Logboek

stem geplaatst

In 1864 heeft majoor Dundee (Charlton Heston) de leiding over een gevangenis met geconfedereerde krijgsgevangenen aan het einde van de Amerikaanse Burgeroorlog. Een aanval van de Apaches heeft een nabijgelegen garnizoen verwoest en de Apaches hebben drie jonge jongens ontvoerd.

Zonder enige bevoegdheid besluit majoor Dundee naar Mexico te trekken om de Apaches te achtervolgen, uit te roeien en de jongens terug te brengen. Het enige probleem is dat hij nauwelijks genoeg manschappen heeft om de gevangenis te bemannen, laat staan ​​om de strijd met de Apaches aan te gaan. Hij stelt snel een bont gezelschap samen van soldaten van de Unie, geconfedereerde krijgsgevangenen en huurlingen om zich bij zijn expeditie over de Rio Grande naar Mexico aan te sluiten. Daar komen ze niet alleen in gevecht met de Apaches terecht, maar raken ze ook verwikkeld in een conflict met het Franse leger dat in Mexico gestationeerd is!

Dit is een spannende en zeer vermakelijke film. Het is een ongewone western, gezien het verhaal. Ik heb echt genoten van de historische context, omdat het aspecten van de Burgeroorlog belicht en me ertoe aanzette om meer te weten te komen over het Franse leger in Mexico in die tijd. De film is echter erg frustrerend, vanwege wat het had kunnen zijn... als de productie niet zo moeizaam was verlopen en de film de aanstekende actie van ttps://www.moviemeter.nl/film/2305 had bevat, de film die regisseur Sam Peckinpah een paar jaar later maakte, dan ben ik ervan overtuigd dat dit, in mijn ogen althans, een van de beste westerns ooit gemaakt zou zijn geweest.

De film heeft alle ingrediënten: Heston, Coburn, Slim Pickens, Richard Harris en Sam Peckinpah. Het verhaal is sterk, de cinematografie is uitstekend, maar zoals veel recensenten al hebben opgemerkt, valt de film na de eerste helft wat in elkaar, en dat heb ik ook gemerkt. De film komt min of meer tot stilstand wanneer de expeditie Mexico binnenkomt, en inderdaad, ik heb verhalen gelezen over de moeizame productie, wat alles verklaart.

Dit is erg jammer, en we blijven ons afvragen wat er had kunnen zijn. Maar over het geheel genomen is "Major Dundee" een degelijke en originele western. Helaas haalt hij het niet bij "The Wild Bunch", terwijl hij de mogelijke potentie had, om nog beter te zijn.

Een ruime 7.

Christian Bale speelt de uitgemergelde Trevor Reznik, die na een jaar slapeloosheid zijn verstand begint te verliezen. Zoals elke goede film over waanzin, werpt "The machinist" een nachtmerrieachtige wolk van verwarring over wat echt is en wat hallucinatie. Niemand weet wat er aan de hand is, en het lijkt erop dat de sleutel tot de puzzel diep verborgen ligt op de oceaanbodem van Reznik's onderbewustzijn.

Brad Anderson, die in 2006 een remake van Romero's The Crazies (Film, 2010) zou regisseren, weet op knappe wijze stille, griezelige scènes aan elkaar te rijgen die culmineren in periodieke epileptische aanvallen van psychose. Terwijl hij wegkwijnt in zijn waanwereld van halfslaap, veroorzaakt Reznik een vreselijk ongeluk in de machinefabriek. Al zijn collega's, inclusief zijn gemene baas, spannen tegen hem samen, althans dat denkt hij. Langzaam krijgt Reznik het gevoel dat de samenzwering tegen hem dieper gaat dan het lijkt en dat sommige van zijn collega's niet echt bestaan. Alsof dat nog niet erg genoeg is, plakt iemand willekeurige post-it-briefjes op zijn koelkast.

Een opvallend punt van afleiding was echter dat ik mezelf constant afvroeg: "Jeetje, hoe is Christian Bale zo veel afgevallen voor die rol?" Wie Bale niet kent, denkt misschien: "Man, die is mager." Maar voor de miljoenen Christian Bale-fans roept alleen al het zien van zijn gezicht in "The machinist" een stortvloed aan irrelevante vragen op, van "Hoeveel lijkt hij op die Britse jongen in Empire of the Sun (Film, 1987) tot "Hoe is hij in vredesnaam in dat vreselijke Batman-project terechtgekomen?" Het afwisselen van verschillende beelden van Bale in je hoofd, van stokfiguur tot schooljongen tot vleermuis, zou je vermaak kunnen noemen. Voor mij werkt het nogal afleidend.

Gelukkig voor het publiek blijft de macabere verhaallijn ingewikkeld en duizelingwekkend spannend tot de laatste minuten, waarin alles ontrafeld wordt en het mysterie wordt opgelost. Zoals altijd in dit genre schuilt het grootste deel van het entertainment in "The machinist" niet in de laatste minuten van de film, maar in de voorafgaande 101 minuten vol schizofrene psychose. Voor een andere film met hetzelfde effect raad ik de prachtfilm Angel Heart (Film, 1987) met Mickey Rourke en Robert De Niro van harte aan.
Tot slot: de muziek was uitstekend. Het had een klassieke sfeer die me deed denken aan Hitchcock's https:/www.moviemeter.nl/film/570. Een passende soundtrack (of juist de afwezigheid ervan) is meer dan de helft van de strijd in elke film, en de muziek van "The machinist" bewijst dat sommige Hollywood-formules voor spanning nooit verouderen.


Een 7+ als waardering.

PS Als het je opvalt, Bale is voor deze rol ongeveer 25 kilo afgevallen, om aan het figuur wat vereist was voor deze filmrol, te voldoen.

Mogelijk niet geschikt voor het hele gezin vanwege het soms grove taalgebruik, maar wat een film!
Dit is zonder twijfel de beste film van 2025 tot nu toe – een zeldzaam hoogtepunt in een tijd waarin sterke films soms schaars zijn, alhoewel, ik moet ook niet te negatief zijn! Te vinden op streaming of nog niet uit? Dít zijn de best beoordeelde films uit 2025 | Film Nieuws | MovieMeter.nl
De regie en het scenario van Kirk Jones zijn opmerkelijk: de balans die hij weet te bereiken is ongelooflijk. Het ene moment zaten we met tranen in onze ogen, het volgende moment lagen we dubbel van het lachen, niet om de personages, maar om de situaties zelf.

Sommige scènes kunnen lastig zijn voor mensen met het "Syndroom van Tourette" maar de film is duidelijk bedoeld om mensen te empoweren en bewustwording te creëren, in plaats van te spotten. Het is een oprechte en informatieve kijk op een aandoening die velen van ons niet volledig begrijpen en herinnert ons eraan waarom empathie zo belangrijk is, in een wereld waar we overgeleverd zijn aan het toeval, aan de vriendelijkheid van vreemden! ! Robert Aramayo en Scott Ellis Watson leveren krachtige acteerprestaties. Het activisme van John Davidson is duidelijk van grote betekenis voor zijn gemeenschap, en dankzij deze film vindt het nu weerklank bij een wereldwijd publiek.

Grappig, duister, triest, schokkend, humanistisch, inspirerend en diep ontroerend – deze film weet dit alles tegelijk te zijn. De regie, het scenario, de productie, het acteerwerk, de montage, de muziek, het geluid en de cinematografie zijn allemaal perfect. Het tempo is gematigd, de toon psychologisch en emotioneel, en de algehele balans voelt ideaal.

Wij vonden het fantastisch. Deze film is niet zomaar goed; je moet hem echt gezien hebben en.....het verhaal vergeet je voorlopig niet zoals bij vele andere films en hopelijk reageren we na het zien, meer op een ander op de manier die hem/haar niet vernederd! We hebben volgens ons allemaal wel een of meer gebreken waar we zelf ook niet steeds negatief mee geconfronteerd willen worden.

Een 9!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Het uitgangspunt is interessant en het verhaal ontvouwt zich in een gestaag tempo. Hoewel niet baanbrekend, behoudt het verhaal de focus en bouwt het de spanning op een consistente manier op. Sommige momenten hadden emotioneel of dramatisch wat meer impact kunnen hebben, maar over het geheel genomen is de structuur goed in elkaar gestoken.

Het tempo is grotendeels in balans, hoewel een paar scènes iets langer duren dan nodig. De acteerprestaties zijn redelijk, met hier en daar wat merkbare missers. Hoewel niemand de film volledig verpest, tilt het acteerwerk het materiaal ook niet naar een hoger niveau en voelen sommige momenten minder overtuigend aan dan zou moeten.

Technisch gezien is de film goed in elkaar gezet. De sfeer is effectief en de regie toont een duidelijke visie, ook al neemt de film geen grote creatieve risico's.

"One Mile: Chapter One" is een degelijke en vermakelijke film die misschien geen uitzonderlijke hoogtepunten bereikt, maar wel een bevredigende kijkervaring biedt.
"One Mile: Chapter One" is een film die duidelijk potentie heeft en over het algemeen een boeiende kijkervaring biedt. De toon en wereld worden met vertrouwen neergezet en er is genoeg intrige om de kijker de hele tijd geboeid te houden.

Toch haalt de film net niet de voldoende en blijft steken op een 5,5.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Een uitstekende weergave van het 242 dagen durende beleg van Tobroek, met Richard Burton als de Britse kapitein Tommy MacRoberts, die standhoudt tegen golf na golf van Duitse en Italiaanse aanvallen op de Libische havenstad Tobroek. Ook zien we opnieuw James Mason, in de rol van de Duitse generaal Erwin Rommel, die de aanval leidt op de havenstad die hij nodig heeft om zijn troepen te bevoorraden voor zijn geplande verovering van Egypte en het Suezkanaal – een zet die Groot-Brittannië uit de oorlog zou kunnen slaan.

Aangezien bijna 90% van de troepen onder zijn bevel uit Australiërs bestaat, moet de Britse kapitein MacRoberts eerst hun respect winnen voordat zij bereid zijn hun leven voor hem te wagen. Een van die Australiërs is MacRoberts' voormalige leraar Tom Bartlett (gespeeld door Robert Newton); hij is inmiddels een hulpeloze dronkaard, maar vraagt ​​MacRoberts om hem aan het front in te zetten, in de hoop zo zowel zijn drankprobleem te overwinnen als zijn moed te hervinden.
In opdracht van de bevelvoerende generaal – Leslie Morshead, in de aftiteling aan het einde van de film gespeeld door Robert Douglas – moet MacRoberts Tobroek tot elke prijs verdedigen

Hij wordt bevorderd tot luitenant-kolonel, maar ontsnapt ternauwernood aan de dood en wordt uiteindelijk door de Duitsers krijgsgevangen gemaakt; in gevangenschap heeft hij een gesprek met de Duitse generaal Rommel over de uitzichtloosheid van zijn situatie. Dit gebeurt nog voordat hij – samen met zijn mede-krijgsgevangene, de Britse sergeant Blue Smith (Chips Rafferty) – weet te ontsnappen, wanneer de vrachtwagen waarin hij wordt vervoerd, op de terugweg naar het door de Duitsers bezette Benghazi, onder vuur wordt genomen door de RAF. Terug achter de Britse linies wacht luitenant-kolonel MacRoberts nu op de laatste aanval van de Duits-Italiaanse strijdkrachten op "Vesting Tobroek", in de wetenschap dat als hij en zijn mannen – van wie hij inmiddels het respect heeft gewonnen – de opmars van de vijand niet kunnen stuiten, Groot-Brittannië, zijn koloniën én het Gemenebest ten onder zullen gaan.

P.S. De Britse en Australische troepen wisten Rommel's aanvallen op Tobroek daadwerkelijk af te slaan en werden uiteindelijk op 27 november 1941 afgelost tijdens "Operatie Crusader", onder leiding van de Britse generaal Auchinleck – bijgenaamd "The Auk" – nadat zij tijdens het 242 dagen durende beleg zo'n 6.000 slachtoffers (voornamelijk Australiërs) hadden geleden. Het Afrika Korps verloor tijdens de gevechten in de woestijn bijna twee keer zoveel manschappen.

Een mooie 7 voor deze film, ruim 82 jaar oud.

Voor de liefhebbers: The Desert Fox: The Story of Rommel (Film, 1951)

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst