Meningen

Was een kwartiertje te vroeg in de zaal. Dit kwam me goed uit aangezien ik nog tien pagina's in het boek moest lezen. Sloeg het boek dicht, op het moment dat de lichten uitgingen. Een betere timing kan je je niet wensen.

Helaas is maar weinig van de desolate sfeer van het boek in de film terug te vinden. Je hebt nooit écht het idee dat Robert écht alleen is of zich echt kut voelt. De film kent wat wel interessante uitgangspunten verder (alhoewel het natuurlijk niet meer is dan een geupdate versie van de onderzoeken in het boek), maar voldoet helaas niet echt aan de verwachtingen. Saaie, niksige, en vooral al eerder geziene monsters en een ontzettend zeikerig einde zorgen voor een onvoldoende...

2,5*

Gehandicapte mensen in films doen het in de VS altijd goed, wat ook uit deze film maar weer blijkt: een oscar nominatie voor Sean Penn.

Ondanks alle cliché's in het script is het best vermakelijk, maar ik vond de rol van Penn in deze dus film veel te makkelijk. Je scoort er zo snel mee, net als hier dus; Penn lijkt er niet eens moeite voor te doen.

Het uitgangspunt vond ik dus wel goed, maar de uitwerking was stukken minder. 2,5*

Net zoals in The Butterfly Effect klopt er hier ook weer geen donder van. Had die film nog enigzins sfeer, hier viel ik in slaap. Blegh, wat een rommel...

Uitermate lollig. Heb genoten.

Leuk hoe een film met een plot dat op een half bierviltje past nog steeds wel leuk kan zijn. Het eerste half uur stoorde ik me enorm aan de niksigheid van het geheel, maar dat eenmaal opzij gezet blijkt I Love You Man een bij vlagen zeer geestige film, die je heerlijk onderuit gezakt in je bioscoop stoel kan kijken.

Wel jammer dat Paul Rudd en enorme zoutloze zak is en dat alle leuke momenten van Jason Segel kwamen...

3*

Matig tot beroerd. Sandler blijft toch meer geschikt voor het iets serieuzere werk, James laat opnieuw zien een zeer matig acteur te zijn en het zeikerige script is niet te harden. Wat een moralistisch gedoe...

Vanwege die paar grappen die me dan weer wel wat deden toch 1,5*.

Goeie film, alleen jammer van dat einde. Veel te suf.

Niet onaardig. Owen is ok als zwijgende tough guy, die eigenlijk nooit écht een tough guy wordt. Wel iets te veel geneuzel en gedoe eromheen, waardoor de film een beetje aan vaart inboet.
Jammer ook van het einde. Was mooier geweest als ie niet meer terug kwam om 'm te vermoorden.

2,5*

Vond Kier één van de weinigen die er echt wat van baktte. Wel interessant, maar niet helemaal geslaagd.

En ook deze blijft meer dan vermakelijk. Vooral leuk te zien dat er in dit deel extra is uitgepakt door de toevoeging van vele slow motion stukken en de vele mooie achtervolgingen over land en door de lucht. Dat het allemaal enigszins een herhaling is van de vorige twee delen mag eigenlijk de pret niet drukken. Daarvoor zijn de typetjes te grappig...

3*

Leuk. Juist die stukjes met die eekhoorn.

3,5*

Vond hem ook tegen vallen. Weinig boeiende informatie en veel saai gezwets. Had inderdaad wel leuker kunnen worden. Ik geef ook 1,5*.

Een film die ik en een maat van me op de gok gehuurd hadden, en die best verrassend uitpakte. Ondanks dat d'r redelijk wat geplunderd is uit andere films, pakt de film toch leuk uit (alleen jammer dat het aan het eind toch weer uitgelegd moet worden, die Amerikanen hebben toch weinig vertrouwens in hun publiek). 3,5*

Gisteren gezien en ondanks het wat trage begin (totaan het geweldige en beklemmende bombardement van het bos. Het lijkt nu alsof je echt tussen de bombardementen zit.), was ik toch erg onder de indruk. Met name de laatste anderhalf uur zit je te kijken naar indrukwekkende, beklemmende en hartverscheurende scènes.
4*

Waar Office Space een bepaalde tijdsgeest genadeloos op de hak nam, wordt dat hier in Idiocracy nog eens dunnetjes over gedaan. Héél dunnetjes. Veelal erg flauw en te vaak worden de standaard open deuren ingetrapt.

Jammer, aangezien ik stiekem hoopte op een tweede Office Space...

Hier en daar enkele aardige scenes redden de film niet. Vooral te veel, te groots en te lang.

En ook een drama film.

Niet onaardig. Carice en Ten Bruggencate zijn geweldig, Docter is iets minder, alhoewel dit wellicht ook met z'n personage te maken heeft. Mooie scène overgens met een zingende Jaap Spijkers.

Ik hou het op 3*

Viel me tegen. Heb pas geleden het boek gelezen wat ik heel erg goed vond. Verhaal is wel aardig (de verhaallijn die zich in Frankrijk afspeelt kwam veel aan bod in het boek dus had naar mijn mening ook mee in de film terug moeten komen) acteerwerk van Kamerling en Schijf viel me niet tegen (van Beau van Erven Dorens wel, maar die lelijke aap kan gewoon niet acteren). Pluspuntje aa de film was de soundtrack. Erg mooi. Ook erg slecht aan de film was het einde. Kwam totaal niet overeen met het boek. Vond het einde in het boek leuker. 2*

Eens met bovengenoemde reacties. IWNBW is een integer en evenwichtig afgewogen portret over niet alleen Tobias zelf, maar over zijn hele familie. Over hun angsten, dromen en vooral hun dilemma's.

Erg aangrijpend...

4*

Beemsterboer is heel sterk, net als het camerawerk en sounddesign. Alleen jammer van het voorspelbare scenario.

Erg mooie film. Voor mij tot nu toe de beste van Kurosawa. Erg goed verhaal, wat op een mooie vertelwijze gebracht wordt. De cast was goed, maar ik vond Shimura soms een beetje té zielig overkomen. Ook vond ik het hier en daar een beetje langdradig. Voor nu 3,5*, maar hij kan alleen maar beter worden.

Een verdomd goede film, met vooral een geweldig goed scenario, waar stukje bij beetje het mysterie ontrafeld wordt. Schitterend eind ook: eerste zegt ze tegen de man van haar zus "Je suis la" en dan nog eens zachtjes tegen haar zus hetzelfde, maar met totaal een andere betekenis. Die zo op die manier de hele film samenvat in één zin. Geweldige impact.

4,5*

Niet zo goed als The Prestige die ik onlangs zag, maar The Illusionist ziet er vooral visueel verbluffend uit (iets wat The Prestige weer in mindere mate had). DoP Pope heeft heel doeltreffend de sfeer van Wenen rond die tijd weten te scheppen (en dat voor een man die vooral Engels sociaal-relalistische drama's draaide).
De 'grap' dat je de gehele film naar een illusie aan het kijken bent is natuurlijk wel enigzins voorspelbaar. Ik had 'm al door toen Sophie en Eisenheim in dat hutje zaten en Sophie zei dat ze voor altijd bij hem wilde zijn. Desalniettemin weet Burger toch wel de spanning erin te houden, omdat je je wel af blijft vragen over het hoe en het waarom. Het sterkste gegeven hier is waarschijnlijk dat Burger het enigzins in het midden laat hoe Eisenheim zijn trucs nou deed, of hij écht een illusionist was, of wellicht wel een beetje meer. Helaas wordt de film naar mate het einde vorderde een beetje te uileggerig (iets waar The Prestige ook onder leed) en ik had hier graag wat meer openheid gezien (ik had dus absoluut niet willen zien dat Uhl dat boek rkreeg over die sinnasappelboom, omdat het zo overduidelijk is dat Eisenheim's optredens één grote illusie waren).

Visueel gezien een plaatje, maar verhaaltechnisch gezien zit The Prestige toch net wat beter en vooral slimmer in elkaar.

3,5*

Mooie film, die weer doet denken aan de beginjaren van Gilliam. Lang niet alles is strak en flashy in 3d, maar hierdoor wel uiterts herkenbaar als een Gilliam film. Er worden hier en daar wel wat steken laten vallen, waardoor het enigszins rommelig wordt, maar Gilliam -Mr. Ongeluk in Hollywood- heeft zich prima staande weten te houden...

3,5*

Totaal onboeiend & spuuglelijke CGI. Wat bezielde Bilal inhemelsnaam om de acteurs grotendeels uit de pc te laten komen?

1*

M'n eerste Ray is me uitstekend bevallen. Mooie aanklacht tegen het Hollywood van toen (veelvuldig wordt Bogart gezegd 'gewoon he boek te volgen' ipv er een geheel eigen draai aan te geven) en een prachtig portret van een relatie die prachtig begint, maar door de complexiteit van vooral één van de twee personen al vanaf het begin gedoemd is te mislukken.
Tot nu toe de beste film die ik van Bogart zag; werkelijk geniaal is ie hier (zoals FK me gister al zei wellicht nog wel een tikkie beter dan in Casablanca).
Dik 4* voor In a Lonely Place

Héérlijke film. Eén van de leukste sinds tijden die ik in de bioscoop zag. Sowieso een film die je in de bioscoop moet zien; niet zozeer voor de filmische pracht, alswel voor de group-bounding. Nog nooit zoveel meegelachen tijdens een film.

De film kent een enorm rare mix van (absurde)humor en drama, die ik nu nog steeds niet helemaal thuis kan brengen. Farrel is enorm leuk in z'n komedie momenten en gek genoeg tevens enorm grappig in de dramatische. Op momenten waarop je het totaal niet verwacht (o.a. op die schommel in het parkje) wordt het opeens erg grappig en wrang tegelijk.

Enorm goed geschreven ook; ontzettend absurd, maar tegelijkertijd ook weer enorm echt. Dat gedoe met die dwerg (viel bijna van m'n stoel tijdens die karateslag), de blinde en z'n vriendinnetje en tuurlijk ook Fiennes. Allemaal enorm geestige en vooral volle personages, die daardoor het einde nog meer kracht bij zetten.

Indrukwekkend.
4,5*

Leuk filmpje. Erg leuk geschreven: aparte, maar toch leuke combinatie van humor & komedie. Quaid doet het redelijk, Grace is sympathiek, maar Johanssons volle lippen en prachtige stem stelen toch wel de show. Fijne actrice om naar te kijken. Graag meer van dit soort leuke, vlotte en frisse filmpjes.

3,5*

Toni Collette, voorheen onzichtbaar, maar sinds ik Little Miss Sunshine zag, blijkt ze in elke film die ik van haar zie te schitteren. Zo ook hier naast Diaz, die helaas eenzelfde soort rol speelt zoals we vaker van haar gezien hebben. Een blonde doos, die uiteindelijk toch ook wel lief en slim blijkt te zijn.

Enigszins voorspelbaar is het verhaal wel, maar door de luchtige regie van Hanson -écht zwaar wordt het nergens- blijft het een uitermate aangename film, zonder te vervallen in een bouquetreeks-achtige verfilming. Daar is Hanson namelijk te goed voor...

3*