Meningen

Yager doet goed niet goed haar best om niet op Dunst te lijken in het eerste deel. Zelfde broddelverhaal, maar stiekem hier en daar toch best aardig. Zal m'n chearleader's fetisjisme wel zijn.

Een - op de draak na - nauwelijks gedateerde jeugdfilm die op een subtiele manier de grote thema's aansnijdt, zonder het grootse drama uit de weg te gaan.

Erg mooi is de relatie tussen "Kruimel" en zijn stoere broer. Langzamerhand komt grote broer erachter dat Kruimel erg snel opgegroeid; sowieso is Kruimel er één op op te eten. Wat een leuk en aandoenlijk jochie!

Het enige waar je dus even van uit de film raakt is de wat suffige draak, die echter wonder boven wonder aan het eind van het verhaal - in de grot - toch wel voor een indrukwekkende scène zorgt.

4*

Wat een film. En wat een talent is die Van Groeningen toch.

Voor nu 4*, maar dat kunnen er binnenkort zo meer worden.

De laatste van Jarmusch die ik nog zien moest (buiten Year of the Horse en de Lumiere film) en opnieuw een fantastische film.
Murray doet zijn rol in Lost in Translation nog eens over en ook dit keer is het genieten. Murray is kurkdroog, vooral in de bizarre dialogen die hij met zijn exen heeft.
En dat je nog niet helemaal weet hoe het met die zoon zit... Who cares? Totaal bijzaak. De zoektoch is vaak leuker dan de vondst en dit geld ook voor Broken Flowers.
Jarmusch is groot!

4*

Volgens mij is dit nu de oudste film die ik gezien heb. En voor die tijd (1925) was het natuurlijk ontzettend revolutionair. De snelle montage zorgt er voor datje toch wel een beetje mee leeft en de spanning een beetje 'voelt'. Met nadruk op een beetje, want met niet gesproken films heb ik vaker het probleem dat ik me niet goed in het verhaal en de personages in kan leven. Je hoort geen dialogen, je moet afgaan op de stukjes tekst die en af en toe in beeld krijgt en het acteerwerk is grotendeels het goed kunnen uiten van gezichtsuitdrukkingen.

Ondanks dat is het toch leuk om dit eens gezien te hebben. Qua uiterlijk krijgt deze film van mij 3,5*, maar qua verhaal en acteerwerk stelde het mij toch wel een beetje teleur; 'maar' 2. Dus gemiddeld kom ik dan uit op 2,75* en dit worden dan 3***.

Goeie film. Goed geacteerd maar het verhaal wordt inderdaad een beetje verpest door de relatie met da zwarte meisje. (niet dat ik iets tegen zwarte meisjes heb hoor) 3,5*

Te lang, te veel dichtgestopt met muziek op verkeerde momenten, en veel te veel willekeur. Overdaad schaadt.

2*

Ik was erg benieuwd naar de films van Kitano, nadat ik er erg veel goeie dingen over had gelezen (vooral de laatste tijd bij Dolls).
Toevallig werd laatst deze film op MM 'aangeprezen' en dus ben ik nu de gelukkige bezitter van deze film.
Ik ben het in tegenstelling tot vele anderen met FisherKing eens. Dit prachtige filmpje beschouw ik ook al als een (mini) meesterwerkje (zo beter Kappeuter ) ondanks dat ik er nog maar 4 sterren voor geef (dit zullen er bij hem vaker gezien te hebben wel meer worden denk ik).
Het verhaal kende een aantal erg sterke momenten, maar hier en daar zakte dat sterke niveau ook wel eens in. Dit werd ruimschoots goedgemaakt door de ijzersterke cast (vooral Kitano en Epps waren erg goed), het meesterlijke camerawerk (schitterende shots als:de afrekening in het donker van de Italiaanse maffia met de Japanse gangsters, de schitterende scène waarin Kitano de cafébaas betaalt voor de schade en daarna rustig naar buiten loopt en zo waren er nog veel meer prachtig geschoten scènes.en ook het brute geweld maakte de film erg 'goed' (weet niet zo goed hoe ik dit uit moet leggen, mar door dat brute geweld werd het gecreëerde sfeertje nog beter). Hiermee bedoel ik Kitano die een afgebroken wijnfles in Epps's oog steekt, het herhaaldelijk afsnijden van pinken en de vele afrekeningen en dan met name de 'schitterende' met Kitano.
Een klein juweeltje mag je dit dus wel noemen, maar voorlopig geef ik er toch 'maar' vier sterren voor.

