Meningen

L.A. Confidential is een uitstekende politiethriller met een aantal typische noirelementen. Wat ik wel een beetje miste, vooral dan door het ietwat saaie politiekantoor, is dat de film wat moet inboeten aan sfeer.
Desondanks zijn er wel andere typische noirelementen aanwezig, zoals de femme fatale die gespeeld wordt door de aangename schoonheid van Kim Basinger. Ze doet het goed, al heb ik wel beter gezien. Een andere typisch noirelement zijn natuurlijk de Venetiaans geblindeerde ramen op het einde.

Over het acteerwerk heb ik niets slechts te melden. De hoofdrolspelers zijn dan ook zeker niet de minste met een Guy Pearce die ik recentelijk nog aan het werk zag in Koolhoven's Brimstone. Hij moest mede door die film wel even af van zijn, door mij althans, gehate karakter dat hij daar speelde. Dat lukte gelukkig vrij snel. Kevin Spacey doet het natuurlijk ook uitstekend en brengt bovendien ook nog wat humor. Hij is op 20 jaar tijd geen haar veranderd, alhoewel, het is juist zijn haar dat veranderd is. Het is wat grijzer geworden maar voor de rest ongelooflijk hoe weinig iemand kan veranderen op 20 jaar tijd. Dan hebben we nog Russell Crowe die de no-bullshit agent speelt en iedereen aftuigt als het hem uitkomt.

Het einde vind ik in tegenstelling tot Fisico heel sterk, al kan ik je wel enigszins begrijpen dat Bud White dood had moeten zijn. Volgens mij werd hij echter door zijn wang geschoten dus ik denk wel dat je dat kan overleven, al is het achteraf geen mooi zicht. Absoluut een aanrader. Nu nog de score vastleggen, ik ga 4.5* geven omdat ik 4* al te laag vind. De film zit namelijk prima in elkaar en is wat mij betreft nagenoeg perfect.

Ik had al kunnen raden dat het waarschijnlijk niets voor mij zou zijn maar het is eigenlijk zelfs zwaarder tegengevallen dan ik dacht. Nadat ik Whiplash een erg goede film vond, was dit een echte ontgoocheling. Het ligt totaal niet aan de regie, visueel is het nog wel hoogstaand maar ik vond het allemaal zo random. En ik wil het woord liever niet gebruiken, maar o zo cliché. Na het eerste kwartier dacht ik van waar slaat dit nu op. Ik wist dat Gosling en Stone de hoofdrollen spelen maar hun "verhaal" komt pas erg laat op gang. Oké ja, hier en daar zit er nog wel iets grappigs in maar ik had gewoon het gevoel dat er niets maar dan ook niets gebeurde. Er komt ook nog leuke muziek in van vroegere tijden maar wat ze zelf bedacht hebben is meestal niet om aan te horen. Jazz is bovendien ook totaal niet mijn ding, echt verschrikkelijk vind ik dat.

Soit, ik heb het geprobeerd.

Ik volg toch ook Teejey en TornadoEF5 hun mening eigenlijk. Qua boodschap is de film wel duidelijk: je zou kunnen zeggen dat monsters leven in een fantasiewereld, maar de echte monsters die leven gewoonweg in de echte wereld. Kapitein Vidal is wel een prachtige verpersoonlijking van zulk monster, het moet gezegd. De film is op momenten lekker rauw en dat kon ik wel smaken maar er ontbreekt gewoon iets en ik denk dat dat vooral komt doordat ik nooit echt een band wist te ontwikkelen met de personages.

Er zijn ook momenten zoals waar Mercedes, dus de vrouw die de rebellen helpt, de kans krijgt om kapitein Vidal te kelen maar ze het niet doet, gewoon omdat de Vidal op het einde nog een rolletje moest vervullen... Ook die scène met het monster met de ogen in zijn handen (hoe komen ze erop hehe) hadden ze beter op een andere manier gedaan dan dat met die druiven eten, dat vond ik dan weer wel kinderachtig. Bovendien vond ik maar weinig aan het labyrint, rechts links rechts links en meer was er niet aan leek het wel, het aspect van 'verdwalen in een doolhof' is dan ver zoek.

Al bij al is de film mooi geschoten en kent de soundtrack wel een aardig deuntje dat ik waarschijnlijk morgen alweer vergeten ben. Dusja, wat mij betreft toch overgewaardeerd en heb ik er minder van genoten dan ik had verwacht, misschien komt het inderdaad door de generatiekloof Ik word bijna 23

Na The Dark Crystal gezien te hebben dacht ik, ik gooi er Labyrinth eens achterna. Deze film kent allerlei speciale wezens maar de film voelt veel kinderachtiger aan dan The Dark Crystal. Jennifer Connely vond ik hier nu ook niet meteen goed acteren. Ook met David Bowie heb ik eigenlijk helemaal niets. Het had veel beter geweest moest het allemaal wat "duisterder" geweest en minder kinderachtig, maar goed het is nu eenmaal een familiefilm.

Ondanks dat deze film natuurlijk een simpele plot heeft en het voor mij moeilijk voor te stellen is dat er in die tijd zelfs amper geld was om een fiets te kopen, ging ik mij uiteindelijk toch inleven in het hoofdpersonage alsook in hoe zijn zoon zich moet gevoeld hebben.

Het is de oudste film die ik tot op heden heb gezien maar na Nuovo Cinema Paradiso was het eens tijd om een andere Italiaanse klassieker te gaan bekijken. Deze is niet zo goed maar weet toch de ganse speelduur te blijven boeien. Perfect einde ook.

Deze film over Ferruccio Lamborghini keek eigenlijk wel lekker weg. Op zich vrij standaard misschien, maar toch leuk. Frank Grillo speelt meestal meer actierollen maar dit lag hem wel. Zelf ben ik totaal geen autofanaat maar het ondernemen en het beginnen van nul is altijd boeiend om te zien. Inspirerend, ook al blijft het vrij beperkt in hoe ze het allemaal deden. Je merkt dat het vooral fel geromantiseerd en gedramatiseerd is. Toch mocht het voor mij zelfs wat uitgebreider zijn.

Wat een verschrikkelijke zit, maar ben toch maar blijven zitten. Of ik dat had moeten doen weet ik niet, want De Laatste Keizer van China kan zijn eigen veters nog niet eens knopen. Een erg inspirerend persoon is het niet, al heeft hij dat wellicht niet zozeer aan zichzelf te danken. De Laatste Keizer van China mocht dan wel de titel dragen van Keizer, hij had in feite weinig te zeggen. Een soort van gevangene was ie van zijn eigen titel. Ondanks dat gedurende lange tijd vrijwel alles hetzelfde verloopt binnen de Verboden Stad in Peking (die ik zelf al gezien heb, het is bijzonder uitgestrekt), verandert de wereld erbuiten veel sneller.

Ik denk dat er veel interessantere mensen hebben bestaan dan Pu Yi om een film over te maken, laat staan eentje van 3.5 uur. Ook is de tijd in de Verboden Stad eigenlijk veel te lang uitgesponnen, al is het begin wellicht nog het beste. Ik heb die 3.5u in 5 avonden gezien, dat is me nog niet vaak voorgekomen, maar ik had echt moeite om mijn aandacht te houden.

Goed verhaal. Je ziet hoe mensen met macht vaak twee gezichten hebben. James McAvoy speelt zijn rol ook wel zeer goed, de eerste keer dat Forest Whitaker speecht gaat hij helemaal mee in het enthousiasme maar naarmate de film vordert wordt dit steeds minder en kan hij voor zijn leven gaan vrezen. Goed verhaal, kende de geschiedenis erachter totaal niet, maar wel eens interessant om gezien te hebben. Ik ken ook niet direct een gelijkaardige film met dit wat ik ook wel kan appreciëren.

