Meningen

Country is niet echt mijn soort muziek en echt veel van Johnny Cash wist ik niet. De liedjes komen zeker wel bekend voor en Phoenix zingt best goed vond ik (voor zover ik er wat van ken). Eigenlijk vond ik Reese eerder tegenvallen dan bekoren, vreselijk accent.

De film focust wat veel op het druggebruik wat we al duizend keer gezien hebben en dus geen indruk weet te maken. Zelfs al parelen de zweetdruppels op zijn gezicht en is hij wat bleker geschminkt, Phoenix kan hier niet meer uithalen als wat hij hier toont.

Ik was dus niet echt weg van het verhaal dat weinig interessant is voor de lange speelduur. Het begin vond ik wel goed en inspirerend, maar wie hoog springt kan laag vallen en dat zien we ook in deze film. Gelukkig is June er om hem dit te laten inzien. Zij speelde wel heel hard to get, om er daarna tot haar dood mee getrouwd te blijven. De muziek is het beste en als je daar niet echt fan van bent, is het geheel een beetje mager.

Walk The Line is dus geen al te speciale biopic in mijn opinie. 2.5*

Mooie film maar ik vond de transformatie van de jongen wel erg groot. Niettemin is het mooi wat liefde met iemand kan doen. Ook de leukemie van Jamie, die er eigenlijk helemaal niet ziek uitzag. Het blijft allemaal heel oppervlakkig behalve dat ze even in het ziekenhuis belandt en dat is wat jammer. Ondanks deze twee minpuntjes kreeg ik zeker de tranen in mijn ogen. De chemie tussen beiden wordt niet echt geforceerd en er wordt vooral de tijd voor genomen. Verder misschien voelt het inderdaad wat cliché op een aantal vlakken: bad guy die "vrienden" inruilt voor iemand die er niet bijhoort, vader die het niet goedkeurt, vader van de zoon die hem en moeder in de steek heeft gelaten en het nu probeert goed te maken. Al bij al een stevige 4*. Ik had iets meer muziek verwacht en een strakkere regie.

Dit duurde gewoon pijnlijk lang omdat deze film niet meer inhoud bevat dan een kortfilm van een halfuur. De speelduur is dus met andere woorden de echte dooddoener hier. Verder is dit een avontuurlijke film van een vader en een zoon die proberen met elkaar te binden en elkaar echt te leren kennen. Wat Biosguru hierboven zegt is zeker niet onjuist, maar spannend dat gaat me wat te ver. Realistisch is deze film absoluut en zitten er genoeg dooie momenten in die je als ingetogen kan beschouwen. Het dramagehalte deed me helemaal niks. Niet direct de meest geslaagde film van een avontuur dat gefilmd is met een professionele camera in plaats van dat ze het zelf gefilmd zouden hebben. Het einde was oké, maar weet net als de ganse film geen gevoelens op te wekken (bij mij althans).

Een film die je wel kan overslaan.

War Dogs is een film die zo voorbij vliegt, de film verveelt namelijk geen moment. Een komedie vind ik het wel zeker niet, hooguit enkele keren geglimlacht. Jonah Hill speelt misschien iets te luchtig voor een wapenhandelaar wat toch een serieus beroep moet voorstellen waarin je niet met andere mensen moet sollen. Teller doet het prima, net als Cooper en Ana de Armas is een welkome verschijning.

Heel wat bekende liedjes gehoord ook. Aanrader dus!

Inderdaad Pazmaster, hier en daar gaat het wat te traagjes. Dit komt ook doordat ze nogal traag tegen elkaar praten en dat is misschien het grootste minpunt van de film want dit rekt de film onnodig. Verder is het niet al te memorabel, al is het verhaal zeker niet slecht en zijn er momenten van drama die ook afwisselen met wat humor van die koddige aap daar. Net geen 4* waard.

Kijkt goed weg maar het mist spanning. Dakota Fanning is ook ronduit vervelend, wat een krijskind. Nu moet ik al helemaal niks hebben van de gezusters Fanning maar hier was het echt erg.

Spielberg maakt er hier een standaard blockbuster van die wel deftig wegkijkt maar die zo ontzettend clichématig eindigt. Gelukkig is er die hemelse Tom Cruise die het hier wat serieuzer neemt als gewoonlijk. Een beetje spijtig vind ik persoonlijk maar de toestand geeft weinig ruimte voor grappen en grollen.

De manier waarop de Tripods uiteindelijk ten onder gaan is nogal onduidelijk want de mens had helemaal geen verhaal ertegen. Toch beginnen ze plots te zwalpen. Hoe komt dit? Waarom was hun schild neer? Er wordt weinig uitleg gegeven (je weet evenveel als Cruise). Erg vind ik dat niet omdat het logisch is, maar soms springt de film van de hak op de tak en dat is nooit goed. Niks speciaal, Spielberg kan beter.

Ja, de film is voorspelbaar en ik vind persoonlijk ook dat de film er mee wegkomt. Het is echt een prachtige film met een rollercoaster aan emoties en drama en toch ook overheerlijke actie. Dat je er geen snars van geloofde is jammer Kurtz, al begrijp ik je standpunt ook wel. Desondanks stoorde me dat in geen geval en daar ligt waarschijnlijk het verschil tussen een (heel) hoge waardering en een mindere waardering zoals jij aan de film geeft.

Ondanks de voorspelbaarheid overheerste voor mij de spanning in de halve finale in het gevecht tussen Brendan (Edgerton) en Koba (de onverslaanbare Rus). Wat dat betreft is de finale eigenlijk eerder een anticlimax inderdaad, hoewel de verzoening op zich wel mooi is. Mooie muziek en erg sterk acteerprestaties van beide heren maar toch vooral Edgerton. Een erg vermakelijke film die je doet meeleven en je soms tot op het puntje van je stoel zetten.

Soms voelde ik wel die onderhuidse spanning. Toch wel een beangstigend gevoel dat je uit het venster kijkt en gewoon een silhouet ziet dat niet eens lijkt te bewegen. Het einde lijkt na de scène op de tram wel een beetje vergezocht eigenlijk. Nu er mocht wel een beetje actie in gebeuren want het "man gelooft vrouw" niet na meerdere incidenten duurt eigenlijk een beetje te lang. Degelijke film dat wel, maar niet zo goed als een Disturbia of Body Double (die qua verhaal natuurlijk ook wat anders is).

Eigenlijk heb ik al lang niets meer met superhelden films. Of ook nooit echt gehad eigenlijk. Deze had ik nu nog nooit gekeken maar heb er ook meerdere dagen over gedaan om het uit te kijken. Echt goed kan je dat dan niet noemen. Voor mij miste er iets dat er uitsprong, teveel flashbacks, niet echt al te interessante personages, te weinig om echt geboeid te blijven, ik miste een intrigerende vibe of sfeer wat Snyder misschien wel probeert maar er voor mij niet in slaagde.

Gemiddeld inderdaad. Ik vind Reese Witherspoon een mooie vrouw maar de romance kent weinig chemie die van het scherm spat. Verder is het wel een boeiend verhaal en is een circus altijd een leuke omgeving. Denk maar aan de fantastische recente musical The Greatest Showman. Deze kan hier niet aan tippen maar kent wel degelijk zijn goede momenten. Het is een mooi levensverhaal over een man die alles verliest en dan door hard werken en terug te knokken, de liefde van zijn leven vind. Het jammere is dat de film zijn hoogtepunt al vrij snel bereikt en nadien blijft doorgaan zoals een kabbelend beekje.
Verder een kleurrijke film wat hartverwarmend is in deze koudere dagen.

Niet zo goed. In mijn herinnering was de animatie die ze in mijn jeugd op tv vertoonden een stuk beter. Natuurlijk weet ik niet hoe ik er nu over zou denken. Maar wat ik mij herinnerde was dat het grote konijn er erg angstaanjagend uit zag. Dat vond ik hier niet het geval. De animatie sprak mij verder ook niet zo aan, maar het went wel. Het heeft zeker zijn momenten maar globaal gezien ontbreekt het aan vanalles. Niet direct nodig om dit te gaan kijken.

Ik had deze Waterworld nog nooit gezien. Jeugdsentiment voor de ene persoon, een guilty pleasure voor de andere. Voor mij dus geen van beide want in 1995 scheet ik mijn pamper nog vol. Eigenlijk ben ik wel stiekem een beetje fan van Kevin Costner, speelt toch vaak in leuke films mee. Avontuurlijk en actierijk. Het doet wat denken aan Mad Max hoewel de film zich ter zee afspeelt. Dennis Hopper is een leuke badguy (as usual) en hoeft daar weinig moeite voor te doen. Jeanne Tripplehorn zag er lekker wulps uit en haar benen komen zeer mooi uit in deze film. Het kind zelf is ook voor de verandering niet direct vervelend en slaat haarzelf goed uit de slag. Nergens voelt ze geforceerd aan en ze kleurt zeker haar rol.

Centraal in de film staat de Exxon Valdez, een olietanker onder leiding van Joe Hazelwood die miljoenen liters ruwe olie de zee injoeg. Dit gebeurde op 24 maart 1989. Blijkbaar ben ik dus een goede week te vroeg voor de film dus te "eren". Altijd leuk om een bepaalde datum toe te kennen aan een film. Nu bijna 30 jaar later blijkt de ramp nog steeds zijn effect te hebben op onder meer de vispopulatie. Deze milieuramp bleef het grootste tot de problemen van het Deepwater Horizon-boorplatform die de golf van Mexico zwart kleurde vanaf 20 april 2010.

Al bij al dus een tamelijk leuke film, persoonlijk vind ik het beter meevallen dan Mad Max (hoewel ik de nieuwe nog steeds moet zien). Ik heb me eigenlijk zo goed als niet verveeld en dat is voor een film van deze lengte en op een vaak saaie, eentonige zee niet zo makkelijk. Een film die wel de nodige clichés eer aandoet maar toch een prima worldbuilding ontwikkeld op een ruime 2 uur tijd.

Ik had er weinig van verwacht en twijfelde zelfs om deze film te gaan zien, maar de film is nog best goed. Ik vind het zeker ondergewaardeerd. Hier en daar best grappig en soms gaat het geweldig de emotionele kant uit. Ergens misschien een klein beetje woke, toch weer die verschillende rassen. Deze film doet natuurlijk vooral denken aan de film uit 1990 Ghost met Swayze en Demi Moore. De muziek is ook behoorlijk goed en de hoofdrolspeler heeft er zeker aanleg voor. De geest kan niet spreken en dat maakt het een bijzondere interactie. Echt een kinderfilm vond ik het toch niet, toch niet voor onder de 10 jaar.

De film is niet altijd even interessant, maar de laatste drie kwartier maken toch wat goed. Zeer sterke acteerprestatie van Joaquin Phoenix. Ik heb nu de laatste tijd een paar films van hem gezien en hij maakt wel indruk. Marky Mark doet het zoals gewoonlijk, zijn beste rol is het zeker niet. Ook de broers hun vader, vertolkt door Duvall zet een prima rol neer. Duvall kent natuurlijk zijn vak wel.

Nu Gray lijkt me niet echt mijn favoriete regisseur te gaan worden want ook Lost City of Z vond ik een teleurstelling. Vooral veel te lang en Gray is niet de sterkste in sfeerschepping als je het mij vraagt. Ook hier is het verhaal niet altijd even interessant voor de gehele speelduur en zeker het eerste halfuur was het tamelijk saai, buiten de openingsscène misschien. Eva Mendes ligt al meteen sexy klaar om Phoenix een tong te draaien. De autoachtervolging vond ik ook heel sterk, de manier hoe die gefilmd was heb ik volgens mij nog nooit eerder zo gezien. We Own the Night is dus een film met ups and downs maar wel een paar sterke ups. Een ruime 3* krijgt ie van mij omdat ik het begin vrij zwak vond.

PCTERN, je hebt overschot van gelijk. Dit is een zeer goede Vietnamfilm. Ik zie Gibson ook wel heel graag spelen. Ja, de film zit vol met heroïek en patriottisme maar ik vind niet dat dat kwaad kan. Ze belichten ook wel degelijk de 'strategie' van de Vietnamezen. Het blijft misschien vrij eenzijdig maar wat had je nu verwacht dat ze enkel naar de Vietnamezen zouden kijken in een Amerikaanse film. Nee dus. Prachtig verhaal over verlies en de zinloosheid die achter oorlog schuil gaat.

Ik las onder meer ook kritiek op hoe Mel Gibson uitlegt aan zijn dochter wat oorlog is. Wat zou je zelf zeggen dan? Dat het jouw land zijn schuld is of dat je zelf graag oorlogje gaat spelen. Nee, toch? Zijn kinderen kijken op naar hem en niet alleen zijn kinderen dus hij gaat uiteraard niet zeggen dat het zijn schuld is dat er oorlog wordt gevoerd. En dat is het ook niet, hij is maar een kolonel.

Dat religieuze dat steeds terugkomt in films waar Mel opduikt kan ik wel appreciëren. Als je niets hebt om je aan vast te klampen, wil je wel enige vorm van bijgelovigheid of geloof dat alles goed komt. Het verhaal met Custer is dan ook een vorm van bijgelovigheid en veroorzaakte wel de nodige impact op mij. Ook de vrouwen die de brieven gingen ronddragen van gesneuvelden vond ik sterk. Amerikaans sentiment op en top natuurlijk maar wel oprecht. Prima soundtrack die erg smaakt naar het Amerikaanse leger, geeft een goede sfeer waar je de ganse film in blijft hangen.

Ook lees ik geen binding met de soldaten? Naar welke film keken jullie? De eerste drie kwartier focust volledig op de ontwikkeling van de personages. De film kent een aantal heel sterke personages naar mijn mening. Mel Gibson, maar ook Jack (de soldaat met zijn pasgeboren kind), de oorlogsfotograaf ook, de vrouw van Mel en de vrouw van Jack en dan nog een aantal die je ook wel kent (zoals Jimmy, de rol die Clark Gregg vertolkt en die ene gretige, sterke soldaat). Ook Sam Elliott is zalig, nors en lijkt wel onoverwinnelijk. Een dikke 4*.

Originele en ietwat aparte film over het verwerkingsproces van een slachtoffer van een haataanval. De overgangen zijn goed en vond ik nergens storend wat in dit geval de film kan kraken. Ik vond het verhaal leuk gevonden, het is niet direct zo speciaal maar het verveelde me geen moment.

Er zit eigenlijk ook best wat actie in vooral in het poppengedeelte dan. Lijkt me wat weinig aandacht te krijgen deze film, verdient zeker meer.

Goede film over de moeilijkheden van het leven en het zoeken naar de waarheid. Het leek in het begin dat de film nogal fragmentarisch van persoon naar persoon zou springen, maar na een goed uur begin je wel door te hebben dat het voornamelijk over Kurt gaat. Verder toont Werk ohne Autor ook hoe klein de wereld eigenlijk is. De tante van Kurt werd naar de gaskamers gestuurd door Kurt's latere schoonvader Mr. Seeband. Het gezicht ook van Seeband was prachtig toen hij zag hoe Kurt eigenlijk Seeband zijn diepste geheim aan het ontrafelen was (zonder dat Kurt het zelf lijkt te beseffen.
De muziek is goed, naaktheid en intimiteit worden niet geschuwd en de film gaat goed vooruit ondanks dat ik niks met kunst heb.

Het origineel heb ik nooit gezien, ik zal het waarschijnlijk ook niet snel gaan zien. Dit is een soort van Romeo en Julia, maar ipv de familievete is dit meer gringo's tegen Puerto Ricanen. De muziek is ook niet echt zo mijn ding. Spielberg weet het verhaal niet bijzonder hard te moderniseren. Het voelt serieus verouderd. Ok om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Briljante dystopische fim van de regisseur van Dead Snow. Zeer goede acting van Noomi Rapace die maar liefst 7 rollen uitstekend vertolkt en aan elk van de zusters een eigen persoonlijkheid meegeeft. Erg zot om 7x Noomi te zien in 1 beeld. De soundtrack is ook heel erg goed, net als de actie, leuke futuristische gadgets, spanning en sfeer verzekerd.

Klein minpuntje misschien is dat we niet te weten komen wat er met Dafoe zijn personage gebeurd? Sterft hij gewoon een natuurlijke dood, dat moet dan wel maar wat deden ze dan bijvoorbeeld toen hij dood was?
Verder echt leuk en je ziet dat Wirkola goed met bloed kan werken. Heel verzorgde regie en editing maar dat had je al door aangezien Noomi 7x in 1 beeld moet. Lijkt in de verte een klein beetje op Children of Men en van nog verder misschien op het recentelijke Okja. Een thema ook om over na te denken. Schot in de roos en zal net zoals Dead Snow wel een bepaalde status krijgen over enkele jaren.

What Lies Below... Eigenlijk nog wel een amusant filmpje en zeker het concept vond ik best cool gevonden. Alleen jammer dat er zoveel plotgaten in de film zitten. De acting is best nog redelijk goed met Ema Horvath en Mena Survari. Trey Tucker is een echte weirdo met een bijna goddelijk lichaam. Het blijft ook allemaal een beetje vaag, maar daar heb ik op zich minder problemen mee. Er zitten gewoon teveel gaten in het verhaal. Ook het einde is een beetje een domper en nogal snel afgehaspeld. Jammer want qua concept en sfeer zat deze film eigenlijk wel goed in elkaar. Het mysterieuze dat er bij komt kijken houd je als kijker geïnteresseerd. Een slasher is het zeker niet, wel een bovennatuurlijke flick.

Uitstekende film met enkele zeer goede jumpscares waar ik me de pleuris bij schrok. Het is een beetje een slowburner maar de sfeerschepping en de spanningsopbouw is erg sterk. Al komt daar misschien ook meteen het grootste minpunt aan want na de laatste echte jumpscare rond een minuut of 50 al, zwakt het af en krijgen we stilaan een verandering in toon. Vanaf dan gaat het plot zich verder ontwikkelen. Dat plot is uiteindelijk vrij simpel maar bevat ook wel moraal. Stel je hebt een bloeiende carrière als onderzoeker of weet ik wat, maar je staat voor de keuzes van Dr. Norman Spencer. Wat zou jij dan doen opdat je levenswerk niet verloren gaat door 1 stommiteit. Hij maakt waarschijnlijk de foute keuze door het niet aan te geven bij de politie, al zou alles in zijn schoenen worden geschoven.

Michelle Pfeiffer, ze doet me wat denken aan een jonge versie van Cara Delevinge, door haar grote ogen en haar lippen die meestal zo staan. Eigenlijk ken ik haar niet zo goed maar ze speelt het wel geloofwaardig. Ford is zijn koele zelve weeral met steeds dezelfde uitdrukking. Hij speelt altijd gewoon zichzelf en op zich valt dat wel mee in deze film want hij speelt eigenlijk maar een gewone doorsnee doch intelligente man.

Ik heb toch wel 1 tip als je deze film kijkt: zet je geluid echt goed luid want de geluiden zijn ontzettend belangrijk! Ik heb met koptelefoon gekeken op tv (vind ik meestal een meerwaarde bij horror + dan is het meestal al laat om teveel lawaai te maken).

Heel toevallig dat ik hierbij uitkwam. Deze miniserie trok mijn aandacht omdat ik wel graag fantasy zie en nieuwe werelden ontdek. Het feit dat een JK Simmons hieraan meedeed trok me samen met de korte speelduur finaal over de streep.

Uiteindelijk weet ik niet of dit hier helemaal thuishoort vermits het precies ook een lange commercial van Dell lijkt te zijn. Dat is dan ook jammer dat die tablet te nadrukkelijk aanwezig is. Voor de rest mooie kortfilm die je wilt laten nadenken over je eigen relaties met familie en vrienden.

Dit is een film die Teejey, een oude gebruiker, erg goed vond. Helaas kan ik zijn stemmen niet meer zien maar deze film stond in zijn top 10 dat kan ik me nog herinneren. We hadden een paar gezamenlijke favorieten en dus moest ik deze ook eens bekijken. Bij deze is dat dus gebeurd.

Het is een mooie film over wat een familie is, hoe ze met elkaar omgaan, hoe ze ruzie maken, hoe ze plezier maken, hoe ze zich schamen voor elkaar, hoe het soms even moeilijk wordt en je weg wilt. Op zich heeft de film weinig erg memorabele momenten. De film vergeet je echter niet snel door de moeder en de acteerprestatie van DiCaprio. Wat een geniale rol! Als je dan Depp ziet acteren lijkt het eerder dat die nog wat uit zijn schulp moest komen. Erg sentimenteel vond ik het niet maar het is wel een prachtige film. Erg puur over alledaagse zaken in het leven. Zelfs in een plaats zoals Endora waar weinig wordt beleefd, kan je toch een mooie film maken over wat er in het leven nu echt toe doet.

Plotgedreven film die zich eigenlijk zo goed als de gehele speelduur in de auto afspeelt. De sfeer en de donkere belichting doen het een neo-noir achtige vibe krijgen al is het dat in geen geval. Om deze film goed te vinden moet je een sterke band krijgen met de hoofdpersoon en hoewel Frank Grillo goed zijn best doet wordt het niet meer dan aardig. Het script is gewoon niet sterk genoeg voor een 4* film. Verder is wel fijn in beeld gebracht en zit er wel degelijk vaart in deze film. Aan het rijgedrag mogen we natuurlijk geen voorbeeld gaan nemen

Al bij al dus zeker in orde in zijn genre, maar qua plot nog vrij simpel. Niet direct dus een film om van achterover te vallen qua genialiteit. Soundtrack klonk verder wel lekker in mijn oren. Ideale film voor na een werkdag eigenlijk dus had die misschien beter nog niet gekeken.

Where The Crawdads Sing is een film vol emoties. Ik vond het een knap verhaal. Ook een prachtige setting. Ik weet dat het fictie is maar ik het voelt allemaal erg realistisch aan, alsof het een waargebeurd verhaal zou kunnen zijn. Zeker van genoten, eigenlijk een verademing van een film. Lijkt kleinschalig, hoeft geen special effects, gewoon wat warmte en menselijkheid, wat drama en romance. Het gaat ook wat over vrij zijn en uniek staan in de samenleving. Dat kan ik zeker appreciëren. Het einde was wel jammer met de schmink om hun ouder te maken, terwijl ze dan nog later een ouder koppel gebruiken.. Wat een gigantische flater was dat?! Die scène aan de kerk was eigenlijk ook compleet onnodig. Gebruik meteen het oude koppel voor het einde met de schelp. Dat was zowat het grootste minpunt van de film. De dood van Chase had ik misschien nog wel willen zien, maar dat krijgen we dan niet te zien. Kan ik mee leven, de suggestie van de schelp is in feite een betere twist dan die beelden van de moord te zien te krijgen.

Een film waar zeker mee had in gezeten en waarin teveel subplots verwerkt zitten. Bovendien vond ik het einde niet erg afgewerkt aanvoelen. McQueen wou zo aan elk subplot een einde breien, maar dat voelde wat geforceerd. Verder vond ik het wel een redelijk aangename en vermakelijke film met prima acting. Het Oscargehalte vond ik ook best hoog met weer eens een film met allemaal vrouwen in de hoofdrol en met op de achtergrond een politiek spel. Het is dan ook verbazingwekkend dat Widows nergens genomineerd is geweest (bij mijn weten) bij de Oscars.

Neeson heeft een erg kleine rol dus liefhebbers van hem, kunnen beter niet teveel screentime verwachten. Op en al 5 minuten denk ik. Verder heb je nog een heleboel bekende namen met Viola Davis, Farrell, Michelle Rodriguez, Duvall en vele anderen.
Dat Neeson nog leefde vond ik een beetje vergezocht en zeker ook hoe hij zich door Viola Davis uiteindelijk laat verrassen. Widows kent dan wel een topcast maar het script kan de verwachtingen niet helemaal verzilveren.

Wild is een onderhoudende film maar ik mis iets. Wat dat precies is kan ik moeilijk de vinger op leggen. Ik vind het allemaal nogal braafjes. Reese Witherspoon is een fantastische actrice en ze speelt ook hier weer één van haar betere rollen. Het script is gewoon niet sterk genoeg om zolang te kunnen boeien. Er gebeurt erg weinig wat ik eigenlijk toch wat vreemd vind op een tocht van 1600 mijl. Ze is een 2 maand onderweg ongeveer en het lijkt ergens moeilijk om daar een film van slechts 100 minuten mee te maken. De rest wordt opgevuld met flashbacks waaraan je wel kan zien dat het hoofdpersonage een transformatie maakt. Het is wel iets typisch voor hikers of mensen die pelgrimstochten aanvatten dat ze hun eigen grenzen leren kennen op zowel fysiek als mentaal gebied. Deze mensen leren hier zichzelf écht kennen. Sommige mensen hebben die inzichten nodig en moeten daarvoor door deze hel gaan.

Cheryl is door een hel gegaan en de Pacific Crest Trail is voor haar een moment om eens goed te contempleren over haar leven. De weinige ontmoetingen die Cheryl heeft worden gebruikt om haar achtergrond en beweegredenen wat duidelijker te maken. Bewust of onbewust bedoeld, blijven er zaken wat onopgehelderd. Op het einde blijf ik wat achter met het gevoel: was het dat? Tja, een zesje.

Ik ben het helemaal met je eens eigenlijk.

Laura Dern vond ik ook in Blue Velvet al erg vervelend en dat is er niet bepaald op verbeterd in deze film. De film wordt nooit echt interessant, er zijn wel enkele leuke scènes maar voor de rest is het soms enorm saai door het vele gechitchat. Cage was nog wel vrij degelijk, hij deed zijn best. De muziek kon ik ook nog wel smaken, maar qua verhaal had ik toch wel andere verwachtingen. Ik had het vele rauwer verwacht om eerlijk te zijn.

Jup, geef mij maar een vage mysterieuze Lynchfilm in plaats van deze niet spannende roadmovie.

Echt een westernliefhebber ben ik niet, zeker die paar van de periode van The Wild Bunch vind ik eerder tergend traag en de personages en/of het verhaal spreken me niet aan. Plus ze duren meestal ook nog eens geweldig lang. Moderne westerns of met westerninvloeden kan ik soms wel appreciëren, dus ik denk niet dat het echt met de typische setting te maken heeft, maar een band met personages vind ik erg belangrijk in film.

Ook The Wild Bunch was even harken om er in te komen. De actie maakt het wel een stuk draaglijker en naar het einde van de film toe wordt het eigenlijk best goed. Eenmaal de film eindigt begon ik precies pas wat meer de personages te begrijpen, dus een herziening kan volgens mij enkel gunstig zijn voor deze film. Al zal dat denk ik toch niet voor snel zijn want herzieningen doe ik meestal pas jaren later. Op zich maakt deze film me wel benieuwd om toch meer van Peckinpah's oeuvre te bekijken. Dit was mijn eerste film van hem.

Hetgeen gezegd moet worden over deze film is al vaak genoeg vermeld. Denise Richards, wat een lichaam! Ik wou eens kijken hoe ze er nu uitzag en ze is precies niet meer puur natuur. Zonde.

Ik moet zeggen ik dacht van ik ken dit verhaal precies maar ik wist totaal niet meer hoe het zou eindigen. Het moet dus al een hele tijd geleden zijn dat ik hier iets van gezien had. Hij wist me wel te vermaken hoewel ik het begin heel leuk vond, wordt de film toch wat saaier. Dan lijkt het te gaat uitdraaien op een rechtbankdrama dat gelukkig niet al te saai werd. Vervolgens komt de ene plottwist na de andere en is het een beetje teveel van het goede, hoewel je dit als kijker nog wel een goede afloop kunt noemen.

Vermakelijk maar net iets té op verschillende fronten.