Meningen

Wel eens interessant om te zien. Ik herinner me dat we dit verhaal ooit eens gelezen hebben in de Franse les, maar de details waren intussen wel vervaagd. Ik vond het een prima film, er mist misschien wat emotie, maar denk inderdaad dat dit juist het opzet is van de film. Een kolonel als Picquart moet wel een dik vel hebben gehad om het zo op te nemen voor een Jood waar hij eigenlijk niets van moest weten. Gerechtigheid vond hij dan wel weer belangrijk. Echt sensationeel wordt deze film nergens, maar het lijkt me erg waarheidsgetrouw verfilmd en dus is volgens mij zo goed als het beste eruit gehaald.

Jean Dujardin ken ik eigenlijk niet als acteur. The Artist heb ik nooit gezien en ik betwijfel of ik hem al eerder heb zien spelen. Wel een goede acteur dat zie je zo. Polanski zijn geschiedenis ken ik eigenlijk niet en ik hoef het ook allemaal niet te weten. Ik beoordeel puur de film (zoals altijd overigens) en niet vanuit enig vooroordeel dat ondertussen veel mensen in de filmwereld over hem hebben. Ik neig naar 4* omdat er weinig meer inzit voor dit verhaal denk ik.

Jack The Giant Slayer is een fantasyverhaal met de typische sprookjesachtige elementen en dus clichés. Het mogen dan wel clichés zijn ze werkten in deze film wat mij betreft. Ik ben een geoefend fantasylezer (boeken tot wel 1000 bladzijden) dus dan weet je dat ik dit soort films normaal goed zal kunnen aarden. Ik vind ook dat er overdreven wordt gereageerd op de CGI. De reuzen zijn misschien lelijk maar van knappe reuzen ga je minder snel bang worden. Dan moet je maar de GVR kijken, wat ik dan weer een draak van een film vond van Spielberg.

Ik heb de laatste tijd een aantal films gezien met Ewan McGreggor en hij is intussen uitgegroeid tot één van mijn favoriete acteurs. Ik zou bijna Star Wars een kans geven omwille van hem. Wel al een film of 3 over gezien maar nooit overtuigd geraakt om verder te kijken.

Terug naar deze film. Ik heb me dus goed vermaakt en zelfs gelachen. Zo'n kinderfilm is dit niet, er zit ook humor in voor volwassenen. Veel beter kon dit niet dus geef ik 4* door enkele originele elementen.

Matige film met een paar goede grappen dat wel. Verhaaltechnisch is er weinig te beleven. Grappen zijn er in overvloed maar de meeste zijn niet erg geslaagd. Toch heb je gelukkig een paar uitschieters die veel goedmaken. Het grappigste vind ik als ze er los over gaan en dat doen Knoxville wel een aantal keer uitstekend. Onder meer zijn striptease met zijn ontzettend lange balzak en het omhoogschijten tegen de muur in het restaurant vond ik geweldig. De scènes met de vader boeiden voor geen meter. Voor de rest is het leuk dat het publiek van niets weet op voorhand, dat maakt het wat spontaner en spontane humor blijft de beste. Dus op zich zou dit me moeten liggen maar als de film enkel op de komedie moet teren die te vaak ondermaats is, blijft het een gemiddelde komedie wat mij betreft.

Ben altijd al fan geweest van Tarantino. De rode draad door zijn films is altijd wraak en ondanks dat het vaak een vrij simpel plot betreft is, moet je hier toch misschien iets meer je aandacht erbij houden. Het is eigenlijk al lang geleden dat ik nog een andere Tarantino zag. Iets van een 2 jaar geleden zag ik uiteraard The Hateful Eight die ik toch wat aan de langdradige kant vond.

Eerste film die ik zie met Pam Grier. Vanaf nu ook een naam die ik niet snel zal vergeten denk ik want wat speelt zij geloofwaardig. De Niro kan me steeds meer bekoren nadat ik afgelopen week nog Awakenings zag. Samuel L. Jackson vond ik hier niet zo grappig, hij heeft betere rollen.

