Logboek

De Britse aristocraat Philippe de Montfaucon keert tegen de zin van zijn vrouw Catherine terug naar zijn verwaarloosde wijndomein in de Dordogne, waar de oogst al drie jaar mislukt is. Daar ontdekt Catherine dat haar man en de dorpsbewoners deelnemen aan oude heidense riten geleid door de mysterieuze Père Dominic, die een menselijk offer eisen om de vruchtbaarheid van de wijngaard te herstellen.Terwijl haar man zich steeds meer terugtrekt, wordt Catherine geconfronteerd met de sinistere aanwezigheid van een broer en zijn zus, die de rituelen bewaken.
"Eye of the Devil" is een atmosferische, gotische folktale die meer leunt op suggestie dan expliciete horror. J. Lee Thompson schetst een claustrofobisch Frankrijk waarin middeleeuws bijgeloof botst met moderne rationaliteit. De zwart-witcinematografie van Erwin Hillier versterkt de sombere, bijna documentaire-achtige toon, terwijl de cast – met name Niven en Kerr – de emotionele kern van het verhaal draagt. Sharon Tate, in haar filmdebuut, straalt als Odile een onheilspellende, bijna hypnotiserende aanwezigheid uit. De film is een intrigerende, zij het onvolmaakte, voorloper van latere occulte klassiekers als "The Wicker Man". 3/5

Lucas, een gescheiden kleuterleider in een Deens dorp, probeert zijn leven weer op de rails te krijgen na een moeilijke periode. Wanneer de kleine Klara hem uit frustratie van iets vreselijks beschuldigt, slaat de sfeer in één klap om. Zijn vrienden, collega’s en buren geloven de verdenking bijna meteen, en Lucas wordt buitengesloten. Wat volgt is een beklemmend verhaal over hoe één leugen kan uitgroeien tot collectieve hysterie en sociale vernietiging.
"Jagten" is een ijzingwekkend sterk en moreel verontrustend drama waarin Thomas Vinterberg laat zien hoe snel een hechte gemeenschap kan omslaan in blinde achterdocht. Mads Mikkelsen draagt de film met een ingehouden, pijnlijke vertolking die Lucas’ machteloosheid voelbaar maakt. De kracht van de film zit in de manier waarop Vinterberg geen karikaturen maakt, maar gewone mensen toont die uit angst en bezorgdheid steeds verder ontsporen. Daardoor wordt de film niet alleen spannend, maar ook diep ongemakkelijk en tragisch. Het is een hard maar indrukwekkend portret van reputatie, groepsdruk en de fragiliteit van vertrouwen. 4,5/5

Ik heb veel knappe films gezien van David Fincher. "Se7en", "Panic Room", "Gone Girl",... Na dertien jaar besloot ik "Fight Club" van die cineast opnieuw te bekijken, in de hoop dat mijn eerdere afkeer misschien zou plaatsmaken voor waardering. Helaas bleef de film me opnieuw tegenstaan. De overdreven nihilistische toon, het puberale anarchisme en de geforceerde filosofische pretenties voelen nog steeds hol en irritant. Edward Norton en Brad Pitt zijn goede acteurs, maar hun personages blijven karikaturaal en emotioneel afstandelijk. Finchers visuele stijl is onmiskenbaar strak, maar kan de inhoudelijke leegte niet maskeren. Wat ooit bedoeld lijkt als scherpe maatschappijkritiek, komt nu vooral over als zelfingenomen en vermoeiend. Voor mij blijft "Fight Club" een stilistisch interessante, maar inhoudelijk frustrerende filmervaring. De film mist elke echte emotionele resonantie. Het enige positieve was dat mijn dvd nog verrassend goed oogde op mijn 4K tv. 1,5/5.

"Evil Dead" (2013) van Fede Álvarez overtuigt voor mij niet echt. Het is een technisch verzorgde en meedogenloos bloederige remake, maar mist de unieke charme die Sam Raimi’s origineel uit 1981 zo memorabel maakt. Waar Raimi balanceerde tussen rauwe horror en inventieve, bijna speelse cinematografie, kiest deze versie voor een veel serieuzere en zwaardere toon. Dat levert intense momenten op, maar ook een zekere eentonigheid. De personages zijn vlakker uitgewerkt en de film leunt sterk op expliciete gore in plaats van spanning en creatieve mise-en-scène. Visueel strak en effectief, maar zonder de anarchistische energie en stilistische flair die het origineel tot een cultklassieker verhieven. 2,5/5 -> 2/5 na herziening.

Een jong echtpaar dat in een afgelegen huis in Louisiana intrekt merkt al snel dat de woning een gewelddadig verleden verbergt. Terwijl de man vaak van huis is, wordt de vrouw geconfronteerd met dreigbrieven, lokale achterdocht en een sluimerende dreiging die steeds concreter wordt. De film bouwt zijn spanning op via herinneringen aan een eerdere ontruiming, waardoor heden en verleden onheilspellend in elkaar grijpen.
De film is atmosferisch, zuiders en meer gericht op dreiging dan op pure actie. De sterke punten liggen in de landelijke setting, de beklemmende sfeer en Jessica Harper als kwetsbare maar alerte hoofdfiguur, al sleept het middenstuk soms wat aan. Wie houdt van trage, broeierige horror met een regionale charme en een snufje gotische tragiek, zal hier meer aan hebben dan wie een strak uitgewerkte thriller verwacht. 3/5

Werd in onze contreien halfweg de jaren zeventig uitgebracht onder de titel: “De Gek met de Bloedzeis”.
De gestoorde Judd runt een afgelegen motel in de moerasachtige buitenwijken van Texas. Hij voedt zijn gasten aan een grote krokodil die hij in een kooi achter het motel houdt. Wanneer een vader zijn vermiste dochter zoekt, komt hij Judd en zijn dodelijke geheim op het spoor maar dat komt hem duur te staan.
“Eaten Alive” is Tobe Hoopers bizarre, neongerichte opvolger van “The Texas Chain Saw Massacre”: een ziekelijk, bijna hallucinant moerasverhaal over een gestoorde motelhouder en zijn “huisdier”, een krokodil. De film heeft een eigen, smerige droomlogica, maar mist de strakke focus en rauwe impact van Hoopers eerdere meesterwerk. Neville Brand levert als Judd een over-the-top, monsterlijke prestatie. Visueel is de film opvallend rood en claustrofobisch, maar de krokodil-effecten zijn gedateerd en de toon schommelt tussen grimmig geweld en groteske komedie. Een fascinerende cultcuriositeit voor Hooper-fans, maar geen echte klassieker. 3,25/5

Na de scheiding van zijn ouders loopt de tiener Frank Abagnale jr. weg en begint hij met het verzilveren van vervalste cheques. Hij doet zich achtereenvolgens voor als piloot, arts en advocaat, terwijl FBI-agent Carl Hanratty hem jarenlang achtervolgt. Uiteindelijk wordt Frank gearresteerd, maar krijgt hij later de kans om zijn talent voor fraude in te zetten voor de FBI.
Bij de tweede visie ontplooit "Catch Me If You Can" zich pas echt als een subtiel, emotioneel spel tussen identiteit en eenzaamheid. De eerste keer overtuigt het vooral als lossere, avontuurlijke cat-and-mouse, maar herbekijken laat zien hoe zorgvuldig Spielberg de relatie tussen Frank en Carl opbouwt. De scènes krijgen meer gewicht, net als de vader-zoondynamiek met Christopher Walken. Het script balanceert nu beter tussen luchtige humor en melancholie. DiCaprio’s vertolking oogt minder oppervlakkig en meer als een zoektocht naar erkenning. De film wint aan diepgang, ritme en resonantie. Opgewaardeerd naar 3,5/5.

In het Londen van rond 1900 raken de twee rivaliserende illusionisten Robert Angier en Alfred Borden verwikkeld in een levenslange strijd om de ultieme goocheltruc, nadat een fataal incident op het podium hun vriendschap vernietigt. Ze spioneren elkaar voortdurend af en plegen list en bedrog om elkaars geheimen te achterhalen, waarbij hun obsessie ervoor zorgt dat ze steeds verder gaan en de levens van hun omgeving in gevaar brengen. Hun wedijver rond de truc “De Getransporteerde Man” mondt uiteindelijk uit in een dodelijk kat-en-muisspel vol onverwachte wendingen en morele dilemma’s.
"The Prestige" is een van Christopher Nolans meest ondergewaardeerde meesterwerken: een slimme, duistere thriller die zelfs na meerdere keren kijken nieuwe lagen onthult. Het verhaal over twee magiërs in Victoriaans Londen is niet alleen een spannend duel, maar ook een ingenieuze metafoor voor de film zelf; net als een goocheltruc bestaat de film uit de Pledge, de Turn en de Prestige. Christian Bale en Hugh Jackman leveren allebei hun beste prestatie: Bale als de koele, perfectionistische vakman, Jackman als de charismatische showman. Michael Caine steelt als oude goochelaar telkens de show met droge humor en wijsheid. Het script is strak, de sfeer kil en mistig, en de eindtwist is zowel logisch als emotioneel verpletterend. Visueel sober maar sfeervol, met een soundtrack die de spanning voelbaar houdt. De film blijft lang nazinderen, juist omdat je hem opnieuw wilt bekijken om de verborgen naden te ontdekken. 4,5/5

Tien jaar na de dood van Jean de Florette bloeit de anjerteelt van Ugolin en zijn oom César ‘Le Papet’ Soubeyran, dankzij de bron die ze destijds voor Jean saboteerden. Jeans dochter Manon, inmiddels een mooie, schijnbaar argeloze geitenhoedster in de Provençaalse heuvels, ontdekt geleidelijk de waarheid over hun samenzwering die haar vader naar de dood dreef. Gedreven door wraak manipuleert ze de mannen emotioneel en economisch, waardoor een tragedie ontstaat die leidt tot onthulling, berouw en een pijnlijke verzoening met het verleden.
Claude Berri’s “Manon des Sources” is een visueel adembenemende, emotioneel loodzware tragedie die als waardig slot fungeert van het Jean de Florette-tweeluik. Het Provençaalse landschap, gefotografeerd door Bruno Nuytten, wordt een morele spiegel: licht en schaduw weerspiegelen schuld en verlossing. Emmanuelle Béart vertolkt Manon als een zeldzame mix van kwetsbaarheid en onverbiddelijke wraakzucht; haar spel balanceert tussen nimfachtige vrijheid en berekende manipulatie. Daniel Auteuil, als Ugolin, levert een ontroerend portret van een man verscheurd tussen liefde en schuld, terwijl Yves Montand als de bittere Le Papet ook erg overtuigend is. Berri’s script, gebaseerd op Pagnol toont hoe hebzucht en traditie generaties verwoesten. Een pakkende prent met een finale die mij diep raakte. “Manon des Sources” is een harde, poëtische les over familie, eigendom en het water dat leven geeft – en neemt. 5/5

Jean de Florette, een gebochelde belastingontvanger uit de stad, trekt met zijn vrouw en dochtertje naar de Provence om er als boer een nieuw leven op te bouwen op het land dat hij erfde van zijn moeder. Zijn buren, de oudere César Soubeyran en zijn neef Ugolin, hebben echter de enige waterbron op het perceel stiekem dichtgemetseld omdat ze zelf het vruchtbare land willen gebruiken voor de teelt van bloemen. Wanneer een langdurige droogte intreedt, mislukt Jeans landbouwproject op dramatische wijze, met tragische gevolgen voor zijn hele familie.
Claude Berri’s "Jean de Florette" is een meeslepende tragedie over hebzucht, naïviteit en de willekeur van het lot, gesitueerd in het zonovergoten maar onverbiddelijke Provençaalse platteland van de jaren twintig. Gérard Depardieu vertolkt met ontwapende overtuiging de titelrol van een optimistische outsider wiens dromen systematisch worden ondermijnd door de berekenende buren César (Yves Montand) en Ugolin (Daniel Auteuil). De film balanceert tussen idyllisch landschap en morele duisternis, waarbij de schijnbare vriendelijkheid van de dorpsgemeenschap een camouflage is voor eigenbelang. Berri’s regie is traag maar doordrenkt van spanning, versterkt door Bruno Nuyttens picturale cinematografie en Jean-Claude Petits subtiele score. Het script, gebaseerd op Marcel Pagnols roman, vermijdt melodrama ten gunste van een bijna documentaire observatie van menselijk falen. "Jean de Florette" is niet louter een verhaal over landbouw; het is een universele studie in hoop, offers en de prijs van eerlijkheid in een wereld gedomineerd door list en bedrog. Onnodig te zeggen dat de film moet bekeken worden met "Manon des Sources" erna. De Criterion 4K is een lust voor het oog, alleen zijn de schijven zo moeilijk uit de doos te halen. Ze zitten veel te vast. 4,5/5

Een walkabout is een eeuwenoud overgangsritueel van de Australische Aboriginals waarbij jongeren maandenlang door de wildernis trekken om te overleven en volwassen te worden.
Twee Engelse kinderen - een knaap en zijn oudere zus - worden door hun vader in de Australische woestijn achtergelaten nadat hij onverwacht ineenstort en zichzelf doodt. Verdwaald en afhankelijk van elkaar ontmoeten ze een Aboriginal-jongen die op walkabout is en hen helpt te overleven. Wat begint als een survivalverhaal, groeit uit tot een stille, hypnotiserende confrontatie tussen stad en natuur, beschaving en instinct. De film eindigt als een poëtische maar ook tragische studie over vervreemding en verloren onschuld.
Nicholas Roegs “Walkabout” is een visueel overweldigende en eigenzinnige film die meer suggereert dan uitlegt. De montage, het camerawerk en het gebruik van geluid maken van de Australische wildernis een bijna tastbare aanwezigheid, tegelijk mooi en bedreigend. Wat de film bijzonder maakt, is hoe Roeg de relatie tussen de kinderen en de Aboriginal-jongen gebruikt om culturele afstand, lichamelijke ontwaking en het verlies van contact met de natuur te verbeelden. Soms voelt de film bewust fragmentarisch en raadselachtig aan, maar juist die ongrijpbaarheid geeft hem kracht. Het resultaat is een zeldzame, meeslepende filmervaring die lang blijft nazinderen. De bijzonder mooie muziek van John Barry is onvergetelijk. Gezien op de Criterion 4K UHD, die prijzig is. De voordeliger blu-ray van Second Sight was uitverkocht. 4,5/5

In het negentiende-eeuwse Parijs onderzoekt inspecteur Vidocq een reeks gruwelijke moorden in een Grand Guignol-achtig theater die allemaal op mysterieuze wijze lijken samen te hangen.
Gordon Hesslers "The Murders in the Rue Morgue" is geen letterlijke verfilming van Edgar Allan Poe's beroemde verhaal, maar een vrije interpretatie die horror en detective-elementen met elkaar vermengt. De film onderscheidt zich door zijn sfeervolle decors, gotische uitstraling en een overtuigende rol van Jason Robards als Cesar Charron. Hessler bouwt de spanning bij momenten zorgvuldig op en creëert een dreiging, al verloopt het verhaal soms wat traag en voorspelbaar. De fraaie cinematografie en de sinistere muziek zorgen echter voor een beklijvende sfeer die veel goedmaakt. Liefhebbers van klassieke gothic horror zullen misschien kunnen genieten van de vormgeving en de macabere toon, ook al mist het scenario af en toe de scherpte van Poe's oorspronkelijke werk. 3/5

Wilbur Whateley is een mysterieuze jongeman die geobsedeerd raakt door het Necronomicon en via zwarte magie een opening wil maken naar een duistere, buitenaardse macht. Terwijl hij de onwetende Nancy Wagner in zijn web trekt, probeert professor Armitage te voorkomen dat een oude, kwaadaardige entiteit losbreekt in Dunwich.
Daniel Haller maakt van "The Dunwich Horror" een film die ambities heeft, maar nooit helemaal overtuigt. De Lovecraft-sfeer zit er wel in, vooral dankzij het occulte materiaal, de duistere stemming en Dean Stockwells eigenzinnige spel, maar de film verliest regelmatig momentum door houterige dialogen en een onevenwichtige toon. De psychedelische effecten geven de film weinig karakter en spanning. Daardoor voelt het geheel meer als een curieuze genre-exercitie dan als echt meeslepende horror. Voor mij blijft dit een matige film: interessant als tijdsdocument, maar te stroef en te ongelijk om echt te overtuigen. 2/5

Victor Frankenstein, een briljante maar arrogante wetenschapper, bezweert de natuurwetten te trotseren door leven te scheppen uit dode materie. Zijn experiment slaagt, maar het wezen dat Robert De Niro met onverwachte gevoeligheid speelt, wordt door afschuw en afwijzing gevormd tot een tragische buitenstaander. Terwijl de Creatuur taal, gevoel en zelfbewustzijn ontwikkelt, ontspoort de relatie tussen schepper en schepping in schuld, wraak en vernietiging.
Kenneth Branagh maakt van Mary Shelley’s Frankenstein een ambitieuze, oververhitte en visueel uitbundige interpretatie die liever groot dan subtiel wil zijn. De productie is rijk, de beelden zijn vaak indrukwekkend en De Niro geeft het schepsel een pijnlijke menselijkheid, maar Branagh laat zijn eigen regie en spel soms te hard duwen. Daardoor krijgt de film minder psychologische finesse dan Shelley’s roman of de beste horroradaptaties, al blijven sommige scènes sterk. Nu gezien op Apple TV 4K. 3/5

Michael Sullivan is een loyale huurmoordenaar voor de maffiabaas John Rooney uit Chicago, tot zijn jonge zoon toevallig getuige wordt van een executie. Wanneer de zoon daarna samen met zijn vader op de vlucht moet, ontspint zich een dodelijke jacht vol schuld, wraak en verlies. Terwijl Sullivan probeert zijn overgebleven kind te beschermen, groeit de kloof met Rooneys wrede zoon Connor, die alles verder laat escaleren. De reis voert hen door het sombere Amerika van de Depressie, naar een onvermijdelijke afrekening.
Een sobere, stijlvolle misdaadfilm die vooral indruk maakt door sfeer, beeldcompositie en emotionele onderstroom. Sam Mendes regisseert met veel beheersing: geen overbodige drukte, maar een trage opbouw waarin zwijgen vaak meer zegt dan dialoog. Tom Hanks speelt verrassend ingetogen en geloofwaardig als een man die tegelijk killer en vader is. Paul Newman geeft het verhaal extra gewicht, terwijl Jude Law sinister en memorabel is. Soms voelt de film wat klassiek en voorspelbaar aan, maar juist die formaliteit past bij de tragische toon. De cinematografie van Conrad Hall tilt alles naar een hoger niveau. Het resultaat is een elegante, melancholische gangsterfilm met blijvende kracht. Andermaal een mooie soundtrack van Thomas Newman. Genoten van de tweede herziening, nu op VRT max. Heb hem op dvd en wacht om up te graden tot hij in 4K uitkomt op AppleTV. 3,75/5

Werd in onze contreien eind de jaren zestig uitgebracht onder de titel "Een Mis voor Dracula". Een schijnbaar keurige Victoriaanse wereld groeit uit tot een spel van hypocrisie, verleiding en wraak. Een groep welgestelde heren raakt via een satanisch ritueel verwikkeld in de terugkeer van Dracula, waarna de vampier hun morele schijnheiligheid genadeloos afstraft.
De film is beslist een geslaagde Hammer-horror die sfeer, decadentie en gotische elegantie sterk combineert. Christopher Lee is opnieuw indrukwekkend als Dracula: spaarzaam aanwezig, maar onmiskenbaar dreigend. De film profiteert ook van Ralph Bates en Linda Hayden, die de spanning tussen respectabiliteit en losbandigheid mooi uitspelen. Sasdy regisseert strak en stijlvol, met precies genoeg bloed en tragiek om het verhaal kracht bij te zetten. Het was weer heerlijk griezelen, ook na de tiende kijkbeurt. 4,5/5.

Een zakelijke bestuurder wordt op een eenzame snelweg opgejaagd door een enorme tankwagen, zonder ooit te weten wie hem bestuurt. Wat begint als een simpele verkeerssituatie groeit uit tot een genadeloze strijd om te overleven. Spielberg maakt van die ogenschijnlijk kleine premisse een beklemmende thriller vol paranoia en spanning.
"Duel" is Spielberg op zijn best: strak, efficiënt en buitengewoon gespannen. Met een minimaal verhaal en bijna geen uitleg bouwt hij een dreiging op die juist daardoor zo effectief blijft. De truck wordt een bijna mythische tegenstander, een rijdend monster dat de banaliteit van de snelweg verandert in pure nachtmerrie. Dennis Weaver draagt de film sterk met een steeds nerveuzere en geloofwaardige prestatie. Wat "Duel" zo knap maakt, is hoe weinig het nodig heeft om zoveel onrust te wekken; elk geluid, elke bocht en elke blik in de achteruitkijkspiegel telt mee. De film voelt nog altijd fris, inventief en verrassend modern. Een vroege Spielberg die al laat zien hoe meesterlijk hij spanning kan doseren. 4/5

Will Atenton verhuist met zijn vrouw en twee dochtertjes naar een ogenschijnlijk perfect huis op het platteland. Aanvankelijk lijkt alles ideaal, maar al snel merkt het gezin dat er iets mis is: geluiden, schimmen en vreemde signalen wijzen erop dat het huis een beladen verleden heeft. De buren reageren ontwijkend, en via lokale informatie ontdekt Will dat de vorige bewoners in brute omstandigheden om het leven kwamen. De film draait uit op een psychologische ontknoping waarin herinnering, identiteit en schuld met elkaar verstrengeld raken.
“Dream House” is een sfeervolle, strak geacteerde psychologische thriller die vooral leeft dankzij de sterke cast en de beklemmende huiselijke setting. Jim Sheridan weet de spanning handig op te bouwen met een sombere, elegante regie en een verhaal dat langzaam meer lagen onthult. Daniel Craig geeft Will een geloofwaardige kwetsbaarheid, terwijl Rachel Weisz en Naomi Watts extra gewicht en mysterie toevoegen aan het geheel. De combinatie van sfeer, emotie en twistmateriaal zorgt voor een onderhoudende en boeiende kijkervaring. Voor liefhebbers van duistere thrillerdrama’s is dit een film met genoeg stijl en spanning om bij te blijven. Ik heb in elk geval genoten. 3,5/5

Christopher Lee zet opnieuw een elegante, meedogenloze Dracula neer die na een mislukte exorcisme terugkeert om wraak te nemen. Tegen de achtergrond van een gotisch dorp, kerkelijke spanningen en verleidelijke dreiging ontspint zich een verhaal waarin geloof, lust en geweld in typische Hammer-stijl botsen. De film bouwt stevig op sfeer, kleur en beeldtaal en maakt van Dracula’s terugkeer een heerlijk duistere, klassieke horrorervaring.
Deze Hammer-productie is een feest voor liefhebbers van gotische horror, met Freddie Francis die de beelden doordrenkt van rood, goud en schaduw zodat elke scène bijna tastbaar aanvoelt. Christopher Lee speelt Dracula met een koele autoriteit die het personage nog altijd imposant en gevaarlijk maakt, terwijl Veronica Carlson en Barry Andrews het menselijke drama geloofwaardig verankeren. Wat de film zo sterk maakt, is de perfecte balans tussen atmosfeer, spanning en sensuele duisternis. Het verhaal is misschien eenvoudig, maar juist die rechtlijnigheid geeft de film vaart en charme. Een stijlvolle, sfeerrijke en heerlijk onheilspellende Dracula-film waarvan ik al meer dan tien keer genoten heb. 4,5/5.

In een Cornish kustdorp keert de briljante maar ontspoorde Dr. Peter Blood terug na een dubieuze loopbaan in Wenen, vastbesloten om de dood te trotseren met gevaarlijke experimenten. In verborgen mijngangen ontvoert hij dorpsbewoners die hij als “opofferbaar” ziet, terwijl hij tegelijk een relatie aanknoopt met Linda, de verpleegster van zijn vader. Naarmate mensen verdwijnen en het onderzoek van de politie dichterbij komt, ontspoort zijn project in een dodelijke confrontatie met zijn eigen morele en wetenschappelijke waanzin.
Sidney J. Furie maakt van "Doctor Blood’s Coffin" meer dan een simpele mad-scientist-film: het is een koele, sombere mengeling van gothic horror en tragische romantiek. De film leeft vooral door de suggestieve sfeer, de beklemmende mijnlocaties en de gespannen aanwezigheid van Hazel Court, die de emotionele kern geeft aan een verhaal over obsessie en zelfbedrog. Tegelijk blijft het tempo soms stroef en herhaalt het script zijn motieven, waardoor de dreiging niet altijd even hard inslaat. 3/5

Dr. Del Shaw, onderzoeker van de ecologische waakhond Doomwatch, wordt naar het afgelegen eiland Balfe gestuurd om de gevolgen van een milieuramp te onderzoeken; daar stuit hij op een gesloten, vijandige gemeenschap en steeds vreemder gedrag onder de eilandbewoners. Al snel ontdekt hij dat vissen uit de omliggende wateren abnormaal groot zijn en dat dumpingen van chemische en experimentele groeistoffen hormonaal aangedane, agressieve en misvormde mensen veroorzaken. Terwijl Shaw dieper graaft, komt hij een doofpot en institutionele verantwoordelijkheid op het spoor en groeit het gevaar voor hemzelf en de weinige bondgenoten op het eiland.
"Doomwatch" is een broeierige eco-thriller die de milieuzorgen van de vroege jaren zeventig verhardt tot claustrofobische spanning en sociale aanklacht. Ian Bannen speelt een ingetogen, doortastende Del Shaw die geloofwaardig blijft temidden van paranoïde eilandbewoners en bureaucratische ontkenning. Regisseur Peter Sasdy bouwt de sluipende dreiging bekwaam op, met effectieve locaties en een sombere mise-en-scène die de verontreinigde omgeving tastbaar maakt. De special effects en verhaallogica verouderen hier en daar, maar dat draagt ook bij aan de film als tijdsbeeld; het thema van industriële nalatigheid blijft ijzingwekkend actueel. Voor liefhebbers van Britse eco-thrillers en cult-horror is dit zeker een aanrader. 3,75/5

John en Laura Baxter verliezen hun dochtertje door een verdrinkingsongeval en proberen hun verdriet te verwerken in Venetië. Daar raakt Laura in de ban van twee mysterieuze zussen, van wie er één beweert contact te hebben met het overleden kind. John ziet intussen overal een figuurtje in een rood jasje, dat haar aan zijn dochtertje doen denken, terwijl de stad zelf steeds beklemmender en dreigender wordt.
"Don’t Look Now" is een atmosferische horrorfilm. Nicolas Roeg bouwt de spanning niet op met goedkope schrikmomenten, maar met rouw, onrust en visuele suggesties. De montage, het spel met rood, water en spiegelingen, en de koude schoonheid van Venetië maken de film tegelijk poëtisch en verontrustend. Donald Sutherland en Julie Christie geven het verhaal emotionele geloofwaardigheid, waardoor de film meer voelt als een tragedie die langzaam omslaat in nachtmerrie dan als een klassieke thriller. Het einde blijft hard, schokkend en onvergetelijk, en precies daarom blijft deze film zo sterk hangen. 3,5/5

“Non Si Sevizia un Paperino” werd begin de jaren zeventig uitgebracht in de Belgische bioscoop onder de titel “De Lange Nacht van het Exorcisme” hoewel de prent niets met duiveluitdrijving te maken had.
In een afgelegen Zuid-Italiaans dorp worden meerdere jongetjes vermoord, waarna paniek en bijgeloof de gemeenschap beheersen. Journalisten, politie en buitenstaanders proberen de dader te vinden terwijl verdenking en dorpsgeheimen elkaar opstapelen. Fulci gebruikt het misdaadmysterie om hypocrisie, seksuele repressie en collectieve angst bloot te leggen.
“Don't Torture a Duckling” is voor velen een van Lucio Fulci’s sterkste en meest ongemakkelijke films, juist omdat hij minder leunt op gore en meer op sfeer, spanningen en morele ontwrichting. De prent is knap opgebouwd, met een broeierige dorpsomgeving, sterke vertolkingen van Florinda Bolkan en Tomas Milian, en een thematische onderlaag die veel verder gaat dan een klassieke whodunnit. Wat blijft hangen is de kille blik op fanatisme en schuldprojectie, plus de durf om een taboeonderwerp zonder opluchting te benaderen. Het resultaat is een grimmige, intelligent geënsceneerde giallo die nog altijd even vervelend, prikkelend en relevant aanvoelt. 3,5/5

Jules is een jonge Parijse postbode en operaliefhebber, die stiekem een opname maakt van de ongrijpbare Amerikaanse diva Cynthia Hawkins. Door een tweede, compromitterende tape raakt hij verstrikt in een gevaarlijk web van gangsters, corrupte politie en achtervolgingen door een neonverlicht Parijs. De film mengt thriller, romantiek en stijlbewust spektakel tot een opvallend eigenzinnig jaren-tachtig-sprookje.
Jean-Jacques Beineix’ “Diva” is een heerlijk stijlvolle en nog altijd opvallend frisse Franse cultfilm die meer vertrouwt op sfeer, beeld en muziek dan op pure plotlogica. De film is visueel zeer verfijnd, met een zinderende neonuitstraling en enkele memorabele setpieces, zoals de metro-achtervolging, die de spanning en de esthetische bravoure perfect samenbrengen. Wat mij het meest treft, is hoe de film opera, noir en romantische fantasie met elkaar vermengt zonder zijn eigen eigenzinnigheid te verliezen. Onder de flair zit een verhaal over obsessie, verlangen en het vastleggen van iets wat in wezen ongrijpbaar hoort te blijven. Daardoor voelt de film vandaag nog steeds elegant, inventief en een tikje buitengewoon. 4/5 blijft na herziening op 4K UHD.

In "Les Diaboliques" smeden Christina, de vernederde echtgenote van een sadistische schooldirecteur, en zijn minnares Nicole een plan om hem te vermoorden. Ze verdrinken hem, dumpen het lichaam in het zwembad van de kostschool en raken in paniek wanneer het lijk spoorloos verdwijnt. Daarna groeit de angst dat de dode misschien toch nog leeft, terwijl de spanning steeds verder oploopt.
Clouzot maakt van "Les Diaboliques" een ijzige thriller waarin elke ruimte doordrenkt is van wantrouwen, schuld en moreel verval. De film bouwt traag maar meedogenloos spanning op, met een claustrofobische sfeer die de kijker voortdurend op het verkeerde been zet. De grimmige, zwart‑wit fotografie en de grauwe kostschoolsetting vormen een perfecte tegenhanger voor de berekende wreedheid van Paul Meurisse als directeur en de gedeelde schuld van Simone Signoret en Véra Clouzot, die beiden een kwetsbaarheid en keiharde koelbloedigheid tonen. Vooral de combinatie van psychologische dreiging en strakke regie maakt het geheel onvergetelijk; het is suspense die niet leunt op effect, maar op precisie. De ontknoping blijft beroemd omdat ze tegelijk schokkend en onvermijdelijk aanvoelt. Daarmee bevestigt de film Clouzot als een meester van de suspense net als Alfred Hitchcock. 4/5

Billy Costigan is een jonge agent die undercover infiltreert in de bende van Frank Costello, terwijl de criminele Colin Sullivan tegelijk binnen de politie carrière maakt als informant van Costello. Wanneer beide kampen beseffen dat er een mol zit, ontspoort een gevaarlijk spel van wantrouwen, geweld en identiteitsverlies.
Scorsese maakt van deze film een strakke, meedogenloze thriller met ijzersterke spanningsopbouw en scherpe personages. DiCaprio geeft Billy een rauwe, nerveuze intensiteit, terwijl Nicholson als Costello dreigend en onvoorspelbaar schittert; samen tillen ze de film naar een hoog niveau. De montage en dialogen houden het tempo hoog, en de morele grijstinten maken het geheel extra sterk. Het verhaal is soms cynisch en hard, maar precies daardoor blijft het zo effectief. 4/5 na herziening nu op Apple TV 4K.

Twee huurmoordenaars, een uitgebluste bokser, de vrouw van een gangster en een duo kleine criminelen raken verstrikt in een reeks ogenschijnlijk losse gebeurtenissen die op ingenieuze wijze met elkaar verweven zijn. Door de niet-lineaire vertelstructuur ontvouwt het verhaal zich als een mozaïek van misdaad, toeval, humor en onverwacht geweld. Elk personage wordt geconfronteerd met keuzes die hun lot bepalen, terwijl de grenzen tussen goed en kwaad voortdurend vervagen.
"Pulp Fiction" is een van de meest invloedrijke films van de jaren negentig en voelde mij vandaag vermakelijker aan dan de eerste keer. Tarantino combineert scherpe, vaak hilarische dialogen met een ingenieuze vertelstructuur die de kijker voortdurend verrast. De cast is voortreffelijk, met memorabele vertolkingen die elk personage onvergetelijk maken. De soundtrack is iconisch en versterkt de unieke sfeer van de film, terwijl de mix van zwarte humor, spanning en explosief geweld perfect in balans blijft. Ondanks de losse episodische opbouw vormt alles uiteindelijk een bijzonder bevredigend geheel. Een gedurfde, stijlvolle en entertainende prent die na een herziening nieuwe details prijsgeeft. Ik denk dat ik hem zeker nog eens zal bekijken. Ik ben nochtans geen uitgesproken Tarantino fan. 3,5/5.

In het kustplaatsje Potter’s Bluff onderzoekt sheriff Dan Gillis een reeks brute, mysterieuze moorden op voorbijgangers. Al snel merkt hij dat de bewoners zich vreemd gedragen en dat zijn eigen echtgenote mogelijk iets verbergt. Wanneer de doden bovendien op onnatuurlijke wijze terug lijken te keren, belandt Dan in een beklemmend web van dood, manipulatie en dorpsgeheimen.
"Dead and Buried" is een bijzonder geslaagde, beklemmende griezelfilm die zijn kracht haalt uit sfeer, onheil en langzame ontregeling. Gary Sherman bouwt met veel geduld een klein, ogenschijnlijk vredig dorp uit tot een plaats waar achter elke glimlach iets gruwelijks schuilgaat, en precies dat maakt de film zo effectief. De sobere regie, het knappe tempo en de macabere invulling geven de film een bijna dromerige nachtmerrie-kwaliteit. De sinistere rol van Jack Albertson als de begrafenisondernemer en de sterke toon maken dit tot een originele horrorervaring die lang blijft hangen. 4,5/5 blijft na herhaalde herzieningen.

"Zodiac" volgt de jacht op de beruchte Zodiac-killer door politie, journalisten en vooral cartoonist Robert Graysmith, die geobsedeerd raakt door het ontcijferen van de aanwijzingen. Terwijl de moorden doorgaan, groeit de case uit tot een verstikkend web van vermoedens, fouten en onvolledige bewijzen. De film toont niet alleen een misdaadonderzoek, maar ook hoe de zoektocht naar zekerheid levens langzaam kan overnemen.
David Fincher maakt van "Zodiac" geen klassieke thriller met een makkelijke ontknoping, maar een koele en nauwgezette reconstructie van obsessie. De film blinkt uit door zijn precisie, sfeer en sterke acteerwerk, met Jake Gyllenhaal, Mark Ruffalo en Robert Downey Jr. als perfect uitgebalanceerd ensemble. De lengte werkt soms tegen de film, omdat scènes bewust uitrekken en het ritme af en toe zwaar wordt, maar dat versterkt ook de beklemming. Het resultaat is een ijzingwekkende, volwassen en meeslepende misdaadfilm die blijft hangen lang nadat de eindgeneriek voorbij is. 3,5/5

Libby Day overleefde als kind de moord op haar moeder en twee zussen, waarna haar broer Ben als dader werd veroordeeld. Jaren later wordt ze door een groep true-crime liefhebbers overhaald om de zaak opnieuw te onderzoeken. Terwijl ze haar verleden onder ogen ziet, komen nieuwe aanwijzingen naar boven die haar herinneringen en het oorspronkelijke oordeel in twijfel trekken.
"Dark Places" heeft bij momenten een sterke, mistroostige sfeer en een intrigerende premisse, maar de film worstelt met tempo en spanningsopbouw. Gilles Paquet-Brenner zet de duistere toon wel goed neer, alleen verdwijnt de echte impact vaak onder een te fragmentarische vertelling en een gebrek aan momentum. Charlize Theron draagt de film overtuigend als getraumatiseerde Libby, terwijl Nicholas Hoult en Corey Stoll voldoende mysterie toevoegen. Toch blijft het geheel meer een sombere puzzel dan een echt meeslepende thriller. Voor wie houdt van beklemmende misdaaddrama’s is dit onderhoudend, maar niet memorabel. Nipt 3/5.

"A Few Good Men" is een strakke militaire rechtbankthriller over twee mariniers die worden beschuldigd van de dood van een collega, terwijl de jonge advocaat Daniel Kaffee steeds dieper graaft in een systeem van leugens en bevelen. De film bouwt meesterlijk op naar een explosieve confrontatie tussen plicht, loyaliteit en waarheid, met Jack Nicholson in een legendarische rol als kolonel Jessup.
De kracht van de film zit in Aaron Sorkins scherpe dialoog en Rob Reiners sobere, trefzekere regie, die het verhaal voortdurend spanning en ritme geeft. Tom Cruise speelt Kaffee met precies genoeg bravoure en onzekerheid om hem geloofwaardig te maken als iemand die leert te vechten voor iets groters dan een gemakzuchtige overwinning. Demi Moore, Kevin Bacon en vooral Jack Nicholson zorgen voor een sterk ensemble waarin elk gezicht telt. Wat de film extra goed doet, is dat hij niet alleen een juridische puzzel is, maar ook een moreel debat over hiërarchie, verantwoordelijkheid en de prijs van discipline. Het eindgevecht in de rechtszaal blijft terecht beroemd, omdat het de hele film in één klap samenbalt. Sterk, slim en nog altijd bijzonder effectief als klassiek rechtbankdrama. 4/5 blijft na derde visie, nu op 4K in Apple TV.

Nick Dunne's vrouw Amy verdwijnt op hun huwelijksverjaardag spoorloos, waarna de politie en de media hem steeds meer als hoofdverdachte zien. Terwijl het onderzoek vordert, ontvouwt de film via flashbacks dat hun ogenschijnlijk perfecte huwelijk vol spanningen, manipulatie en verborgen frustraties zit. Wat begint als een verdwijningsthriller groeit uit tot een venijnige ontmanteling van huwelijk, imago en publieke perceptie.
David Fincher maakt van "Gone Girl" een koele, strak georkestreerde thriller die voortdurend spanning opbouwt en tegelijk onderhuids wringt. De film blinkt uit in zijn visuele precisie, zijn beheerste tempo en vooral in de sterke vertolkingen van Ben Affleck en Rosamund Pike, die het giftige huwelijk geloofwaardig en onvoorspelbaar maken. Naarmate het verhaal vordert, verschuift de focus van mysterie naar satire, waardoor de film slimmer en bijtender wordt, al kan die wending voor sommigen ook wat afstand scheppen. Het resultaat is een elegante, manipulerende en moreel ongemakkelijke thriller die lang blijft nazinderen. Voor mij 4/5.

Een jonge weduwe wordt na de mysterieuze dood van haar man bedreigd door een fanatieke religieuze gemeenschap naast haar boerderij. Wanneer haar twee vriendinnen langskomen, loopt de spanning snel op door intimidatie, dodelijke “ongelukken” en een steeds onheilspellender sfeer.
Wes Craven mengt hier psychologische horror, landelijke paranoia en slasher-elementen tot een onrustige, eigenzinnige film. "Deadly Blessing" is minder strak opgebouwd dan Cravens bekendere werk, maar juist die onregelmatigheid maakt hem interessant. De sfeer is sterk, met schrille beelden, beklemmende landschappen en een constante dreiging die goed wordt opgebouwd. Ernest Borgnine speelt heerlijk overdreven, terwijl de knappe actrices Maren Jensen, Sharon Stone en Susan Buckner overtuigend zijn. Het einde overtuigt niet volledig, maar de film heeft genoeg spanning, rare wendingen en morele wrijving om te blijven hangen. Bij het herbekijken kon ik de prent meer waarderen. 3,5/5

De jonge Alex trekt zich mee in een riskante diefstal: twee oude gangsters willen een serum stelen dat een dodelijke seksueel overdraagbare ziekte kan tegengaan, en hij raakt tegelijk verstrikt in een intense vierhoek van verlangen en jaloezie. Michel Piccoli speelt Marc, een van de oudere criminelen die het plan mee aanstuurt.
"Mauvais Sang" is voor mij middelmatig: stijlvol en gedurfd, maar ook te nadrukkelijk bezig met sfeer en poses. De film heeft onmiskenbaar visuele flair, sterke bewegingen en enkele memorabele scènes, maar het verhaal voelt vaak geforceerd en fragmentarisch aan. Daardoor blijft de emotionele impact beperkt, hoe inventief Carax ook is. Piccoli geeft gewicht aan zijn rol, helaas zelfs dat tilt het geheel niet echt boven de indruk van een mooi gemaakte, maar onevenwichtige film uit. 2/5

Donatella, een jonge vrouw met een ernstige mentale beperking, verdwijnt spoorloos en haar vader zet alles op alles om haar terug te vinden. Rechercheur Duca Lamberti raakt betrokken bij het onderzoek en ontdekt een schimmige wereld van uitbuiting, prostitutie en geweld in Milaan. Wanneer de zaak eindigt in een persoonlijke vorm van vergelding, blijft vooral de tragiek van het slachtoffer en de leegte van de wraak hangen.
Duccio Tessari maakt van "La Morte Risale a Ieri Sera" geen loutere misdaadfilm, maar een somber en menselijk drama over kwetsbaarheid en moreel verlies. De film werkt vooral door de pijnlijke opzet: een vader die zijn dochter als kind blijft zien, en een samenleving die haar pas lijkt op te merken wanneer het te laat is. Tessari houdt de spanning goed vast en geeft het verhaal een hard maar empathisch gezicht, zonder sensatiezucht. De Milaan-omgeving voelt troosteloos en raak, wat de morele rol van het verhaal versterkt. Ondanks enkele stilistische oneffenheden en de soms ongepaste lichtheid in toon blijft het een sterke, bittere politiefilm met een afgrondelijke emotionele kern. 3,5/5

Architect Alex verhuist met zijn vriendin Kim en zijn dochter Sally naar een oud landhuis, waar Sally al snel vreemde stemmen hoort uit de kelder. Wanneer ze per ongeluk duistere wezens bevrijdt, blijkt het huis een dodelijke val te zijn die zich op haar richt. Terwijl niemand haar gelooft, moet Sally overleven tegen een kwaadaardige aanwezigheid die vooral leeft in de duisternis.
Troy Nixey’s remake bouwt slim op sfeer, gotische spanning en een sterk kindperspectief, waardoor de film vaak meer suggestie dan effectbejag gebruikt. Bailee Madison draagt veel van de onrust, terwijl Guy Pearce en Katie Holmes het emotionele fundament geloofwaardig houden. Tegelijk blijft de film soms te braaf, omdat de huiveringwekkende opening meer durf en gruwel belooft dan het vervolg uiteindelijk waarmaakt. Daardoor is dit een degelijke, sfeervolle horrorfilm met sterke momenten, maar net niet het beklemmende meesterwerk dat je op basis van de opzet zou hopen. 3,25/5

Thad Beaumont is een schrijver, die zijn duistere pseudoniem George Stark letterlijk probeert te begraven, maar ontdekt dat zijn alter ego niet zo makkelijk verdwijnt. Wanneer er moorden gebeuren die naar hem lijken te wijzen, moet Thad vechten tegen een bovennatuurlijke versie van zichzelf die weigert te sterven.
George A. Romero maakt van "The Dark Half" een goed geacteerde horrorthriller met een sterke centrale premisse en een sfeervolle opbouw. De film profiteert vooral van Timothy Huttons dubbele rol, die zowel de kwetsbare schrijver als de maniakale Stark overtuigend neerzet, en van Romero’s talent voor spanning en macabere beelden. Niet alles werkt even strak: het verhaal kan soms wat breed uitwaaieren en de ontknoping is minder krachtig dan de opzet doet vermoeden. Toch blijft het een niet onaardige King-verfilming die vooral liefhebbers van donkere, slimme horror wat te bieden heeft. 3,25/5

Robert Manning gaat naar een afgelegen landhuis op zoek naar zijn verdwenen broer. Daar raakt hij verstrikt in een sfeer van occultisme, familiegeheimen en verontrustende dromen rond de legende van de Zwarte Heks van Greymarsh.
Vernon Sewell levert een sfeervolle maar onevenwichtige gothic horrorfilm af. De film bevat in het begin kitscherige momenten maar wordt in het tweede deel beter. De sterke cast — met Christopher Lee, Boris Karloff en Barbara Steele — geeft de film gewicht. Het tempo is wel traag en de blu-ray had geen Engelse ondertiteling waardoor hij moeilijk te volgen was. De film werkt vooral als cultcuriositeit: visueel aantrekkelijk, degelijk mysterieus en af en toe heerlijk sinister, maar nooit echt meeslepend. Het verband met het schitterende kortverhaal van H.P. Lovecraft "The Dreams in the Witch House" zie ik echter niet. Toch blijft hij de moeite voor liefhebbers van Britse horror uit de late jaren zestig. 2,75/5

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Een horror-omnibus in stripboekstijl, opgebouwd uit vijf losse verhalen die als een macabere comic tot leven komen. De film opent met een jongen wiens straf voor het lezen van horrorstrips meteen de toon zet voor de wraakzuchtige, zwartgallige komische toon van de rest van de film. Daarna volgen vijf griezelverhalen: een vader die rijst uit het graf, een boer die besmet raakt door een meteoriet, een jaloerse echtgenoot met een dodelijk plan op het strand bij opkomende tij, een universiteitsprofessor die met een monster in een kist te maken krijgt, en een rijke hygiënist die door een kakkerlakkenplaag wordt belaagd.
Wat Creepshow volgens sommigen zo leuk maakt, is de energieke mix van horror en groteske humor, en de liefdevolle knipoog naar oude comicboeken. Maar voor mij voelt de film wat onevenwichtig aan: niet elk luik is even sterk qua sfeer, ritme of payoff. Voor mij zijn vooral het derde en vierde segment de beste, omdat die de spanning en de opbouw het meest efficiënt combineren en daardoor het meest blijven hangen. De eerste twee verhalen zijn meer karikaturaal, terwijl het slotverhaal sterk inzet op claustrofobie maar iets minder elegant is uitgewerkt dan die twee uitblinkers. Stephen King is een grootmeester in griezelverhalen maar als acteur in het tweede deel (geïnspireerd door The Color out of Space van H.P. Lovecraft) vond ik hem tegenvallen.
Als geheel blijft Creepshow een soms charmante horroranthologie maar niet perfect gebalanceerd. 2,75/5 afgerond 3/5.

In het rustige stadje Ogden Marsh raakt de bevolking besmet met een mysterieuze toxische biologische stof die mensen langzaam verandert in gewelddadige psychopaten. Sheriff David Dutton probeert samen met zijn vrouw Judy en een kleine groep overlevenden te ontsnappen terwijl het leger de stad in quarantaine plaatst. Wat begint als een reeks vreemde incidenten groeit uit tot een meedogenloze strijd tegen zowel de besmetten als de autoriteiten die alle sporen willen uitwissen.
"The Crazies" van Breck Eisner is een van die zeldzame horrorremakes die niet alleen het origineel respecteert, maar er ook een eigentijdse en spannende draai aan geeft. De film bouwt de dreiging geduldig op, waardoor de paranoia steeds sterker voelbaar wordt. Timothy Olyphant is overtuigend als de vastberaden sheriff die machteloos moet toekijken hoe vrienden en buren veranderen in moorddadige monsters. De vaak beklemmende sfeer, effectieve schrikmomenten en het gevoel dat niemand te vertrouwen is, maken de film meeslepend. Bovendien voegt de kritiek op overheidsingrijpen extra gewicht toe aan het verhaal. Goed horrordrama. 3/5

In 1830 vinden de jonge West Point-kadet Edgar Allan Poe en vier kameraden in het bos van New York een gruwelijk verminkte, nog levende man die voor zijn dood het woord “raaf” uitspreekt. Poe dringt er aan om het lichaam naar het nabijgelegen dorpje Raven’s Hollow te brengen om de identiteit van de man en de moordenaar te vinden, maar de dorpsbewoners zegen dat ze hem niet kennen en van niets weten. Als een van de kadetten 's nachts verdwijnt en vermoord wordt teruggevonden, ontdekken Poe en zijn vrienden dat het dorp duistere geheimen en een bovennatuurlijke kwaad verborgen houdt die hen voor altijd zullen achtervolgen.
'Raven’s Hollow' is een gotisch mysterie dat de jeugdige Poe als hoofdrolspeler gebruikt – een intrigerend idee dat de film echter niet volledig waart. Regisseur Christopher Hatton bouwt sfeer met sterke visuals en een morbide dorpsambiance op, waardoor de film soms voldoet als horrorervaring. William Moseley speelt Poe met passende intensiteit, maar het plot is soms niet erg overtuigend en de ontknoping valt matig uit. De dorpsbewoners en hun excentrieke geheimen zijn interessant, doch de film blijft middelmatig. De decors, locaties en de kostuums zijn wel verzorgd. Een heel nipte voldoende voor één keer. 2,5/5

In een afgelegen Spaans landhuis leven Ruth en haar stiefdochter Chris samen in een gespannen, emotioneel verstoorde relatie na het vertrek van de echtgenoot en vader. Wanneer de mysterieuze zwerver Barney bij hen intrekt, ontwaakt er verlangen, jaloezie en wantrouwen, terwijl Chris tegelijk worstelt met traumatische herinneringen. Ondertussen zaait een onbekende moordenaar angst in de regenachtige omgeving, waardoor de dreiging steeds dichterbij komt.
"La Corrupción de Chris Miller" is een sfeervolle Spaanse thriller die elementen van de giallo en de psychologische horror op een eigenzinnige manier combineert. Regisseur Juan Antonio Bardem bouwt de spanning langzaam op en creëert een constante ondertoon van dreiging, ondersteund door een sombere visuele stijl en een goede soundtrack.. De film blinkt niet uit door spectaculaire moorden of een hoog tempo, maar juist door zijn mysterieuze personages en beklemmende sfeer. Vooral de prestaties van Jean Seberg en Marisol geven het verhaal emotionele diepgang. Hoewel een paar plotontwikkelingen wat vergezocht aanvoelen, blijft de film boeien dankzij zijn elegante opbouw en verrassend duistere ontknoping. Een interessante, vaak onderschatte cultfilm uit de vroege jaren zeventig. 3,5/5.

Dr. Susan Wheeler werkt als chirurg in een Boston ziekenhuis. Als haar beste vriendin Nancy na een routine-abortus in coma geraakt, gaat Susan op onderzoek uit. Ze ontdekt dat er nog andere relatief gezonde patiënten na simpele operaties eveneens in coma belanden en naar het duistere Jefferson Instituut worden overgeplaatst. Wanneer ze op hardnekkige weerstand stuit, vermoedt ze dat er een sinister complot achter de mysterieuze gevallen schuilgaat. Terwijl het gevaar dichterbij komt, probeert Susan de waarheid te onthullen voordat zij zelf het volgende slachtoffer wordt.
“Coma” is een intelligente medische thriller die ook vandaag nog verrassend effectief werkt. Michael Crichton combineert ziekenhuisrealisme met een groeiend gevoel van paranoia, waardoor de spanning langzaam maar voortdurend wordt opgebouwd. De film kiest niet voor spectaculaire actie, maar voor een beklemmende sfeer waarin de hoofdpersoon steeds meer geïsoleerd raakt. Geneviève Bujold draagt de film met een overtuigende en vastberaden vertolking, terwijl de strakke regie het verhaal helder en geloofwaardig houdt. De thematiek rond medische ethiek en machtsmisbruik blijft ook vandaag de dag nog relevant. Het resultaat is een bijzonder spannende, slimme en sfeervolle thriller die zowel boeiend als verontrustend is en zijn reputatie als klassieker ruimschoots verdient. 4,5/5 blijft na de zoveelste herziening.

stem geplaatst

Lester Burnham, een veertiger vastzittend in een saai huwelijk en een betekenisloze baan, raakt in een diepe midlifecrisis. Wanneer hij de vroegrijpe puber Angela, de beste vriendin van zijn dochter, ontmoet, ziet hij in haar puurheid een manier om zijn leven weer te controleren. Hij neemt ontslag, begint te blowen en trainen, maar zijn opstand leidt tot dramatische conflicten met zijn familie en de buurt, met noodlottige gevolgen.
"American Beauty" is een donkere, komische en aangrijpende reflectie op het Amerikaanse middenklasseleven aan de drempel van het nieuwe millennium. Kevin Spacey acteert briljant als Lester, een man die zich bevrijdt van materialisme en gevoelsarmoede door passie en hartstocht te zoeken. De film balanceert perfect tussen humor en tragiek, waarbij elke scène de schoonheid van het leven – van een boterhamzakje in de wind tot een onzeker meisjesgezicht – benadrukt. Annette Bening en Thora Birch vormen sterke tegenspelers, terwijl Wes Bentleys Ricky een van de meest intrigerende personages is. Mendes toont dat schoonheid overal bestaat, als je er openstaat. Een meesterwerk dat blijft hangen. 4,5/5

De plichtsgetrouwe butler Stevens blikt tijdens een reis door het Engelse landschap terug op zijn leven in Darlington Hall. Terwijl hij ooit volledig opging in zijn dienstbaarheid aan Lord Darlington, beseft hij gaandeweg hoe veel hij heeft opgeofferd op het vlak van liefde en persoonlijke vervulling. Zijn ontmoeting en gemiste kansen met de huishoudster Miss Kenton geven de film zijn emotionele kern.
"Remains of the Day" is een subtiele, uiterst verfijnde studie van onderdrukte gevoelens, klasse en zelfbedrog, gedragen door de strakke regie van James Ivory en een indrukwekkende hoofdrol van Anthony Hopkins. Wat de film bijzonder sterk maakt, is hoe hij spanning haalt uit stiltes, blikken en beleefdheden in plaats van uit grote melodramatische gebaren. Ook de rest van de cast zoals Emma Thompson bvb doet het bijzonder goed. De grandeur van Darlington Hall staat in scherp contrast met de innerlijke leegte van Stevens, waardoor het verhaal langzaam maar genadeloos binnenkomt. De beeldvoering en het production design versterken die melancholie en geven elke scène een bijna tastbare elegantie. Uiteindelijk blijft "The Remains of the Day" hangen als een ontroerend portret van een man die te laat ontdekt wat hij werkelijk heeft ingeleverd. Derde herziening, nu op Apple TV 4K en elke keer zeer genietbaar. 4/5

De Gardner-familie trekt zich terug op een boerderij in het landelijk New England om daar te herstellen van Theresa's borstamputatie en alpaca's te houden. Wanneer een felgekleurde meteoriet in hun tuin neerstort, begint een onbegrijpelijke, buitenaardse kleur het land, de dieren en de familieleden te besmetten. Dit zorgt voor een langzame, onstuitbare afdaling naar krankzinnigheid waarbij elk lid van de familie fysiek en psychologisch wordt vernietigd.
Richard Stanleys “Color out of Space” is in het eerste deel een visueel fascinerende, creepy horror die de Lovecraftiaanse atmosfeer van kosmisch terreur goed weergeeft. De langzame opbouw van de infectie, de vreemde fuchsia bloemen en de ongemakkelijke sfeer op de afgelegen boerderij zijn knap uitgevoerd en zorgen voor een meeslepende, enigszins unieke horrorervaring. In het tweede deel echter zwakt de film duidelijk af: de mutaties worden te expliciet, de narratieve cohesie verdampt en de film verzandt in een chaotisch spektakel zonder de subtiele dreiging van het begin. Het is jammer dat Richard Stanley Lovecrafts schitterende kortverhaal niet nauwgezetter volgt – hij moderniseert de setting naar de 21e eeuw en reduceert de tijdspanne van twee seizoenen naar enkele dagen, waardoor de originele psychologische spanning en de klassieke sfeer van het verhaal verloren gaan. Al met al nog een nipte voldoende 2,5/5.

Een gewetenloze plastisch chirurg vlucht na een mislukte ingreep en bouwt onder een nieuwe identiteit een succesvol circus op in Frankrijk. Daar gebruikt hij het circus als dekmantel voor zijn experimenten, waarbij hij misvormde vrouwen verandert in aantrekkelijke artiesten en hen tegelijk in zijn macht houdt. Wanneer verdachte “ongelukken” zich opstapelen, komt de politie dichterbij en dreigt zijn hele façade in te storten.
"Circus of Horrors" is een heerlijk schaamteloze mengeling van horror, melodrama en groteske showbizz, gedreven door Anton Diffrings koele, moreel lege aanwezigheid. Sidney Hayers maakt van het circus een kleurige hellekring waarin verlangen, manipulatie en geweld voortdurend door elkaar lopen. De film is qua psychologie niet subtiel, maar juist die overdaad geeft hem charme: het is pulp met stijl, venijn en een vleugje camp. De excentrieke toon, de macabere vondsten en het idee van schoonheid als wapen blijven opvallend effectief, ook nu nog. Wie houdt van klassieke Britse horror met een sensuele, bijna schurende rand, krijgt hier ruim waar voor zijn tijd. Al zullen jonge mensen de prent waarschijnlijk gedateerd vinden. 3,25/5

Wanneer de seriemoordenaar Charles Lee Ray dodelijk gewond raakt tijdens een achtervolging door de politie, legt hij voor hij sterft met een voodoo-spreuk zijn ziel in een "Good Guy"-pop die in een speelgoedwinkel ligt. Het zesjarige jongetje Andy krijgt deze behekste pop, Chucky genaamd, als verjaardagscadeau van zijn weduwe-moeder Karen die hem goedkoop van een straatventer kocht. Chucky begint al snel vreemd te gedragen en valt mensen aan, waardoor Andy de schuld van de moorden krijgt en in een psychiatrisch ziekenhuis wordt geplaatst.
Tom Hollands “Child's Play” is een leuke horrorfilm die perfect balanceert tussen schrik en sarcasme. Brad Dourifs voice-over voor Chucky is iconisch en maakt de pop tegelijk schattig en griezelig. De film werkt goed omdat het niet alleen steunt op shockeffecten, maar ook een sterke emotionele laag heeft met de moeder-zoon relatie. Catherine Hicks speelt sterk als de moeder die eerst niet wil geloven wat er gebeurt. De film is zeker degelijk maar kan toch niet tippen als horrorkomedie aan “Dolls" van Stuart Gordon. Minstens 3/5

Het koppel Burt en Vicky belandt in het verlaten Gatlin, Nebraska, waar geen volwassenen meer te vinden zijn. Ze ontdekken dat de kinderen van het dorp onder leiding van de jonge prediker Isaac een sekte vormen die mensen offert aan een kwaadaardige macht in de maïsvelden. Wat begint als een omweg, groeit uit tot een beklemmende strijd om te overleven tegen fanatisme, paranoia en iets onheilspellends dat letterlijk uit de oogst lijkt op te rijzen.
De film werkt vooral door zijn beklemmende sfeer en eenvoudige, maar effectief uitgevoerde premisse. Kiersch bouwt langzaam spanning op met desolate beelden van eindeloze maïsvelden, een spookachtig dorp en kinderen die veel angstaanjagender zijn dan ze op het eerste gezicht lijken. De dynamiek tussen Isaac en Malachai geeft de film extra wrijving, terwijl Linda Hamilton en Peter Horton de buitenstaanders geloofwaardig neerzetten. De muziek van Jonathan Elias zorgt voor extra sfeer. "Children of the Corn" blijft voor mij een cultklassieker die zijn griezelige reputatie verdient. 3,5/5 na vijfde herziening.

In een oud Engels landhuis hangt een eeuwenoud mysterie rond zeven sloten die samen een verborgen geheim beschermen. Wanneer moorden en verdachte gebeurtenissen elkaar beginnen op te volgen, raken inspecteurs en erfgenamen verwikkeld in een gevaarlijk spel van bedrog en verborgen identiteiten. Stap voor stap wordt de waarheid achter de zeven sloten onthuld, met verrassende gevolgen voor iedereen die erbij betrokken is.
"The Door with Seven Locks", gebaseerd op een verhaal van Edgar Wallace, is een onderhoudende Britse thriller die sfeer belangrijker vindt dan spektakel. Regisseur Norman Lee bouwt het mysterie zorgvuldig op en benut de gotische setting optimaal, met schaduwrijke gangen, geheime kamers en een voortdurende dreiging. Hoewel sommige plotwendingen vandaag voorspelbaar ogen en het tempo niet altijd hoog ligt, blijft de film boeien dankzij zijn charmante mix van detectiveverhaal en horrorinvloeden. De bescheiden productiewaarden worden gecompenseerd door een sterke sfeer en een intrigerende intrige. Voor liefhebbers van klassieke Britse mysteries uit de jaren veertig blijft dit een aangename en historische genre-ervaring, maar jongere kijkers zullen dit ongetwijfeld gedateerd vinden. 3/5

Een blinde gepensioneerde journalist en een jonge reporter raken verwikkeld in een reeks moorden nadat ze een inbraak en een verdacht wetenschappelijk onderzoek bij een genetisch instituut op het spoor komen. Terwijl ze steeds dieper graven, blijken de slachtoffers met elkaar verbonden via een geheimzinnig complot rond erfelijkheid, chantage en geweld.
"Il Gatto a Nove Code" is een sterke vroege giallo van Dario Argento waarin spanning, visuele precisie en een onrustige sfeer mooi samenkomen. De film bouwt slim op vanuit een ogenschijnlijk klassieke moordzaak, maar geeft daar een moderne, bijna klinische ondertoon aan dankzij het genetische onderzoeksgegeven. Vooral de combinatie van het blinde personage, de journalistieke speurtocht en de memorabele setpieces zorgt voor constante dreiging. Een aantrekkelijke en rauwe, inventieve thriller met stijl en lef. 4/5

Jef Costello is een koelbloedige huurmoordenaar die volgens een strikte persoonlijke erecode leeft en vrijwel onzichtbaar door het leven gaat. Wanneer hij na een zorgvuldig uitgevoerde moord door de politie wordt verdacht, raakt hij verwikkeld in een kat-en-muisspel met zowel de autoriteiten als zijn eigen opdrachtgevers. Terwijl de druk toeneemt, blijft Jef vasthouden aan zijn eenzame levenswijze, met tragische gevolgen.
Met "Le Samouraï" levert Jean-Pierre Melville een hoogtepunt in zijn carrière af dat de misdaadfilm herdefinieert door zijn radicale soberheid en precisie. Alain Delon is onvergetelijk als Jef Costello, een man van weinig woorden wiens aanwezigheid elke scène domineert. De film blinkt uit in zijn minimalistische stijl, met lange stiltes, uitgekiende kadreringen en een haast hypnotiserend tempo. Melville creëert een koude, vervreemdende wereld waarin loyaliteit, professionaliteit en eenzaamheid centraal staan. De cinematografie is prachtig ingetogen en versterkt het gevoel van fatalisme dat over het verhaal hangt. Hoewel de film traag kan lijken voor moderne kijkers, schuilt juist daarin zijn kracht. "Le Samouraï" blijft een invloedrijke klassieker die nog steeds fascineert door zijn elegantie, spanning en tijdloze stijl. Minstens 3,5/5 (de versie van Apple TV had helaas geen ondertitels)

Op een party bij Baron Brack vlucht de jonge Elena naar het donkere Schloss van Graaf Saxon omdat de baron haar probeerde te verkrachten. Alle vrienden volgen haar en komen terecht in het afgelegen kasteel waar Graaf Saxon – een krankzinnige chirurg – probeert zijn drie dagen geleden vermoorde en gemartelde dochter Katharina levend te maken door het hart van een jonge vrouw te stelen. Wanneer de doodgewaande Katharina werkelijk opstaat, wordt Baron Brack geconfronteerd met zijn wangedrag.
Adrian Hovens “Im Schloß der Blutigen Begierde“ is een typisch Duitse horror-exploitationfilm met een bizar rommelig plot. De beeldkwaliteit is net zoals het verhaal ongelijk. Howard Vernon speelt de graaf met een angstaanjagende intensiteit, terwijl de setting in het gotische Schloss met zijn mistige gangen wel bijdraagt aan de griezelige sfeer. De personages blijven echter vrij oppervlakkig. De film is soms wat te veel gericht op shockwaarde in het tweede deel dan op coherentie, waardoor hij voor mij enigszins ontgoochelend overkomt. 2/5
(Ik heb de Engelse versie gezien, die schijnt korter te zijn dan de Duitse)

Dulce wordt na de moord op haar echtgenoot en de verdwijning van haar zoon Leopoldo veroordeeld tot een lange gevangenisstraf, maar jaren later krijgt ze de kans terug te keren naar het huis waar alles begon. Daar ontdekt ze dat de gebeurtenissen in het huis niet alleen door trauma, maar ook door een bovennatuurlijke verstoring van tijd zijn gevormd. Terwijl een priester en herinneringen uit het verleden haar op weg helpen, ontvouwt zich een tragedie waarin moederliefde, schuld en tijdlijnen op pijnlijke wijze samenkomen.
"La Casa del Fin de los Tiempos" is veel meer dan een standaard spookhuisfilm: Alejandro Hidalgo combineert een strak opgebouwd tijdsraadsel met een emotionele familietragedie, waardoor de film verrassend menselijk aanvoelt. Ruddy Rodríguez draagt de film overtuigend als Dulce, en haar vertolking geeft het verhaal gewicht en empathie. De sfeer is beklemmend, de structuur slim, en de onthullingen komen geleidelijk binnen zonder de spanning te verliezen. Een intelligente, ontroerende en memorabele Venezolaanse horrorfilm. 3,5/5

"No Other Choice" is zo’n film die duidelijk mikt op een diepere, misschien zelfs spirituele laag, maar voor mij vooral verzandt in een wirwar van symboliek en abstractie. De Koreaanse regisseur lijkt voortdurend te suggereren dat er achter elke scène een verborgen betekenis schuilt, zonder de kijker voldoende houvast te geven om die ook werkelijk te ervaren. Het resultaat is een afstandelijke en ontoegankelijke film die meer bewondering lijkt te vragen dan emotionele betrokkenheid oproept.
Waar sommigen de raadselachtigheid wellicht als rijk en gelaagd zullen ervaren, voelde het voor mij vooral als een intellectuele oefening die nooit echt tot leven kwam. De trage vertelstijl en de nadruk op esoterische motieven maakten het moeilijk om een band met de personages of hun lotgevallen op te bouwen. Hoewel de film onmiskenbaar ambitieus is, heb ik er uiteindelijk weinig plezier aan beleefd en bleef ik vooral achter met het gevoel buitengesloten te zijn van wat de film mij wilde vertellen. Hij duurde ook veel te lang. Geef mij maar in de plaats "Oldboy" van die regisseur. Sorry. 1,5/5

In het fictieve kleine stadje Santa Ynez in Utah duikt een mysterieuze, zwarte Lincoln Continental op die zonder bestuurder en zonder nummerplaat mensen om het leven brengt door ze omver te rijden. Na het doden van de plaatselijke sheriff neemt diens assistent Wade Parent de taak op om de onverwoestbare auto te stoppen, die zich lijkt aan te trekken door bovennatuurlijke krachten.
“The Car” is een stijlvolle maar eenvoudig opgebouwde horror-thriller die duidelijk de formule van Spielberg's Duel (1971) volgt, met een zelfrijdende auto als centraal monster en wat satanische elementen als extraatje. Werd wellicht een inspiratiebron voor Carpenters latere “Christine”. De film bezit ondanks enkele occasionele absurditeiten voldoende spanning om griezelfans te boeien. 3/5

In een Engelse kustdorp Dymchurch leidt de geliefde pater Dr. Blyss in werkelijkheid een smokkeloperatie voor Franse alcohol, terwijl hij de legende van de “Marsh Phantoms” gebruikt om problemen te vermijden. Wanneer de belastingofficier Captain Collier met zijn regiment arriveert om de smokkel te onderzoeken, dreigt Blyss' dubbelleven te ontrafeld te worden.
‘Captain Clegg’ is een degelijke Hammer-film, een period drama met mysterie en subtiele horror-elementen zonder expliciete bovennatuurlijke bedreigingen. Peter Cushing levert andermaal een prima prestatie als de pater-piraat, met Oliver Reed als een krachtige ondersteunende leider die de liefde van een mooie vrouw wil winnen. De film is weliswaar geen echte horror maar biedt een fascinerende periode-mysterie met verrassende spanning. Ik heb mij zeker vermaakt. 3,5/5

Na zijn vervroegde vrijlating uit de gevangenis is crimineel Corey vastbesloten om nooit meer terug te keren naar de onderwereld, maar een toevallige ontmoeting met de van een trein ontsnapte moordenaar Vogel trekt hem opnieuw in het criminele spel. Samen met de alcoholische ex-politieman Jansen plannen ze een minutieus georganiseerde juwelenroof in Parijs, terwijl politiecommissaris Mattei een persisterende klopjacht op Vogel leidt. Na de geslaagde overval loopt het drietal in de problemen omdat de heler zich terugtrekt.
"Le Cercle Rouge" is een stijlvol film-noir die de desolate wereld van criminaliteit onderzoekt met koelte en virtuositeit. Melville's enscenering van de complexe suspense maakt van de stille, bijna dialoogarme juwelenroof een van cinema's grootste momenten. De drie hoofdrolspelers — Alain Delon, Yves Montand en Gian Maria Volonté — leveren elk een van de beste vertolkingen uit hun carrières, terwijl de regisseur zijn verbluffende virtuositeit etaleert in het ensceneren van actie. Melville's boeddhistische motto – de rode cirkel die tragische lotsbestemming aanduidt – bepaalt de thematiek van onvermijdelijke corruptie. Criminelen en de mensen van de politie dragen dezelfde kleding; alle mensen zijn schuldig, zelfs de politie.
Genoten bij de derde herziening en minstens 3,5/5.

De net gescheiden Mary Kee verhuist naar een nieuw appartement om aan haar mishandelende ex-man te ontsnappen, maar krijgt al snel vreemde telefoontjes van een vrouw genaamd Rose die beweert uit 1979 te bellen. Rose bewijst haar tijdsreizen met angstaanjagende gebeurtenissen in het appartement, waaronder plotseling opduikende bakstenen muren en sprekende bewijzen uit het verleden. Wanneer Mary ontdekt dat Rose zichzelf ophing in het appartement decennia eerder en dat haar acties in het verleden direct haar heden beïnvloeden, moet ze een gevaarlijk spelletje spelen om te overleven.
Matthew Parkills "The Caller" is een beklemmende bovennatuurlijke thriller die met weinig middelen veel spanning creëert. Rachelle Lefevre overtuigt als Mary, een kwetsbare maar sterke vrouw gevangen tussen misbruik uit het verleden en een meedogenloze vijand die via een oud rotortelefoon uit 1979 terroriseert. Het concept van tijdsgebonden wraak is vernieuwend: Rose kan Mary's heden beïnvloeden door mensen in het verleden aan te vallen. De film bouwt gestaag op tot een claustrofobisch hoogtepunt, hoewel het verhaal nogal ingewikkeld overkomt. Ik vond hem beter bij de tweede kijkbeurt. 3/5

Twee streng religieuze zussen baten een pension uit en glijden steeds verder af in paranoia, repressie en moord als hun moralistische wereldbeeld wordt bedreigd. Wanneer een ogenschijnlijk onschuldige, vrijgevochten vakantiegast verdwijnt, begint een angstaanjagende ketting van geheimen, verdwijningen en gruwelijke ontdekkingen die het pension veranderen in een valstrik. De film bouwt die spanning zorgvuldig op naar een beklemmende finale, met een zeldzame combinatie van morele verdorvenheid en psychologische obsessie.
“A Candle for the Devil” is een uitstekende Eurohorror: stijlvol, venijnig en opvallend goed in het mengen van sociale satire met suspense. Eugenio Martín regisseert met vaste hand en laat de film voortdurend schuren tussen kille ironie en echte terreur, waardoor het pension voelt als een afgesloten wereld waarin elk gebaar beladen is met schuld, lust en straf. Aurora Bautista en Esperanza Roy geven de zussen een heerlijk verontrustende aanwezigheid, en juist hun contrast — dominantie tegenover onderdrukking — maakt de film zo fascinerend. Voor liefhebbers van Spaanse genreklassiekers en donkere psychologische horror met een vleugje elegante sleaze is dit absoluut een aanrader. 4/5 ook na zevende herziening. Voor mij echt een juweeltje.

stem geplaatst

Paul Conroy, een Amerikaanse vrachtwagenchauffeur in Irak, komt bij na een gijzeling en ontwaakt levend begraven in een houten kist met slechts een mobieltje, een aansteker en een Zwitserse zakmes. Met steeds minder zuurstof en een dalende batterij probeert hij wanhopig de buitenwereld te bereiken om gered te worden voordat de tijd op is.
Rodrigo Cortés’ "Buried" is een meeslepende, beklemmende thriller die zich volledig afspeelt in een kist van ongeveer 85×75×240 cm. Ryan Reynolds levert een knappe solo-prestatie als Paul Conroy, wiens paniek, wanhoop en helderheid afgewisseld worden met momenten van humor en sarcasme. Cortés bouwt spanning op zonder bombastische effecten: het door de spleten vallende zand, het piepende ademhalen en de grillige mobielverbinding creëren authentiek claustrofobisch ongemak. "Buried" bewijst dat beperkte settings geen beperking hoeven zijn voor cinematografische kracht. Niet geschikt voor claustrofoben, maar een aanrader voor liefhebbers van psychologische thrillers. 3/5

“Burnt Offerings” schetst de belevenissen van het New Yorkse gezin Rolfe, dat besluit de grootstad te verlaten om tijdens de zomermaanden een reusachtige, ietwat vervallen villa te huren, die door de eigenaars aan erg gunstige voorwaarden wordt aangeboden. Er is wel een bijzondere conditie, hun stokoude moeder, die haar kamers op de derde verdieping nimmer verlaat, moet driemaal per dag voedsel verschaft worden. Aanvankelijk verloopt alles naar wens, maar dan zijn er vreemde voorvallen, die steeds angstaanjagender worden. Het landhuis lijkt een eigen, sinistere wil te hebben en het gezin raakt langzaam ontwricht.
Dan Curtis maakt van “Burnt Offerings” een elegante, “slow burning” horrorfilm die vooral werkt door sfeer, suggestie en psychologische ontregeling. De film benut het uitgestrekte landhuis als een bijna levend personage, waardoor de dreiging constant voelbaar blijft zonder veel expliciete gore. Karen Black draagt de film met een steeds verontrustender spel, terwijl Oliver Reed en Bette Davis extra gewicht geven aan het drama. Niet alles is even strak uitgewerkt, maar de onheilspellende toon en het gevoel van langzaam verlies maken dit tot een goede eigenzinnige klassieker, die blijkbaar Stephen King inspireerde bij het schrijven van “The Shining”. 3,25/5

John Landis’ "Burke & Hare" is een teleurstellende zwarte komedie die het potentieel van zijn macabere ware geschiedenis niet benut. Simon Pegg en Andy Serkis spelen de beruchte seriemoordenaars als knorrige buddy’s, maar de humor valt flauw – van emmers drek tot verouderde grappen die aanvoelen alsof ze uit 1977 komen. Landis, ooit meester van het morbide (American Werewolf in London), is duidelijk over zijn hoogtepunt heen. De toon is volledig verkeerd: je kunt er weinig mee lachen, er zijn te veel geforceerde grapjes. Isla Fisher en Tom Wilkinson spelen hun rollen met overtuiging, maar kunnen het script niet redden. 1,5/5