Eigenlijk is "The Remains of the Day een tranentrekker" maar dan wel op een subtiele, ingetogen manier.
Het verhaal draait om Stevens, een butler die zo'n grote professionaliteit en stoïcisme in zijn werk belichaamt dat hij zijn privéleven opoffert. Twintig jaar later ontmoet Stevens, radeloos en misschien zelfs vol spijt, Kenton, de huishoudster die zijn verloren liefde van weleer was.
Anthony Hopkins en Emma Thompson leveren voortreffelijke prestaties in de hoofdrollen, vooral Hopkins. Hij belichaamt de Britse stijfheid, weigert uiterlijk enige emotie te tonen, terwijl we innerlijk zien dat hij wel degelijk tedere gevoelens koestert die hij onderdrukt. Thompson is ook fantastisch in de rol; ze toont haar gevoelens voor Stevens discreet maar voelbaar, in overeenstemming met de sociale conventies van die tijd. Twintig jaar later krijgt een spijtige Stevens de kans om Kenton weer te zien, misschien zelfs weer met hem samen te werken, en hij gaat, naar eigen zeggen, in de hoop "zijn eigen fouten recht te zetten".
Tragisch genoeg was Kenton's dochter net bevallen en ze onthult dat ze dicht bij haar wil blijven en misschien zelfs weer bij haar man terug wil komen, wat leidt tot het droevige einde waarin Stevens en Kenton 'in tranen' afscheid nemen.
Deze subtiele, ingetogen romance speelt zich af tegen de achtergrond van de toenemende nazi agressie, en deze achtergrond versterkt Stevens zijn professionaliteit door apolitiek te blijven en tegelijkertijd de hooghartige houding van de aristocratie te bekritiseren. Mijn enige bezwaar tegen de film is dat het tempo na het eerste uur aanzienlijk vertraagt en de zeer ingetogen, discrete romance is niet helemaal zoals dit graag zie in een filmverhaal.
Los daarvan blijft "The Remains Of The Day" tot op de dag van vandaag een aangrijpend, ingetogen liefdesverhaal met subtiele politieke thema's.
Ik zat te twijfelen aan een bijna 8 of een forse 7, het wordt de 7+!
Zangeres Mary J. Blige levert een leuke prestatie als politieagente Renee Smith, een diep getroebleerde vrouw die haar zoon heeft verloren bij een vreselijk ongeluk en onlangs thuis is gebleven omdat ze de controle over zichzelf verloor tegenover een verdachte. Het is goed om te zien dat Mary J. Blige zich zo diep in een personage verdiept met een behoorlijk emotionele rol, ze is goed en geloofwaardig.
Renee is terug bij de politie, maar precies op een kookpunt voor het korps. Er heerst een agressief publieke sfeer in de straten van Los Angeles, na de dood van een zwarte man door toedoen van de politie, en de stad staat op de rand van rellen. Deze film is geworteld in veel realisme en rauwe realiteit, een politiethriller die gevaarlijk aanvoelt. Er heerst een raciale spanning en een griezelige, sombere sfeer terwijl Renee tijdens haar nachtdienst met haar jonge, onervaren partner door Los Angeles rijdt.
Op haar eerste nachtdienst na haar terugkeer worden agenten op brute en verontrustende wijze vermoord, maar op een ongebruikelijke en gruwelijke manier. Er is iets bovennatuurlijks aan de hand dat het op agenten gemunt heeft.
Het is aan de getroebleerde en gekwetste, maar goedhartige agent Renee om de zaak te onderzoeken.
Body Cam (vernoemd naar de camera's die agenten op hun lichaam dragen) is goed gefilmd met een aardige cinematografie die de nachtelijke straten van LA er iets griezelig en gevaarlijk uit laat zien. Ook de bovennatuurlijke elementen zijn redelijk uitgewerkt en niet overdreven of een rommelige CGI-brij. Bovendien heeft het bovennatuurlijke element een diepe betekenis en deed het me denken aan de urban horror van Candyman (1992)!
Wat me vooral tegenviel, was hoe de trailer de indruk wekt dat het een sciencefictionfilm is.
Het is echter een bovennatuurlijke thriller en zelfs dat nauwelijks, maar toch is het vermakelijke kleine horrorfilm, zonder dat hij echt eng of memorabel is.