Seizoen 55 eindige echt geweldig goed. Ik ben nog zelden onder de indruk maar van seizoen 5 was ik soms zeker van ontroerd of zat ik op het puntje van mijn stoel van de spanning. Hoewel seizoen 5 misschien enigszins "open" eindigt, had deze film misschien eigenlijk niet gehoeven. Het haalt het niveau van dat laatste seizoen duidelijk niet en voelt zoals wel vaker bij verfilmingen van series te gehaast. Ook hier hadden ze in feite een seizoen van kunnen schrijven en misschien de tijdsprong beter kunnen opvullen. Verscheidene personages hadden duidelijk geen interesse meer om verder te gaan of geen tijd ervoor. Edward, Stiorra, Hild, Eadith, Aelswith, Eadgifu (andere actrice), Aelfwynn, Rognvaldr, Uhtred's monnikzoon, ... missen allemaal. Grappig wel dat Eadgifu vervangen wordt door Elaine Cassidy, terwijl ze in seizoen 5 gespeeld werd door Sonya Cassidy. Toch zijn de twee actrices geen familie. Qua vrouwelijke afwezigheid kan wel zeker tellen. Nu er is niet teveel tijd voor bijrollen, het is uiteraard snellere opeenvolgende actie. Deze film is echt optioneel vind ik. Ok, je weet hoe het dan afloopt maar het open einde in seizoen 5 is ergens perfect.

Ik was er niet echt weg van. Soort van paranoia thriller, ik moet zeggen dat ligt me meestal niet. En dat blijkt hier ook maar weer. Ik vond het zelf een vervelend hoofdpersonage, dus dan wordt een film die constant over haar persoon gaat wel heel lastig om uit te zitten. Een horrorfilm is dit totaal niet, zelfs niet echt een thriller naar mijn mening. Ik heb althans nergens spanning gevoeld. Dus ook na een bijzonder matige Baby Driver kon ook deze film me niet bekoren. Ook Scott Pilgrim vond ik niets. Hot Fuzz en Shaun of The Dead waren nog wel leuk maar sindsdien niet direct mijn ding Edgar Wright.

The Last Samurai blijft een uitstekend werkje vakmanschap van Edward Zwick. De 2 en een half uur vliegen zo voorbij. Prachtige vechtscenes zonder CG, het is een lust voor het oog. De film kent een wat onwaarschijnlijke romance, al gebeurt het niet in 1, 2, 3. De film neemt altijd goed de tijd om op geen enkel vlak iets te overhaasten. Het wordt echter nooit saai door de vele afwisselingen van locatie, muziek en situaties. Een prima rol van Tom Cruise die hiervoor een aardig woordje Japans moest leren, behendig moest leren vechten met een katana en misschien ook wel leren paardrijden.

Het is allemaal zo net niet vond ik. Ok, Linda Fiorentino doet het goed als femme fatale maar het blijft een beetje te braaf, zeker wat we te zien krijgen. Ze speelt vooral prima een bitch. Het mocht nog wat zwoeler zijn van mij, het is tenslotte echte neo noir maar is nergens zo zwoel als een Romeo Is Bleeding, Lost Highway of Bound om er maar enkele te noemen. Ze krijgt ook wel heel veel gedaan van haar toyboy Mike in de film, liefde maakt blind zeker, maar dit gaat toch wel erg ver. Ik vond het script niet geloofwaardig genoeg om volledig mee te gaan in dit verhaal. En daarbij staat of valt de film wel een beetje. Misschien iets te streng maar ik ga toch maar 3* geven.

Deze film laat me volledig koud. Misschien is dat ergens de bedoeling, maar als je zowel drama als horror gaat mengen, verwacht ik dat beiden goed tot zijn recht komen. De horror is totaal niet expliciet in beeld gebracht. Er is ook geen enkel schrikmoment en eigenlijk heb ik nergens echte gore gezien. Ook qua drama werd ik gewoon niet emotioneel gepakt. De onmogelijke relatie tussen Eli en Oskar komt ook nergens echt van de grond. Of is het eerder vriendschap? Soit, ze zijn beiden nogal raar en ik kan me daar niet in inleven. Ik vond het verhaal ook te simpel.
Nergens spatte het hele gebeuren op het scherm, buiten misschien een verdwaalde bloeddruppel.
Deze film mag dan misschien al enige status hebben vergaard gedurende het afgelopen decennium, op mij heeft deze geen blijvende positieve indruk nagelaten.

Goede film. Enkele memorabele scènes. Veel focus op de survival. Nog nooit gezien met een kind, alleen op zichzelf. Schrijnend hoe er met Joden omgegaan werd tijdens de oorlog. Niet overgedramatiseerd zoals het typische Amerikaanse werk. Zeer realistisch gebracht en een film dragen op zo'n jonge leeftijd is niet makkelijk, maar hij doet dat voortreffelijk.

Goede film met Gerard Butler. Ik begrijp niet echt wat sommigen hier tegen het einde hebben. Eigenlijk wel heel slim teruggepakt. Ze gaven de keuze aan hem zonder dat hij het wist natuurlijk. Dus blaast hij zichzelf op. Ook vrij typisch dat het systeem je uiteindelijk toch klein krijgt, hoe goed je ook bent. De film heeft een origineel concept want dit uitgangspunt heb ik nooit eerder gezien. Je moet er maar opkomen. De enige ongeloofwaardigheid is wel die tunnel, hoe in godsnaam heeft hij dat alleen geklaard, lijkt me onmogelijk. Toch 4*.

De Lawrence van het verre Arabië, het is me er eentje. Het is een beetje een gekke kerel, ook al zegt die meerdere malen uitdrukkelijk dat hij juist niet gek wilt worden. Ik vond het eerste deel een heel stuk boeiender dan het tweede deel. Waarschijnlijk omdat de toon van het eerste stuk voor een groot stuk ook ligt op survival in de woestijn. En laat ik nu net vrij gek zijn op overlevingstochten. Het opzoeken van menselijke limieten vind ik altijd fascinerend om naar te kijken en bovendien ook erg inspirerend. Uiteindelijk kwam er van dat tweede weinig in huis, Lawrence inspireerde mij vrijwel niet. Ik kon weinig met zijn personage. Ik ken de achtergrond van de geschiedenis eigenlijk niet, dus daar kan het zeker ook aan liggen. Ondanks dat is David Lean een fantastische regisseur en weet hij wel degelijk hoe hij een epos als dit moest verfilmen. Dit is nog maar mijn 2e film van hem, al kon ik wel een stuk meer met The Bridge over the River Kwai. Anyway, ik vind Lawrence of Arabia een lichte teleurstelling. Het verhaal en het hoofdpersonage staan me wat tegen en dan stopt het al gauw. Want ja ik heb nu bijna 4 uur naar Lawrence gekeken en zijn gedrag bestudeerd en ik vind het echt nog steeds een vage dude. Kan iemand helpen deze kerel te doorgronden? Wie is hij en wat drijft hem?

Eigenlijk ben ik nog niet bekend met de originele film(s) of oorsprong van Leatherface, want blijkbaar is er toch in een aantal films een andere wending gegeven aan waarom hij Leatherface wordt.

Toch vond ik dit een vrij vermakelijke film. De gore is best genieten en de acteerprestaties zijn nog niet eens zo slecht. Het ziet er ook allemaal gewoon goed uit. Het plot is misschien wat simpel en de personages niet super uitgewerkt maar wel voldoende. Eigenlijk is er in de hele film maar 1 iemand die mentaal gezond is (de knappe verzorgster), alleen is ze wat naief. Je hebt natuurlijk geen goede horrorfilm zonder iemand die domme beslissingen neemt. Deze is zeker de moeite om eens te kijken en een aanrader voor gorehounds.

Dit zie ik niet vaak maar het lijkt erop dat de reeks bij elk nieuw deel net iets beter wordt. Het begon best slecht en dit deel is weer iets beter dan deel 2. Ook een nieuwe cast en dat doet eigenlijk wel wonderen. De eerste delen kennen zulke slechte acteurs. De setting is hier ook behoorlijk afwisselend en je hebt hier een soort van Rambo, dat is ook wel een welkome verrassing. Beetje tegenstand. Goede twist ook om Viggo uiteindelijk deel van de Leatherface familie te maken. Ik dacht al wel dat hij erbij hoorde maar door zijn geweldige acteerwerk kan hij perfect een gespeelde vriendelijkheid aan de man brengen en dat doet hij dus ook. Zijn vettig lachje komt hier ook goed van pas. Leukere kills, een beter script en minder marginaal gedoe geven voor mij een prettigere kijkervaring. Desalniettemin is het nog steeds een matige reeks.

Jammer dat de film al eindigde. Hoe gaat dit verder zou ik willen weten? Einde is nogal open. De muziek in de beginfase was wel echt abominabel gekozen, daarna heeft het me niet meer gestoord. De acting is best goed, toch van Ethan Hawke en Ali. Julia Roberts vind ik persoonlijk wat minder.

Geen idee ook waarvoor dat anti-white sentiment nodig was, blijkbaar is de film gesponsord door Obama.

Hoe het ook zij, voor mij paste dat niet in de film. Dat kost de film een halve ster waardoor die op 3.5* komt.

Niet helemaal overtuigd van de chemie tussen Cage en Shue. Het begint al een beetje door de overacting van Cage in het begin. Uiteraard is dat hetgeen waar hij het beste in is maar hij wordt er niet bepaald sympathiek door. Hij vertelt de typische dronkenmanspraat en valt vrouwen lastig. Feitelijk doet hij allemaal kleine dingen die eigenlijk niet door de beugel kunnen. Dan ontmoet hij Sera, nogal op een toevallige manier en komen ze al even toevallig in een soort relatie terecht waarin ze van elkaar houden zonder zich aan elkaar te ergeren. Ze nemen elkaar zoals ze zijn en dat is vast belangrijk in elke relatie, maar als dit zowat de moraal van het verhaal is, valt dat behoorlijk tegen. Natuurlijk is het dat niet helemaal maar als je de film echt sterk wilt maken, zouden ze voor elkaar vechten om te gaan voor een beter leven. Nu krijgen we een deprimerende film en een zeer voorspelbaar einde dat mij, eerlijk gezegd, niets kon schelen.

Ook de muziek vond ik niet zo passend, ook weer wat overdone zou ik denken. Het voelt niet helemaal in balans om de juiste sfeer op te wekken. Jazz is hét genre voor sfeer maar is hier vaak niet goed getimed. Net zoals ik het verhaal niet helemaal in balans vond. Uiteindelijk lijken de makers dit ook door te krijgen en laten ze Shue verkrachten en in elkaar slaan door een bende doorgedraaide etters om toch ook wat aandacht te krijgen rond haar situatie. Ondanks dat Shue een knappe dame is en zeker in die sexy outfits, kan ik niet rond het feit dat het allemaal wat too much is. Ook hetgeen Cage hier zogezegd drinkt aan alcohol kunnen zelfs 5 mensen niet eens opdrinken zonder in coma te belanden.

Dan hebben we nog wat er echt ontbreekt en dat is achtergrond over beide personages. Er mag ruimte zijn voor suggestie maar we weten bijna zo goed of niks over hun verleden. Hier lijdt, iig mijn eigen inleving, sterk onder.

Interessant film. Ik ken (nog) niet zoveel over dit deel van de geschiedenis van Duitsland (voor mijn tijd), maar deze film heeft me redelijk geïnteresseerd gemaakt. De film is goed gebracht, er wordt goed geacteerd en wist me gedurende de bijna volledige speelduur te boeien. Spanning kon nog beter, kon me weinig schelen eigenlijk wat er met Dreyman gebeurde, misschien lag het aan de karakterontwikkeling. Wiesler zijn rol vond ik een pak sterker neergezet.

Nja, je ziet hier wel de drukke hysterische humor soms in van Stany Crets. Bert Verbeke doet het wel heel erg goed in deze rol. Ook Ann Van den Broeck overigens. De humor komt vaak van Jaak Van Assche.

De muziek is eigenlijk grotendeels hetzelfde lied dat terugkeert. Iets of wat meer variatie had zeker wel gemogen. Bert en Ann hebben ook wel een best goede chemie. Qua verhaal valt het dus goed te behappen maar het is zo echt een tussendoor filmpje. Je kan eigenlijk gerust bv strijken of even iets gaan halen om te drinken. Het is wat soapy dus al te veel mis je niet. Je raakt zo weer ingepikt.

Wederom een geweldige film van Zwick. Nadat ik vorige week Glory had gezien wist ik dat ik verder met het oeuvre moest gaan en dat bleek een uitstekende keuze te zijn. De romantiek is in deze film veel rijker aanwezig, maar het is vooral de character building die deze film zo sterk maakt en me tot twee à driemaal toe wist te ontroeren. Brad Pitt is sowieso een goed acteur en heeft een neus voor goede scripts als je zijn filmografie bekijkt. Hopkins net hetzelfde en ik vond hem heel sterk spelen. Julia Ormond is één van de mooiste vrouwen die ik ooit gezien heb, hoewel haar acteertalent er niet zo vanaf druipt. Ook Brad Pitt zijn twee broers doen het degelijk.

Ik vond vooral het eerste uur erg sterk en in het tweede lijkt de film meerdere keren te eindigen. De drama is te aangezet dat het op den duur te ongeloofwaardig wordt. Dat was in mijn ervaring het grootste minpunt. De muziek vond ik echt prachtig en ik had amper last van de tragere pacing. Deze film keek weg als een trein. Ik denk wel dat deze minder wordt na een herkijk, maar dat zal niet voor snel zijn.

Ik ben meteen voor de lange versie gegaan en persoonlijk vond ik het te lang. Het moet wel gezegd zijn dat ik helemaal geen jazz liefhebber ben. Na Cinema Paradiso wel fan van Tornatore, dus wou ik nog eens proeven van wat Italiaanse cinema.

Helaas vind ik zo'n oude boot na een tijd toch wat sfeerloos in vergelijking met de authentieke straten en huisjes die je in Italië zelf vind. De film kent een aantal goede scènes maar het is te weinig en het blijft vooral erg afstandelijk. Volgens mij past Tim Roth niet echt binnen het drama genre want er is helemaal niks van zijn gezicht af te lezen, veel te koel, veel te vaag. De trompetter maakt zich dan weer schuldig aan overacting en wat scheelt er met zijn pupillen die schuiven altijd van links naar rechts. Steeds weer op en neer, zoiets heb ik nog nooit eerder gezien... Het einde liet me dus eigenlijk volledig koud ondanks dat het wel leek op bijna 3 uur karakterontwikkeling. Van piano spelen heb ik geen kaas gegeten dus of het goed of slecht was, ik zou het eigenlijk niet weten. Mijn stijl is het zeker niet maar ik heb de film toch weten uit te zitten.

De film faalt dus eigenlijk heel sterk op het sentimentele vlak, of toch bij mij. De explosie van de boot is bovendien ontzettend fake. Niet zo slecht als La La Land maar meer als 2* ga ik deze ook niet geven.

Niets voor mij, al wist ik dit eigenlijk op voorhand. Vanwege goede recensies en omdat het over Batman gaat toch geprobeerd. 25 minuten volgehouden... Ik voelde hierbij helemaal geen Batman vibe. Batman lijkt hier wel een klein, hyperactief kind. "DUDE WTF", die stem van Batman alleen al is vreselijk. Ook totaal geen verhaal of misschien moest het nog beginnen.

Léon is en blijft een zeer goede film, een tamelijk tijdloze prent. Het begint al meteen erg sterk en het eerste uur is echt genieten. Dan neemt het wel een beetje een rare wending met Mathilda die haar liefde voor Léon verklaart. Ze wou ook dat Léon haar eerste was in bed. Ongemakkelijk en wat mij betreft onnodig, dat is wel heel verregaande liefde. Voor de rest is Léon een prima film met wat over the top actie misschien maar gewoon angstaanjagend goed geacteerd. De slechterik die Gary Oldman speelt is ook heerlijk. Bovendien een prima soundtrack.

Ja dit is voor mij toch wel één van de beste films van 2020 hoor. Onverwacht dat wel, maar deze op een boek gebaseerde film wist mij emotioneel te raken. Kevin Costner is een acteur waar ik eigenlijk nog nooit een echt slechte film van heb gezien. De meeste zijn zelfs goed tot zeer goed en daarom wou ik deze na The Highwaymen eens bekijken en ik ben niet teleurgesteld want deze pakt grandioos uit. Ook Diane Lane is erg goed, al ken ik haar ook niet onmiddellijk van andere films denk ik. Dan besef je, wat heb ik nog veel te ontdekken.

Let Him Go is gebaseerd op een boek geschreven door auteur Larry Watson. Van de auteur heb ik nog nooit gehoord maar bedankt voor dit boek want anders was de film er nooit geweest. Deze film kent een erg realistisch verhaal. Een eenvoudig verhaal ook, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat ik ooit eerder iets gelijkaardigs op het scherm heb gezien. Grootouders die vechten voor hun kleinkind terug te krijgen omdat ze vinden dat het slecht wordt behandeld. Het eerste uur dacht ik ja dit is redelijk standaard maar het wordt beter en beter naar het einde toe. Het ging er behoorlijk heftig aan toe. Heel goed einde ook.

Zeer goede oorlogsfilm geregisseerd door Clint Eastwood. Dat kan toch niet gemakkelijk geweest zijn tussen al die Japanners. Voor mij voelde de film niet als traag of saai aan, er is een mooi contrast tussen de actie en de rustigere momenten. Over het mijmeren naar wat ze hebben moeten achterlaten. Het dilemma of het het allemaal wel waard is om te sterven voor hun land wordt ook goed weergegeven. Er wordt prima geacteerd en de soundtrack is simpel maar mooi. Pianomuziek werkt altijd in dit soort oorlogsdrama's.

Er zijn wel een paar minpunten zoals wat er met die luitenant gebeurd is. De arme stakker vond maar geen tank om op te blazen haha. Ook vertrekt hij in het donker en is het licht in de volgende scène. Je zou misschien denken dat er een aantal subplots hadden weggelaten kunnen worden maar de personages waar je iets over te weten komt, hebben elk wel hun rol in de film. Ik vind het juist goed dat die personages niet onderbelicht bleven. Verder had ik ook nog nooit gehoord van de Kempeitai, dus toch weer iets bijgeleerd. 4*

Die eerste 20 minuten zijn om van in slaap te vallen saai. Misschien waren het er zelfs bijna 30. Want rond het halfuur begint de film pas eigenlijk. Dat eerste stuk zou je dus gewoon kunnen overslaan. Er wordt gewoon een staal meegebracht en er worden een aantal omgevingen getest om deze primitieve levensvorm tot leven te brengen. Ze smijten er vervolgens wat biologische termen tegenaan, die vast voor sommige minder wetenschappelijk aangelegde kijkers wat vreemder in de oren gaan klinken en dan kan de echte horror gaan beginnen. Genoeg flauwe mopjes van Reynolds (jammer want de meesten waren echt niet geslaagd, in interviews is hij veel grappiger).
Nu, de alien vond zijn grappen ook niet om aan te horen en heeft hem al snel de mond gesnoerd. Moest Reynolds nu zijn mond toegehouden hebben, had de alien er misschien ingebleven .

Anyway, de keuzes die soms gemaakt worden zijn grotendeels acceptabel. Alleen moet plots alles handmatig gebeuren etc. Ingenieurs automatiseren tegenwoordig de ganse wereld maar als het erop aankomt werkt niks of toch niet in deze film, het is vast expres gedaan .
Eenmaal dat het wezen tot normale proporties gegroeid is, is er ook niet veel meer aan te zien. Het ding is ook niet al te angstaanjagend te noemen. Het einde is gewoon slecht...

Eigenaardige film zoals ik dat ondertussen wel al gewend ben van Wes Anderson. Echt bekoren doet hij niet, maar het is altijd wel origineel en ik had vond de sfeer en de dialogen een beetje gelijkaardig aan The Darjeeling Limited. De muziek is ook vrij speciaal, maar klinkt soms ook bekend in de oren. Het verhaal vond ik weinig interessant moet ik zeggen. Ze gaan achter een jaguarhaai aan die Esteban heeft opgegeten, maar Esteban zelf leer je niet eens kennen. Dan zijn er nog een aantal subplotjes die weinig interessant zijn zoals de relatie tussen Steve Zissou en zijn vrouw, tussen Klaus (Dafoe) en Ned (Owen Wilson) en een zekere Ross waarvan de journaliste Blanchett ondertussen al vijf maanden zwanger is.

Ik vind dat er weinig echt is nagedacht over een interessant script. Het leek alsof de schrijvers een idee hadden waarin ze een nieuwe wereld lijken te creëren. Alleen wordt daar weinig mee gedaan. De dialogen voelen nogal geforceerd, te geschreven aan. Dit heb ik wel vaker bij Wes Anderson-films. De acteerpresaties kwamen houterig over op mij en de emotionele impact van deze film is dus gewoon nihil.

Het is dus wel een film met een eigen stempel en een origineel concept, maar dat gaat allemaal ten onder aan het script, de acting en de veel te lange speelduur. Visueel is de film zeker intrigerend maar voor mij is dat geen trigger om hiervoor een voldoende uit te delen. 2*