Wild Bunch, The (1969)

De western die volgens John Wayne verantwoordelijk was 'for destroying the myth of the old west'.

En dat is het; een film die definitief afrekent met de klassieke western 'Good vs. Bad' thematiek. Geen eenzame nobele vechter tegen de kwaadaardige grootgrondbezitter, maar immorele individuen die elkaar uitmoorden op zoek naar wat? Macht? Goud? Respect? Bloed? Verlossing? De verloren onschuld van hun jeugd?

"We *all* dream of being a child again, even the *worst* of us. Perhaps the worst most of *all*. "

The Wild Bunch is een groep vrijbuiters die gezamenlijk (gedwongen?) de ultieme keus hebben gemaakt. Ze kunnen en willen niet mee met de nieuwe 'beschaving'. Ze passen niet en passen zich niet aan. Ze hebben uitsluitend zichzelf en elkaar. Ze moorden en roven, waarbij ze zonder pardon ook onschuldige omstanders neerschieten. Menselijke waarde lijkt hun vreemd. We zijn tot we niet meer zijn, dat is alles. Het ultieme nihilisme.

Deze lotsverbondenheid leidt onderling tot zeer hechte momenten. De meeste aandacht gaat naar de twee zeer gewelddadige shoot-outs maar de echte kracht zit misschien wel in de scenes waar niets lijkt te gebeuren.
Pike's mannen zitten om het haardvuur, er wordt een grap gemaakt, een onnozele grap. En ze beginnen te lachen. Eigenlijk nergens om. Als buitenstaander snap je niet wat er zo leuk is. Maar zij snappen het wel. Heel even is daar de ontspanning van echte vriendschap, vrijheid en zorgeloosheid. Jongetjes die lopen te geinen en te klieren.

Diep in hun hart voelen/weten ze dat ze niet deugen, dat er voor hun geen rustige oude dag is weggelegd, maar zoals Pike Bisshop zegt:

"I wouldn't want it any other way."

Ondanks hun verwerpelijke karakters kiest regisseur Peckinpah onomwonden partij voor hen. Dat is niet zo moeilijk aangezien vrijwel alle andere karakters in de film zo mogelijk nog hartelozer zijn dan zij. Met als absolute vertegenwoordiger van het kwaad: Generalissimo Mapache, gespeeld door een weergaloze Emilio Fernandez. Vuilbekkend, tiranniserend, moordend, zuipend, en tegelijkertijd totaal vertederd bij de aanblik van een jong Mexicaantje in een veel te groot soldatenpak.

Het hoogtepunt van de film is wat mij betreft het moment voor de finale shoot-out als Bisshop na een jong hoertje te hebben gebruikt zich lijkt te realiseren dat hij niet dieper kan zinken, met name als hij de pasgeboren baby van het hoertje ziet. Een zeer ingetogen spelende Holden is enige momenten in gedachten verzonken en kijkt vervolgens naar Borgine en zijn twee andere kameraden. Er hoeft bijna niets gezegd te worden, blikken zeggen genoeg. Slechts twee voor meerdere betekenissen interpreteerbare woorden worden gesproken: Lets go'. En dan is daar de daarna vele malen geïmiteerde Last Walk''. Een werkelijk schitterend shot van vier mannen op weg naar hun eindbestemming.

Zoals Robert Ryan eerder in de film tegen zijn (helaas buitengewoon slecht acterende) mede-achtervolgers zegt:

We're after men - and I wish to God I was with them.