doek maakt het allemaal verteerbaar. Maar ook niet meer dan dat. De titel verwijst overigens nadrukkelijk naar Ginger e Fred, een andere Fellini-film!

Deze gestyleerde biografie van Georg Elser staat in schril contrast met de TV-film uit 1989 met Klaus-Maria Brandauer. In die film [die ik volgens mij ergens in 2000 zag] zette Brandauer hem neer als een onopvallende, haast kleurloze gewone man die - vanwege zijn technische kennis als horlogemaker - in het uiterste geheim de bom ontwierp die Hitler om het leven had moeten brengen. Deze remake maakt van Elser een romantische volksheld, vol idealisme en zonder respect voor de autoriteiten. Het geheel is bovendien allemaal flitsend en stijlvol in beeld gebracht, waardoor het ver verwijderd lijkt van de werkelijkheid. De film schakelt ongemakkelijk tussen de periode van de opkomst van de Nazi's en de nasleep van de mislukte aanslag, waarin we zien hoe Elser wordt geïntimideerd en gemarteld. Allemaal heel heldhaftig, maar Elser blijft een enigma: van karakterisering is nauwelijks sprake. Daardoor verbleekt deze film - een verzorgde productie - naast de TV-film uit 1989.

Maria [Helga Guren] is gescheiden en heeft twee kinderen wanneer ze in Sigmund [Oddgeir Thune] de liefde van haar leven ontmoet. Zeven jaar later hebben ze zelf twee kinderen, maar dreigt de relatie stuk te lopen door eindeloos geruzie. Uiteindelijk laat Maria zich overhalen om in therapie te gaan en samen met haar geduldige therapeut [Heide Gjermundson] ontdekt Maria haar tekortkomingen evenals (cruciaal) de oorzaak daarvan. Een knap geschreven, authentieke decimatie van een liefdevolle relatie die geteisterd wordt door neuroses en vol realistische, vaak pijnlijke momenten zit, waaronder Maria’s poging om een open gesprek met haar moeder [Elisabeth Sand] probeert te voeren over haar jeugd. Het is een meesterlijk moment in dit sowieso uiterst intelligente, confronterende familiedrama.

Een goedkoop ogende, maar juist daardoor waarschijnlijk vrij authentieke registratie van een aantal topacts uit de Britse Music Hall van die tijd. Dat maakt dit tot een historisch interessant document, ook al is het allemaal vrij fantasieloos in beeld gebracht. Hitchcock regisseerde 'enkele sketches', waaronder de intermezzo's waarin Gordon Harker een televisie probeert te repareren en Donald Calthrops pogingen om een Shakespearemonoloog nieuw leven in te blazen.

Oorspronkelijk gemaakt als musical, maar alle liedjes zijn eruit gesneden en Michael Powell beschreef het restant als een puinhoop. De opening oogt inderdaad alsof er flink in is gesneden waardoor het verhaal - zeker voor diegenen die niet bekend zijn met het beroemde verhaal van Barones Orczy - aanvankelijk erg verwarrend is. Niven is goed gecast in de titelrol, al mist zijn vertolking de ironie van die van Leslie Howard in de 1934-verfilming. Margaret Leighton is prima als zijn verveelde vrouw, evenals Cyril Cusack als Chauvelin, de man die vastbesloten is de ware identiteit van The Scarlet Pimpernel te achterhalen. Hoewel er een paar aardige actiescènes zijn mist deze film de visuele flair die het beste werk van Michael Powell en Emeric Pressburger kenmerkt. Het blijft een onderhoudend verhaal, al behoort dit zeker niet tot de beste verfilmingen.

Een film die ik gezien heb omdat hij ontzettend slecht zou zijn. En de kritiek is terecht: de camera is veelal gericht op Elvira's boezem, het verhaaltje is flinterdun en het hangt van meligheid en smakeloze grappen aan elkaar. Maar dit is pure camp en Cassandra Peterson heeft een uitstekende komische timing, zowel in de slapstick-achtige scènes als bij het uitspreken van de vele dubbelzinnigheden ["Here's to my big opening"]. Zodra je op de gevel van een bioscoop 'How To Uck' ziet staan, weet je wat de punchline is van de eerstvolgende grap, maar de manier waarop de punchline wordt opgediend is lachwekkend en dat is maar goed ook. Een krat bier, een zak chips en deze film. Ik zeg: waarom niet?

Controversiële biografie van Elvis Presley [Austin Butler] vertelt vanuit het perspectief van zijn (bewezen) onbetrouwbare manager [Tom Hanks] die door lange tijd door het leven ging als Colonel Tom Parker schildert Elvis af als iemand die zich als kind volledig thuis voelde in de zwarte gemeenschap en daar ook op handen werd gedragen toen hij doorbrak met zijn baanbrekende “junglemuziek”. In 150 minuten komen de belangrijkste fases uit Elvis’ leven en carrière voorbij, waarbij meteen opvalt dat zijn acteercarrière grotendeels wordt genegeerd en zijn weigering om zich uit te spreken over sociaal-maatschappelijke thema’s buiten de radar valt. Tom Hanks grijpt de kans om een zeer twijfelachtig persoon te spelen met beide handen aan en geeft één van zijn beste vertolking ooit, maar wordt desondanks overschaduwd door Butler, die volledig opgaat in het personage en het niveau van een imitatie ver ontstijgt, daarbij in grote mate geholpen door het feit dat Luhrmann goed gekeken heeft naar Elvis’ concertfilms uit de jaren ’70 en die tot in detail heeft gereconstrueerd. Technisch fenomenaal en een triomf qua acteren, maar te suggereren dat al het goede in Elvis’ carrière te danken was aan zijn eigen talent en visie en al het slechte te wijten was aan ‘The Colonel’, is te simplistisch en valt zeker niet bij iedereen in goede aarde.

In december 1970 besluit Elvis Presley [Michael Shannon] president Richard Nixon te bezoeken, omdat hij ziet en dat de VS in crisis is en hij zijn talenten kan inzetten als 'federal-agent-at-large' (undercover) om zo bands als The Roling Stones of The Grateful Dead of drugsbendes te infiltreren. Daarvoor moet de President hem beëdigen en daarom schrijft hij een brief aan de president die hij - tot verbijstering van iedereen die erbij was - persoonlijk afgeeft bij Het Witte Huis. Elvis wacht de reactie af in het bijzijn van zijn entourage, bestaande uit Sonny [Johnny Knoxville] en Jerry [Alex Pettyfer], één van Elvis oudste en beste vrienden die zich heeft laten overhalen om mee te gaan, hoewel hij eigenlijk van plan was om zijn vriendin ten huwelijk te vragen tijdens een belangrijk etentje met haar ouders. Krogh [Colin Hanks], de persoonlijke assistent van Nixon, ziet een uitgelezen kans om het geschonden imago van de president op te vijzelen en doet daarom zijn best om de onverschillige Nixon over te halen Elvis te ontmoeten.

De foto die tijdens hun ontmoeting op 21 december 1970 is gemaakt, blijkt de meest opgevraagde foto uit het Nationale Archief te zijn. "Elvis and Nixon" is gebaseerd op de getuigenissen van Egil Krogh en Jerry Schilling en is dus een getrouwe reconstructie van wat zich heeft afgespeeld. Shannon is uitstekend als Elvis, een vertolking waarin de persoonlijkheid van Elvis sterk naar voren komt zonder te vervallen in tics. De aandacht voor de vriendschap tussen Elvis en Jerry zorgt voor een sterke dramatische lading en is het sterkste aspect van het scenario, omdat de film daardoor de verleiding weerstaat om in pure komedie te vervallen. Het hoogtepunt is onvermijdelijk de dag van de ontmoeting tussen 'The King' en 'The President' zelf, beginnend met een onverwacht verloop van de protocolbesprekingen en gevolgd door een verrassende uitvoering van dat protocol. Spacey heeft de moeilijke taak om een Nixon neer te zetten die voldoende herkenbaar is, niet teveel doet denken aan andere memorable Nixon-vertolkingen van Anthony Hopkins en Frank Langella, en waarin zijn eigen persoonlijkheid ook voldoende naar voren komt. Het samenspel tussen Shannon en Spacey toont aan waarom zij behoren tot de meest gerespecteerde acteurs in de filmwereld. Het scenario heeft hier en daar z'n tragere momenten, maar geeft deze toppers volop de kans om te laten zien wat ze kunnen.

De film opent met een amusante proloog die met een wiskundige berekening aantoont dat in 2012 een kwart van de wereldbevolking Elvis-imitator zal zijn en vervolgens aankondigt uit de doeken te doen hoe Harmony Jones [Kim Basinger], een schoonheidsspecialiste die Pink Lady-lippenstift verkoopt, dat heeft voorkomen. Het verhaal heeft weinig om het lijf en de setting rondom een Elvis-conventie is niet geheel origineel, maar de karakterisering zijn sterk waardoor er voldoende bijzonder grappige momenten zijn. Basinger toont voor het eerst in lange tijd weer eens komische talent en Philip Charles MacKenzie is bijzonder grappig als de eigenaar van Pink Lady. Maar de beste momenten zijn voor Mike Starr en Phill Lewis als de twee agenten die het spoor van Elvis-lijken volgen. Bovendien kun je nog een aardig spelletje cameo-rijden doen, waarbij je in ieder geval moet letten op iedere dode Elvis.

Na lang aarzelen schrijft modefreak Elvy [May Hollermann] zich in voor de Future Fashion Awards op Ibiza. Tot haar verbazing behoort ze tot de 10 eindkandidaten. Maar vanwege tegenvallende cijfers moet ze van haar moeders [Irene Moors, Nienke Plas] naar een zomerkamp in Muggenbeet. Ze verzint een list waarmee ze toch naar Ibiza kan reizen en logeert bij haar zus Joyce [Jill Schirnhofer], die daar een yogaschool heeft. Elvy moet nogal wat obstakels overwinnen, waaronder haar eigen onzekerheid, maar ontmoet ook een hunky dj [Buddy Vedder]. Hollermann en Stephanie van Eer hebben een prettige chemie en zijn prima in de hoofdrollen, maar de meest bijrollen zijn overbodig, karikaturaal geschreven en/of ondermaats geacteerd.