Logboek

In een Engelse kustdorp Dymchurch leidt de geliefde pater Dr. Blyss in werkelijkheid een smokkeloperatie voor Franse alcohol, terwijl hij de legende van de “Marsh Phantoms” gebruikt om problemen te vermijden. Wanneer de belastingofficier Captain Collier met zijn regiment arriveert om de smokkel te onderzoeken, dreigt Blyss' dubbelleven te ontrafeld te worden.
‘Captain Clegg’ is een degelijke Hammer-film, een period drama met mysterie en subtiele horror-elementen zonder expliciete bovennatuurlijke bedreigingen. Peter Cushing levert andermaal een prima prestatie als de pater-piraat, met Oliver Reed als een krachtige ondersteunende leider die de liefde van een mooie vrouw wil winnen. De film is weliswaar geen echte horror maar biedt een fascinerende periode-mysterie met verrassende spanning. Ik heb mij zeker vermaakt. 3,5/5

Na zijn vervroegde vrijlating uit de gevangenis is crimineel Corey vastbesloten om nooit meer terug te keren naar de onderwereld, maar een toevallige ontmoeting met de van een trein ontsnapte moordenaar Vogel trekt hem opnieuw in het criminele spel. Samen met de alcoholische ex-politieman Jansen plannen ze een minutieus georganiseerde juwelenroof in Parijs, terwijl politiecommissaris Mattei een persisterende klopjacht op Vogel leidt. Na de geslaagde overval loopt het drietal in de problemen omdat de heler zich terugtrekt.
"Le Cercle Rouge" is een stijlvol film-noir die de desolate wereld van criminaliteit onderzoekt met koelte en virtuositeit. Melville's enscenering van de complexe suspense maakt van de stille, bijna dialoogarme juwelenroof een van cinema's grootste momenten. De drie hoofdrolspelers — Alain Delon, Yves Montand en Gian Maria Volonté — leveren elk een van de beste vertolkingen uit hun carrières, terwijl de regisseur zijn verbluffende virtuositeit etaleert in het ensceneren van actie. Melville's boeddhistische motto – de rode cirkel die tragische lotsbestemming aanduidt – bepaalt de thematiek van onvermijdelijke corruptie. Criminelen en de mensen van de politie dragen dezelfde kleding; alle mensen zijn schuldig, zelfs de politie.
Genoten bij de derde herziening en minstens 3,5/5.

De net gescheiden Mary Kee verhuist naar een nieuw appartement om aan haar mishandelende ex-man te ontsnappen, maar krijgt al snel vreemde telefoontjes van een vrouw genaamd Rose die beweert uit 1979 te bellen. Rose bewijst haar tijdsreizen met angstaanjagende gebeurtenissen in het appartement, waaronder plotseling opduikende bakstenen muren en sprekende bewijzen uit het verleden. Wanneer Mary ontdekt dat Rose zichzelf ophing in het appartement decennia eerder en dat haar acties in het verleden direct haar heden beïnvloeden, moet ze een gevaarlijk spelletje spelen om te overleven.
Matthew Parkills "The Caller" is een beklemmende bovennatuurlijke thriller die met weinig middelen veel spanning creëert. Rachelle Lefevre overtuigt als Mary, een kwetsbare maar sterke vrouw gevangen tussen misbruik uit het verleden en een meedogenloze vijand die via een oud rotortelefoon uit 1979 terroriseert. Het concept van tijdsgebonden wraak is vernieuwend: Rose kan Mary's heden beïnvloeden door mensen in het verleden aan te vallen. De film bouwt gestaag op tot een claustrofobisch hoogtepunt, hoewel het verhaal nogal ingewikkeld overkomt. Ik vond hem beter bij de tweede kijkbeurt. 3/5

Twee streng religieuze zussen baten een pension uit en glijden steeds verder af in paranoia, repressie en moord als hun moralistische wereldbeeld wordt bedreigd. Wanneer een ogenschijnlijk onschuldige, vrijgevochten vakantiegast verdwijnt, begint een angstaanjagende ketting van geheimen, verdwijningen en gruwelijke ontdekkingen die het pension veranderen in een valstrik. De film bouwt die spanning zorgvuldig op naar een beklemmende finale, met een zeldzame combinatie van morele verdorvenheid en psychologische obsessie.
“A Candle for the Devil” is een uitstekende Eurohorror: stijlvol, venijnig en opvallend goed in het mengen van sociale satire met suspense. Eugenio Martín regisseert met vaste hand en laat de film voortdurend schuren tussen kille ironie en echte terreur, waardoor het pension voelt als een afgesloten wereld waarin elk gebaar beladen is met schuld, lust en straf. Aurora Bautista en Esperanza Roy geven de zussen een heerlijk verontrustende aanwezigheid, en juist hun contrast — dominantie tegenover onderdrukking — maakt de film zo fascinerend. Voor liefhebbers van Spaanse genreklassiekers en donkere psychologische horror met een vleugje elegante sleaze is dit absoluut een aanrader. 4/5 ook na zevende herziening. Voor mij echt een juweeltje.

stem geplaatst

Paul Conroy, een Amerikaanse vrachtwagenchauffeur in Irak, komt bij na een gijzeling en ontwaakt levend begraven in een houten kist met slechts een mobieltje, een aansteker en een Zwitserse zakmes. Met steeds minder zuurstof en een dalende batterij probeert hij wanhopig de buitenwereld te bereiken om gered te worden voordat de tijd op is.
Rodrigo Cortés’ "Buried" is een meeslepende, beklemmende thriller die zich volledig afspeelt in een kist van ongeveer 85×75×240 cm. Ryan Reynolds levert een knappe solo-prestatie als Paul Conroy, wiens paniek, wanhoop en helderheid afgewisseld worden met momenten van humor en sarcasme. Cortés bouwt spanning op zonder bombastische effecten: het door de spleten vallende zand, het piepende ademhalen en de grillige mobielverbinding creëren authentiek claustrofobisch ongemak. "Buried" bewijst dat beperkte settings geen beperking hoeven zijn voor cinematografische kracht. Niet geschikt voor claustrofoben, maar een aanrader voor liefhebbers van psychologische thrillers. 3/5

“Burnt Offerings” schetst de belevenissen van het New Yorkse gezin Rolfe, dat besluit de grootstad te verlaten om tijdens de zomermaanden een reusachtige, ietwat vervallen villa te huren, die door de eigenaars aan erg gunstige voorwaarden wordt aangeboden. Er is wel een bijzondere conditie, hun stokoude moeder, die haar kamers op de derde verdieping nimmer verlaat, moet driemaal per dag voedsel verschaft worden. Aanvankelijk verloopt alles naar wens, maar dan zijn er vreemde voorvallen, die steeds angstaanjagender worden. Het landhuis lijkt een eigen, sinistere wil te hebben en het gezin raakt langzaam ontwricht.
Dan Curtis maakt van “Burnt Offerings” een elegante, “slow burning” horrorfilm die vooral werkt door sfeer, suggestie en psychologische ontregeling. De film benut het uitgestrekte landhuis als een bijna levend personage, waardoor de dreiging constant voelbaar blijft zonder veel expliciete gore. Karen Black draagt de film met een steeds verontrustender spel, terwijl Oliver Reed en Bette Davis extra gewicht geven aan het drama. Niet alles is even strak uitgewerkt, maar de onheilspellende toon en het gevoel van langzaam verlies maken dit tot een goede eigenzinnige klassieker, die blijkbaar Stephen King inspireerde bij het schrijven van “The Shining”. 3,25/5

John Landis’ "Burke & Hare" is een teleurstellende zwarte komedie die het potentieel van zijn macabere ware geschiedenis niet benut. Simon Pegg en Andy Serkis spelen de beruchte seriemoordenaars als knorrige buddy’s, maar de humor valt flauw – van emmers drek tot verouderde grappen die aanvoelen alsof ze uit 1977 komen. Landis, ooit meester van het morbide (American Werewolf in London), is duidelijk over zijn hoogtepunt heen. De toon is volledig verkeerd: je kunt er weinig mee lachen, er zijn te veel geforceerde grapjes. Isla Fisher en Tom Wilkinson spelen hun rollen met overtuiging, maar kunnen het script niet redden. 1,5/5

"La Notte dei Diavoli" van Giorgio Ferroni is een sfeervolle en ondergewaardeerde parel binnen de Italiaanse horrorcinema. Met een beklemmende, bijna dromerige atmosfeer weet Ferroni spanning op te bouwen zonder afhankelijk te zijn van expliciete effecten. Het verhaal, losjes geïnspireerd op Tolstoj, ontvouwt zich als een koortsachtige nachtmerrie waarin realiteit en waanzin voortdurend in elkaar overlopen. De fotografie is prachtig grauw en herfstig, wat de existentiële dreiging versterkt. Vooral Gianni Garko levert een overtuigende vertolking als een man die langzaam grip verliest op de werkelijkheid. De film combineert gotische elementen met psychologische horror en blijft daardoor intrigerend tot het einde. De subtiele aanpak en het onheilspellende tempo maken dit een ideale ontdekking voor liefhebbers van atmosferische, klassieke horror. "La Notte dei Diavoli" verdient zonder twijfel een herwaardering binnen het genre. Ook de muziek draagt bij aan de onrust, terwijl de thematiek rond angst en schuld verrassend tijdloos en beklijvend blijft. 4/5

De film speelt zich af in 18e-eeuws Oostenrijk, waar de lokale heksenjager Albino gruwelijke sadistisch is. De kerk stuurt Lord Cumberland, een toonaangevende heksenexpert, samen met zijn protégé Christian om het onderzoek te controleren. Christian raakt echter verliefd op de dorpse barvrouw Vanessa en begint de wreedheden te veroordelen. Wat volgt is een eindeloos aandoend proces van wantrouwen, machtsspelletjes en gemartelde onschuldigen. De film klimt naar een gruwelijke climax waarin de waarheid over wat echt "duivel" is aan het licht komt.
"Mark of the Devil" is een meeslepend en onthutsend meesterwerk dat de gruwelen van de heksenvervolgingen expliciet toont. Michael Armstrong creëert een donkere, atmosferische wereld waarin elke scène vol zit met spanning en morele complexiteit. De film confronteert de kijker met de vraag wie écht de duivel is: de beschuldigden of de beschuldigers. De acteurs, vooral Herbert Lom als de sadistische inquisiteur en Udo Kier die steeds meer aan zijn meester gaat twijfelen, leveren schitterende prestaties die de historische gruwel geloofwaardig maken. De film is niet alleen een somber horrordrama, maar een krachtige maatschappijkritiek op dogmatisme en machtsmisbruik. De ruwe, onversierde beelden van foltering zijn moeilijk om aan te kijken, maar juist daardoor zo krachtig en belangrijk. Deze film blijft hangen en dwingt tot nadenken over menselijke wreedheid en vervolging — een must-see voor liefhebbers van historische horror. 4,5/5

De jonge Franse onderwijzeres Marianne komt onderweg naar haar nieuwe job in Transsylvanië vast te zitten in een dorp en overnacht uiteindelijk in het kasteel van de mysterieuze Barones Meinster. Ze bevrijdt de geketende zoon van de barones, Baron Meinster, niet wetende dat hij een vampier is die nu zijn terreur over het dorp loslaat. Dokter Van Helsing duikt op om het kwaad te stoppen.
Terence Fishers "Brides of Dracula" is een prima Hammer-horror zonder Dracula, met Peter Cushings iconische Van Helsing als centrale figuur. De prent heeft een duistere, gotische sfeer vol spannende momenten, is qua (latente) erotiek verrassend open voor zijn tijd, en een memorabele slotscène in een windmolen. Alhoewel de opening wat langzaam opstart, komt het verhaal goed op gang wanneer de ware aard van Baron Meinster duidelijk wordt.
Peter Cushing draagt de film met zijn ernstige, bevelende aanwezigheid, terwijl David Peel een overtuigende, sadistische schurk speelt. De film voelt als een tijdloos, onheilspellend sprookje voor volwassenen met prachtige visuele beeldspraak. Hoewel de titel misleidend is – er zijn geen bruiden van Dracula zelf en Dracula verschijnt niet – is dit een intelligent vervolg op "Horror of Dracula". Een heerlijk kitscherige, smakelijke horrorfilm die zijn waarde bewijst als losstaand verhaal. 3,5/5.

In het Engeland van 1685, onder het tirannieke bewind van koning Jacobus II, gebruikt de sadistische rechter George Jeffreys schijnprocessen voor heksenvervolging om politieke tegenstanders uit de weg te ruimen en zijn eigen seksuele grillen te bevredigen. Nadat zijn zus op de brandstapel is gedood wegens een valse heksenbeschuldiging, zwerft de jonge edelman Harry Selton wraak te nemen voor het onrecht. Jeffreys valt echter zijn geliefde Marie aan, wat een strijd ontketent tussen de bloedige rechter en de rebellerende adel.
"Il Trono di Fuogo" (aka The Bloody Judge) is een degelijk stukje exploitatie-horror van Jesús Franco, dat losjes gebaseerd is op de historische rechter Jeffreys. Christopher Lee levert een overtuigende, afstotelijke prestatie als de meedogenloze rechter. De fotografie en decors zijn prima, en er zijn zelfs enkele goede actie-scènes. Ondanks enkele gebreken is Lee's performance reden genoeg om deze cultklassieker te zien over een rechter die onschuldigen vermoordt in naam van God en land. De film is echter minder schokkend dan "Mark of the Devil' van Michael Armstrong of "Witchfinder General" van Michael Reeves. 3,5/5
De iets langere versie van 88 films (BR) duurt 112 minuten en is beter van printkwaliteit dan de Benelux DVD maar de toegevoegde scène is wel compleet nutteloos. Jammer.

Stefano, een jonge professor, keert terug naar het Venetiaanse eiland waar zijn broer Don Paolo priester is, net op het moment dat een vrouw wordt gewurgd op een manier die doet denken aan een oude onopgeloste moord. Terwijl Don Paolo bedreigende brieven ontvangt en er meer slachtoffers vallen, proberen de broers samen te achterhalen wie achter de reeks moorden zit en waarom het verleden opnieuw wordt opgerakeld. Het onderzoek voert Stefano naar vergeten schuld, religieuze hypocrisie en een jeugdtrauma dat de sleutel blijkt tot de waarheid.
"Solamente Nero" is een degelijke, sfeervolle giallo die sterk leunt op mist, religieuze beklemming en een sombere Venetiaanse setting. De film heeft een aantrekkelijke opzet met een oude misdaad, anonieme dreigbrieven en een reeks bizarre moorden, met een verrassende ontknoping. Antonio Bido bouwt spanning eerder langzaam en methodisch op dan explosief, wat de film een tragische, sombere toon geeft. De sterke punten zitten in de sfeer, de morbide details en het thema van verborgen zonden. Voor liefhebbers van klassieke giallo is dit een intrigerende en stijlvaste titel. Ikzelf heb me prima vermaakt. 3,5/5

In Bergamo wordt een Franse studente vermoord aangetroffen in een park, waarna een televisiejournalist al snel wordt gearresteerd op basis van ogenschijnlijk onweerlegbaar bewijs. Terwijl hij vastzit, volgen er nog twee soortgelijke moorden, waardoor aan zijn schuld wordt getwijfeld en de zaak opnieuw wordt geopend. De ontknoping schuift het verhaal richting een duistere afrekening, waarin schuld, wraak en gerechtigheid pijnlijk door elkaar lopen.
Duccio Tessari’s giallo heeft een sterke premisse en een mooie, kille sfeer, maar de film valt niet altijd even strak in elkaar. Het procesgedeelte geeft de film gewicht, al sleept het soms wat aan en mist het de nerven van de allerbeste titels uit het genre. Het plot blijft wel boeiend door de opeenstapeling van aanwijzingen, misleiding en morele dubbelzinnigheid. Visueel is de film verzorgd en de cast doet het degelijk, maar echt meeslepend wordt hij niet constant. Toch blijft dit een matige tot bijna goede thriller: interessant, stijlvol en slim genoeg om te blijven hangen. 2,75/5

Thomas “Babe” Levy, een onschuldige geschiedenisstudent en hardloper in New York, ziet hoe zijn broer Doc, lid van een geheime overheidsorganisatie, wordt vermoord. Babe wordt in het mysterie meegesleurd en ontdekt dat dokter Christian Szell – een voormalige SS-tandarts en nazi-oorlogsmisdadiger bijgenaamd de “Witte Engel” – achter de moorden zit. Szell, die na de Tweede Wereldoorlog diamanten gestolen van Joodse gevangenen in Auschwitz probeert te verkopen, ontvoert en martelt Babe met tandartsinstrumenten. Kan Babe alsnog ontkomen?
"Marathon Man" van John Schlesinger is zonder twijfel één van de beste thrillers aller tijden. Deze paranoiathriller uit 1976 combineert een nerveuze, realistische stijl met een chaotische sfeer die de morele verval van de jaren 70 perfect weergeeft. Dustin Hoffman levert als angstige, humanistische student Babe een iconische prestatie, terwijl Laurence Olivier als de sadistische ex-nazi Szell memorabel is – een rol die hem een Golden Globe opleverde. De beruchte tandartsmartelscène met de vraag “Is it safe?” is onvergetelijk en toont hoe grenzend aan horror deze thriller kan zijn. Schlesingers regie, Goldmans scherpe script en de geopolitieke diepgang met de schaduwen van het Holocaust maken deze prent tot een tijdloos meesterwerk dat de angst van post-Watergate Amerika vangt. Voeg daarbij nog de prima muziek van Michael Small. Elke scène, elke spanning, elke acteursprestatie draagt bij aan een perfecte thriller – een mustwatch voor elke filmfan. 5/5 en meerdere keren herbekeken, nu via de Kino Lorber UHD 4K.

Een aristocratische vrouw raakt geobsedeerd door jeugd en schoonheid, en volgt daarvoor een gruwelijk pad dat teruggrijpt op de legende van Erzsébet Báthory.
De film speelt met gotische sfeer, bijgeloof en bloederige excessen, maar blijft vooral hangen als een duistere variatie op de vampiermythe. Ik vind hem maar matig, ondanks de verzorgde decors. De sfeer en het historische uitgangspunt zijn sterk, maar het tempo zakt geregeld in en de film mist net genoeg spanning en narratieve scherpte om echt te blijven beklijven. "The Living Dead at Manchester Morgue" van dezelfde regisseur is veel beter en wel een aanrader.
Eindoordeel: met moeite 2,5/5

"Urchin" probeert een rauw en sociaal-realistisch portret te schetsen van een ontspoord leven aan de rand van de maatschappij, maar struikelt vooral over zijn eigen hoofdpersonage. De protagonist is dermate antipathiek en zelfdestructief dat elke vorm van empathie al snel verdwijnt. Hoewel de film duidelijk wil tonen hoe moeilijk het is om uit een vicieuze cirkel te ontsnappen, voelt het alsof hij kansen genoeg krijgt om zijn leven recht te trekken — kansen die hij consequent naast zich neerlegt.
Visueel en thematisch zit "Urchin" nochtans degelijk in elkaar, met een sobere stijl die goed past bij het onderwerp. Maar zonder een minimale emotionele connectie met het hoofdpersonage blijft de impact beperkt. Wat bedoeld is als tragisch en confronterend, komt eerder frustrerend en afstandelijk over. 2/5

Evan Marshall reist met zijn broer Victor naar een afgelegen boerderij in West Virginia, nadat deze laatste onverwacht terugkeert na jarenlange verdwijning. Victor wil wraak nemen op een familie die hem gevangen hield, maar op het erf blijkt een nog grotere dreiging schuil te gaan: de nazi-occultist Richard Wirth, ooit naar Amerika gehaald voor duister onderzoek. De broers raken verstrikt in een dodelijke strijd tegen een onsterfelijk monster dat gevoed wordt door bloed en oude rituelen. Wat begint als een wraakverhaal, ontspoort in een macabere confrontatie met occult fascisme, familievloeken en overlevingsdrift.
“Blood Creek” heeft sterke momenten, vooral wanneer Joel Schumacher de film laat balanceren tussen pulpy horror en nazistische nachtmerriebeelden. Toch voelt het geheel onevenwichtig aan: het middenstuk is traag, de toon schommelt tussen serieus en sensationeel, en de ideeën krijgen niet altijd genoeg ruimte om echt te ademen. Dominic Purcell en Henry Cavill doen hun werk degelijk, maar het scenario stapelt geheimen en excessen soms te gretig op. Daardoor is de film boeiend, maar ook grillig en ongelijk verdeeld. 2,5/5

"The Blood Beast Terror" is een Britse horrorfilm uit 1968 waarin een reeks mysterieuze moorden een inspecteur op het spoor zet van een wetenschapper en diens geheimzinnige dochter, die samen een angstaanjagend nachtelijk wezen verbergen.
Onder regie van Vernon Sewell combineert de film gotische sfeer, plattelandspaniek en een vleugje groteske sciencefiction. De prent blijft echter maar matig omdat het monster te weinig overtuigt en zelden echt dreiging uitstraalt. Peter Cushing geeft zoals altijd gewicht en autoriteit aan zijn rol, terwijl ook de rest van de cast het materiaal serieus neemt, maar dat kan het goedkope karakter van de productie niet helemaal maskeren. Daardoor kijkt de film toch nog redelijk vlot weg, zonder ooit echt te beklijven. 2,5/5 en dan ben ik nog mild.

In Hamburg onderzoekt narcotica-inspecteur Franz Bulow criminele bendes die betrokken zijn bij drugshandel, maar zijn onderzoek wordt gehinderd door zijn paranoïde angst dat zijn jonge vrouw Lisa hem bedriegt. Lisa heeft een dubieus verleden met drugsklachten en haar gedrag voedt Bulows jaloezie, waardoor hij zich meer concentreert op haar vermeende affaire dan op de moordenaar die zijn informant heeft neergestoken. UIt jaloezie neemt Bulow een duister besluit: hij belooft een gevaarlijke moordenaar vrijheid als hij Lisa vermoordt, wat een kettingreactie van ongeluk en tragedie in gang zet.
Massimo Dallamano’s "La Morte Non Ha Sesso" , ook bekend als "A Black Veil for Lisa", is een onderhoudende vroege giallo die zich onderscheidt door zijn psychologische diepgang boven puur visueel spektakel. De film volgt inspecteur Franz Bulow, wiens professionele recherchewerk volledig wordt overschaduwd door zijn tweestrijd rond jaloezie en wantrouwen tegenover zijn vrouw Lisa. Dallamano bouwt spanning op door de parallel tussen de moordjacht en het huwelijksdrama te verweven, waarbij elke mislukte leidraad naar de moordenaar de emotionele spanning tussen de echtgenoten verhoogt.
De film begint met charmante, jazzy vibes en een zekere voyeuristische lichte toon, maar duikt daarna steeds dieper in donkerder psychologische territorium. De acteurs leveren overtuigende prestaties. De muziek versterkt de beklemmende sfeer. Hoewel de film soms traag aanvoelt voor moderne kijkers, is het een belangrijk werk in de evolutie van het giallo-genre, met een focus op karakteronderzoek dat veel later gialli ontbreken. 3/5

"I Tre Volti della Paura" is een Italiaanse horroranthologie van Mario Bava met drie los van elkaar staande verhalen. In Il telefono wordt een vrouw geterroriseerd door dreigende nachtelijke telefoontjes van een moordenaar. In I Wurdalak voltrekt een vampierachtig wezen de vloek van een familie in het 19e-eeuws Rusland. In La Goccia d’Acqua wordt een verpleegster achtervolgd door het lijk van een medium waarvan ze een ring heeft gestolen.
"I Tre Volti della Paura", internationaal bekend als Black Sabbath, is een meesterwerk van gotische sfeer en psychologische spanning. De drie episodes variëren van claustrofobisch thriller (Il Telefono) tot atmosferisch vampierverhaal (I Wurdalak) met Boris Karloff en een grotesk spookverhaal (La Goccia d’Acqua). Bava’s visuele virtuositeit–met sterke contrasten, dramatische belichting en innovatieve camerawerk–maakt elke scène tot een schilderij van angst. Het ironische, meta-cinematische einde met Karloff onthult slim de filmische illusie. Een tijdloos, stijlvol horrorwerk dat Bava’s talent perfect samenvat.

Een groep studentes in een tehuis wordt tijdens de kerstperiode belaagd door een anonieme, steeds dreigender telefoonstalker en een reeks gruwelijke moorden. Terwijl de politie machteloos lijkt, groeit de spanning doordat de dader dichtbij huis blijft en het mysterie nooit helemaal wordt opgelost.
"Black Christmas" combineert psychologische dreiging en slashergeweld tot een beklemmende prent. De film blijft overtuigend omdat hij zijn horror niet bouwt op spektakel, maar op sfeer, suggestie en onrust. De telefoonoproepen zijn ijzingwekkend, juist doordat ze zo intiem en onvoorspelbaar klinken, terwijl de camera de personages benadert als echte mensen in plaats van genre-slachtoffers. Daardoor voelt elke scène kwetsbaar en ongemakkelijk, met een spanning die lang nazindert. "Black Christmas" is niet alleen invloedrijk voor het slashergenre, maar ook verrassend modern in zijn kille, nihilistische toon. In die zin is dit een effectieve kerst-horror. 3/5

In een mistig Engels dorpje onderzoekt Jill Travers, een fotografe, een reeks mysterieuze sterfgevallen waarbij telkens een zwarte kat in de buurt van het slachtoffer opduikt. Haar speurtocht brengt haar bij de excentrieke paranormaal begaafde Miles die via zijn gave een angstaanjagende band heeft met zijn kat. Gaandeweg wordt duidelijk dat de dieren niet zomaar toekijken, maar een centrale rol spelen in een duister spel van wraak en controle.
"Il Gatto Nero" is in het eerste deel vrij matig: de opbouw sleept wat aan, de plot voelt mager aan en Fulci lijkt minder geïnteresseerd in vaart dan in sfeer. Daardoor mist de film aanvankelijk de dreiging en energie die je van hem zou verwachten. In het tweede deel wordt hij duidelijk beter, zodra de macabere ideeën, de gotische atmosfeer en de onnatuurlijke band tussen Miles en de kat meer op de voorgrond komen. Dan groeit de spanning en krijgt de film eindelijk een eigen, vervreemdende kracht. Het blijft geen top-Fulci, maar wel een merkwaardige horror met enkele goede momenten. De muziek van Pino Donaggio is niet onaardig.
2,5/5 blijft na derde herziening.

Een Amerikaanse schrijver is in Rome getuige van een brute moordpoging in een kunstgalerie. Omdat hij iets belangrijks heeft gezien maar het niet helemaal kan plaatsen, raakt hij verstrikt in een dodelijk kat-en-muisspel met een mysterieuze moordenaar.
De film is een sterke en stijlvolle start van Dario Argento’s carrière. Hij combineert strak opgebouwde suspense met opvallende beelden, een ijzige sfeer en elegante moordscènes. Wat vooral blijft hangen, is hoe de regisseur van een ogenschijnlijk eenvoudige thriller iets zenuwslopends en visueel gedenkwaardigs maakt. Het plot is soms bewust ingewikkeld, maar juist dat maakt de film intrigerend. Acteerwerk is wel wisselvallig - of lag het aan de Engelse dubbing? Toch blijft het een klassieker binnen de giallo, met invloed die nog altijd voelbaar is.
3,5/5 na visie van de Engelse dubbing. Misschien is de Italiaanse versie beter.

Ben volgt een eenzame jongen, Danny, die vriendschap sluit met Ben, een intelligente rat die leider is van een moordzuchtige rattenkolonie; hun band beschermt hem tegen pestkoppen maar leidt tot dodelijke gevolgen voor de stad. De film is een directe vervolg op "Willard" en laat zien hoe de ratten opnieuw chaos zaaien terwijl de emotionele relatie tussen jongen en dier centraal staat.
Ben heeft een aantrekkelijk uitgangspunt: de combinatie van kinderlijke eenzaamheid en onbehagen rond gedomesticeerde beesten geeft de film een onmiskenbaar ijzingwekkende kern. Regisseur Phil Karlson probeert spanning en sentiment te mengen, maar het resultaat schommelt tussen effectief griezelig en onbedoeld kitscherig; sommige scènes werken goed, andere voelen melodramatisch aan. Acteerwerk van de jonge hoofdrol is onderhoudend, en de practical effects voor de ratten zijn voor hun tijd verdienstelijk, maar de pacing en het script missen finesse. Als geheel is Ben onderhoudend voor fans van klassieke horror-sequels, maar te ongelijk om meer te rechtvaardigen dan een oordeel tussen middelmatig en goed. De titelsong van Michael Jackson is natuurlijk nostalgie.
2,5/5 na een tweede visie.

De Amerikaanse student Peter Kleist reist naar Oostenrijk om zijn familiegeschiedenis te onderzoeken en belandt in het kasteel van zijn voorvader, de beruchte Baron Otto von Kleist, alias Baron Blood. Samen met Eva leest hij een oude incantatie voor die de vloek activeert en de sadistische baron uit de dood doet opstaan. Wat volgt is een grimmige jacht vol moord, paranoia en de poging om een vernietigende vloek ongedaan te maken.
"Gli Orrori del Castello di Norimberga" ook bekend als "Baron Blood" is een typisch Mario Bava-sprookje voor volwassenen: gothic, kleurrijk en doordrenkt van verval, maar ook soms een beetje onevenwichtig in logica. De film leeft vooral door Bava’s sfeervolle regie, het gotische decor en Joseph Cotten als sinistere aristocraat die de hele film een extra lugubere gravitas geeft. Het verhaal is eenvoudig, maar de combinatie van folklore, vervloeking en uitbundige beelden maakt het bijzonder effectief. Minder strak dan Bava’s beste werk, maar wel heerlijk macaber en stijlvol.
3,5/5 blijft na vierde herziening.

Florence Cathcart, een sceptische onderzoeker van bovennatuurlijke verschijnselen, wordt naar een afgelegen kostschool geroepen waar een leerling is gestorven na een vermeende spookverschijning. Terwijl ze de zaak probeert te ontmaskeren als bedrog, ontdekt ze dat het huis en haar eigen verleden dieper en duisterder verbonden zijn dan ze dacht.
"The Awakening" is een ingetogen, sfeervolle gotische thriller die sterker inzet op spanning en psychologische dreiging dan op schrikmomenten. Nick Murphy’s regiedebuut ademt een klassieke Britse ghost-story-sfeer, met een zorgvuldige beeldtaal en een traag opgebouwde, beklemmende spanning. Rebecca Hall draagt de film overtuigend als rationele vrouw die langzaam wordt meegesleurd in een web van rouw, herinnering en mogelijk echt bovennatuurlijke krachten. De film blinkt uit in atmosfeer en thematische diepgang, maar blijft soms iets te keurig en uitleggerig om volledig te verrassen. Toch werkt hij goed voor wie houdt van elegante horror met emotionele onderlaag en een melancholische, naoorlogse setting. 3/5 bij tweede visie.

John koopt een antieke pop voor zijn zwangere vrouw Mia, waarna hun huis langzaam verandert in een bron van angst en onverklaarbare gebeurtenissen. Na een gewelddadige inbraak door leden van een satanische sekte lijkt de pop een duistere entiteit aan te trekken die het gezin blijft achtervolgen.
"Annabelle" is een functionele maar weinig opvallende horrorfilm die vooral leunt op sfeer en schrikeffecten. John R. Leonetti houdt het tempo strak en bouwt enkele effectieve momenten van spanning op, maar het script blijft voorspelbaar en de personages zijn eerder schaakstukken dan mensen. Verwacht ook geen SE met de pop. De film heeft een nette visuele afwerking en hier en daar een geslaagde angstscène, maar mist de echte inventiviteit en emotionele gelaagdheid die het genre sterker maken. Als afgeleide spin-off doet hij zijn werk net voldoende, al blijft er weinig nazinderen. 2,5/5

Twee jonge Britse verpleegsters, Jane en Cathy, maken op de fiets een tocht door het Franse platteland. Na een ruzie raakt Cathy vermist, en Jane begint in haar eentje naar haar vriendin te zoeken. Gaandeweg ontdekt ze dat de ogenschijnlijk stille omgeving vol dreiging, geheimen en wantrouwen zit.

Robert Fuest maakt van “And Soon the Darkness” een strak opgebouwde, ijzersterke thriller die vooral leeft van sfeer en spanning. De film benut het open Franse landschap op briljante wijze: wat eerst zonnig en rustgevend lijkt, wordt langzaam beklemmend en onheilspellend. Pamela Franklin draagt de film overtuigend met haar kwetsbare maar vastberaden spel, terwijl de mysterieuze bijfiguren voortdurend voor onzekerheid zorgen. De regie houdt de spanning beheerst en slim, zonder goedkope schrikmomenten. Daardoor voelt de dreiging des te sterker en blijft de film lang nazinderen. Een stijlvolle, intelligente en bijzonder effectieve thriller.
Dit juweeltje heb ik al meerdere keren herbekeken 4,5/5. Ben benieuwd naar de UHD 4K versie.

Twee jonge Amerikaanse dames trekken met de fiets door Argentinië tijdens een ogenschijnlijk zorgeloze reis, maar een ruzie zet alles op scherp. Wanneer Ellie plots verdwijnt, begint Stephanie aan een wanhopige zoektocht in een dorp waar niemand helpt en iedereen iets lijkt te verbergen. Met de mysterieuze Michael als enige bondgenoot verandert haar zoektocht al snel in een gevaarlijk spel van wantrouwen en dreiging.
Marcos Efron levert met “And Soon the Darkness” een degelijke remake af van de film van Robert Fuest uit 1970. Zijn versie blinkt vooral uit in sfeer, spanning en strakke opbouw. De film gebruikt het prachtige Argentijnse decor niet alleen als achtergrond, maar ook als bron van onrust, waardoor de dreiging voortdurend voelbaar blijft. Amber Heard draagt het verhaal overtuigend als een kwetsbare maar vastberaden hoofdpersoon, terwijl Karl Urban extra mysterie toevoegt. Hoewel de film geen radicale vernieuwing zoekt, werkt hij juist daardoor zo goed: het is een stijlvolle, beheerste thriller die de klassieke formule respecteert en verfijnt. Voor liefhebbers van suspense is dit een goede remake die zijn spanning knap vasthoudt.
3,5/5. Mijn stem was verdwenen, ik had hem vroeger gezien. Dus nu ook hier vermeld.

Sydney Wells, een van jongs af aan blinde violiste, krijgt na een hoornvliestransplantatie haar zicht terug, maar de wereld die ze opnieuw leert kennen blijkt lang niet zo betrouwbaar als ze had gehoopt. Terwijl haar zicht zich herstelt, ziet ze vreemde schimmen en onheilspellende gebeurtenissen die niemand anders opmerkt. Samen met haar arts gaat ze op zoek naar de oorsprong van deze visioenen, die haar steeds dieper in een angstaanjagend mysterie trekken.
“The Eye” is een strak opgebouwde, sfeervolle horror-thriller die inzet op langzaam groeiende paranoia. Moreau en Palud creëren effectief een beklemmende ervaring rond Sydneys kwetsbaarheid, zeker in de eerste helft wanneer haar nieuwe waarneming tegelijk bevrijdend en ontwrichtend werkt. Er zijn ook heel wat jump scares. De film profiteert van sterke productie-elementen en een helder concept, maar leunt als remake wel stevig op bekend materiaal en verrast daardoor minder dan het origineel. Jessica Alba draagt de film overtuigend genoeg, al blijft haar personage soms meer drager van het plot dan echte emotionele motor. Wie houdt van atmosferische, bovenal toegankelijke griezelcinema, vindt hier een degelijk maar niet bijzonder vernieuwend voorbeeld van het genre. Goed, de film beviel mij iets beter bij de tweede visie. Minstens 3/5.

Een misdaadschrijver, die geobsedeerd is door sensationele moorden, onderzoekt een reeks gruwelijke daden in Londen, gepleegd met buitensporige werktuigen afkomstig van zijn Black Museum. Achter zijn publieke bravoure schuilt een duister plan waarin hij zijn jonge assistent manipuleert om de moorden uit te voeren, terwijl hij zelf de zaak van dichtbij volgt. Naarmate de slachtoffers zich opstapelen, trekt zijn eigen morele verval de aandacht van de politie, en escaleert de wrede intrige tot een fatale ontknoping.
Arthur Crabtree’s film is een groteske, vroege voorloper van de slasher met een geniepige sensatiezucht en een opvallende fascinatie voor inventieve moordgereedschappen. Michael Gough geeft Edmond Bancroft een heerlijk giftige présence: charmant, spottend en net overtuigend genoeg om zijn sadistische waanzin geloofwaardig te maken. Tegelijk blijft de film soms wat stroef in opbouw en karakteruitwerking, waardoor de spanning niet altijd even strak wordt aangespannen. Toch maken de lugubere vondsten, de campy overdaad en de historische charme dit tot een opvallend entertainende Britse horror uit 1959.
3,5/5

Deze Britse horrorfilm van John Gilling is gebaseerd op de Burke-and-Hare-moorden in Edinburgh in 1828. Dr. Robert Knox koopt lichamen voor anatomisch onderzoek, terwijl Burke en Hare steeds verder gaan in hun moorddadige handel.
"The Flesh and the Fiends" is een sobere, gotische horror die vooral uitblinkt door sfeer, zwart-witfotografie en sterke vertolkingen van Peter Cushing, Donald Pleasence en George Rose. Gilling bouwt de spanning geduldig op en maakt van het macabere onderwerp iets zowel grimmigs als fascinerends. De film is minder schokkend dan veel latere horror, maar juist daardoor des te overtuigender. Het resultaat is een compacte, intelligente en nog altijd effectieve klassieker. 3,5/5
De Kino Lorber bluray heeft een transfer die voor het grootste deel mooi is, maar een paar teruggeplaatste scenes heeft van mindere kwaliteit.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Wanneer Julia hoort dat haar tweelingzus Sara zelfmoord zou hebben gepleegd, gelooft ze dat er meer aan de hand is en begint ze zelf de laatste dagen van haar zus uit te pluizen. Tegelijkertijd worstelt Julia met dezelfde degeneratieve oogziekte, waardoor haar zicht snel achteruitgaat en haar onderzoek steeds gevaarlijker wordt. Terwijl ze dichter bij de waarheid komt, merkt ze dat er een onzichtbare dreiging op haar jaagt en dat de duisternis om haar heen letterlijk én figuurlijk toeneemt
“Los Ojos de Julia“ is een knappe, sfeervolle thriller die spanning opbouwt met precieze regie, sterke beeldtaal en een beklemmend gevoel van kwetsbaarheid. Belén Rueda draagt de film overtuigend en geeft Julia precies de combinatie van vastberadenheid en angst die het verhaal nodig heeft. De setting werkt bijzonder goed, omdat de vertrouwde ruimtes langzaam veranderen in een benauwende val die de spanning slim versterkt. Ook al wordt het verhaal soms wat donker en intens, dat maakt de film juist effectief en meeslepend voor liefhebbers van psychologische horror.
Een zeer aangename verrassing ook bij de tweede kijkbeurt. 4 -> 4,5/5

In 1895 ontdekt een groep Engelse archeologen in Egypte de tombe van prinses‑priesteres Ananka en brengt per ongeluk de gemummificeerde hogepriester Kharis tot leven met een oude boekrol. Terwijl de jaren verstrijken, jaagt de onverwoestbare mummie de ontdekkers één voor één op in Engeland, geleid door de fanatieke Mehemet Bey. De strijd bereikt zijn hoogtepunt wanneer Kharis geobsedeerd raakt door Isobel, de vrouw van een van de archeologen, omdat ze sterk lijkt op zijn verloren geliefde Ananka.
"The Mummy " is een goede kleurrijke Hammer‑horror met een eenvoudig maar doeltreffend revenge‑verhaal. Christopher Lee is sterk onderkoeld maar onheilspellend als Kharis, terwijl Peter Cushing de rationele egyptoloog speelt die het geheim ontdekt achter de “mysterieuze” doodslagen. De film speelt meer op sfeer dan op shock, met statige interieurs, goed uitgewerkte make‑up en een soepel tempo in het tweede deel. Het is wel traag in het eerste deel. Al voelt het verhaal op de grens van melodramatisch, toch houdt Fisher de spanning redelijk strak en de atmosfeer tastbaar. Het is geen innovatieve of voortdurend spannende klassieker, maar wel een verzorgde, sfeervolle mummiefilm die liefhebbers van de klassieke horror‑traditie zal bevallen.

In 1945 pleegt een afgewezen soldaat na een afscheidsbrief een moord op zijn ex-vriendin en haar nieuwe geliefde tijdens het bal. Vijfendertig jaar later, wanneer het dorp opnieuw een graduation dance organiseert, duikt er een gemaskerde moordenaar op in militair uniform. Terwijl de paniek toeneemt, blijkt het verleden hardnekkiger en gevaarlijker dan iedereen had gedacht.
“The Prowler” ook bekend als “Rosemary’s Killer” is een compacte, grimmige slasher waarin Joseph Zito strak tempo en effectieve suspense combineert met een simpel maar trefzeker wraakgegeven. De film leunt op de sterke atmosfeer van een klein Amerikaans stadje, de onheilspellende opbouw naar het dansfeest en Tom Savini’s opvallend bloederige special effects. Het scenario is niet bijzonder origineel en sommige personages blijven dun uitgewerkt, maar dat nadeel weegt minder zwaar door de consequentie waarmee Zito de spanning opvoert. Vooral in de kills en de dreiging schuilt de kracht van de film, die daardoor boven veel soortgenoten uitsteekt. Het einde doet je nog even schrikken maar is toch ongeloofwaardig na hetgeen voordien gebeurd is.

Philip Winthrop reist naar het vervallen landhuis Usher om zijn verloofde Madeline mee te nemen en weg te halen uit de verstikkende invloed van haar broer Roderick. Roderick gelooft dat hun familie vervloekt is en dat Madelines huwelijk het laatste restje van die lijn zal breken. Terwijl het huis letterlijk en figuurlijk desintegreert, escaleert de strijd tussen rede, obsessie en fatalisme.
Roger Cormans "House of Usher" is een stijlvolle Poe-verfilming uit de jaren zestig. De film steunt sterk op de broeierige sfeer, het kleurgebruik en Vincent Prices beheerste, ambiguïteit oproepende spel als Roderick Usher. Wat de film zo goed doet, is niet de schrik, maar het langzaam opbouwen van onrust: elke kamer, elk geluid en elke blik lijkt besmet. Soms is het wat melodramatisch of theatraal, maar precies daardoor krijgt het een bijna droomachtige intensiteit. Corman maakt van verval een visueel onderwerp, en dat werkt verrassend goed. Vier sterren voor deze verfilming maar vijf voor het originele verhaal van Edgar Allan Poe.

"The Awful Dr. Orloff" is een vroege, verrassend klassieke gotische horrorfilm van Jess Franco met een beklemmende sfeer. Howard Vernon maakt van Orloff een ijzingwekkende schurk, terwijl de zwart-witfotografie en nachtelijke cabaretscènes de film veel stijl geven.
Het verhaal is eenvoudig, maar de film blijft boeien door zijn duistere toon en morbide charme. Vooral de combinatie van krankzinnige obsessie, sombere kastelen en pulpachtige misdaad maakt dit een culttitel die meer sfeer dan finesse biedt. Ondanks de duidelijke gelijkenis met "Les Yeux sans Visage" van Franju heeft Franco’s versie genoeg eigen sinistere energie om overeind te blijven. Nogmaals bekeken en de 4/5 blijft voor mij nog steeds het eindoordeel.

In de Tweede Wereldoorlog krijgt het negenjarige Liesel Meminger een nieuw leven bij pleegouders in het Duitse Molching, waar ze geleidelijk leert lezen en schrijven. Terwijl de oorlog om haar heen steeds wredere vormen aanneemt, steelt (leent) ze boeken om de macht van woorden te ontdekken en deels om de verschrikkingen te overleven. In de kelder van haar huis verleent haar familie een schuilplaats aan de joodse Max Vandenburg, met wie Liesel een intieme, literaire vriendschap ontwikkelt.
“The Book Thief“ is een ontroerende en prachtig gemaakte film die de kracht van woorden op een indrukwekkende manier tot leven brengt. Brian Percival regisseert met veel gevoel voor sfeer, waardoor het kleine, alledaagse leven in oorlogstijd even belangrijk wordt als de grote historische tragedie. Sophie Nélisse draagt de film met een ontwapenende vanzelfsprekendheid, terwijl Geoffrey Rush en Emily Watson warmte en spanning perfect in balans brengen. De film is visueel verfijnd, emotioneel rijk en altijd respectvol in zijn benadering van het onderwerp. Wat vooral blijft hangen, is hoe teder de film hoop, verlies en menselijkheid met elkaar verweeft. Het resultaat is een ontroerend drama dat lang nazindert. 4/5

Een aangrijpende studie in onvoorwaardelijke liefde en aftakeling. Gepensioneerde pianodocenten Anne en Georges leiden een verfijnd leven in Parijs, tot Annes beroerte hun wereld inkapselt in hun appartement. Haneke filmt sober en genadeloos: dagelijkse verzorging, stiltes vol onmacht, en morele dilemma's over waardig sterven. Emmanuelle Riva en Jean-Louis Trintignant zorgen voor intieme, rauwe vertolkingen – hij als toegewijde verzorger, zij als kwetsbare stervende. Ondanks de zwaarte toont de film liefde groter dan het leven zelf. Trage maar goede film.

stem geplaatst

Norma Desmond, een vergeten filmster uit de tijd van de stomme film, leeft in een wereld van illusies en verlangt naar een comeback. Joe Gillis, een failliete screenwriter, raakt verstrikt in haar leven en wordt steeds afhankelijker van haar. Hun relatie ontspoort in een tragisch en onvermijdelijk einde.
"Sunset Blvd." is een sterke, sfeervolle film die Hollywood genadeloos ontleedt en nog altijd indruk maakt met zijn scherpe dialogen en donkere toon. Gloria Swanson en William Holden dragen het verhaal met veel overtuiging, en Billy Wilder toont opnieuw zijn talent voor ironie en observatie. Toch voelt de film voor mij niet helemaal als een meesterwerk, omdat sommige scènes wat afstandelijk blijven en het geheel net iets te nadrukkelijk op zijn idee leunt. Dat neemt niet weg dat het een bijzonder goede en memorabele klassieker blijft. Gekocht en genoten van de Apple TV 4K versie voor slechts vijf EUR, een duidelijke upgrade van mijn oude dvd.

Zeventwintig jaar nadat Pennywise werd verslagen, keren de leden van de Losers Club als volwassenen terug naar Derry wanneer Mike hen opnieuw samenroept. Ze moeten niet alleen het kwaad in de stad onder ogen zien, maar ook de vergeten trauma’s uit hun jeugd opnieuw verwerken. Terwijl de confrontatie met Pennywise steeds grimmiger wordt, blijkt dat oude beloften en angst nog altijd een dodelijke kracht hebben.
"It Chapter Two" is een eerder ongelijke horrorfilm die sterk inzet op sfeer, spel en thematiek, maar hij voelt ook te lang aan en verliest onderweg soms zijn ritme. De volwassen cast is goed, met vooral de balans tussen humor en kwetsbaarheid als troef, maar de film stapelt subplots en flashbacks op elkaar zodat de spanning niet altijd even gelijkmatig blijft. Daardoor werkt hij soms indrukwekkend per scène, maar minder goed als geheel. 2,5/5. "It. Chapter One" was beduidend beter.

stem geplaatst

Toch wel een onderschatte horrorfilm gebaseerd op een Stephen King-verhaal. Een man neemt werk aan in een vervallen textielfabriek die vergeven is van de ratten. De baas is geldzuchtig en buit zijn werknemers uit. In de kelder is er een gevaarlijk monster aanwezig dat alles verslindt.
Ralph Singleton creëert een grimmige, zweterige atmosfeer in deze vervallen New England-fabriek, met barokke setdesigns die het verhaal kracht bijzetten. De creature effects zijn niet slecht: het hybride wezen dat zowel kenmerken van een rat als een vleermuis bezit wordt geleidelijk onthuld, wat de horror authentiek maakt.
Met zijn donkere, sarcastische humor en kleurrijke, zij het vaak onsympathieke karakters, is "Graveyard Shift" een onderhoudende B-film. Hoewel de ondergrondse scènes visueel monotoon zijn, compenseert de sfeer en de originele monsterontwerp ruimschoots. Een kijkje waard voor horrorfans. 3/5
De 4K UHD Bluray van Kino Lorber is haarscherp.

Na het verlies van haar dochter trekt Julia naar een oud huis in Londen, waar ze snel merkt dat de plek wordt bezeten door een vijandige, onzichtbare aanwezigheid. Terwijl ze steeds meer vreemde, agressieve gebeurtenissen ervaart, begint ze zich te verdiepen in de geschiedenis van het huis en de vroegere kinderen die daar speelden. Uiteindelijk ontdekt ze dat een kindermoord uit het verleden terugkeert als een vloek die zich via haar eigen leven voltrekt.
“Full Circle” (ook bekend als “The Haunting of Julia”) is een traag, verstild, psychologisch afgestemd spookverhaal dat minder afhankelijk is van schrikeffecten dan van een verstikkende sfeer en verdwijnende veiligheidscirkels rond een getraumatiseerde vrouw. Richard Loncraine weet bij momenten met subtiele beeldtaal en een kille, maar doordachte regie een huiveringwekkend gevoel van ontsnapping onmogelijk te maken, terwijl de voortdurend herhaalde referenties aan kinderen en verlies de atmosfeer zwaar houden. De film telt enkele tergende, soms te geforceerde misleidingen, maar de centrale kwestie van schuld, trauma en een onverbiddelijke, bijna logische spooklogica blijft hangen. Mia Farrow heeft hier een intuïtieve, broze hoofdrol in; het resultaat is een sluipend, somber klassiek spookhuizenverhaal dat zijn kracht put uit stilte en implicaties. De 4K UHD is wel niet erg scherp. Eindoordeel: goed 3/5 al had ik toch iets meer verwacht.

In de ondergrondse toekomst van 2035 stuurt een groep overlevenden de crimineel James Cole terug naar 1990 om de oorzaak te vinden van een virus dat de mensheid fataal heeft uitgeroeid. Onderweg in een wereld vol paranoia en onzekerheid raakt hij bevriend met psychiater Dr. Kathryn Railly en psychotische activist Jeffrey Goines, tevergeefs op zoek naar de mythische “Army of the Twelve Monkeys”. Zijn pogingen om het verloop van geschiedenis te veranderen leiden tot een tragische, cirkelvormige tijdreis waarin voorspelling en herinnering samenvallen.
"Twelve Monkeys" is een sterk, visueel bezeten dystopie‑thriller waarin Terry Gilliam paranoia, tijdreizen en menselijke wanhoop naadloos verweeft. De film speelt met de grens tussen waan en realiteit, zodat je als kijker net zo onzeker bent als protagonist James Cole, gevoelig gespeeld door Bruce Willis. De atmosferische, krappe beeldtaal en de onheilspellende score geven de post‑apocalyptische toekomst en de chaotische “heden”‑situatie eenzelfde, onwerkelijke sfeer. Brad Pitts draaierige Jeffrey Goines voegt zowel humor als aangrijpende gekte toe, terwijl Madeleine Stowe als Dr. Railly een overtuigende, menselijke tegenpool vormt. Uiteindelijk wordt het plot een melancholische meditatie op vrije wil en lotsbestemming, waardoor de film zich onderscheidt van zuiver technisch‑rationele science-fiction. Herbekeken op blu-ray, en vond vooral het tweede deel heel sterk. 4/5

In het Amerika van 1936 sluit de jonge oplichter Johnny Hooker een onheilige alliantie met de oude hand Henry Gondorff om de wrede gangster Doyle Lonnegan te foppen, als wraak voor de moord op een vriend. Samen zetten ze een uitgebreid “big con” op touw, waarbij zij een nepkansspelnetwerk opzetten met een gehele ploeg professionele bedriegers.
"The Sting" is een sympathieke, elegante misdaadkomedie met een perfect geoliede plot en een ontspannen, ironicool gekleurde sfeer. George Roy Hill weet de balans tussen spanning en humor vloeiend te laten lopen, terwijl de samenwerking tussen Newman en Redford een klassieker blijft in charmante chemie. De periode‑reconstructie, de ragtime‑muziek van Scott Joplin en de statige art‑direction geven de film een tijdloos‑nostalgische uitstraling. De grote zwendel is knap onthuld en rond de eindclou blijft het even onzeker wie écht op wie past, wat de film extra meeslepend maakt. "The Sting" voelt nooit geforceerd of gemanierd; het is eenvoudigweg een meesterstuk van inzichtelijke misleiding en levendige karakters. Genoten van de derde herziening. 3,5 -> 4/5

"Home Alone" is een sympathieke kerstfilm die warmte en humor combineert met pure nostalgie. De jonge Kevin wordt per ongeluk alleen thuis achtergelaten tijdens de feestdagen, wat leidt tot een reeks creatieve en hilarische valstrikken tegen twee stuntelige inbrekers. Regisseur Chris Columbus houdt het tempo licht en speels, terwijl John Williams’ muziek een magische sfeer toevoegt. Macaulay Culkin draagt de film met charme en ondeugende energie. Ondanks het eenvoudige verhaal blijft de film verrassend effectief en hartverwarmend. De film benadrukt het belang van familie en vergeving en brengt hiermee een positieve boodschap. Goed voor een derde herziening, nu op 4k Apple TV.

Paul Sheldon, een succesvol schrijver, raakt bij een auto-ongeluk zwaargewond en wordt in huis genomen door Annie Wilkes, een fervente fan die zich voordoet als zijn verzorgende redder. Zodra Annie ontdekt dat Sheldons nieuwste roman het einde van haar lievelingspersonage Misery betekent, verandert haar bewondering in een obsessieve, gewelddadige dwang om hem een nieuwe versie te laten schrijven. Binnen het claustrofobische interieur van haar afgelegen huis zit Sheldon gevangen in een psychologische hel die steeds verder verslechtert onder Annes grillige, onberekenbare tirannie.
“Misery” is een bijzonder felle en intelligente psychologische thriller, die zich ontplooit als een subtiele gijzelingsspanning, waarin de laagste statussen van de menselijke psyche worden uitgestreken door de schijn van zorgzaamheid en bewondering. James Caan speelt geloofwaardig de wanhopige, geestelijk en lichamelijk gebroken schrijver, maar de echte troef van de film is de met een Oscar bekroonde prestatie van Kathy Bates als de zwaar gestoorde Annie Wilkes, een onvergetelijk portret van een fan die haar liefde in een obsessieve daad omzet. Reiners planning en timing maken de film tot een van de meest onvergetelijke modern klassieke thrillers en een zeer sterke aanpassing van Stephen Kings werk.
3,5 -> 4/5 bij de vierde herziening.

Sir Hugo Cunningham is een excentrieke wetenschapper die vastbesloten raakt om de mysterieuze verschijning rond de dood — de Asphyx — te vangen. Zijn onderzoek naar het ongrijpbare wezen drijft hem steeds verder in moreel en emotioneel gevaar, zeker wanneer zijn dochter Christina en haar verloofde Giles in zijn obsessie worden meegesleurd. Wat begint als een doodse, bijna wetenschappelijke zoektocht, verandert langzaam in een tragisch verhaal over hoogmoed, verlies en de prijs van eeuwig leven.
“The Asphyx” is een fascinerende mix van Victoriaanse sfeer, parapsychologie en sciencefictionachtige verbeelding, gedragen door een serieuze, bijna plechtstatige toon. Peter Newbrook maakt van een bizar concept iets verrassend ernstigs, al werkt die strengheid niet altijd in het voordeel van het tempo. De film blinkt uit in gotische beelden en inventieve ideeën, terwijl de praktische effecten en het plot soms heerlijk ouderwets aanvoelen. Robert Stephens geeft het geheel gravitas, en Robert Powell zorgt voor een menselijk tegengewicht. Niet elke scène overtuigt even sterk, maar de film blijft uniek, eigenzinnig en memorabel. Derde herziening op bluray van Redemption, jammer genoeg zonder ondertitels. Minstens 3,5/5

In een meisjesinternaat wordt een leerlinge slachtoffer van pesterijen en belandt ze na een ongeval in coma. Haar geest neemt bezit van nieuwkomer Eva en neemt wraak door middel van bovennatuurlijke krachten en hallucinaties.
"Aenigma" is een middelmatige tot zwakke poging van Fulci om een tienerhorror te maken, vermengd met psychische bezetenheid à la Carrie, Patrick en The Medusa Touch. Het script voelt als een rommelige mix van gestolen ideeën, zonder coherentie of richting. Gore ontbreekt grotendeels, de cast acteert houterig en dit late werk van Fulci mist de visuele flair van zijn klassiekers. Ondanks een stijlvolle museumscène en de sfeerscheppende muziek blijft het geheel eerder saai en onopvallend. Voor fans een curiositeit, maar geen essentie. Met moeite 2/5 na herziening.

"Hereditary" volgt de familie Graham nadat grootmoeder Ellen overlijdt en haar dochter Annie steeds meer verontrustende geheimen ontdekt over de familiegeschiedenis. Terwijl rouw, schuld en spanning het gezin uit elkaar drijven, beginnen vreemde en angstaanjagende gebeurtenissen zich op te stapelen. Wat eerst lijkt op familiedrama, ontspoort langzaam in een nachtmerrie van een erfelijke vloek en duistere krachten.
"Hereditary" is niet slecht en heeft aanvaardbare acteerprestaties en bij momenten een beklemmende sfeer, maar ik vind hem uiteindelijk maar matig. De film bouwt lang op redelijke wijze spanning op, alleen voor mijn gevoel levert dat te weinig echte emotionele of narratieve beloning op. Sommige scènes zijn geslaagd, maar de combinatie van traag tempo, koele afstand en zware symboliek werkte voor mij eerder vermoeiend dan meeslepend. Daardoor blijft vooral de vorm hangen, niet het gevoel dat de film echt iets uitzonderlijk zegt.
2,5/5 wordt 2/5 na tweede kijkbeurt en een derde komt er niet.

Neurochirurg Alex (een uitstekende Özlem Saglanmak) begint haar dienst onder hoge druk, terwijl ze niet alleen patiënten helpt maar ook haar jonge collega Emilie begeleidt. De focus ligt op Winnie (beroerte) en Oliver (hersenbloeding), met Tryne Dyrholm als de toegewijde moeder. Door fouten of miscommunicatie kan het zorgsysteem snel kwetsbaar worden; het personeel kampt daardoor met stress en interne conflicten.
Dit regiedebuut van Zinnini Elkington laat zien hoe een ziekenhuis functioneert en hoe collegialiteit soms botst met eigenbelang. ‘Second Victims’, opgenomen in Herlev Hospital met opvallende kleuren, benadrukt dat achter medische fouten altijd mensen schuilgaan. Het is een beklemmende film die de werkdruk in een onderbemand ziekenhuis perfect weeregeft. Indrukwekkend, realistisch debuut dat lange tijd bijblijft. Een aanrader.