Korte spookhuisfilm waarin architect Scott Campbell en zijn vrouw Nancy een mysterieuze villa verkennen. Tijdens hun verblijf worden ze geconfronteerd met vreemde geluiden, verdwenen sleutels en duistere verschijningen. Als ook het koppel van de advocaat Joseph Schiller langskomt, verdwijnt de vrouw en neemt de spanning toe. De film speelt zich af in een typisch verlaten huis, met subtiele, beklemmende sfeer en enkele onverwachte scènes.
"House of the Damned" dankt zijn kracht vooral aan de onheilspellende omgeving, maar biedt geen intense angst; eerder een sfeervolle thriller met een verrassende, eenvoudige ontknoping.
Beth is recent weduwe geworden nadat haar echtgenoot zelfmoord heeft gepleegd. Nu blijft ze alleen achter in het afgelegen huis dat haar man bouwde. Terwijl ze worstelt met haar verdriet, ontdekt ze dat hij een geheim leven leidde. Nachtelijke geluiden en vreemde verschijningen wekken haar wantrouwen. Beth volgt de sporen en stuit op een sinistere waarheid die de grens tussen rouw en bovennatuurlijk vervaagt.
De film bouwt redelijke spanning op met sfeervolle camerabewegingen en Rebecca Hall levert een goede hoofdrol. Toch blijft het verhaal rommelig en wordt de finale overschaduwd door vage, onbevredigende verklaringen. De horror werkt in momenten, maar mist blijvende impact. Als geheel was “The Night House” voor mij een eerder wisselvallige kijkervaring, die niet volledig zijn potentieel benut en daardoor slechts middelmatig aanvoelt.
Alternatieve titel: Red Path, 25 oktober 2025, 15:18 uur
De 16-jarige Nizar en zijn neef Ashraf, die twee jaar jonger is maken een trektocht. Ze worden brutaal overvallen door jihadstrijders en Nizar wordt onthoofd. Ashraf krijgt een macabere opdracht van de daders. Hij moet het hoofd naar de familie brengen. Zijn broer en zijn ouders zinnen vervolgens op wraak. Dan ziet een vriendin een videoboodschap van de jihadi en beseft dat ook zijn leven in gevaar is.
Het degelijk camerawerk maakt de dreiging voelbaar door de breedbeeld shots van het desolate Mghila-gebergte en de paden bezaaid met landmijnen. Achour kiest voor een rustige vertelstijl en laat zijn acteurs veel ruimte, waardoor de interacties natuurlijk aanvoelen. Niet elke scène is even sterk, maar het geheel blijft boeien door de authenticiteit en het gevoel voor plek en tijd. Het is geen meesterwerk dat overdondert, maar “Les Enfants Rouges” weet zijn verhaal op een overtuigende, menselijke manier te vertellen. Kortom: gewoon een goede film.
Alternatieve titel: Livid, 25 oktober 2025, 15:17 uur
Lucie is een jonge vrouw die in opleiding is als thuisverpleegster. Wanneer ze met vrienden een verlaten villa binnendringt waar een oude comateuze vrouw ligt, ontdekken ze dat het huis een duister geheim verbergt. Wat begint als een klassiek inbraakscenario mondt uit in een nachtmerrie vol bloed, spiegels en bovennatuurlijke onthullingen.
De film opent sterk met een sfeervolle en langzaam opgebouwde spanning. Bustillo en Maury creëren een gotische atmosfeer vol fluisteringen en rokerige lichtbundels die herinneren aan de esthetiek van Argento. Toch ontspoort "Livide" in zijn tweede helft volledig: de symboliek stapelt zich op zonder coherentie, en de vampierachtige fantasie die de film kiest, voelt grotesk en geforceerd aan. De aanvankelijk subtiele dreiging maakt plaats voor chaotische beelden en verloren emotionele logica. Wat een beklemmende horror kon zijn, eindigt als barokke verwarring zonder overtuigende ontknoping.
Caroline is een jonge verpleegster die een baan aanneemt in een mysterieus oud huis aan de rand van het moeras bij New Orleans. Ze zorgt voor de zieke echtgenoot van een oude vrouw, maar ontdekt al snel dat het huis vol zit met geheimen, onverklaarbare gebeurtenissen en hoodoo-rituelen. De spanning neemt toe als ze steeds dieper verstrikt raakt in de duistere geschiedenis van de plek.
De film bouwt vooral op sfeer en suggestie in plaats van op expliciete horror of veel special effects, waardoor een beklemmende spanning ontstaat. Het acteerwerk van vooral Kate Hudson en John Hurt is prima en het huis zelf is sfeervol en intrigerend gefilmd. Het script is doordacht en de twist aan het eind is opvallend sterk en verrassend, waardoor de film lang blijft nazinderen. Voor liefhebbers van klassieke spookhuisfilms met een psychologische inslag een absolute aanrader.