Plot klinkt uitermate lollig, maar dit wordt maar voor een deel ingelost. De film zit vol met absurdistische scènes en momenten, waar veelal een glimlach niet uitblijft, maar helaas zijn deze dingen voor het meerendeel het hoogtepunt van de film. Plotwise is de film namelijk quasi-complex, waardoor je als een enigszins ervaren filmkijker de meeste plotpunten van verre ziet aankomen.

En daarbij is de casting van Ruffalo en Brody ook niet echt gepast. Weisz was wel erg sterk, as always...

3*

Duidelijk een werkje, geheel gemaakt op de automatische piloot. Maar heel weinig Gilliam is hierin terug te vinden. Niet geheel onaardig, maar Gilliam presteert beter zonder in z'n nek hijgende producenten...

2,5*

Eén van de laatste Burns films die ik nog moest zien. Ook deze is, als je fan bent van geleuter over relaties, opnieuw erg leuk. Bij vlagen wat minder qua camera en vooral scenario, maar Burns heeft dit met latere films ruimschoots goedgemaakt.

3,5*

Geweldig en fascinerend. Geweldig camerawerk (rustig, traag en ontzettend veel lange shots) en fascinerende beelden (veel geweldig mooie, lang aangehouden shots van autoritten, en Gallo die op wildvreemde mensen opstapt om ze na 5 minuten weer vaarwel te zeggen).

Heb genoten, na het wat tegenvallende Buffalo '66 (wellicht bevalt ie me nu wel beter, als ik hem herzie).

Leopold lijkt haar best te doen om met de film killer en afstandelijker te worden. Bij Illes Flottantes en Guernsey werkte het uitstekend, Wolfsbergen was al wat heftiger. En in The Brownian Movement slaat Leopold de plank behoorlijk mis. Jammer.

Best lollig (in ieder geval leuker dan ik had gedacht). Carrey mag weer leuke smoeltjes trekken, Aniston laat zien dat ze wel iets meer kan dan alleen maar huppelkutje in Friends spelen en zelfs de flauwe grappen pikte ik nog wel. Maar waar ik heel erg over struikelde was het betoog van Freeman aan het eind. [i]You want to see a miracle? Be the miracle...[i] En dan ook nog die afgrijselijke woorden van Carrey erachter aan. Blegh! Zit de EO hier soms achter?

Net zoals vaker bij films van de la Iglesia kent ook deze enkele briljante scenes ([vooral de opening en de scene met die heks die haar bezem berijdt zijn briljant), maar zoals bij vele andere films van hem is ook Witching and Bitching zeker 20 minuten te lang. Vooral het middenstuk, naarmate het einde nadert vertelt weinig, het verhaal staat stil. Ook de ontsporing aan het einde is leuk, maar De La Iglesia maakt het eigenlijk net iets te bont, zeker gezien het realistische begin.

Toch 3,5* ondanks de lengte, meer doordat De La Iglesia altijd weer weet te verbazen met enkele briljante vondsten.

Bij vlagen erg grappig, maar duidelijk dat hier veel meer gestaged is dan bij Borat, waardoor je meer het gevoel hebt dat je naar een 'film' aan het kijken bent.

Ook blijkt het nogal een heralingsoefening van Borat en de eerdere series rondom Bruno en Borat, waar de weinig snuggere kant van de VS uitgekozen werd. Dat Hillbillies niet van homo's houden wisten we al en dit komt nu ook enigszins flauw, makkelijk en uitgekauwd over.

Vanwege een stel enorm scherpe grappen toch nog wel een voldoende...

Met enige tegenzin stapten een vriendin en ik de bioscoopzaal in bij The Bucket List. De trailer én vooral de tagline "Find the Joy", deed ons vooraf al enigzins huiveren voor de afloop; dit kon alleen maar een moralistische zeikfilm worden. Zeker als je je bedenkt dat de wijze oude neger (no offence) Freeman één van de twee hoofdrollen vertolkte. Juist om die andere hoofdrol (die van Nicholsen, een favoriet van ons beiden) besloten we om toch wel te gaan.
Het viel alleszins mee. Tuurlijk kent de film bij vlagen wat moralistisch geneuzel, maar op de één of andere - bij ons nog niet echt nader te verklaren manier - werkt de film wel. Hoe zeikerig en moralistisch anderen het ook vinden; het einde waarbij Nicholsen weer contact krijgt met z'n dochter en zo één van de laatste dingen op 'hun' Bucket List af kan strepen - "kiss te most beautiful girl in the world", het werkte toch heerlijk.
Dit is vooral te danken aan Nicholsen, die met een simpele grijns meteen de sympathie wekt bij de kijker, ongeacht hoe hij zich gedraagt of wat ie zegt. Freeman deed het bij mij minder. Net als Nicholsen speelt ie altijd toch een zelfde soort rol, maar waar Nicholsen er altijd iets leuks van maakt begint Freeman nu toch wel erg in de herhaling te vallen.

3,5*, voor deze aangename verrassing.

Vooral Matthau maakt veel goed in deze, toch enigzins tamme film van Wilder, die echt veel beter kan.

Ietwat aan de lange kant, maar Beatty is bij vlagen grandioos, net als de geweldige Benning die als enige op weet te boksen tegen het ongeleide projectiel dat Bugsy Siegel heet.

Tja, wat moeten we hiermee. Vooral veel sfeer, dat wel, maar dat zit 'm vooral in het auditieve gedeelte. Bar lelijk gedraaid namelijk (en nee, dit droeg niet bij aan de sfeer). Na dik een half uur had ik het eigenlijk ook wel gezien en dan kabbelt het geheel nog een klein uurtje voort (op geheel eigen wijze overigens, maar ook snelle dingen kunnen door kabbelen). Helaas...

2*

Best lollig. Duidelijk één van de vele Woody Allen tussendoortjes, maar het leuke daaran is dat die 9 van de 10 keer nog tig keer leuker zijn dan de standaard meuk.

3,5*

Erg sterke film. De cast doet het uitstekend doet in het neerzetten van 'hangjongeren'. Die hangjongeren deden me trouwens erg denken aan de film Gummo. Ben nu door deze film ook erg benieuwd geworden naar Kids, ook van Larry Clark. Nu weer even over de film. Het verhaal bouwt zich kalm op om de situatie goed weer te geven. Wat ook erg goed is weer gegeven in deze film is het zinloze leven wat diegene die de moord pelgen leiden. Want ze worden opgebeld of ze willen helpen en ze stemmen daar gewoon maar mee in. Was trouwens wel een grappig moment toen ze dat meisje in die ontwenningkliniek opbelden. Maar goed erg sterke film dus. Voorlopig 4* xen maar snel Kids huren!

Redelijk, maar had het na drie kwartier wel gezien. Te veel gewauwel. 2*

ik hou opzich niet zo van westerns maar hij stond hoog in de imdb top 250 (kijk ik vaak naar als ik een film ga kijken) en ik dacht het is een klasieker dus ik ga hem maar eens kijken. Ik vond hem niet slecht maar ook geen echte klasieker wel aardig maar wel een leuke quote

3,4*

Ietwat tegenvallen helaas. Nogal een onevenwichtig script, die bij vlagen enerzijds enorm scherp uit de hoek komt, maar anderzijds ook volzit met oeverloos gepraat en een flink stel oninteressante scènes. En dat is jammer, want de potentie is er wel; de meeste personages zijn behoorlijk geestig, maar een coherente film lijkt het helaas nooit echt te worden.

2,5*

Eén van de beter westerns met goeie chemie tussen Redford en Newman. Het verhaal begon me na een tijdje een beetje te vervelen (we hebben de ene overval nog niet gehad of de volgende staat alweer voor de deur), maar dit werd (bijna) helemaal goed gemaakt door de schitterende eindscène. Hij hangt tegen de 4* aan, maar voorlopig geef ik hem 3,5*.

Ik heb 'm niet gemist en heb erg medelijden dat je 'm gemist hebt, want wat een goeie film was dit zeg. Erg overtuigende rol van het de doorgeslagen Owens en erg leuke verhaalvertelling door middel van de voice over. Ook het sfeertje van de film geeft een goed beeld van hoe Owens langzaam doorslaat. En damn... wat is dat Iers toch een prachtig taaltje 4,5*

(Was trouwens mijn 600ste film!!! )

De vergelijking met Donnie Darko is snel gemaakt. Jongen komt erachter dat er iets vreselijks met zijn vriendin (en hier ook omgeving) gebeurt en zorgt er door middel van tijdrijzen ervoor dat dit 'probleem' wordt opgelost. Hij brengt één van de grootste offers die een verliefd iemand kan maken; ervoor zorgen dat je je geliefde nooit meer ziet, zodat zij en de omgeving een goed leven zouden kunnen krijgen.
Het niveau van DD wordt niet gehaald. Die film oogt wat volwassener, kent veel meer sfeer, een geniale titelsong en er wordt stukken beter geacteerd (vooral de kids acteerden hier als een drol). Ondanks dat blijft het "opofferings-concept" hier ook nog werken. Meer dan redelijke film...