Logboek

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

Inderdaad zie je niet in deze lange film meer dan de helft van Irak maar wat je ziet is nu en dan toch wel heftig. Het verhaal speelt grotendeels eigenlijk af in het trainingscentrum voor militaire bom- en explosievenopruimingshonden (bestaat dat woord wel?) en het gevecht van Megan om haar hond geadopteerd te krijgen.

Ook had de regisseur meer mee kunnen nemen van haar geestelijke ontwrichting na de oorlog in Irak waar je nu maar een klein stukje van meekrijgt. Uiteindelijk kan ik wel tot de conclusie komen dat het op zich een mooie film is die wel boeit en echt niet verveelt. En ook werd het nu en dan emotioneel, tenminste voor mijn gevoel.

Een ruime 7!

stem geplaatst

Het is moeilijk om een ​​goed rechtbankdrama op het scherm te overtreffen als het gaat om spanning en conflict. Hoewel het draait om een ​​rechter die al lang in functie is en beschuldigd wordt van doodslag, en verdedigd wordt door zijn vervreemde zoon, een succesvolle advocaat, vermijdt deze film de actie in de rechtszaal en kiest in plaats daarvan voor ongemakkelijke en explosieve familiedynamiek. En dankzij de acteerkunsten van Robert Duvall en Robert Downey Jr. is dat een goede zaak.

Downey's Iron Man/Tony Stark-achtige personage heeft bij het filmpubliek zijn spraakzame, bijdehand persoonlijkheid in zijn geheugen gegrift, die perfect past bij de gewetenloze advocaat die alleen witteboordencriminelen verdedigt die zich zijn ongeëvenaarde juridische expertise kunnen veroorloven. Wanneer Hank (Downey) thuiskomt voor de begrafenis van zijn moeder, zien we al snel de slechte relatie met zijn veeleisende, perfectionistische vader (Duvall), en de historische details druppelen de volgende paar uur langzaam binnen.

Hanks oudere broer (Vincent D'Onofrio) was ooit een veelbelovende honkbalspeler wiens carrière abrupt eindigde na een auto-ongeluk. Hanks jongere broer (Jeremy Strong, die Lee Harvey Oswald speelde in Parkland) is een verstandelijk gehandicapte jongeman die aan zijn videocamera gekluisterd is. Hank komt natuurlijk ook zijn jeugdliefde (Vera Farmiga) en haar dochter (Leighton Meester) tegen, als een herinnering aan wat hij achterliet in zijn pittoreske geboortestad toen hij koos voor fortuin en het leven in de grote stad.

John Grisham heeft een carrière, eigenlijk twee (boeken en films), opgebouwd rond advocaten en rechtszalen. Zoals je je kunt voorstellen, heeft regisseur David Dobkin (Wedding Crashers, Fred Claus) niet Grishams oog en oor voor de rechtszaal, waardoor het script tijdens het proces afglijdt naar manipulatief melodrama (denk aan een afgezwakte versie van Grisham). Maar de scènes tussen Duvall en Downey maken de oppervlakkige momenten ruimschoots goed. De confrontatie in de keuken en de scène in de badkamer hadden niet meer van elkaar kunnen verschillen, en even krachtig kunnen zijn. De ene is de bevrijding van een ontspoorde ouder-kindrelatie, de andere is een levendige weergave van ouderdom en ziekte.

Dit is ouderwetse, mainstream filmkunst. Het gaat over relaties, familie, persoonlijkheid en levenskeuzes. Er zijn geen explosies, CGI of autoachtervolgingen. Zelfs de belangrijkste misdaad wordt niet getoond. De film is ook niet vernieuwend en zou, ware het niet voor het acteerwerk, zomaar een doorsnee tv-film kunnen zijn. Een perfect voorbeeld is Vera Farmiga, die een rol die anders overbodig zou zijn, een extra dimensie geeft. Hetzelfde geldt voor Hanks broers. Beide rollen zijn zwaar onderontwikkeld, maar D'Onofrio en Strong weten er op de een of andere manier toch iets van te maken. Billy Bob Thornton voegt een element toe aan een verder ongeloofwaardige rol als gladde speciale aanklager in dure pakken. Zelfs Dax Sheperd speelt zijn komische plattelandsadvocaat op een ingetogen (voor zijn doen) manier.

Andere bijrollen worden vertolkt door Ken Howard als rechter, Emma Trembley (Hanks dochter), Balthazar Getty als de wraakzuchtige hulpsheriff, Grace Zabriske als de wraakzuchtige moeder van het slachtoffer, David Krumholtz als officier van justitie en Denis O'Hare als Duvalls dokter.

In betere handen had het script mogelijk scherper en de film vlotter kunnen zijn. Bereid je voor op kitsch en sentimentaliteit, maar het is moeilijk voor te stellen dat je meer plezier beleeft dan Duvall en Downey tegenover elkaar te zien staan.

Een ruime plus, mooie 8!

Als je een emotionele verhaallijn in de stijl van Saving Private Ryan (1998) of een gelikt spionageverhaal verwacht, dan is dit niet wat je zoekt. Het ligt qua sfeer dichter bij Black Hawk Down (2001), hoewel de operatie in de laatstgenoemde aanzienlijk succesvoller was.

Het is overduidelijk een film die bedoeld is om de Oekraïense nationale trots te versterken en zowel Oekraïners als de rest van de wereld te laten zien hoe het Oekraïense leger dapper en met overtuiging voor zijn vrijheid heeft gevochten. In die zin kan het zeker als een propagandafilm worden beschouwd. Niettemin is de cinematografische kwaliteit niet minder dan die van vele andere films in hetzelfde genre. Als oorlogsfilm is hij visueel indrukwekkend en technisch zeer goed gemaakt.

We zijn allemaal bedroefd door de bezetting van Oekraïne en door de talloze levens die in de oorlog verloren zijn gegaan – zowel Oekraïense als Russische. Vaders, moeders, kinderen en heel veel dieren hebben hun leven verloren en de prachtige natuur van Oekraïne heeft verwoestende schade geleden. Het is werkelijk hartverscheurend.

Tegelijkertijd vind ik dat ook erkend moet worden dat Oekraïne vóór de invasie een aantal politieke fouten heeft gemaakt die hebben bijgedragen aan de oplopende spanningen met Rusland. Zo waren de beperkingen op het gebruik van de Russische taal in het onderwijs ongetwijfeld moeilijk voor veel leden van de Russischsprekende minderheid in Oekraïne. Niets van dit alles kan de invasie rechtvaardigen, maar dergelijke kwesties, samen met Oekraïens streven naar toetreding tot de NAVO, hebben ongetwijfeld de spanningen doen oplopen en behoorden tot de factoren die Rusland gebruikte om zijn agressie te rechtvaardigen.

Ik bezocht Oekraïne jaren geleden en was diep onder de indruk van de mensen. Ik heb bij families gelogeerd die weer familie waren van mijn Poolse schoonouders en vond de Oekraïners vriendelijk, intelligent, warm en ongelooflijk behulpzaam. Nu weet ik ook dat ze erg aanhoudend kunnen zijn in hun mening en uitingen en dat is nu te zien aan de oorlogsvoering tegen de vijand; Rusland.

Wat de film zelf betreft, deze is duidelijk bedoeld om de Russische kant in een zo negatief mogelijk licht te plaatsen en de Oekraïense kant te verheerlijken. Dat is begrijpelijk in de context van een land dat vecht voor zijn voortbestaan. Toch brengt oorlog uiteindelijk dezelfde duisternis, hetzelfde lijden en dezelfde tragedie met zich mee voor gewone mensen en soldaten aan beide zijden. Bijna alle rollen worden gespeeld door Oekraïense acteurs, inclusief degenen die de president van de Verenigde Staten en leden van zijn kabinet vertolken. Hoewel de film af en toe kleine inconsistenties in het verhaal vertoont, blijft het verhaal de hele tijd boeiend.

Helaas is het geluidsontwerp en de nasynchronisatie soms problematisch.
Ik heb de film in de originele Oekraïense taal bekeken, en de geluidskwaliteit deed af en toe afbreuk aan de kijkervaring. Maar toch bleef het geheel boeiend en interessant.

Een mooie voldoende voor deze film: 7+.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik zat al een paar weken er tegen aan te hikken, deze film lag op het stapeltje maar kreeg toch niet de volledige aandacht die het behoorde te krijgen. Vandaag was het dan eindelijk zo ver en heb ik ook nog de tijd gehad om een stukje er over te schrijven, dat ontbrak nog op de site.
Wat deze film onderscheidt van veel recente oorlogsfilms over de marine of kustverdediging in de Tweede Wereldoorlog, is de weigering om militaire bekwaamheid te romantiseren. De sfeer wordt gedomineerd door onzekerheid, onvolledige inlichtingen, uitgeput personeel en verouderde infrastructuur. Technisch gezien begrijpt de production design precies hoe een militaire instelling in een schemergebied tussen ceremoniële prestige en praktische veroudering moet worden weergegeven. Het fort voelt niet aan als een actievolle omgeving die is ontworpen voor filmische gevechtschoreografie; het voelt administratief, koud, ondergewaardeerd en deels verouderd. Dat detail is belangrijk, omdat de historische gebeurtenis zelf volledig afhangt van de spanning tussen verouderde wapens en beslissend menselijk oordeel. De film visualiseert zware artillerie herhaaldelijk niet als triomfantelijke machines, maar als logge industriële overblijfselen die menselijke improvisatie vereisen.

Ook het geluidsontwerp is ongebruikelijk gedisciplineerd voor een moderne oorlogsfilm. In plaats van elke scène te overspoelen met overweldigende bombardementen, laat de film vaak stilte, echo, verre motoren, metaalachtige resonantie en omgevingsgeluiden van de fjord de soundtrack domineren. Wanneer de artillerie eindelijk losbarst, voelt de impact echt fysiek aan, juist omdat de film het publiek niet heeft afgestompt met constant lawaai. Er is een duidelijke poging gedaan om het angstaanjagende schaalverschil tussen stationaire kustbatterijen en oprukkende marineschepen te recreëren. Het lage frequentiegeluid tijdens de vuurscènes behoort tot de sterkste technische prestaties van de productie. Je voelt de massa van de artillerie in plaats van alleen maar explosies te horen die in de nabewerking zijn toegevoegd.

De acteerprestaties spelen zich af binnen een zeer specifiek Scandinavisch register van emotionele beheersing. De hoofdrolspeler vermijdt het theatrale patriottisme dat Hollywoodproducties vaak opleggen aan bevelhebbers in oorlogsverhalen. In plaats daarvan leunt de karakterisering sterk op vermoeidheid, aarzeling, korte, bondige gesprekken en de last van institutionele verantwoordelijkheid. De acteur begrijpt dat de dramatische kern van de film niet ligt in fysiek heldendom, maar in procedurele moed. Het gezicht zegt vaak meer dan de dialoog. Er zijn scènes waarin stilte en houding de druk van het bevel effectiever overbrengen dan het scenario zelf. Deze terughoudendheid werkt goed omdat de historische context draait om officieren die gedwongen worden onomkeerbare beslissingen te nemen met onvolledige bevoegdheid, een thema dat diep verankerd is in de Scandinavische oorlogsherinnering.

De montage is effectief tijdens de operationele scènes, maar minder overtuigend in de politieke en reflectieve passages. De film wil duidelijk oorlogshandelingen verbinden met de naoorlogse verantwoording en het nationale geheugen, een ambitie die historisch gezien logisch is gezien het gecompliceerde oorlogsverhaal van Noorwegen en de latere herwaardering van het militaire leiderschap tijdens de bezettingsperiode.

Het probleem met het tempo is niet dat de film traag is; het is eerder dat de emotionele energie ongelijkmatig verdeeld is. Men heeft het gevoel dat de cruciale militaire gebeurtenis te vroeg komt in verhouding tot de totale speelduur, waardoor het laatste deel afhankelijk is van de procedurele nasleep die het scenario niet volledig tot een even meeslepend drama weet te verheffen. Visueel en thematisch gezien doet de film soms denken aan 9. April (2015), een andere Scandinavische WOII-film die zich minder richt op de overwinning dan op de verwarring tijdens de openingsfase van de Duitse invasie. Beide films delen een interesse in ongeorganiseerde commandostructuren en alledaags militair professionalisme onder onmogelijke omstandigheden. Deze Noorse productie heeft echter een zwaardere institutionele melancholie, terwijl de Deense film meer neigt naar de directe actie en beweging van de infanterie.
Een meer afstandelijke, maar nog steeds relevante vergelijking kan worden gemaakt met The Cruel Sea (1953), niet qua stijl maar qua filosofie: beide films beschouwen oorlog primair als een langdurige procedurele beproeving in plaats van een spektakel. In tegenstelling tot veel moderne WOII-producties probeert deze film nooit gevechten om te zetten in entertainment door middel van versnelling of visuele overdaad.

Een mooie 8+ film!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst