Meningen

Door de ontwikkeling van ChatGPT heeft oprichter Sam Altman de bijnaam “The Oppenheimer of AI”. Die onheilspellende bijnaam dankt hij aan het feit dat start-ups zich sinds de verschijning van ChatGPT massaal bezighouden met twijfelachtige toepassingen. Deze documentaire richt zich op start-ups die AI gebruiken om overleden tot leven te brengen. De ontwikkelaars presenteren het als een middel om nabestaanden te helpen bij hun rouwverwerking, critici benoemen de inbreuk op de privacy van zowel de nabestaanden als de overledene en maken zich zorgen over negatieve neveneffecten. Ook gebruikers komen aan het woord in deze relevante documentaire. Block en Riesewieck nemen verschillende projecten onder de loep en komen steeds tot dezelfde conclusies waardoor het een cyclus van cirkelredeneringen is geworden.

Celestials Good, Deviants Bad en de Eternals lopen al duizenden jaren op onze Aardkloot rond om de mensheid te beschermen. Maar de toekomst van de planeet komt in gevaar om redenen die te stompzinnig zijn om uit te leggen. Hoe dan ook: het verhaal springt door de tijd en verplaatst zich over de hele planeet. Zo nu en dan neemt een CGI-avatar van de acteurs het op tegen een Deviant in scènes die doen denken aan de demo van een PC-game als Mortal Kombat. De acteurs vervelen zich ogenschijnlijk bijna net zoveel als de kijker. Desondanks vond niemand het blijkbaar nodig om iets te doen aan het feit dat dit 2,5 uur duurt! Alhoewel: een dutje van ruim 2 uur kan geen kwaad. Voor wie daar behoefte aan heeft is dit absoluut een aanrader.

Larry [Barry Primus] en Joan [Betty Buckley] zijn 65 jaar getrouwd wanneer ze kort na elkaar overlijden en in een sterk verjongde versies (gespeeld door Teller en Olsen) arriveren in een soort tussenstation waar ze maximaal een week krijgen om een “eeuwigheid” te kiezen. Larry gelooft vanzelfsprekend dat ze voor altijd samen zullen blijven, tot hij ontdekt dat Joans gesneuvelde ex-man [Callum Turner] al 67 jaar op haar wacht. Geïnspireerd door Powell & Pressburgers A Matter Of Life And Death, maar de magie ontbreekt. Freyne maakt geen keuze tussen drama en komedie, waardoor het onevenwichtig is en op geen van beide fronten hoge ogen scoort. De doorlopende grap met reclame voor mogelijke eeuwigheden is even leuk, maar gaat op den duur vermoeien. Olsen heeft bovendien weinig kaas gegeten van komedie, zo blijkt uit haar gemanierde spel.

Documentaire over de mogelijkheden en gevaren van Transhumanisme, de filosofie dat de mensheid zich verder kan en moet ontwikkelen tot een nieuwe soort die misschien niet meer als mens herkenbaar is. Begint met een anekdote van een vader die een prangende vraag van zijn dochter moet beantwoorden: “Gaan we allemaal dood?” Daarna komen verschillende wetenschappers aan het woord die zich bezig houden met de ontwikkeling van technologieën waarmee we honderden jaren oud kunnen worden, of zelfs onsterfelijk kunnen worden. Bergmann geeft die mensen wijselijk de ruimte om hun filosofie toe te lichten, waardoor je ze niet zo gemakkelijk kunt afserveren als waanzinnigen: dit is serieuze wetenschap. Tegengeluid komt eveneens van prominente denkers, die proberen te doorgronden wat de gevolgen op de lange termijn zijn voor de mensheid, maar ook voor onze planeet. Het probleem van de eindigheid van de benodigde grondstoffen komt niet aan bod en de scènes waarin we de wetenschappers ‘in hun dagelijks leven’ zien, ogen te nadrukkelijk geregisseerd. Dit had beter gekund, maar als introductie van een controversieel, maar relevant thema, is dit prima.

Raymond Briggs co-produceerde deze verfilming van het stripboek dat hij schreef over het leven van zijn ouders, vanaf hun kennismaking tot aan hun dood - kort na elkaar - in 1971. Briggs gaf toe dat hij bij een speciale vertoning bij het British Film Institute flink wat tranen had gelaten. Niet zo gek, want dit is niet alleen een prachtig - en gedetailleerd - geanimeerde dwarsdoorsnee van de geschiedenis van Engeland vanaf de late jaren '20 tot aan de jaren '70, het is ook een prachtig verhaal over hoe twee doodgewone, hardwerkende Britten uit de arbeidersklasse het leven nemen zoals het komt. De crisis van de jaren '30, de Tweede Wereldoorlog en de jaren '60 waarin zoon Raymond, tot afschuw van zijn moeder, zijn haren laat groeien, komen allemaal tot leven. Brenda Blethyn en Jim Broadbent geven perfecte stemvertolkingen de slotscènes zijn respectvol, maar bijzonder ontroerend en een genot voor jong en oud. Niet te missen!

Brian Cox overtuigt als de weerbarstige Schot op leeftijd Rory MacNeil die wegens gezondheidsproblemen intrekt bij zijn zoon ]JJ Feild] in San Francisco. Ians echtgenote Emily [Thora Birch] doet er alles aan om het haar veeleisende schoonvader naar de zin te maken, maar Rory ontdooit pas echt door de aanwezigheid van zijn piepjonge kleinzoon Jamie. Wanneer hij ook nog eens kennismaakt met de alleenstaande Claudia [Rosanna Arquette] is het volstrekt duidelijk hoe het allemaal gaat aflopen, maar Cox' enthousiasme is aanstekelijk en Birch was nog nooit zo charmant.

Na elkaar geruime tijd uit het oog te hebben verloren gaan zusses Emilie [Eva Green] en Ines [Alicia Vikander] er samen even tussenuit. Ines is geschokt wanneer blijkt dat de ernstig zieke Emilie heeft gekozen voor een verblijf in een retraite waar een persoonlijke metgezel [Charlotte Rampling] Emilie zal helpen om onder haar eigen voorwaarden op een vredige wijze een einde te maken aan haar leven. Een veelbelovend basisgegeven dat echter niet lijdt tot het dramatische vuurwerk dat je gezien de sterke cast zou verwachten. Fraai gefilmd en niet onaardig, maar toch wat teleurstellend.

Na een sterke proloog - waarin we zien hoe goudzoeker Jack McCann [Gene Hackman] in 1925 letterlijk een goudmijn ontdekt - zakt de film behoorlijk in en duurt het even voor de film weer op gang komt. Hackman en Rutger Hauer - als de verloofde van Jacks dochter Tracy [Russell] - zijn uitstekend en het is een zeldzame kan om Joe Pesci en Mickey Rourke aan het werk te zien voordat ze werden getypecast. Er is een overdaad aan seks en één werkelijk extreem gewelddadige moord, maar de finale in een rechtszaal is een wat tam en teleurstellend einde van een intrigerende, maar onevenwichtige thriller. De cinematografie in deze film van Nicholas Roeg is - zoals je mag verwachten - uitstekend en vaak oogstrelend.

Alles wat er mis is aan moderne arthousecinema komt samen in deze pretentieuze verschrikking. De 20 minuten durende proloog is een verschrikkelijk trage western waarin Murphy [Viggo Mortensen] op zoek is naar zijn dochter en een kamer huurt in een onrustig stadje. Een volstrekt nutteloze sequentie die ons via een dikke middelvinger naar de kijker brengt naar het verhaal van agent Alaina [Alaina Clifford] en sociaal werker Sadie [Sadie LaPointe], die ons laten ervaren hoe deprimerend, monotoon en saai het leven in het Pine Ridge Reservaat is. Tenslotte komen we uit bij inheemse goudzoekers, die rondhangen bij een waterval en vertellen wat ze de afgelopen nacht gedroomd hebben. Bevat een scène van 5 minuten waarin Sadie (na een moeilijk gesprek met haar opa) 5 minuten lang alleen maar koffie drinkt, terwijl ze weemoedig voor zich uit kijkt. Er zijn twee korte uitbarstingen van geweld, maar die komen uit het niets en voegen in feite helemaal niets toe. Film als slaapmiddel.

SF-thriller heeft teveel nadrukkelijke overeenkomsten met Alien (de samenstelling van de bemanning, een vrouwelijke overlevende en niet te vergeten een scène waarin de bemanningsleden gezamenlijk eten) om als origineel bestempeld te worden. De film bestaat uit opnames die gemaakt zijn tijdens een ruimte-expeditie naar Europa, één van de manen van Jupiter, en maakt meteen in grote lijnen duidelijk hoe het afloopt. Een wetenschapper op Aarde plaatst de videobeelden in een wetenschappelijke context in een poging te verklaren wat er is gebeurd. Scenarist Philip Gelatt consulteerde NASA om te garanderen dat het verhaal wetenschappelijk correct zou zijn. De makers hadden die tijd en het bijbehorende budget beter kunnen besteden aan een betere cast want de vertolkingen zijn over de gehele linie erg vlak. De special effects zijn eveneens benedenmaats.

Muzikale komedie die het Eurovisiesongfestival in gelijke mate omarmt en op de hak neemt profiteert van het uitstekende spel van Ferrell en McAdams als Lars en Sigrit, een IJslands muzikaal duo dat droomt van deelname aan het Eurovisie Songfestival. Maar door maar liefst twee spelingen van het lot mogen ze onverwachts IJsland vertegenwoordigen in Edinburgh.

Brosnan is vermakelijk als Lars' norse vader en verschillende bekende Eurovisie-gezichten hebben een cameo in een goed gearrangeerde, feestelijke medley op een feestje. Maar het hoogtepunt is het festival zelf met de kleurrijke choreografie, de over-the-top visuals, de bizarre kostuums en vooral de liedjes die precies de juiste mix van kitsch en kwaliteit bevatten. De overtuigende optredens en de indrukwekkende stem van My Marianne, die de zang voor McAdams voor haar rekening nam en in 2006 zelf op 14-jarige leeftijd deelnam aan Junior Eurovision Song Contest, maken dit een aanrader voor de Eurovisie-fans. Jaja, Ding Dong!

Recensie betreft de Engelstalige versie.

Shinji Ikari [Spike Spencer] wist de mensheid van de ‘third impact’ weten te redden in Evangelion: 1.0 You Are (Not) Alone, maar het gevaar is nog lang niet geweken. Om klaar te zijn voor een volgende tegenaanval van de Angels ontwikkelt Nerv verbeterde versies van de Evangelion. Dat betekent ook nieuwe rekruten met wie Shinji en Rey [Brina Palencia] moet leren samen te werken. Onderlinge fricties, angsten en onzekerheden staan een goede samenwerking echter in de weg. Tweede film in de Evangelion-quadriologie gaat dieper in op de hoofdpersonages en hun onderlinge relaties en heeft een nadrukkelijk ecologische boodschap. Introduceert een aantal nieuwe personages, waarvan Asuka Langley Shikinami [Tiffany Grant] en Mari Illustrious Makinami [Trina Nishimura] het beste uit de verf komen. Het middendeel is wat traag en de zonderlinge score (inclusief een vals gezongen bijdrage van een kinderkoor) is storend, maar de stemvertolkingen in deze Engels gesproken versie zijn opnieuw uitmuntend en de finale is absoluut de moeite waard. Uiteraard is er een open einde dat ons voorbereid op het vervolg: Evangelion: 3.0 You Can (Not) Redo.

Recensie betreft de Engelstalige versie.

De jonge Shinji Ikari [Spike Spencer] ontdekt dat zijn vader [John Swasey] al jaren in het diepste geheim heeft gewerkt aan een kunstmatige mens en vechtmachine. Deze Evangelions moeten de mensheid beschermen tegen de Angels, die met ‘the third impact’ de wereld zouden kunnen vernietigen. Tot zijn verbijstering blijkt ‘het lot’ bepaald te hebben dat Shinji het prototype moet gaan besturen. Dat valt niet in goede aarde bij Rei [Brina Palencia], de oorspronkelijke bestuurder van Evangelion. De eerste van vier animatiefilms waarin het verhaal van Hideaki Anno’s televisieserie ‘Neon Genesis Evangelion’ uit de jaren 90 opnieuw wordt verteld. Oorspronkelijk uitgebracht in vijf talen. De stemmencast voor de Engelse versie levert uitstekend werk af en ook de geluidsmontage is van zeer hoog niveau in deze spannende opening van deze populaire Manga-quadrilogie die je meteen doet verlangen naar het vervolg: Evangelion: 2.0 You Can (Not) Advance uit 2009.

The Third Impact’, die zich aankondigde aan het einde van Evangelion: 2.0 You Can (Not) Advance verwoest een groot deel van de aarde en decimeert de menselijke bevolking. Shinji [Spike Spencer] en Kaworu [Jerry Jewell], wiens leven veel parallellen vertoont met dat van Shinji, overleven de meedogenloze veldslag, Rei [Brina Palencia] en Asuka [Tiffany Grant] behoren tot de vermisten. Mede door overleg in achterkamertjes tussen wat er resteert van de machthebbers, ontstaat er een tweedeling over hoe het nu verder moet. Dat onderlinge gekonkel biedt The Angels een uitgelezen kans om het karwei alsnog af te maken. Indrukwekkende actiescènes en goed werk van de stemmencast verhult voor een groot deel het gevoel van déjà vu. Nog altijd beter dan veel soortgelijke films, maar het is te hopen dat Evangelion: 3.0 + 1.01 Thrice Upon A Time meer weet te verrassen.

Door een ernstig ongeluk lijdt Seo-yoon [Shin Siu-ah] aan retrograde amnesie; ze kan zich niets herinneren van na het ongeluk en elke dag wordt haar geheugen gewist. Hartsvriendin Ji-min [Jo Yoo-jung] zorgt met een collage van post-its dat Seo-yoon aan het begin van de dag weet wat er aan de hand is. Complicaties ontstaan wanneer Seo-yoon vriendschap sluit met Jae-won [Choo Young-woo] onder strikte voorwaarden waar ze zich niet aan kunnen houden. Vergezocht tienerzakdoekendrama is dankzij het spel van de charmante hoofdrolspelers lange tijd goed te pruimen. Zodra de tragiek toeslaat, overspoelt Hye-young je met stemmige popdeuntjes, droevige pianomotiefjes, aanzwellende strijkers en zelfs het ultieme cliché van de vuurwerkshow! Een aardig romantisch drama eindigt daardoor als een sentimentele draak.

Midden in de Veluwebossen bevindt zich Verpleeghuis Markenhoof, een zogenaamde Doelgroep Expertisecentrum voor mensen die lijden aan het syndroom van Korsakov. Dit is een psychische stoornis die veelal het gevolg is van overdadige alcoholconsumptie gecombineerd met een slecht eetpatroon dat resulteert in gaten in het geheugen die waardoor je hiaten opvult met oude herinneringen of fantasieën. Deze documentaire richt zich met name op Kenny en de pogingen van zijn dochter en begeleider om ervoor te zorgen dat hij meewerkt aan zijn hulptraject, ook al ziet daar zelf de noodzaak en het nut niet altijd van in en is hij ervan overtuigd dat hij financieel wordt uitgebuit en dat hij opgesloten zit.

Met bijrollen voor onder anderen John Hawkes, Emily Watson en Keira Knightley kun je concluderen dat alle ingrediënten aanwezig zijn voor een ouderwetse rampenfilm. Helaas is dat niet bepaald in de goede zin des woords wanneer Rob Hall [Jason Clarke], de eerste organisator van groepsexpedities voor amateurklimmers naar de top van Mount Everest, in 1996 begint aan zijn volgende expeditie met onder anderen een oude vriend [John Hawkes], die nog één keer de top van Everest wil bereiken voor zijn dood, en een zichzelf lichtelijk overschattende klant [Josh Brolin]. Het weer zit niet mee en Hall en kornuiten hadden beter moeten weten. Wie niet bekend is met de conventies van de klassieke rampenfilm zal zich minder storen aan de vele clichés en het gebrek aan verdieping van de personages en laten zich wellicht overrompelen door de 3D-beelden.

Nadat de politie concludeert dat Daphne [Emily Alyn Lind] een einde aan haar leven heeft gemaakt, krijgt haar psychiater Philip Clark [Casey Affleck] flinke kritiek omdat hij bij zijn behandeling zijn eigen traumatische ervaring had gedeeld en daardoor medeverantwoordelijk zou zijn voor Daphnes wanhoopsdaad. Philip verloor zijn zoon bij een autoongeluk waarbij zijn echtgenote Grace [Michelle Monaghan] achter het stuur zat en daardoor is zowel zijn huwelijk als zijn relatie met dochter Lucy [India Eisley] sterk verslechterd. Dan verschijnt Daphnes broer James [Sam Claflin] ten tonele, die op een omslachtige en weinig geloofwaardige manier een plek weet te vergaren in de persoonlijke levens van Philip, Grace en Lucy. Het duurt even voordat je je beseft dat dit een thriller is en geen melodrama en dat is te wijten aan Steins stuurloze regie. Affleck is te onverschillig en er gaat nauwelijks dreiging uit van Sam Claflin. Wanneer het scenario zich eindelijk in Cape Fear-achtige wateren begeeft, is het in een vloek en een zucht voorbij en vraag je je af waar de anderhalf uur die eraan vooraf gingen goed voor waren.

Familiedrama met Helen Hunt en Liev Schreiber als echteleiden Jeannie en Ned wiens relatie barsten begint te vertonen wanneer hun tienerzoon Jonah [Ezra Miller] uitkomt voor zijn homoseksualiteit. Jeannie wil haar zoon de ruimte geven maar Ned stelt zich zeer beschermend op. Ned moet bovendien enige tijd overwerken met zijn aantrekkelijke collega Robin [Carla Gugino], die een interessante definitie van 'thuiswerken' blijkt te hanteren. Regisseur en scenarist Levine benadert deze thema's op een serieuze manier, maar net als het leven kabbelt deze film rustig voort, zonder al te grote hoogte- of dieptepunten.

Het verhaal over een persoon genaamd A. die dagelijks wakker wordt in een ander lichaam van een persoon van ongeveer dezelfde leeftijd in dezelfde omgeving, leek mij ook onverfilmbaar. Maar dit is niet zo slecht als het had kunnen zijn. Angourie Rice is charmant als Rhiannon, het meisje wiens leven een romantische en gecompliceerde wending neemt wanneer A. gedurende een dag het lichaam van haar vriendje Justin [Justice Smith, overtuigend in een dubbelrol] overneemt. Natuurlijk is het een bizar verhaal, maar op een enkeling na (waaronder, helaas, Rice) zijn de vertolkingen van maar liefst 15 acteurs als A. uitstekend op elkaar afgestemd, zeker qua gezichtsmimiek en manier van praten. Daardoor accepteer je aanvankelijk het vreemde verhaal, maar halverwege neemt de film een geforceerde wending die het startschot blijkt voor een afbrokkeling van een tot dan toe zo zorgvuldig bewaakt illusie van realiteit, tot er bijna niets meer van over is.

Een cast om je vingers bij af te likken, maar als Wim Wenders de regisseur is weet je van tevoren dat je een uitdagende film voorgeschoteld krijgt. Helaas is de uitdaging hier om je geduld te bewaren in dit zich voortslepende psychologische drama. De emoties blijven te zeer onderhuids en er zijn teveel nietszeggende scènes [de broer van het slachtoffer die met zijn fiets door een graanveld rijdt... en verder niets] die de film teveel vertragen. De film blijft om de hete brij heendraaien met een te stoïcijns ogende Franco en een constant melancholieke Gainsbourg. McAdams is prima, maar haar rol is vrij ondankbaar. Pas in de laatste 20 minuten gebeurt er daadwerkelijk iets, maar het leidt uiteindelijk tot een gemakzuchtig einde dat niet bij Wenders past. Traag, pretentieus maar weinigzeggend. Alleen voor fans van de hoofdrolspelers.

Ralph Hartman [Peter Van Den Begin] is headliner van een comedy tour, maar worstelt om grappig te zijn, omdat hij diep van binnen doodongelukkig is. Van zijn collega’s heeft alleen Laura [Barbara Sarafian] door dat Ralph op het punt staat in te storten. Een prachtvehikel voor de altijd bezienswaardige Van Den Begin en een schitterende rol voor Sarafian. Goed geschreven en sterk geregisseerd door voormalig filmrecensent Nic Balthazar, maar een flop in eigen land België.

Touda [Nisrin Erradi] is een Shikhat, een zangers van uitbundige Marokkaanse popliedjes, die het grensoverschrijdende gedrag van mannen hoopt te kunnen ontvluchten door haar carrière te vervolgen in Casablanca en zich te richten op Aïta, het zingen van vaak stemmige traditionele liedjes die hun oorsprong vonden op het platteland. Ze hoopt daar bovendien snel een woning te kunnen vinden (en betalen) zodat ze haar sprakeloze zoontje [Joud Chamihy] kan laten overkomen en naar een school voor doofstomme kinderen te sturen. In Casablanca ontmoet ze een oude, ervaren violist [El Moustafa Boutankite] die haar wil helpen haar droom te realiseren. Karakterstudie vol levendige muziek, overtuigend gespeeld en gezongen door Erradi, vereist enige kennis van de Marokkaanse cultuur en de traditionele rol van een Shikhat. Vanuit Westers perspectief ontstaat de indruk dat een Shikhat de status heeft van een stripper en dat is waarschijnlijk niet geheel toevallig. Dat neemt niet weg dat er een gebrek is aan verhaal en dat Ayouch en coscenarist Maryam Touzani geen origineel of bevredigende einde konden bedenken. Als een liefhebber bent van Marokkaanse pop kun je hier meer van genieten.

Deze nostalgische luchtige komedie is ook een intelligent onderzoek naar groepsdynamiek. De film richt zich op de drie dagen voor het begin van het collegejaar wanneer een aantal 'freshman' honkballers intrekt in het een huis waar ze met hun aanstaande teamgenoten kennis maken gedurende een levendig weekend. Er is niet zozeer een verhaal, wel een romantisch plotje rondom nieuwkomer Jake [Blake Jenner] en studente Beverly [Zoey Deutch], maar de film zit vol rake momenten en vooral met realistische karakters. Het plezier spat van het scherm en Richard Linklater weet volkomen naturel acteerwerk uit zijn sterke cast te halen. Mooiboy Jenner maakt een indrukwekkend speelfilmdebuut in een film die het vooral moet hebben van een combinatie van 80s-nostalgie (heerlijke soundtrack) en uitstekend acteerwerk. En dat maakt deze film meer dan de moeite waard.

Drama over de relatie tussen voetballegende Gavin Grey [Dennis Quaid] en beauty queen Babs Rogers [Jessica Lange] vanaf 1956 - het hoogtepunt van Gavins carrière - tot aan een reünie van zijn team in 1981. Timothy Hutton is een wederzijdse vriend die regelmatig als vredestichter fungeert en John Goodman een oud-teamgenoot met wie Gavin een horeca-gelegenheid opzet. De film probeert iets te krampachtig het relatiedrama te koppelen aan historische gebeurtenissen, maar daardoor ontbreekt het hier aan focus en is het aan de sterren om de boel drijvende te houden. Daar slagen ze in ieder geval in, maar dat neemt niet het gevoel weg dat hier meer in had gezeten.

Muzikale biografie van Jamie New [Max Harwood], een homoseksuele jongen in Sheffield die probeert een manier te vinden om zichzelf te kunnen zijn zonder dat hij daarmee zichzelf en zijn familie en vrienden in de problemen brengt. Op school maken plaaggeest Dean Paxton [Samuel Bottomley] en juffrouw Hedge [Sharon Horgan] het erg lastig voor hem maar gesteund door zijn beste vriendin Pritti [Lauren Patel] en geïnspireerd door een oude Drag Queen [Richard E. Grant] besluit Jamie zijn ware ik aan de wereld te tonen. Harwood is bijzonder charismatisch als Jamie, maar ook de rest van de cast presteert uitstekend. De scènes met moeder Margaret [Sarah Lancashire] zijn emotionele hoogtepunten, maar het zijn de inventief gefilmde muzikale sequenties die dit tot een onvergetelijke, hartverwarmende ervaring maken waarna je even fluitend en glimlachend door het leven kunt gaan.

Ben McKenzie is bij het grote publiek bekend als Ryan Atwood uit The O.C., maar is ook een afgestudeerd econoom. Op 14 december 2022 sprak hij de Amerikaanse Senaat toe over de gevaren van cryptovaluta. Bijna drie jaar later maakte hij deze documentaire, een overtuigend pleidooi voor terughoudendheid met betrekking tot cryptovaluta. Hoogtepunt is een interview met Sam Bankman-Fried, de CEO van cryptoplatform FTX, die op 28 maart 2024 werd veroordeeld tot 25 jaar gevangenisstraf en een boete van $ 11 miljard. Onvermijdelijk eenzijdig, maar overtuigend op een manier die doet denken aan Michael Moore.

Lang niet iedereen weet dat The Real Thing, vooral bekend van de evergreen "You To Me Are Everything", meer was dan een zoetsappige soulband. Deze aandacht voor deze vier jongeren uit de Liverpoolse wijk Toxteth, vanwege de postcode ook wel L8 genoemd, is dus zeker terecht. De informatie die deze documentaire te bieden heeft is weliswaar interessant, maar helaas vrij karig. De belangrijkste nog levende hoofdrolspelers doen allemaal hun zegje, evenals fans, popjournalisten en collega's als Kim Wilde en Billy Ocean. Regisseur Sheridan laat ze helaas zelden meer dan twee zinnen achter elkaar zeggen. En vaak bevestigen (lees: herhalen) ze slechts datgene wat eerder al eens is gezegd. Zo horen we o.a. keer op keer hoe knap en sexy de bandleden waren, dat het liedje Children of the Ghetto zo'n geweldig liedje is en dat Ray Lake veel moeite had met de roem en de rijkdom. Verder zijn er vrij veel tegeltjeswijsheden in de vorm van one-liners.

Het grootste manco is echter het vrijwel volledig ontbreken van archiefmateriaal en het feit dat het belangrijkste element, de muziek zelf, eveneens vrijwel volledig (letterlijk) naar de achtergrond is verbannen. Wanneer de bandleden vol enthousiasme spreken over hun optreden in het televisieprogramma Opportunity Knocks of hun debuut bij Top Of The Pops mag je als kijker toch verwachten dat we in ieder geval iets te zien of te horen krijgen van hun optreden!? En als ze het over een bepaald liedje hebben, mogen we het dan AUB ook even horen? Het antwoord is NEEN. Zo is deze muzikale documentaire te oppervlakkig voor degenen die The Real Thing en hun muziek goed kennen en te vaag voor degenen die ze alleen oppervlakkig kennen. Maar het album '4 From 8' ga ik in ieder geval eens integraal beluisteren.

Evelyn [Michelle Yeoh] en Waymond Wang [Ke Huy Quan] hebben een afspraak met belastingconsulent Deirdre Beaubeirde [Jamie Lee Curtis]. Dat is de kapstok voor een niet na te vertellen verhaal. Wat moet volstaan is dat het scenario (geschreven door de regisseurs) uitgaat van de theorie dat er voor elke keuze die Evelyn maakt en heeft gemaakt een paralleldimensie is. In deze volstrekt onvoorspelbare, fantasierijke, briljant gemonteerde en zeer vermakelijke SF-actiekomedie ontdekt Evelyn dat ze kan transporteren van de ene naar de andere dimensie. Je valt van de ene in de andere verbazing in een film met een moordend tempo waarin de lesbische relatie van dochter Joy [Stephanie Hsu] en de generatiekloof met vader Gong Gong [James Hong] een centrale rol speelt. Yeoh is nog steeds een geweldige actiester, Quan nomineert zichzelf als de nieuwe Jackie Chan, maar ook Sregor en (wie had dat gedacht) Curtis laten zich niet onbetuigd in de vele spectaculaire actiescènes. Maar het duurt een half uur te lang.

Zeer indringend psychologisch drama, volledig digitaal gefilmd. Angie [Radha Mitchell] en een aantal van haar vriendinnen zijn allemaal kort na elkaar zwanger geworden. Wanneer Angies zoontje kort na diens geboorte sterft, gaat Angie door een persoonlijke hel die verergerd wordt door het feit dat haar vriendinnen - mede door Angies irrationele gedrag - het contact met haar verbreken. Mitchell excelleert in de complexe hoofdrol en regisseur Marc Foster - die later grote successen zou boeken met o.a. Monster's Ball en The Kite Runner - gebruikt de digitale techniek om je als kijker mee te nemen in de psyche van de hoofdpersoon die haar verlies probeert te verwerken ondanks dat ze steeds op keiharde wijze wordt geconfronteerd met haar verlies. Veel momenten die je niet snel vergeet - waaronder een bezoek aan het mortuarium - en een bitter, maar veelzeggend slot maken dit tot een aanrader.