Logboek

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Moeder Nance begint aan een soort missie om de waarheid te achterhalen waardoor haar zoon is omgekomen in de oorlog in Afghanistan, wat haar meesleurt in een spiraal van gerechtigheid tegen het Amerikaanse militaire complex. Omdat de overheid voor geld werkt, kent ze geen grenzen, zoals de grens waar haar zoon en anderen naartoe werden gestuurd om te sterven, waardoor alleenstaande moeders in een vicieuze cirkel van geweld achterblijven. Maar maak je geen zorgen, regisseur Faust laat geen ruimte voor interpretatie en zal je er constant aan herinneren dat hij het ermee eens is dat de Taliban de schurken zijn.

De film heeft zijn sterke punten, vooral wanneer hij zich richt op hoe deze kwetsbaarheid wordt uitgebuit door haat en paranoia, en hoe het internet, complottheorieën en mensen nog meer waanzin in de hoofden van deze door woede verblinde mensen zaaien. In de mening van Attention Required! | Cloudflare kan ik dan ook aardig meegaan.

De film wordt zo een onderzoek naar misplaatste pijn, maar wordt vervolgens overschaduwd door een toon die neigt naar een gecompliceerde wraakthriller. Op een gegeven moment kiest "Ballistic" ervoor om de film te focussen op de labiele aard van deze boze moeder en vergeet daarmee veel wat interessant zou kunnen zijn.

De film vergeet niet je eraan te herinneren dat hij in de lijn ligt van pro-wapenpropaganda, terwijl hij tegelijkertijd zorgvuldig Nance's steeds veranderende morele kompas uitvergroot. Helaas lijkt de film totaal geen idee te hebben wat hij met al deze elementen wil doen. Het lijkt de waarde van het personage Diana (Schoondochter) niet in te zien, een fundamentele invalshoek om Nance's afdaling in de waanzin en de vicieuze cirkel die in het verhaal verankerd ligt, te begrijpen.

7+.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

Lore (gespeeld door de opmerkelijke Saskia Rosendahl) is een jonge vrouw die gedwongen wordt met haar ouders en vier jongere broers en zussen naar het Zwarte Woud te vluchten wanneer de Amerikanen hun land "binnenvallen", nazi's en nazi-sympathisanten arresteren en de concentratiekampen bevrijden. Wanneer haar moeder en vader uiteindelijk worden opgepakt, moet Lore samen met haar zus en drie jongere broers (waarvan één een pasgeborene) zien te overleven terwijl ze op zoek gaan naar het huis van hun grootmoeder van vaderskant.

Het scenario van Robin Mukherjee en regisseur Cate Shortland daagt het publiek uit door ons te vragen empathie te voelen voor een hoofdpersonage dat een onverbloemde aanhangster van Hitler is en bovendien een overtuigde antisemiet (ook al voelen we aan dat dit het gevolg is van haar achtergrond en opvoeding). Sterker nog, de meeste mensen die ze op haar reis tegenkomt, delen soortgelijke waanideeën over hun geliefde leider, die ze duidelijk zelfs na zijn dood nog steeds vereren. Ze hebben zichzelf er zelfs van overtuigd dat al die beelden van de concentratiekampen die ze te zien krijgen, slechts geënsceneerde "propaganda" van de Amerikanen zijn – een houding die duidelijk bedoeld is om hun eigen schuldgevoel te verzachten en hun eigen medeplichtigheid aan de gruwelen die hun geliefde Führer heeft aangericht te ontkennen. Deze antisemitische filosofie wordt echt op de proef gesteld wanneer Lore en haar broers en zussen Thomas (Kai Malina) ontmoeten, een jonge Joodse man die beweert tijd in een concentratiekamp te hebben doorgebracht en die het gezin helpt in hun strijd.

Gebaseerd op de roman "The Dark Room" van Rachel Seiffert, werpt de Duits-Australische coproductie "Lore" een blik op het naoorlogse Europa vanuit een ongebruikelijk perspectief - niet dat van Hitlers talloze slachtoffers, maar van zijn vele gewone aanhangers (je zou kunnen zeggen bewonderaars) in de dagen direct na zijn val.
De schrijvers weten duidelijk dat het publiek, dat te midden van alle morele chaos snakt naar geruststelling, graag zou zien dat de personages zich aan een morele code houden. De film, die een veel inzichtelijker en eerlijker beeld van de menselijke natuur nastreeft, weigert echter hardnekkig aan die wens tegemoet te komen. Zo begaat Thomas, net wanneer hij zich lijkt te schikken in de rol van nobel slachtoffer/redder, een daad die zo weerzinwekkend is – hoewel begrijpelijk in de context van de situatie – dat we, net als Lore, in een staat van morele en emotionele verwarring terechtkomen. Op vergelijkbare wijze blijft de relatie tussen Thomas en Lore gedurende de hele film raadselachtig, en pas tegen het einde lijkt Lore te beseffen dat alles wat haar is geleerd en waarin ze is opgevoed, wel eens een leugen zou kunnen zijn.

Maar zelfs met dat kleine sprankje hoop aan het einde, lijkt de these van de film te zijn dat er niets verrijkends of veredelende is aan oorlog, en dat wanneer het aankomt op een keuze tussen overleven en moraliteit, overleven altijd zal winnen. Moraal en ethiek lijken prima te zijn wanneer men het comfort van de beschaving en de luxe van vrede heeft om ze te ondersteunen, maar wanneer dat niet het geval is, wordt het echt ieder voor zich. Dat is misschien een somber en verontrustend beeld van de mensheid, maar in de wereld van deze film lijkt het een brutaal eerlijk beeld.

Als regisseur zet Shortland de lelijkheid van de levens en situaties van de personages consequent af tegen de lyriek van de cinematografie en de setting. Het resultaat is een tot nadenken stemmende en kunstzinnige toevoeging aan de reeks films over het nazitijdperk.

Deze film heb ik eerst in laten werken voordat ik bovenstaand schreef. Het is een film die er behoorlijk in kan hakken, vooral als je iets meer van het verloop en de aanzet van de 2e wereldoorlog denkt te weten. Om eerlijk te zijn is de kennis bij mij over de opbouw van het huidige Duitsland, en dus vlak na de oorlog, weinig bekend. Ja, we kennen natuurlijk de politici die het land weer opbouwden met behulp van het Duitse volk maar daar houdt het bij mij wel mee op. Het Duitse probleem was niet dat er geen democraten waren, maar dat er meer dan genoeg anderen klaarstonden om hen ten val te brengen.

Een gemakkelijke 7+!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

Al met al een leuke film die komedie- en thrillerelementen goed combineert. Het is een behoorlijk grappig en boeiend regiedebuut van Jake Johnson, hoewel het plot erg voorspelbaar is en de film over het algemeen vrij veilig aanvoelt, omdat hij te veel in de clichés van komedies uit de jaren 2010 vervalt.

Wat ons in deze film interesseerde, was het het regiedebuut van Jake Johnson maar ook dat hij het script schreef en er zelf in speelt. Daarnaast waren wij benieuwd naar zijn humor en het uitgangspunt, dat volgens ons wel geschikt was voor een komische thriller. Wij hadden alleen geen idee hoe de film zou uitpakken. Self Reliance was een grappige en vermakelijke film die het concept goed benut, maar misschien niet zo goed als het mogelijk had gekund. De acteerprestaties zijn goed en het script is ook niet slecht. Wij vonden dat Jake Johnson goed werk heeft afgeleverd met deze film en het beste heeft gemaakt van het grappige en interessante concept.

Jake Johnson als hoofdpersonage Tommy is grappig en je merkt dat hij moeite heeft met relaties vanwege een relatiebreuk. Dit leidt ertoe dat hij alleen is en besluit mee te doen aan het spel. Naast het feit dat zijn familie niets gelooft van wat hij zegt over het spel of de ninja's die hem in de gaten houden en hem voor gek verklaren, raakt hij bevriend met een dakloze die eigenlijk best relaxed is. Anna Kendrick als Maddy, die ook meedoet aan het spel, was ook grappig, maar ze worstelt ook met wat Tommy doormaakt. Ik vond dat Jake Johnson en Anna Kendrick in veel scènes waarin ze samen te zien zijn, erg goed samenspeelden. Bovendien maakt het feit dat Tommy bij Maddy is het voor hen beiden makkelijker om de dertig dagen van het spel te overleven, wat ook zorgt voor een goede chemie tussen hen.
Wij vonden het ook grappig dat Andy Samberg een versie van zichzelf speelt in de film, waarin hij alleen betaald wordt om instructies te geven en de hoofdpersoon door de stad te vervoeren.

Hoewel niet alle grappen of dialogen even grappig zijn, is de film toch vermakelijk dankzij sommige grappen en dialogen van de hoofdpersoon en de andere acteurs. Het is ook grappig om te zien hoe de hoofdpersoon probeert bij iemand anders te blijven om de dertig dagen te overleven, terwijl zijn familie hem voor gek verklaart. De film bevat een aantal goede stunts en er zijn cameo's van bekende mensen. Sommige momenten hadden beter gekund, maar dat doet de film niet echt afbreuk. Er zijn ook een paar willekeurige momenten en een aantal ontroerende momenten die goed samengaan met de komische en spannende scènes, waardoor de film van komedie naar thriller en uiteindelijk naar een emotionele film gaat.

De film was een vermakelijke en grappige komische thriller waarin Jake Johnson een respectabele prestatie leverde als regisseur, scenarioschrijver en hoofdrolspeler. De film was grappig, met goede acteerprestaties en stunts, en de plot werd goed uitgewerkt, ondanks dat de film potentieel beter had kunnen zijn. Wij raden deze film aan als je Jake Johnson leuk vindt of als je van dit soort komedies houdt, wij wisten niet wat wij van zijn regiedebuut moesten verwachten en wij waren aangenaam verrast en hebben ervan genoten.

Een filmverhaal wat wij mooi vonden en wij geven deze dan ook de 7.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Al weer bijna 40 jaar oud deze film en het is voor sommigen een klassieker uit de jaren '80 geworden.
Hoewel het verhaal fictief is, zijn de acteurs stuk voor stuk nog herkenbaar. De cast bestaat uit grote namen, zoals naast Sly ook Donald Sutherland, John Amos, Frank McRae, Jordan Lund en natuurlijk de hoofdpersoon Sylvester Stallone.
Het acteerwerk van iedereen is goed, het onderwerp is inherent mannelijk en het verhaal heeft een brute inhoud.

Het was een van onze favoriete films in onze tienerjaren. Het kijken naar deze film bracht vandaag de dag nostalgische gevoelens bij me naar boven. Bovendien is er in de meeste scènes mooie achtergrondmuziek te horen. Deze is gecomponeerd door Bill Conti, die ook meewerkte aan de Rocky-films en memorabele melodieën componeerde.

Een mooie 7 als waardering.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Eigenlijk is "The Remains of the Day een tranentrekker" maar dan wel op een subtiele, ingetogen manier.
Het verhaal draait om Stevens, een butler die zo'n grote professionaliteit en stoïcisme in zijn werk belichaamt dat hij zijn privéleven opoffert. Twintig jaar later ontmoet Stevens, radeloos en misschien zelfs vol spijt, Kenton, de huishoudster die zijn verloren liefde van weleer was.

Anthony Hopkins en Emma Thompson leveren voortreffelijke prestaties in de hoofdrollen, vooral Hopkins. Hij belichaamt de Britse stijfheid, weigert uiterlijk enige emotie te tonen, terwijl we innerlijk zien dat hij wel degelijk tedere gevoelens koestert die hij onderdrukt. Thompson is ook fantastisch in de rol; ze toont haar gevoelens voor Stevens discreet maar voelbaar, in overeenstemming met de sociale conventies van die tijd. Twintig jaar later krijgt een spijtige Stevens de kans om Kenton weer te zien, misschien zelfs weer met hem samen te werken, en hij gaat, naar eigen zeggen, in de hoop "zijn eigen fouten recht te zetten".

Tragisch genoeg was Kenton's dochter net bevallen en ze onthult dat ze dicht bij haar wil blijven en misschien zelfs weer bij haar man terug wil komen, wat leidt tot het droevige einde waarin Stevens en Kenton 'in tranen' afscheid nemen.

Deze subtiele, ingetogen romance speelt zich af tegen de achtergrond van de toenemende nazi agressie, en deze achtergrond versterkt Stevens zijn professionaliteit door apolitiek te blijven en tegelijkertijd de hooghartige houding van de aristocratie te bekritiseren. Mijn enige bezwaar tegen de film is dat het tempo na het eerste uur aanzienlijk vertraagt en de zeer ingetogen, discrete romance is niet helemaal zoals dit graag zie in een filmverhaal.
Los daarvan blijft "The Remains Of The Day" tot op de dag van vandaag een aangrijpend, ingetogen liefdesverhaal met subtiele politieke thema's.

Ik zat te twijfelen aan een bijna 8 of een forse 7, het wordt de 7+!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 0,5 sterren

Zangeres Mary J. Blige levert een leuke prestatie als politieagente Renee Smith, een diep getroebleerde vrouw die haar zoon heeft verloren bij een vreselijk ongeluk en onlangs thuis is gebleven omdat ze de controle over zichzelf verloor tegenover een verdachte. Het is goed om te zien dat Mary J. Blige zich zo diep in een personage verdiept met een behoorlijk emotionele rol, ze is goed en geloofwaardig.

Renee is terug bij de politie, maar precies op een kookpunt voor het korps. Er heerst een agressief publieke sfeer in de straten van Los Angeles, na de dood van een zwarte man door toedoen van de politie, en de stad staat op de rand van rellen. Deze film is geworteld in veel realisme en rauwe realiteit, een politiethriller die gevaarlijk aanvoelt. Er heerst een raciale spanning en een griezelige, sombere sfeer terwijl Renee tijdens haar nachtdienst met haar jonge, onervaren partner door Los Angeles rijdt.

Op haar eerste nachtdienst na haar terugkeer worden agenten op brute en verontrustende wijze vermoord, maar op een ongebruikelijke en gruwelijke manier. Er is iets bovennatuurlijks aan de hand dat het op agenten gemunt heeft.

Het is aan de getroebleerde en gekwetste, maar goedhartige agent Renee om de zaak te onderzoeken.

Body Cam (vernoemd naar de camera's die agenten op hun lichaam dragen) is goed gefilmd met een aardige cinematografie die de nachtelijke straten van LA er iets griezelig en gevaarlijk uit laat zien. Ook de bovennatuurlijke elementen zijn redelijk uitgewerkt en niet overdreven of een rommelige CGI-brij. Bovendien heeft het bovennatuurlijke element een diepe betekenis en deed het me denken aan de urban horror van Candyman (1992)!

Wat me vooral tegenviel, was hoe de trailer de indruk wekt dat het een sciencefictionfilm is.
Het is echter een bovennatuurlijke thriller en zelfs dat nauwelijks, maar toch is het vermakelijke kleine horrorfilm, zonder dat hij echt eng of memorabel is.

Een 6.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren