Meningen

Een docu waar je echt meeleeft met de mensen. Erg indrukwekkend... 3,5* (en dat is voor mijn maatstaven heel hoog voor een docu)

Opnieuw erg sterk, al is het moeilijk te zeggen welke van de drie nu de beste is. Daarvoor zag ik de eerste twee te lang geleden. Nu zou ik voor de tweede gaan, omdat die qua sfeer vooral het meest is blijven hangen.

Vooral het laatste half uur, waar er in de meest fantastische mobielen achtervolgt wordt is geweldig. Hoe staat het met de plannen voor een vierde deel?

3,5*

Mad Max: Fury Road. Alsof je in een bad met vloeibare speed valt en de enige manier om er uit te komen is hem leeg drinken.

Wat een film!

5*

Niet heel fantastisch. Nogal flauw, niet echt origineel en de animatie was niet echt je van het (heb wel eens beter gezien).

Niet heel bijzonder, net als Ruvens boek.

Wellicht had ik te hoge verwachtingen, aangezien deze film mij nogal tegenviel. Het deed me te weinig om echt met de mensen mee te voelen en ook het verhaal is té 'gewoontjes'. 2,5*

De poster is, net als van veel films uit deze tijd, weer erg mooi; de film vond ik te voorspelbaar, niet meer dan vermakelijk... 2,5*

Vermakelijke film, mede door de prachtige beelden. 3*

De film kent enkele schitterende, subtiele stukken (vooral tussen de twee hoofdpersonen), maar over het algemeen is de film net iets te traag en net iets te inhoudsloos om te blijven boeien. Wellicht had het er ook mee te maken dat we dit filmpje al om 10.00 gisterochtend keken.

2,5*

Te zien op het IFFR, waar tijdens de vieuwing regisseur Ruiz ook zelf aanwezig was. Waar de man achteraf een enorm bevlogen filmmaker en vooral verhalenverteller bleek te zijn is dat aan de film niet af te zien.

Een stupide script, belachelijk acteerwerk en visueel enorm karig. Maar wat wil je, als je zo'n zeven films per jaar maakt, zoals Ruiz beweerde...

Ondanks de voorspelbaarheid toch een prettige film, waar de hand van Wilder al goed te zien is. En als je over het feit heen stapt dat Garland nooit echt een meisje van 12 lijkt te zijn, valt er genoeg te genieten. Maar vooral leuk voor de Wilder liefhebbers.

3,5*

Bij vlagen erg interessant bio-pic over Malcolm X; geweldig gespeeld door Washingthon. Moet eens iets meer werk van Spike Lee gaan kijken. Een regisseur die steeds interessanter wordt.

Een handvol shots -ik gok niet meer dan 15- die opzichzelf een stel mooie ansichtkaarten opleveren, maar als geheel niet als film te betitelen valt. Daarvoor duurt het te lang, gebeurd er te weinig en worden er teveel aannames gedaan die je als kijker maar moeizaam oppikt...

1,5*

Snap de kritiek, maar voor mij werkte het wel. Wellicht als gegeven wel iets te mager om een hele tv film mee te vullen, maar op de momenten dat het moet raken doet het dat...

3*

Vre-se-lijk. 60 minuten lang kijken naar een bejaard stel waarvan de man in z'n bed plast.

Arty-farty niksig gedoe...

0,5*

Als heimelijk Abba-fan dan ook gezien.

Helaas niet zó leuk als ik gehoopt had. Daarvoor is het plotje net iets te mager en gaat de film zo nu en dan net wat over het randje van groteskheid, kitch en net-niet momentjes.

Tóch: uitstekend geacteerd (wat wil je, met zo'n cast; Streep blijft geweldig en op een gekke manier nog steeds aantrekkelijk...); geweldige choreografie waarbij op een geweldige manier de camera bij gebruikt is (het stuk waar Mamma Mia gezongen wordt is weergaloos gedecoupeerd, vooral op het dak) en de vele meezingers laten je met een grote glimlach achter.

4*

Zeer vermakelijk filmpje (die Zweden kunnen het), met een uitstekende Petersson; één van de hoofdrolspelers uit Josef Fares' Jalla! Jalla!. 3,5*

Verrassend leuk. Wijkt gelukkig genoeg af van de standaard Hollywood straatjes. Lekker geschreven en grotendeels een sterke cast (Gina Gershon in één van d'r beste rollen...).

3,5*

Begin Diesel steeds meer te waarderen. Net iets te veel volgens de standaard conventies, maar wijkt er gelukkig hier en daar ook wel van af.

3*

Eens met Kapp en Ramon. Bij vlagen zeer geslaagde grappen, interessant uitgangspunt, maar overall niet meer dan leuk.

3,5*

Vreselijk.

Beroerd, moralistisch en voorspelbaar scenario. Storende cameravoering en montage. Wanneer leert Scott nou eens een verhaal zonder al die fratsen te vertellen.

Halverwege ook maar afgezet, na de zoveelste diepe zucht.

0,5*

Prachtige film over het leven van Andy Kafman. Ik had voor deze film nog nooit van deze man gehoord, maar dat maakt bij deze film niet zo heel veel uit, omdat je hier de man zelf leert kennen (een schitterende rol van Carrey), z'n vrienden (acteerden ook erg goed), en z'n grappen. Deze man had wat mij betreft een schiterend gevoel voor humor:Steeds weer bleek dat hij mensen had ingehuurd om grappen te maken. Aan het begin z'n beste vriend, die hij helemaal zwart maakte en later ook de worstelaar.
En dan over het einde:
De vraag kwam bij mij in me op: Is ie nou dood? Het zou wel kunnen, omdat je in een scène zag dat hij begraven werd (hij lag in ieder geval in een doodskist). Maar dan zie je in een scene later weer Tony CLifton optreden en dan is je eerste gedacht: dit is Andy's vriend. Maar dan gaat de camera door de zaal heen en wie zit daar: juist!
Het zou ook kunnen dat Andy loog tegen zijn vrouw, beste vriend en tegen z'n agent dat hij longkanker had. Hij zou dan z'n hel begrafenis in scène gezet kunnen hebben en hij zou dan in de laatste scène Tony CLifton zelf gespeeld kunnen hebben. Dan zou je wel een hele wrange defenitie voor humor hebben, maar dat had Andy Kaufman volgens mij ook wel.
4,5*

Mwah.

Bij vlagen best sfeervol, vlot en spannend, maar ook erg braaf, clichématig en gemaakt. En daarbij interesseerde het me na verloop van tijd weinig wie het nou wel of niet gedaan zou hebben...

2,5*

Op papier wellicht wat cheesy en voorspelbaar, maar de film doet wat het moet doen. Pegg is perfect gecast en Bell is geweldig. En het einde ontroerd enorm. Erg fijn.

Zeker niet perfect en eigen een dik half uur te lang, maar er valt genoeg te genieten. Zeker in het toch ietwat chaotische einde weet de film uiteindelijk wel te ontroeren. Al blijft Lost in La Mancha uiteraard altijd verlangen naar de film die Gilliam op de toppen van zijn kunnen had kunnen maken.

Deze western viel me erg tegen. De cast was goed, met vooral James Stewart, maar het verhaaltje kon me totaal niet boeien. Vond het veel te saai, omdat in een gruwelijk langzaam tempo naar de moord op Liberty Valance toegeleefd wordt. Ook vond ik dat er erg veel saaie en oninteressante dialogen waren. 2*

Steeds bij het zien van Connolly dacht ik dat ik Il Duce voor me had, alleen zonder baard. Billy is hier wel iets liever overgens. En hij doet het best leuk. De film zelf vond ik nogal drammerig. Tenenkrommend aan het eind...

Erg vermakelijke film met een schitterend einde op die brug.

Een gekkige film, op een leuke manier. Doet bij vlagen nogal arthousesque, waardoor de komedie elementen niet altijd even goed uit de verf komen. Wel beter geregisseerd en leuker geschreven dan standaard films met dit onderwerp.

3,5*

Matiger dan 'deel 1'. Lijkt wel net zo sterk te beginnen als Dogville, maar waar het pamfletterige bij Dogville wel werkte (is daar in mindere mate dan hier aanwezig), doet het dat hier helemaal niet. Wellicht ligt het aan de stijl (de nieuwigheid is eraf natuurlijk), maar ik kreeg naar een uurtje schoon genoeg van dat zeurderig, pamfletterig gezanik.

En dat einde; vreselijk flauw, vreselijk makkelijk en vreselijk...