Het liedje Across 110th Street is echt lekker maar als we dan gaan vergelijken met andere Tarantino films is deze film vrij soft. Ik had toch een shoot-out verwacht op het einde terwijl Samuel L. Jackson gewoon wordt neergeknald. Beetje een anti-climax toch wel.

Weer een halve Vietnamfilm die me tegenvalt. Het zou zo een duology kunnen vormen met Full Metal Jacket, hoewel ik die wel een stukje beter vond (vooral het begin). Het begin was goed maar daarna gaat het verhaal steeds minder boeien en werd het hier en daar wat chaotisch dat ik er mijn aandacht bij verloor. Was misschien niet zo ideaal om in de namiddag verder te kijken aangezien ie zo donker gefilmd is. Misschien waag ik ooit nog een kans of ja de remake zal ik misschien wel kijken want ik las dat die er zit aan te komen dit jaar.

Sterke film die een zwaarmoedig onderwerp aansnijdt. Elk verhaal heeft natuurlijk twee kanten, maar helaas gaan roddels als een vuurtje en zeker als het over seksueel misbruik bij kinderen gaat. Kinderen spreken niet altijd de waarheid, maar wel vaak dus worden ze direct geloofd? Ik begrijp dat ze dit heel ernstig nemen want 9 van de 10 is het inderdaad waar, maar ik vond Klara nu ook niet 100% geloofwaardig. Ze blijft ten slotte heel vaag.

Nu goed ik snap dat Lucas op non-actief werd gezet, logisch als je met kinderen bezig bent, maar het is duidelijk dat Grethe niet weet hoe ze dit moet aanpakken. Ze verklapt ook nog eens dat het Klara was die het had gezegd. Erg professioneel... Nu misschien was dat wel nodig voor een ander belangrijk thema van de film beter tot zijn recht te laten komen. Hoe zou je reageren moest je beste vriend beschuldigd worden van misbruik van je dochter? Hij is ten slotte een man die je al jaren kent, waar je samen al dikwijls genoeg mee hebt gedronken en waartegen je dingen hebt verteld die niet voor je vrouw haar oren bestemd zijn.

Het script is heel sterk voor het grootste deel van de film. Jammer dat het einde niet helemaal weet te overtuigen. Vrienden die je een jaar geleden verrot wouden trappen, zijn nu blij hem te zien. Jaja. Dat het terug goed kwam met Theo kan ik begrijpen. Hij stond in het midden van twee vuren en je zag dat hij het allemaal niet goed wist. Ik zou niet in zijn plaats willen zijn, lijkt me echt verschrikkelijk. De buitenlandse vriendin van Lucas (Mads Mikkelsen) is een jaar later ook gewoon weer van de partij. Hoe is dat weer goedgekomen dan? Ja, het einde is wat afgerateld naar mijn mening. Sterke slotscène dat wel met als boodschap dat niet alle mensen je zomaar vergeven, eenmaal een pedofiel altijd een pedofiel. En het is zo ontzettend moeilijk om je onschuld te bewijzen. Gelukkig weten we nu dat we beter geen kelder hebben in ons huis.

Wel goed maar verschrikkelijk traag. Een soort van Koreaans alternatief van Split zou ik zeggen. Ik ben niet helemaal zeker of ik The Uninvited ooit heb gezien. Alleszinds niet tijdens mijn MM-periode.

Het probleem met de film is dat het behoorlijk chaotisch in elkaar steekt, vind ik persoonlijk.

Ik was ook iets te veel afgeleid tijdens de film om het helemaal mee te krijgen, de speelduur heeft daar wel iets mee te maken. Ook vind ik die Koreaanse namen en gezichten altijd moeilijk uit elkaar te houden.

Die vrouwen leken weer veel te veel op elkaar .

Zelfs nu ik begrijp hoe de vork nu juist in de steel zit, kan ik niet zeggen dat ik het echt goed vond.

Wat ik wel geweldig vond was de opbouw van de enge scènes en het filmen ervan. Erg sterk.

Volledig mee akkoord. Deel 4 voor mij ook duidelijk de beste (tot nu toe). Plots van veel naakt naar niks naakt, dat komt misschien vooral door het groot aantal kinderen dat hierin meespeelt. Ook iets minder camp vibes dan in de eerste 4 delen nu het zich meer focust rond Tommy Jarvis. Deze acteur die hem vertolkt is wel al wat boeiender dan de vorige. Kills waren een stuk origineler dan in het vorige deel, die waren daar zo ontzettend lame. Jason heeft hier wel echt een upgrade gekregen in kracht amai. Wat een nogal cheesy ressurectie met een overdaad aan bliksem kan teweeg brengen. Hop naar deel 7.

Jaws, eerste keer dat ik hem zie. Natuurlijk 20 jaar voor mijn tijd, maar nog steeds de moeite. Erg boeiend filmpje, zeker in het eerste uur heb ik me geen seconde verveeld. Roy Schneider speelt voortreffelijk. Enkel de rol van Quint (Robert Shaw) vond ik niet zo super, beetje te veel gezever soms, dat had iets korter gemogen. Natuurlijk is de tafelscène op de boot wel leuk, maar daarvoor is het toch een beetje langdradig. Ook een enorm goed schrikmoment in het eerste uur met dat hoofd in de boot. In het begin zien we ook weinig van de haai, dat was zowat het enigste waaraan ik me stoorde, maar naarmate de film vorderde kwam deze gelukkig steeds meer in beeld. Goede klassieker!

Ook mijn eerste kennismaking. Het eerste halfuur was echt heerlijk spannend. Dat kom ik niet vaak tegen. Eenmaal dat we meer van de Creeper te zien krijgen is het mysterieuze ervan af en wordt het een stuk minder interessant.

De acteerprestaties zijn vrij slecht maar daar kijk je nog wel door. Binnenkort eens de tweede opzetten, maar ik denk dat ik het beste al gezien heb.

Jennifer's Body bleek uiteindelijk maar een doorsnee demonen film te zijn. Fox vond ik hier behoorlijk matig acteren. Gelukkig voor de film volgen we toch vooral Needy gespeeld door Amanda Seyfried. Ik vond haar duidelijk beter acteren. Fox moet het hebben van haar schoonheid al zijn er zekere knappere actrices dan Megan. Ik ben het dus niet eens met een aantal gebruikers dat Seyfried hier wordt weggespeeld door het charisma van Megan. Dat suggereert de film/het verhaal zelf, Megan de babe en Amanda als saaie, grijze mus. Ik was veel geboeider door Amanda en al wat zij deed, dan wat Megan deed. Het budget voor deze film lijkt me ook niet al te hoog. Sommige special effects waren behoorlijk matig. Deze film is net zoals Megan jongens verslindt, leuk voor tussendoor maar meer ook niet.

Mijn eerste film van Ozon. Ik vond het wel een boeiende film. Goede geacteerd, vlot geschreven. De film wordt opgedeeld in 4 stukken, die genaamd zijn naar de seizoenen. Ik weet eigenlijk niet of er verdere betekenis aan moet worden gegeven buiten het verloop van de tijd. Erg intrigerend hoe we doorheen de film op zoek gaan naar het "waarom". Het blijft erg suggestief.

Isabelle lijkt plots helemaal te veranderen. Niets interesseert haar, ze wilt wel graag geld verdienen op een makkelijke maar gevaarlijke manier. Dit terwijl haar familie het goed heeft financieel. Ze lijkt echt ijskoud geworden. Iedereen vraagt zich af waarom ze zo is geworden. Ik ben er zelf mijn hoofd wat op aan het breken.

Marine Vacth gaat een aantal keer uit de kleren. Ik vind het altijd een pluspunt als dit kan. Dit heft de film ook zeker naar een hoger niveau. Ik vond de stijl van Ozon erg warm en dat staat in fel contrast met het ijzige dat Isabelle uitstraalt. Een aangename kennismaking met deze regisseur.

Ik ben wel fan van Saw, of toch van de delen die ik gezien heb. Ben helaas nog niet verder geraakt dan deel 3, aangezien de rest blijkbaar meer om de gore gaat dan om het verhaal heb ik nooit verder gekeken. Een misvatting of niet? Bij deze had ik meteen de indruk dat dit weer meer focus zou hebben op het verhaal en ik heb gelijk gekregen. Ik zeg er ook even bij dat ik na de 2 vorige films van de Spierig broers eigenlijk al een fan van hun ben geworden. Deze film vind ik ook weer uitstekend.

Een minpuntje vond ik het ontbreken van de originele Saw-soundtrack. Welja, het zit er wel in maar op wat voor een manier. Het komt niet echt tot zijn recht, het mist de power. Bij het horen van die track word ik normaal al wild, die wekt onwijs veel spanning op. Nu goed ondanks dat de soundtrack gedeeltelijk ontbreekt kan het niet echt kwaad want het is bij momenten toch heerlijk spannend. En je moet het de regisseurs nageven, zonder veel achtergrond laten ze je toch enigszins meevoelen met de personages. Niet zozeer omdat je om hun leven geeft, maar wel omdat je je kan inbeelden hoe ze zich voelen. Je hebt totaal geen controle over je eigen leven (!) en dat is super akelig. Dit geldt nu wel voor zowat alle Saw-films waarschijnlijk. Toch wordt er meer dan degelijk geacteerd in deze film, hoewel ik niet direct veel bekende koppen zie buiten jeweetwel: Tobin Bell.

Een ander minpunt vond ik de beginscène want dat lijkt een actiefilm te suggereren. Uiteindelijk blijkt het wel goed in elkaar te zitten maar dit had anders gekund. Zonde van het geld om daarvoor auto's te laten crashen imo.

Een aantal vallen vond ik ook zeer mooi bedacht. Volgens mij is het hoogtepunt wel die met de sleutel in het geweer. De meeste vallen zijn echter relatief eenvoudig maar missen hun effect zeker niet. Zo memorabel zijn de vallen helaas niet als je vergelijkt met de rest van de Saw-franchise.

Voorts vind ik het een beetje raar voor het verhaal dat er nu ineens sprake is van deze nieuwe opvolger Dr Nelson. De reden waarom Kramer hem redde is volgens mij als volgt: Kramer besefte zelf dat Dr Nelson de fout onbewust had gemaakt, in tegenstelling tot zijn andere slachtoffers. In feite zou hij dus tegen zijn eigen regels gaan spelen want Dr Nelson had niemand kwaad willen berokkenen en fouten maken is menselijk. Daar gaat de hele reeks ook wel over: wat is een mensenleven waard en ga met respect om met je eigen leven. In de andere Saw-films wordt ook met flashbacks gewerkt. Hier zit je gewoon in de flashback als het ware en toch ook niet. Mindblowing, maar zeker wel een belangrijke nuance tov de andere delen.

Nu goed, er zullen altijd fans zijn die zich in deze backstory kunnen vinden en zij die zich er totaal niet in kunnen vinden. So be it, toch zou ik zeggen kijk deze film voor jezelf en niet voor anderen. Het kan je even goed bevallen want naar mijn weten zit deze film niet veraf van de eerste 3 delen. Een leuke kruising tussen een spannend spel en een fascinerend politieonderzoek.

Joan of Arc is voor mij de eerste echte tegenvaller die ik zag van Christian Duguay. Het is echt een TV-film en het voelt heel uitgerekt aan. Ik heb de film niet in 1 keer kunnen kijken en ik kwam er nooit echt in. Leelee Sobieski kende ik niet maar ik vond haar erg matig acteren, zeker voor een hoofdrol. De film mist ook budget om echt goed te zijn, al is er niks aan te merken op de decors en kledij. De soundtrack mag er wel wezen. Als je voor deze film bijvoorbeeld The King hebt gezien dan merk je wel dat deze miniserie al verouderd is. Verder lijkt de film me toch behoorlijk waarheidsgetrouw. Het meisje dat goddelijke stemmen hoorde op reeds jonge leeftijd, zonder haar ouders het dorp verliet, haar maagdelijkheid die getest werd, ontzet van Orléans, haar gevangenschap, de rechtzaak en het uiteindelijk belanden op de brandstapel. Toch geef ik maar een 2.5 omdat ik het te langdradig vond en de acting de film naar beneden haalt.

Actiefilms hoeven helemaal geen ingewikkeld verhaal te hebben, dat bewijst deze film. Goed gestileerde vechtscènes met heerlijke soundtracks tillen John Wick naar een hoger niveau. Puur entertainment. Het verstand op nul na een vermoeiende werkdag en kijken maar, meer hoeft het niet te zijn.

Er heerst een soort van sfeer over het grootste deel van deze film. Jammer dat het deze obscure sfeer niet helemaal tot het einde kan vasthouden, maar al bij al een verdienstelijke poging. Ook vele bekende koppen tegengekomen (oa een aantal acteurs uit series zoals Game of Thrones (Alfie Allen), Agents of Shield (Adrianne Palicki), Agent Carter (Bridget Regan)) en natuurlijk Keanu Reeves, Michael Nyqvist en Willem Dafoe om de "topcast" te vervolledigen. Een film dient te worden beoordeeld naar wat het tracht te bereiken bij de kijker en is daarin, wat mij betreft, wel in geslaagd. Niet alles was even goed, maar toch 4*.

Ik heb eigenlijk niet echt veel toe te voegen aan de meningen van Theunissen en Fighterkill. Vooral qua actie is het hier meer van hetzelfde uit deel 1. Vaak kogel door het hart en door de kop. Helaas zijn er niet al te veel leuke actiescènes zoals die met het potlood.
De locatie van het einde was best vreemd, ik haat echt van die spiegelpaleizen of whatever het ook was Begrijp me niet verkeerd, eigenlijk vond ik deze locatie wel iets hebben

Nja, al bij al een vermakelijk tweede deel dat probeert te teren op het succes van de eerste film. Deze was inderdaad wat langdradiger. Het begin had weinig toevoeging maar ook in het middenstuk vond ik het wat slepen, net zoals met de actie die geregeld wat eentonig werd. Het verhaal is iets meer aanwezig maar het is nog steeds simpel. De hond was wel leuk

Begon goed met leuke martial arts achtige actie. Ook een paar lekker brute scènes. Deze komen helaas allemaal veel te snel in het begin. Meer naar het einde toe wordt het eentoniger. Dubbele headshots en reloaden, allemaal mooi maar veel te repetitief. Soms krijgt Wick klappen dat het geen naam heeft en toch wint hij altijd zonder uiteindelijk gewond te geraken. Buiten bij die kerel in de bibliotheek dan. De beste gevechten bevinden zich dus al meteen in het begin. Halle Berry en haar honden hebben ook even iets origineels maar gaat ook al snel vervelen. Het verhaal is dun maar al bij al kun je wel stellen dat John Wick de actieheld blijft van de laatste 5 jaar. Afgaand op het einde zal er zeker een deel 4 komen.

Ik vond deze John Wick helaas weinig meer dan een herhaling van zetten. De actie is volstrekt ongeloofwaardig. Geen enkele van honderden tegenstanders kan Wick even door het hoofd schieten. Zijn kostuum van Kevlar maakt hem precies onverslaanbaar. Het ziet er soms volstrekt belachelijk uit. Het beste gevecht kwam van de Japanners. Toen zat ik nog wel op het puntje van mijn stoel. Zeker in het begin van dat gevecht. Ik hoop dat het bij dit deel blijft, meer als een cashcow en een veel te lange film is dit uiteindelijk niet. Een afstraffing van slechts 2* lijkt me dus wel op zijn plaats.

Een zeer zwakke film zoals ik had verwacht. Er is niemand zo pijnlijk ongrappig als Taika Waititi. Dat dit zelfs gehyped wordt, tart alle verbeelding. Ofwel breng je dit soort verhalen serieus (voorbeelden genoeg) ofwel ga je er los over (Kung Fury bijvoorbeeld). Dit is zo van alles niets. Op een gegeven moment wil hij er zelfs een horrorfilm van maken wanneer hij het Joodse meisje ontdekt. Het helpt ook niet dat de acteurs allemaal proberen om het slechtste Duitse accent na te bootsen. Thor: Ragnarok is by far zijn beste film omdat Waititi daar waarschijnlijk weinig artistieke vrijheid in heeft gekregen. Ik vrees dat dit mijn laatste Waititi word, het is mijn humor (ik heb geen humor ontdekt, maar soit) helemaal niet.

Joker. Niet direct een film waar ik hoge ogen op gooide vooraf aangezien de film vergeleken wordt met Taxi Driver. Als ik me niet vergis, kwam ik daar uit bij een 3.5*. Ik dacht dus van ok, dit zal waarschijnlijk wel een degelijke film worden maar we zullen zien of het ook echt richting meesterwerk gaat. Echt verwachtingen had ik niet, zelfs niet na de waarderingen en de hele hype die er lijkt rond te hangen. Ik blijf daar inmiddels nogal koel onder. Er zijn ook een heel aantal klassiekers die mij lang niet zo kunnen bekoren zoals de massa die wel 4 tot 5* geeft.

Back to Joker. Een deprimerend eerste uur, maar vooral met veel herhalingen van zetten. Gewoon iets anders neergezet en in andere situaties. Het uitgespuwd worden door de maatschappij. De sociale zorg wordt stopgezet, hij verliest zijn baan, hij wordt in mekaar geslagen en ga maar door. Tot hij niet meer aan zijn pillen geraakt. Hij heeft zich niet langer in de hand en de stoppen slaan door. Ik denk dat de farma-industrie wel blij is met deze film. Een mooie marketingstunt: vergeet je pillen niet te nemen! Voor wie de Joker niet moest kennen, verwacht je misschien eerder een grappige film met zo een naam. De komedie is echter ver te zoeken, buiten dan 1 heerlijk moment met Gary de dwerg die niet aan het slot geraakt

Pluspunten zijn de acting van Phoenix, die altijd wel in specialere films meespeelt, maar hier zijn stempel moest en zou op drukken. Hij heeft er ongetwijfeld veel voor over gehad, dat zie je alleen al aan zijn fysiek. Bijna Christian Bale in The Machinist... Bijna. De soundtrack is ook erg goed. Soms al eens een mindere overgang.

Naar het einde toe komt er toch wat schot in het verhaal. Dat kan je letterlijk en figuurlijk opvatten, zoals je wilt. Ik heb me nergens verveeld maar ik miste wel ergens wat diepgang. Maar dat is uiteraard meer een gevoel van mij dan een feit dat vaststaat. 3*

Op zich een aardige film omdat het waarschijnlijk uitermate goed de gemoedstoestand van de soldaten en dan vooral de officieren duidelijk weergeeft. Journey's end is een film die het dus wat anders aanpakt dan vele andere oorlogsfilm. Het is zeker geslaagd in een goede situatieschets te leveren. Desondanks weet de film niet meteen te overtuigen door de te bekende cast. Onbekendere namen hadden dit wellicht beter kunnen brengen omdat je sommige van de cast al te vaak in andere rollen hebt gezien. Asa Butterfield vond ik weinig geschikt als officier eerlijk gezegd maar het is een rare vlerk en dat paste op zich wel bij zijn rol. Interessant om eens gezien te hebben maar verder niet al te bijzonder.

Zeker geen onaardige actie/komedie. Het is geen Rush Hour of Shanghai Knights maar het is zeker niet onaardig. Ik moest vrij geregeld grijnzen en 1x hardop gelachen. Natuurlijk nog steeds weinig voor een komedie van bijna 1u45 maar toch is het grappiger dan de meeste komedies van tegenwoordig. De actie valt natuurlijk ook te smaken, op zen Jackie Chans weliswaar. Je wordt er ook altijd vrolijk van, zeker als ze beginnen te zingen. Knoxville is duidelijk een mindere combinatie met Chan dan Owen Wilson of Chris Tucker dat zijn.
De landschappen zijn ook prachtig vooral de Gobiwoestijn en GuiLin. 3.25* maar ik zal afronden naar boven want de rating bij deze film mag wel ietwat omhoog.

Ik heb het origineel nooit gezien en ben dat eigenlijk ook niet direct van plan want ik dacht dat dit grappig en avontuurlijk zou worden, maar het is kinderachtig en niet grappig. Het eerste kwartier was... even opbouwen... tot ze dan terecht kwamen in Jumanji. Waar ik erg aan moest wennen waren de persoonlijkheden van de acteurs. Jack Black die zijn vrouwelijke kantjes laat zien en daar nog vrij aardig in slaagt, The Rock die zeker in het begin wat last heeft van hoe hij Spencer moet vertolken (een angsthaas). Ik vond het ook totaal niet passen bij The Rock en na een tijd leek dat angstige totaal weg te gaan, alsof The Rock het weer over nam. De Spencer-kant nam het nog sporadisch eens over helaas want het was redelijk gênant. Kevin Hart speelt gewoon zichzelf en ja die gozer is hopeloos natuurlijk. Karen Gillan zegt me niet direct iets, maar deed het best oké. Staat ook strak moet ik zeggen.

Uiteindelijk stelt het verhaal ook weinig voor en de 'villain' krijgt amper screentime. Qua bossbattle was het dus nogal lullig aangezien die gedeeltelijk ontbreekt. De CG was deftig, al zie je het natuurlijk maar goed dat zie je altijd wel. Matig tussendoortje dus die ik in 3 pogingen heb gezien want het eerste halfuur is het slappe kost. Dat verbetert een beetje naarmate de film vordert, maar de humor is echt zwak. Ik heb nergens gelachen eigenlijk en dat ligt volledig aan de film kan ik jullie vertellen.

Ik hoef eigenlijk niet veel toe te voegen aan Onderhond zijn mening. Dat bespaart heel wat typwerk. Het is misschien voor de liefhebbers van survival maar als je er één bent dan zou ik deze film zeker gaan kijken. Soms zijn er ook wat ranzige momentjes waardoor McLean's Jungle zich toch probeert te onderscheiden van andere genrefilms. Ik vind Radcliffe een goede acteur en dat bewijst hij hier zeker, maar het zijn toch ook de trucjes van McLean die de film boeiend weten te houden, want het narratief dreigt hier en daar wat in te zakken. Gelukkig is er tijdens de film goed ingespeeld op karakterontwikkeling zodat we toch van een puik einde kunnen spreken. Sommigen vinden dat zoetsappig, tja, ik vind het mooi en pakkend. Had je hem liever zien doodgaan nadat de redding zo dichtbij was? Nee toch? 4*

Wat een graphics, prachtige details. De dieren zien er levensecht uit, wow! Die designers kunnen er wat van!

Mowgli deed het niet altijd even goed vond ik, maar dat is wel begrijpelijk. Hij staat ten slotte als enigste rechtstreeks op de set, is nog heel jong en acteren tegen handpoppen lijkt me moeilijk voor een goede inleving. Als ik me goed herinner vond ik de animatiefilm wel grappiger. Shere Khan komt wel goed uit de verf als slechterik, toch blijft Baloo mijn favoriet in Jungle Book.

Bovendien speelde Kaa toch een veel belangrijker personage in de animatiefilm dan hier, dacht ik. Op zich wel jammer want de slang zag er dik oké uit.

Toch is deze film zeker 4* waard. Aanrader!

Het had zijn momenten maar ik weet niet wat er precies aan schortte maar het was niet altijd even boeiend. De mopjes van The Rock waren misschien flauw maar ik vond ze soms nog wel écht grappig. Emily Blunt heeft altijd zo een stoïcijnse blik, een goede actrice wel maar ik weet niet of ze echt geschikt was voor dit soort werk. Een legende die tot leven komt is ergens wel origineel en het deed me qua sfeer nog het meest aan Pirates of The Carribean denken. Ergens had ik meer op een soort The Librarian of Indiana Jones gehoopt maar het is niet in die stijl. Jumanji komt er ook nog wel in de buurt of misschien een Journey to the Center of The Earth. Dat doet me eraan denken dat ik Jumanji 2 nog steeds moet zien.

Deze vond ik echt beduidend zwakker dan deel 2 geregisseerd door 1 van mijn favoriete regisseurs van het moment en dat is J.A. Bayona. Deze film wilt zowat alle personages terugbrengen en daardoor wordt het wel een beetje té druk. Ook het verhaal is niet bijzonder geweldig te noemen. De film is dus meer een soort van nostalgische trip dan goed. Beetje gevaarlijk hier is dat het dreigt op bijna een parodie te worden op Jurassic Park.

Hopelijk heeft Bayona hiermee goed verdiend zodanig dat hij terug een meesterwerk kan gaan afleveren zoals zijn drie andere films. Nu goed, eigenlijk vond ik het nog geen slechte film en met deze film wordt het één en ander toch wat aangepast in vergelijking met de andere JP films. Je merkt duidelijk de inbreng van Bayona, maar ook van Spielberg. De CG is dan ook adembenemend goed. Dit vertaalt zich in een paar prachtige scènes. De scène met de Diplodocus die eenzaam achter blijft terwijl ze wegvaren is hartverscheurend. Enorm mooi geschoten, geweldig. Dat was eigenlijk het meest dramatische aspect samen met de dochter die haar grootvader verliest. De impact van die dood voelde ik wel niet al te hard. Misschien hadden ze daar iets meer mee kunnen doen..

Bayona wou ook weer terugkeren naar de oorsprong door terug angst voor de dino's in de film te krijgen. Zijn horrorachtergrond komt daarvoor natuurlijk goed van pas. The Orphanage is een sterke horrorfilm maar helaas blijft het hier bij wat schaduwen op de muur en een klauw die grijpt naar Maisie. Verder is de soundtrack dik in orde en denk ik dat de boodschap van de film niet te onderschatten is. Het vormt een goede waarschuwing omtrent genetische manipulatie, alsook houdt de vraag mij bezig van wat als er dino's zouden leven, hoe zouden we er mee omgaan? Ik denk dat genetische manipulatie ongetwijfeld zijn voordelen heeft maar kan ook voor minder goed bedoelde doeleinden gebruikt worden. Zo heb je wel vaker aan nieuwe technologieën twee kanten (een goede en een slechte).

Nu verder vond ik het wel een vermakelijke en grappige film. Chris Pratt gaat op zijn gekende elan verder zoals hij al geruime tijd doet in Guardians of the Galaxy en ondertussen ook in Infinity War. Dat kan ik wel smaken want die grappen van hem zijn meestal wel geslaagd. Bryce Dallas Howard kende ik eerlijk gezegd niet maar is een lust voor het oog.