Meningen

Visueel overdonderend (vooral de eerste twee verhalen); inhoudelijk en qua spanning (wat je toch zou verwachten bij "ghost story's") viel het me wat tegen. Maar vooral dus voor het visuele aspect toch nog een dikke voldoende. 3,5*

Een film over een 'zwaar' onderwerp, waar je eigenlijk nauwelijks iets van merkt. Het 'zware' onderwerp zit namelijk verpakt in een licht en subtiel verhaaltje, wat af en toe trouwens iets te licht en subtiel was. De cast doet goed zijn werk en ook de twee kinderen die veel in de film voorkwamen deden het goed (aangezien het erg vaak mis gaat, als je zulke jonge kinderen zo'n grote rol wil laten spelen). Waar ik soms moeite heb met voice-overs (bij de ene film werkt het gewoon beter dan bij de andere film) stoorde ik me er hier niet aan. De voice over wordt verteld uit het oogpunt van de jonge Harry, alleen is hij dan jaren ouder. Er wordt niet teveel en ook niet te weinig verteld. Af en toe iets te subtiel en niets zeggend, maar over het algemeen heel vermakelijk. 3*

Ondanks de zo nu en dan tenekrommende dialogen, enkele stupide scènes (De "De-molen-moet-blijven" scène spande toch wel de kroon) en ergerlijke clichetypetjes was het nog redelijk kijkbaar. Maar ik heb het wel gezien met die Kameleon verfilmingen. Mij iets te oubollig.

Na enkele uitstekende korte films weet Rots met haar eerste lange film ook te overtuigen. Een lust voor oog en vooral oor, kan de film niet alleen door huid heen, maar kruipt hij er vooral onder. En Rifka is geweldig, as always...

3,5*

Niet best. Behoorlijk beroerd zelfs. Bijna niets lijkt echt uit de verf te komen. De -tot irritants toe- overactende Ederveen en Klaassen, het uitermate matige plotje met dito dialogen, de verder matige spelregie (als die er bij sommige mensen al geweest is; vond het nogal bordkarton allemaal). En waarom vaart die knakker niet? Hij heeft toch een boot?

1*.

Gek genoeg nog nooit helemaal gezien, maar dan nu eindelijk toch. En op groot scherm én in aanwezigheid van Mike van Diem nog wel.

Groots en bombastisch, zijn de eerste twee woorden die in me opkomen, na het kijken van Karakter. Een schitterend verhaal over een jongeman die maar niet onder het juk van zijn vader uit kan komen, maar die eigenlijk ook niet zonder hem kan.

Uitstekende muziek; misschien wel het beste werk van het Paleis van Boem tot nu toe. Een scenario waarin alles klopt en een uitmuntende cast; zowel Decleir als Van Huet zijn geweldig, maar meer nog is het Victor Löw die in het oog springt. Een bijna identieke tweelingbroer van Vito Corleone; hij praat hetzelfde, loopt hetzelfde, lacht hetzelfde en danst hetzelfde. Bedoeld of niet, goed is het wel.

Ik durf bijna geen vijf sterren bij een eerste kijkbeurt te geven en daar wacht ik dan ook mee, totdat ik hem weer zie (en dan weer hopelijk op groot scherm).

4,5*

Goed nieuws trouwens; er 'borrelt' weer iets bij Van Diem! Meer morgen op Neerlandsfilmdoek.nl

Leuk dat Zwart opnieuw er niet iets meer weet te maken dan de normale huis tuin en keuken Hollywood film. Maar hij duurt echt een half uur te lang Harald.

3*

Ge-wel-dig. Perfecte combinatie van drama, musical, horror en bovenal veel humor. Tevens wordt in deze film geweldig leuk gespeelt met de kleianimaties. Wellicht één van de betere werken die ik van Miike gezien heb. 4*

Dankzij Fisherking kon ik ook kennismaken met Aki Kaurismäki. En mijn eerste ervaring is niet slecht bevallen, maar toch had ik er wel meer van verwacht. Ook ik miste emotie in de film en dan bedoel ik vooral de relatie tussen de twee hoofdpersonen. Op sommige momenten kende de film wel emotie, maar imho voor zo'n onderwerp veel te weinig. Wel heb ik met groot genot geluisterd naar de prachtige muziek en ook werd ik gefascineerd door het toch erg aparte sfeertje van de film (vergelijkingen met van Warmerdam (en dan denk ik vooral qua stijl en sfeer) zijn denk ik ook wel terecht.)

Misschien is voor deze film ook wel enige levenservaring nodig (zoals bij vele films), maar nu zag ik er (nog) niet het meesterwerk in, zoals bijv. Fisherking en Sydney dit wel zagen. Wie weet wordt ie wel beter bij de volgende kijkbeurt...

Vooralsnog dik 3*.

Literair getrouwe bewerking van de autobiografische roman "Keep the aspidistra flying" van George Orwell uit 1936. (bron: VPRO gids)

Verrassend goeie en uiterst vermakelijke film, met een cast om van te smullen... 3,5*

Verrassende film. Heb het boek ooit gelezen, maar was daar niet zo erg van onder de indruk, maar naar de verhalen die ik over de film hoorde was ik toch wel benieuwd.

Visueel gezien ziet de film er erg mooi uit (helaas zag de vallende kerktoren er iets minder uit, maar ik neem aan dat dit puur geldgebrek was), de cast is over de gehele linie erg sterk (vooral Monice Hendrikcx en de stuntelige Maassen, wat dan gelijk weer zijn charme in het acteren is) en ook de afwisseling van realiteit en fantasie werd erg mooi in beeld gebracht.

3,5*

Na Kids weer een erg boeiende en interessante film van Larry Clark en Harmony Korine, nu in samenwerking met Ed Lachman, die tevens het camerawerk in deze film deed.
Shockerend en provocerend stond op de hoes van de dvd, maar dit was denk ik niet het main-doel van Clark en Lachman. Mijn gedachte achter de film:een film die in tegenstelling tot Kids zich nu ook op de ouders van de (weer) aparte kinderen focust. De seks in de film ( imho totaal geen porno, dit keer dus een keer functioneel; ik vond de laatste scène zelfs erg mooi en onschuldig) wordt door de kinderen gebruikt om uit hun eigen slechte leventje te 'onstsnappen'. Deze seks in de film wordt door deze kinderen gebruikt om te ontsnappen uit het leventje samen met hun (groot)ouders, die in deze film dus ook een grote rol spelen.
De grotendeels jonge cast acteert imho uitstekend, als je je bedenkt dat de meeste nog nooit voor een camera stonden. De ouders daarintegen zijn grotendeels ervaren acteurs en actrice's, wat dus een interessante en fascinerende combinatie oplevert.
Nog een goed punt uit de film vond ik het uistekende camerawerk van Ed Lachman. Vooral in de mooie laatste sekscène, waarin de drie kinderen nadenken over de toekomst en over hoe ze het graag zouden willen, is het camerawerk erg direct (geen wegdraaiende camera's bijvoorbeeld), wat voor meeleving met de personage's zorgt.
Ik ben erg benieuwd naar ander werk van Clarke, Lachman en Korine (Gummo vond ik ook al zo goed), dus binnenkort maar eens de videotheken in de buurt uitpluizen. Voor deze film 4*
Een erg lang verhaal, die zie ik nu, door Freud hierboven ook goed is weergegeven...

Als ik zo vrij mag zijn om het eerste berichtje te quoten (en zo vrij ben ik wel, want ik kom net terug van m'n werk):

Dit geeft inderdaad ongeveer de inhoud van The Kentucky Fried Movie weer. Aan het begin vond ik erg veel grappen heel erg flauw, maar later, na de parodie op Bruce (P)Lee (die best wel aaridg was), kwamen de iets leuker sketches (Nikkers! ). Maar het geheel vond ik niet heel vermakelijk. 2,5*

Erg goed geacteerd, maar wat mij een beetje tegenstond was het té simpele verhaaltje. Toch was het 'vermaakgehalte' van de film wel zo hoog, dat ik me goed vermaakt heb. 3,5*

Het is dat de film wat te lang is, maar anders zou het een ideale commercial voor Tom Tom zijn.

M'n eerste Kiarostami, die ik zie en hij valt zeker niet tegen. De kleine hoofdpersoon is zeer aandoenlijk en weet behoorlijk naturel te acteren. Helaas zakt het geheel op de helft even in, als het jongetje voor de zoveelste keer door straten en achter een ezel aanrent. Het einde is daarentegen - hoewel het wel erg in het verwachtingspatroon lag - wonderschoon. Je hoopt zo dat Ahmed binnenkomt en als er dan op de deur geklopt wordt is de ontlading groot. De poëzie van het alledaagse, zoals SB hierboven zo mooi wist te formuleren.

3,5*

Nu al zowel de meest gestoorde als wel de meest grappige film van het jaar. Lang geleden dat ik zo gelachen heb in de bioscoop...

4,5*

Op wat geestige vondsten na een stuk minder fris en fruitig dan de eerste. Vooral het scenario schiet alle kanten op en kan niet kiezen tussen een komedie, drama, of rechttoe rechtaan high school film.

2*

Interessante poging, maar helaas niet helemaal geslaagd. Het probleem bij zo'n caleidoscopisch portret is dat er zo goed als altijd boeiende en minder boeiende verhalen bij zitten. Duidelijk is dat de verhaallijnen die direct iets met het vermoorde jongetje te maken hebben het interessants zijn (de laatste boksscène van Oaissa was prachtig), alhoewel dit zo nu en dan ook wat knullige en vreemde scènes opleverde (de scène waar de vriendengroep van de vermoorde jongen met stenen (a la de palastijnen) tegenover de politie staat, kwam nogal knullig over; was ook vrij plotesling afgelopen).
Dan het verhaal van Hadewych Minis die 'opeens'
op zoek gaat naar een allochtoon. Kwma op mij ook een beetje vreemd over.
Het verhaal wat helemaal uit de toon viel, was die film reclamefilmer Roeland Fernhout. Flauw, cliché en totaal ongeloofwaardig.

Interessante poging, maar een Nederlandse Do The Right Thing, Short Cuts of Magnolia zat er helaas niet in.

2,5*

Best vermakelijk, maar merk steeds meer dat ik met animé vaak erg weinig kan. Geef mij dan maar nog meer van die meesterlijke en hartverscheurende animé-filmpjes als dat kleine stukje in het eerste deel van Kill Bill...

Na het zien van Bully (die wel indruk op me achter liet) was ik toch wel benieuwd naar de debuutfilm van Larry Clark en scenarioschrijver Harmony Khorine, die Gummo en Julien Donkey Boy regisseerde.

Ondanks dat ik het toch een beetje een lege film vond, wat misschien nog niet eens een nadeel hoeft te zijn, heb ik wel 91 minuten fascinerend naar deze film lopen kijken. Met dat het geen nadeel hoeft te zijn bedoel ik dat het 'lege' in de film ook een beetje het wereldje weergeeft waar die groep jongeren in leeft.

De vrijwel gehele jonge cast zet hun rollen erg puur en natuurlijk neer. Ik moest een beetje aan hun taaltje wennen, maar dit stoort na een poosje niet echt meer.

Maar of ik deze film nou echt angstaanjagend of schokkend vond? Niet echt nee. Fascinerend? Ja. Deze film geeft gewoon een erg goed beeld neer dat er ook nog echte 'randgevallen' zijn. Wat randgevallen mag je deze 'kids' wel noemen dacht ik.

4*

Sympathiek filmpje.

Ik voorspel oscarnominaties voor zowel Benning als Moore. Niet voor Ruffalo alhoewel ik wel erg van hem genoten heb als midlife lanterfanter.

Heb wel het gevoel dat er een beetje om het echte drama heen gewerkt wordt, waardoor het nu tot een ietwat makkelijke oplossing komt.

3*

Wel aardig. Jammer dat de film het niveau van enkele erg leuke en lollige films niet voort kan zetten. Maar zulke filmpjes doen het altijd wel goed, zo aan het eind van de hele dag films kijken.

2,5*

Vanochtend gezien (en nu écht af Hannibal). En behoorlijk geestig en vermakelijke film, die op een simpele doch effectieve manier het begrip vriendschap uitlegt en daarnaast natuurlijk een ode aan moeder natuur is. Mooi gedraaid, vlot gemonteerd en daarnaast is vooral het jongetje erg leuk en schattig op beeld. Een nadeel is wellicht het ietwat magere plot, maar dat doet er eigenlijk niet zo heel veel toe.

3,5*

Prachtige beelden van Ierland, schitterende chatsessie; mooiste scène uit de film met een geweldige Schluter. Dragtsma en Woltring waren overgens niet in elke scène even overtuigend, maar wel getalenteerd.

Leuke cameo overgens...

3,5*

Zag deze film gisteravond weer, i.v.m. de Kill Bill Marathon. Waar ik bij het vorige bezoek aan de bioscoop nog een beetje twijfelde (destijd had ik moeite met enkele stukjes) geef ik nu de volle 5*. Briljant tot in de puntjes: alles klopt. De verschrikkelijk coole karakters, de heerlijke muziek, de geweldige samurai-slachting scène en de misschienn og wel mooiere scène in de sneeuw daarna, de subtiele en onsubtiele Tarantino humor (de wiggle your big toe scène is erg leuk, maar ook de deur scène met Buck is briljant en zo is er nog veel meer op te noemen aan misschien wel de beste film van Tarantino tot nu toe. Helaas dat deel 2 iets tegenviel, maar waar ik bij deze film ook op 4* begon kan dat bij de volgende kijkbeurt voor deel 2 misschien ook wel hoger uitvallen.
5* dus en ik zit er over te denken om hem een plaatsje in mijn top 10 te schenken...

Poe, valt bij herziening toch wel echt tegen. Zoals bij Tarantino's meeste films kan er zeker een half uur uit, maar Vol. 2 mist vooral echt stuwing en vaart. Was echt benieuwd geweest naar een strakkere cut van pakweg 100 min.

Helaas één van Peckinpah's mindere films. Vooral aan het begin helaas wat kil en afstandelijk en het wat dunne plot helpt hierin ook niet echt mee. Jammerlijk is ook dat de focus een beetje verloren wordt en het laatste kwartier een beetje als mosterd na de maaltijd voelt.

Pluspunten? Jazeker. Peckinpah weet door enkele simpele slow motion en het gevecht tussen de pistolen en de ninja's net wat extra's mee te geven.

2,5*

Jaren geleden eens gezien en ik was benieuwd wat ik er nu van zou vinden. Toen zag ik hem voor 3,99 bij ro-direct in de aanbieding (besteld samen met de orginele 'Charade', The Lady Vanishes en The Sranger, ook allemaal voor 3,99!) en hem (ze dus) maar besteld.
Ik blijf bij mijn stem van 3,5*. Het begin vond ik erg goed; het Ryan gezin dat zich perfect voordoet (het acteerwerk is hier ook tenenkrommend slecht, maar dat past juist perfect bij het beeld van de famillie) en de vreemde relaties die ze krijgen emt de broertjes James. Helaas ontspoort de film na ongeveer een uurtje. De kerker met de zombies(?) werd me iets te bizar. Ik zou als ik Mendez was voor iets 'anders' gekozen hebben, zodat je het als kijker ook nog serieus kan nemen.
Een storend minpunt aan de film dus, maar verder vond ik het bij vlagen briljant, bizar en humorvol. Ik maak er toch maar 4* van...

En volgens mij nemen veel mensen deze film toch echt té serieus...

Laatst op dvd gekocht, omdat hij in m'n herinnering wel goed was. Had ik beter niet kunnen doen. Totaan de roof gebeurd er geen fuck. Niets interessants tenminste (behalve de borsten van Julie Delpy natuurlijk ). Dan begint de roof, wat ook niet al te spectaculair is en verloopt. 2,5*

Voor mij één van de betere Kubrick's. Het verhaal blijft, door de vertelstijl, erg spannend en interessant. Het camerawerk is verassend mooi (vooral voor die tijd) en ook ik stoorde me totaal niét aan de voice-over. 4,5*