Logboek

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Herzog's derde speelfilm, gemaakt toen hij nog maar 30 was, "Aguirre, der Zorn Gottes", is een uitstekende film in de wereldcinema en de status als magnum opus binnen Herzog's eclectische oeuvre is 45 jaar later nog steeds onveranderd. De sublieme luchtopnames waarmee de film begint, benadrukken dat het om een ​​zorgvuldige onderneming gaat. De crew begeeft zich buiten de gebaande paden, de bergen in, een betoverende, praktische filmstijl die zijn aantrekkingskracht onlosmakelijk verbonden heeft met het feit dat niemand niet onder de indruk is van een film die zoveel menselijke arbeid vergt om de elementen te overwinnen (het legendarische duo Herzog-Kinski zou tien jaar later nog extremere methoden toepassen in Fitzcarraldo (Film, 1982) , vooral in een tijd waarin het merendeel van de films tot dan toe studiofilms waren geweest, doordrenkt van kunstmatige esthetiek.

Op zoek naar 'El Dorado' trekt een op goud beluste groep Spaanse conquistadores, aangevoerd door Pedro de Ursúa, het Peruaanse regenwoud in. Zijn gevolg bestaat uit zijn rechterhand Lope de Aguirre (Kinski), Broeder Gaspar (Negro), de corpulente edelman Fernando de Guzmán (Berling), twee vrouwen, Inés (Rojo), de vrouw van Ursúa, en Florés (Rivera), de tienerdochter van Aguirre, en vele Indiaanse slaven voor het o.a. sjouwen van de materialen. Meestal vaart het team per vlot, maar ze worden geconfronteerd met de ene tegenslag na de andere door toedoen van de ondoorgrondelijke natuur. Een vlot raakt vast in een draaikolk tussen de stroomversnellingen, wat een afschuwelijke nasleep veroorzaakt. Net wanneer Ursúa het bevel geeft de verkenningsmissie af te breken en terug te keren, ontketent Aguirre een muiterij, houdt de gewonde Ursúa gevangen en zet Guzmán op de troon als keizer van het nieuwe koninkrijk, omdat hij er vast van overtuigd is dat ze het goud zullen vinden. Daarna zetten ze hun missie voort.

Qua verhaal is de film vrij standaard en duidelijk teruggebracht tot de kern. Aguirre en zijn metgezellen zijn echte historische figuren, de expeditie en de muiterij zijn waargebeurd, maar Herzog fictionaliseert hun reis en de grimmige afloop. Nauwelijks hebben de conquistadores vaste grond onder hun voeten, of ze worden één voor één uitgeschakeld door onzichtbare vijanden die zich in de bossen verschuilen. Ze worden bestookt met vergiftigde pijlen, vaak gevolgd door een doodse stilte.

In Herzog's methode wordt de spanning en de gruwel echter getemperd door zijn afstandelijke temperament, een stijl die hij later ook in zijn even krachtige documentairefilms zou gebruiken. De camera, die louter observerend is en zich vaak richt op Kinski's kenmerkende felle en emotionele gelaat, besteedt meer tijd aan het verkennen van het landschap (het schip dat vastzit in een boom is een meesterwerk van de toen nog jonge filmmaker, dat de krachtige metafoor en speelse grilligheid ervan benadrukt) dan aan het narratieve verloop van hun noodlottige lot dat hen te wachten staat.

Tot de laatste majestueuze 360-graden draai, die de megalomaan gestrand achterlaat met een aantal schichtige apen op het vlot, paranoïde, radeloos en met een verbroken droom.

Eerlijk gezegd is de film minder een karakteranalyse van een waanzinnige gek dan een prachtig landschapsspektakel, volkomen buitenaards voor buitenstaanders. Toch blijft Kinski je achtervolgen met zijn ingetogen agressie, waanzin en afstotende karakter (dankzij Herzog's tactvolle aanpak, die Kinski bewust zijn gang laat gaan in zijn meest hectische vertolking, maar de daadwerkelijke shots bewaart voor de momenten waarop hij tot rust komt of gewoon uitgeput is). Dit zou in Fitzcarraldo (Film, 1982) ondenkbaar zijn, maar hier is de uiteindelijke indruk veel evenwichtiger en genuanceerder.

Deze beschouwing sluit ik af met aandacht gericht op de muziek in deze film, gecomponeerd door de West-Duitse avant-garde band "Popol Vuh". De muziek is hemels maar niet opdringerig, een op maat gemaakte muziek die nog lang nagalmt.

Prachtfilm met een mooie 8+!

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 0,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

Deze recht toe, recht aan actiefilm die een maatschappelijke boodschap proberen over te brengen, hebben een zwak voor me en daarom waardeer ik ze soms hoger dan ze eigenlijk verdienen. The Substitute is in dit opzicht een laatbloeier, aangezien de film daadwerkelijk in de bioscoop is uitgebracht en het redelijk goed deed. Tegenwoordig gaan dit soort films direct naar video of televisie en is de ambitie die er destijds in zat, verdwenen.

De zwaar onderschatte Tom Berenger speelt een huurling wiens vriendin lerares is op een middelbare school. (High School)
Wanneer ze wordt aangevallen door een crimineel, vervalst Berenger zijn eigen cv en lerarenbevoegdheid en neemt hij haar plaats in op de school als invaller. Daar ontdekt hij dat de school wordt geleid door een corrupte drugsdealer en enkele medewerkers van de school, die een aantal leerlingen gebruikt om zijn drugshandel te runnen. Natuurlijk komt Berenger, samen met een paar van zijn huurlingvrienden in actie, om deze operatie te stoppen en wat uitmondt in een massale schietpartij op het schoolterrein.

Hoewel dit in de kern een actiefilm is, probeert hij ook een aantal goedbedoelde boodschappen over de jeugd van tegenwoordig over te brengen. De manier waarop kinderen uit de lagere klasse leven, die gevaarlijk op het randje balanceren, hun manier van denken en kijken naar de wereld om hen heen. In een bijzonder mooie scène geeft een personage niet toe zich te schamen voor haar leven, maar als haar gevraagd wordt of ze wil dat haar kind net als zij in een bende moet komen, tja, dan is dat een heel ander verhaal. Die ene scène verklaart veel en het zijn momenten zoals deze die "The Substitute" net iets interessanter maken dan veel andere films van hetzelfde genre.

Maar de film gaat niet te diep in op maatschappelijke kwesties en gaat snel over op de actie, die goed in beeld is gebracht en de film vertraagt eigenlijk ​​nooit. Alle acteurs zijn bereid en in staat om te entertainen, er zitten een aantal echte kwaliteitsacteurs tussen en ze doen het allemaal goed.

"The Substitute" vertegenwoordigt in veel opzichten een uitstervend genre in de filmwereld en zal filmliefhebbers waarschijnlijk een gevoel van nostalgie bezorgen.

Een 7+ als waardering.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

In 1864 heeft majoor Dundee (Charlton Heston) de leiding over een gevangenis met geconfedereerde krijgsgevangenen aan het einde van de Amerikaanse Burgeroorlog. Een aanval van de Apaches heeft een nabijgelegen garnizoen verwoest en de Apaches hebben drie jonge jongens ontvoerd.

Zonder enige bevoegdheid besluit majoor Dundee naar Mexico te trekken om de Apaches te achtervolgen, uit te roeien en de jongens terug te brengen. Het enige probleem is dat hij nauwelijks genoeg manschappen heeft om de gevangenis te bemannen, laat staan ​​om de strijd met de Apaches aan te gaan. Hij stelt snel een bont gezelschap samen van soldaten van de Unie, geconfedereerde krijgsgevangenen en huurlingen om zich bij zijn expeditie over de Rio Grande naar Mexico aan te sluiten. Daar komen ze niet alleen in gevecht met de Apaches terecht, maar raken ze ook verwikkeld in een conflict met het Franse leger dat in Mexico gestationeerd is!

Dit is een spannende en zeer vermakelijke film. Het is een ongewone western, gezien het verhaal. Ik heb echt genoten van de historische context, omdat het aspecten van de Burgeroorlog belicht en me ertoe aanzette om meer te weten te komen over het Franse leger in Mexico in die tijd. De film is echter erg frustrerend, vanwege wat het had kunnen zijn... als de productie niet zo moeizaam was verlopen en de film de aanstekende actie van ttps://www.moviemeter.nl/film/2305 had bevat, de film die regisseur Sam Peckinpah een paar jaar later maakte, dan ben ik ervan overtuigd dat dit, in mijn ogen althans, een van de beste westerns ooit gemaakt zou zijn geweest.

De film heeft alle ingrediënten: Heston, Coburn, Slim Pickens, Richard Harris en Sam Peckinpah. Het verhaal is sterk, de cinematografie is uitstekend, maar zoals veel recensenten al hebben opgemerkt, valt de film na de eerste helft wat in elkaar, en dat heb ik ook gemerkt. De film komt min of meer tot stilstand wanneer de expeditie Mexico binnenkomt, en inderdaad, ik heb verhalen gelezen over de moeizame productie, wat alles verklaart.

Dit is erg jammer, en we blijven ons afvragen wat er had kunnen zijn. Maar over het geheel genomen is "Major Dundee" een degelijke en originele western. Helaas haalt hij het niet bij "The Wild Bunch", terwijl hij de mogelijke potentie had, om nog beter te zijn.

Een ruime 7.

Christian Bale speelt de uitgemergelde Trevor Reznik, die na een jaar slapeloosheid zijn verstand begint te verliezen. Zoals elke goede film over waanzin, werpt "The machinist" een nachtmerrieachtige wolk van verwarring over wat echt is en wat hallucinatie. Niemand weet wat er aan de hand is, en het lijkt erop dat de sleutel tot de puzzel diep verborgen ligt op de oceaanbodem van Reznik's onderbewustzijn.

Brad Anderson, die in 2006 een remake van Romero's The Crazies (Film, 2010) zou regisseren, weet op knappe wijze stille, griezelige scènes aan elkaar te rijgen die culmineren in periodieke epileptische aanvallen van psychose. Terwijl hij wegkwijnt in zijn waanwereld van halfslaap, veroorzaakt Reznik een vreselijk ongeluk in de machinefabriek. Al zijn collega's, inclusief zijn gemene baas, spannen tegen hem samen, althans dat denkt hij. Langzaam krijgt Reznik het gevoel dat de samenzwering tegen hem dieper gaat dan het lijkt en dat sommige van zijn collega's niet echt bestaan. Alsof dat nog niet erg genoeg is, plakt iemand willekeurige post-it-briefjes op zijn koelkast.

Een opvallend punt van afleiding was echter dat ik mezelf constant afvroeg: "Jeetje, hoe is Christian Bale zo veel afgevallen voor die rol?" Wie Bale niet kent, denkt misschien: "Man, die is mager." Maar voor de miljoenen Christian Bale-fans roept alleen al het zien van zijn gezicht in "The machinist" een stortvloed aan irrelevante vragen op, van "Hoeveel lijkt hij op die Britse jongen in Empire of the Sun (Film, 1987) tot "Hoe is hij in vredesnaam in dat vreselijke Batman-project terechtgekomen?" Het afwisselen van verschillende beelden van Bale in je hoofd, van stokfiguur tot schooljongen tot vleermuis, zou je vermaak kunnen noemen. Voor mij werkt het nogal afleidend.

Gelukkig voor het publiek blijft de macabere verhaallijn ingewikkeld en duizelingwekkend spannend tot de laatste minuten, waarin alles ontrafeld wordt en het mysterie wordt opgelost. Zoals altijd in dit genre schuilt het grootste deel van het entertainment in "The machinist" niet in de laatste minuten van de film, maar in de voorafgaande 101 minuten vol schizofrene psychose. Voor een andere film met hetzelfde effect raad ik de prachtfilm Angel Heart (Film, 1987) met Mickey Rourke en Robert De Niro van harte aan.
Tot slot: de muziek was uitstekend. Het had een klassieke sfeer die me deed denken aan Hitchcock's https:/www.moviemeter.nl/film/570. Een passende soundtrack (of juist de afwezigheid ervan) is meer dan de helft van de strijd in elke film, en de muziek van "The machinist" bewijst dat sommige Hollywood-formules voor spanning nooit verouderen.


Een 7+ als waardering.

PS Als het je opvalt, Bale is voor deze rol ongeveer 25 kilo afgevallen, om aan het figuur wat vereist was voor deze filmrol, te voldoen.

Mogelijk niet geschikt voor het hele gezin vanwege het soms grove taalgebruik, maar wat een film!
Dit is zonder twijfel de beste film van 2025 tot nu toe – een zeldzaam hoogtepunt in een tijd waarin sterke films soms schaars zijn, alhoewel, ik moet ook niet te negatief zijn! Te vinden op streaming of nog niet uit? Dít zijn de best beoordeelde films uit 2025 | Film Nieuws | MovieMeter.nl
De regie en het scenario van Kirk Jones zijn opmerkelijk: de balans die hij weet te bereiken is ongelooflijk. Het ene moment zaten we met tranen in onze ogen, het volgende moment lagen we dubbel van het lachen, niet om de personages, maar om de situaties zelf.

Sommige scènes kunnen lastig zijn voor mensen met het "Syndroom van Tourette" maar de film is duidelijk bedoeld om mensen te empoweren en bewustwording te creëren, in plaats van te spotten. Het is een oprechte en informatieve kijk op een aandoening die velen van ons niet volledig begrijpen en herinnert ons eraan waarom empathie zo belangrijk is, in een wereld waar we overgeleverd zijn aan het toeval, aan de vriendelijkheid van vreemden! ! Robert Aramayo en Scott Ellis Watson leveren krachtige acteerprestaties. Het activisme van John Davidson is duidelijk van grote betekenis voor zijn gemeenschap, en dankzij deze film vindt het nu weerklank bij een wereldwijd publiek.

Grappig, duister, triest, schokkend, humanistisch, inspirerend en diep ontroerend – deze film weet dit alles tegelijk te zijn. De regie, het scenario, de productie, het acteerwerk, de montage, de muziek, het geluid en de cinematografie zijn allemaal perfect. Het tempo is gematigd, de toon psychologisch en emotioneel, en de algehele balans voelt ideaal.

Wij vonden het fantastisch. Deze film is niet zomaar goed; je moet hem echt gezien hebben en.....het verhaal vergeet je voorlopig niet zoals bij vele andere films en hopelijk reageren we na het zien, meer op een ander op de manier die hem/haar niet vernederd! We hebben volgens ons allemaal wel een of meer gebreken waar we zelf ook niet steeds negatief mee geconfronteerd willen worden.

Een 9!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Het uitgangspunt is interessant en het verhaal ontvouwt zich in een gestaag tempo. Hoewel niet baanbrekend, behoudt het verhaal de focus en bouwt het de spanning op een consistente manier op. Sommige momenten hadden emotioneel of dramatisch wat meer impact kunnen hebben, maar over het geheel genomen is de structuur goed in elkaar gestoken.

Het tempo is grotendeels in balans, hoewel een paar scènes iets langer duren dan nodig. De acteerprestaties zijn redelijk, met hier en daar wat merkbare missers. Hoewel niemand de film volledig verpest, tilt het acteerwerk het materiaal ook niet naar een hoger niveau en voelen sommige momenten minder overtuigend aan dan zou moeten.

Technisch gezien is de film goed in elkaar gezet. De sfeer is effectief en de regie toont een duidelijke visie, ook al neemt de film geen grote creatieve risico's.

"One Mile: Chapter One" is een degelijke en vermakelijke film die misschien geen uitzonderlijke hoogtepunten bereikt, maar wel een bevredigende kijkervaring biedt.
"One Mile: Chapter One" is een film die duidelijk potentie heeft en over het algemeen een boeiende kijkervaring biedt. De toon en wereld worden met vertrouwen neergezet en er is genoeg intrige om de kijker de hele tijd geboeid te houden.

Toch haalt de film net niet de voldoende en blijft steken op een 5,5.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Een uitstekende weergave van het 242 dagen durende beleg van Tobroek, met Richard Burton als de Britse kapitein Tommy MacRoberts, die standhoudt tegen golf na golf van Duitse en Italiaanse aanvallen op de Libische havenstad Tobroek. Ook zien we opnieuw James Mason, in de rol van de Duitse generaal Erwin Rommel, die de aanval leidt op de havenstad die hij nodig heeft om zijn troepen te bevoorraden voor zijn geplande verovering van Egypte en het Suezkanaal – een zet die Groot-Brittannië uit de oorlog zou kunnen slaan.

Aangezien bijna 90% van de troepen onder zijn bevel uit Australiërs bestaat, moet de Britse kapitein MacRoberts eerst hun respect winnen voordat zij bereid zijn hun leven voor hem te wagen. Een van die Australiërs is MacRoberts' voormalige leraar Tom Bartlett (gespeeld door Robert Newton); hij is inmiddels een hulpeloze dronkaard, maar vraagt ​​MacRoberts om hem aan het front in te zetten, in de hoop zo zowel zijn drankprobleem te overwinnen als zijn moed te hervinden.
In opdracht van de bevelvoerende generaal – Leslie Morshead, in de aftiteling aan het einde van de film gespeeld door Robert Douglas – moet MacRoberts Tobroek tot elke prijs verdedigen

Hij wordt bevorderd tot luitenant-kolonel, maar ontsnapt ternauwernood aan de dood en wordt uiteindelijk door de Duitsers krijgsgevangen gemaakt; in gevangenschap heeft hij een gesprek met de Duitse generaal Rommel over de uitzichtloosheid van zijn situatie. Dit gebeurt nog voordat hij – samen met zijn mede-krijgsgevangene, de Britse sergeant Blue Smith (Chips Rafferty) – weet te ontsnappen, wanneer de vrachtwagen waarin hij wordt vervoerd, op de terugweg naar het door de Duitsers bezette Benghazi, onder vuur wordt genomen door de RAF. Terug achter de Britse linies wacht luitenant-kolonel MacRoberts nu op de laatste aanval van de Duits-Italiaanse strijdkrachten op "Vesting Tobroek", in de wetenschap dat als hij en zijn mannen – van wie hij inmiddels het respect heeft gewonnen – de opmars van de vijand niet kunnen stuiten, Groot-Brittannië, zijn koloniën én het Gemenebest ten onder zullen gaan.

P.S. De Britse en Australische troepen wisten Rommel's aanvallen op Tobroek daadwerkelijk af te slaan en werden uiteindelijk op 27 november 1941 afgelost tijdens "Operatie Crusader", onder leiding van de Britse generaal Auchinleck – bijgenaamd "The Auk" – nadat zij tijdens het 242 dagen durende beleg zo'n 6.000 slachtoffers (voornamelijk Australiërs) hadden geleden. Het Afrika Korps verloor tijdens de gevechten in de woestijn bijna twee keer zoveel manschappen.

Een mooie 7 voor deze film, ruim 82 jaar oud.

Voor de liefhebbers: The Desert Fox: The Story of Rommel (Film, 1951)

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst