Meningen

Twee stuntelige politieagenten proberen een zekere Mister Hyde te vangen die een dokter heeft vermoord. Wanneer een van hen denkt hem opgesloten te hebben blijkt het de gereputeerde dokter Jekyll te zijn die hij in de plaats heeft vastgezet. Niemand wil hem geloven dat die twee één en dezelfde persoon zouden kunnen zijn. Maar vervolgens, bij een bezoek in het huis van de dokter lest hij in het laboratorium zijn dorst, verandert hij in een reuzenmuis en op dat moment begint zijn collega te vermoeden dat die dokter inderdaad een duister geheim verbergt...

Matige griezelkomedie waarin een aantal grappen geforceerd overkomen. De sets en de transformaties van Jekyll in Hyde zijn geslaagd te noemen, alsook de vertolking van Boris Karloff maar het duo Abbott en Costello brengt er toch minder van terecht. Slechts af en toe een rake gag. Het einde werkt misschien wel op de lachspieren maar is toch vergezocht. Geef mij maar een bloedernstige Karloff in de plaats...

Een historisch drama gesitueerd in het midden van de zeventiende eeuw waarin Liv Ullmann koningin Christina van Zweden portretteert en Peter Finch de rol van kardinaal Azzolino speelt.

Een andere acteur, Michael Dunn, overleed tijdens de opnamen.

Voor deze prent was een relatief groot budget beschikbaar en cinematografisch oogt "The Abdication" met zijn prachtige sets en de mooie fotografie dan ook fraai.

Een groep criminelen ontvoert de dochter van een maffiabaas, met als einddoel het losgeld van 50 miljoen dollar te bemachtigen. Ze nemen het meisje mee naar een groot, afgelegen huis, maar al snel blijkt dat Abigail geen gewoon kind is: zij is een vampier en begint een bloedig kat-en-muisspel met haar ontvoerders.
“Abigail” brengt een mix van horror, humor en gore, met veel bloed en special effects die het gore-gehalte hoog houden. De balletachtergrond geeft Abigail een unieke karaktertrek aan het titelpersonage en de jonge actrice Alisha Weir speelt haar rol overtuigend. Wellicht is de film vermakelijk voor liefhebbers van moderne horrorkomedies, maar het over-the top gaande script kon me persoonlijk maar matig bekoren. Ik verkies bloedernstige horror nu eenmaal boven komedie. Toch een nipte 5/10.

Bedroevend slecht is deze film. Absoluut geen horror tenzij je die wilt zoeken in de kwaliteit ervan. Het gegeven wordt volledig om zeep geholpen door meer dan een uur oeverloos gewauwel van nietszeggende dialogen. Ondanks de schijnbaar korte lengte lijkt die film eindeloos te duren. Ook als drama een flop. Het acteerwerk is allesbehalve indrukwekkend en het verhaal is compleet sfeerloos in beeld gebracht. Op het einde krijgt de kijker nog een arsenaal voorgeschoteld van enerverende camerabewegingen en -standen. Spaar ons asjeblieft van al die stuntelige handycam-films zou ik zeggen. Dat is absolute bagger. Ik zie veel liever de horrorklassiekers uit het verleden...

Hoe zo'n ultra-low-budget film erin slaagde van 7 Prijzen en 4 Nominaties weg te kapen is mij een raadsel. Het plot boeit niet, de vertolkingen zijn ondermaats, de regie en de montage zijn alles behalve denderend, het geheel is sfeerloos en niet spannend en de simplistische minimale muziek klinkt eentonig. Een prent over mysterieuze verdwijningen in een tunnel die ik snel zal vergeten.

De ware nachtmerrie voor de priester begint op het moment dat hij op de plaats waar eerst de grap werd uitgehaald achteraf wel degelijk een lijk vindt. Hij zit met het biechtgeheim en kan niet zelf naar de politie gaan...

Een erg deprimerend drama met een angstwekkende climax.

Als je nog iets meer wilt weten, bezoek dan: http://www.mondo-digital.com/absolution.html

In elk geval, de film is beslist de moeite waard voor horror-en thrillerfans en voor liefhebbers van een (schokkend) psychologisch drama.

Ik kreeg er werkelijk kippenvel van.

*4*

Een strenge rechter krijgt te horen dat zijn vrouw een terminale hersentumor heeft. Hij houdt zielsveel van haar en verzwijgt op aanraden van de dokter de ernst van de kwaal voor zijn vrouw, maar ze komt er zelf achter zonder dat hij het weet. Wanneer hij met haar een auto-ongeval heeft pleit hij achteraf schuldig aan moord. Opmerkelijk meeslepend drama in zwart-wit over euthanasie, stevig vertolkt en vlot geregisseerd. Genomineerd voor de Gouden Palm van Cannes in 1949.

Een verhaal over het lot van jonge Hongaarse arbeidsters die uit het platteland naar Budapest trekken. Ze willen er hun geluk beproeven en eventueel ook een geschikte man aan de haak slaan. Centraal staat hier de zestienjarige Jutka. Ze werkt in een katoenspinnerij en heeft het om diverse redenen nog moeilijker dan de meeste van haar lotgenoten.

"The Princess" is een door en door humane prent (in zwart-wit) die blijk geeft van een warm begrip voor een aantal problemen en noden die toen voorkwamen in de Hongaarse samenleving. De voor mij onbekende Erika Ozsda speelt haar rol voortreffelijk en doet de kijker echt meeleven. De regisseur demonstreerde met dit werk een beheerst en continu verrassend vakmanschap.

Mooie film, bekroond met 2 verdiende Awards: de Camera d'Or op het Festival van Cannes in 1983 en de Gouden Luipaard op het Festival van Locarno in 1983.

Vier prostituees moeten hun bordeel sluiten door de Merlin-wet en beginnen samen een restaurant. In plaats van een boeiende introductie, wordt de kijker echter getrakteerd op veel gekwetter, dat misschien bedoeld is om hun onderlinge dynamiek en karakterontwikkeling te tonen maar dit voelt vooral als tijdrekken en haalt het tempo in het eerste deel uit het verhaal. Pas in het tweede deel, als de problemen zich opstapelen en de personages echt op de proef worden gesteld, komt de film tot leven. Het einde is tragisch en toen kon ik met de vrouwen toch meeleven. Voor wie houdt van Italiaanse cinema uit deze periode is deze prent wellicht de moeite waard, maar verwacht geen meeslepend drama vanaf het begin. Positieve punten die ik onthoud zijn dat Simone Signoret en Marcello Mastroianni degelijk acteerwerk leveren en dat de film er visueel verzorgd uit ziet, met sfeervolle beelden van het Italiaanse platteland. Wat mij wel stoorde aan de Engelse DVD was de verkeerde beeldratio.

In een meisjesinternaat wordt een leerlinge slachtoffer van pesterijen en belandt ze na een ongeval in coma. Haar geest neemt bezit van nieuwkomer Eva en neemt wraak door middel van bovennatuurlijke krachten en hallucinaties.

"Aenigma" is een middelmatige tot zwakke poging van Fulci om een tienerhorror te maken, vermengd met psychische bezetenheid à la Carrie, Patrick en The Medusa Touch. Het script voelt als een rommelige mix van gestolen ideeën, zonder coherentie of richting. Gore ontbreekt grotendeels, de cast acteert houterig en dit late werk van Fulci mist de visuele flair van zijn klassiekers. Ondanks een stijlvolle museumscène en de sfeerscheppende muziek blijft het geheel eerder saai en onopvallend. Voor fans een curiositeit, maar geen essentie. Met moeite 2/5 na herziening.

Vermakelijke horror-anthologie in vier schuifjes waarbij professor Derek eigenlijk het bindmiddel is tussen de verschillende verhalen. In het knappe eerste segment stemt een man na een verjaardagsdiner met zijn vrouw toe een langere weg naar huis te nemen. Ze hebben pech met de wagen juist in de omgeving van een afgelegen huis dat al jaren leegstaat omwille van de slechte reputatie. Het bezoek aan het huis zal voor beiden op een verrassende en onaangename manier eindigen. Vervolgens is er een tweede segment waarin vier jonge meisjes na een mislukt avondje uit met de auto belanden aan een gesloten garage, waar ze willen tanken. Ze zullen echter geterrorizeerd worden door een gevaarlijke gek en zijn drie razende honden. Ook het derde segment mag er best zijn: daar worden twee receptionistes gestalkt door een psychopaat. Tenslotte is er een laatste verhaal waar één van de studenten zich wil wreken op zijn leraar. Jammer genoeg wordt dit op het einde nogal karikaturaal. Het slot is dan weer wel geslaagd. Naar mijn gevoel is deze griezelfilm beslist een kluif voor de fans van het genre waar het accent ligt op de sfeerschepping en niet op de exploitation of gore.

Het verhaal speelt zich af in het door Japan bezette Korea van de jaren dertig. Een oplichter die zich voordoet als een Japanse graaf huurt een dievegge in als dienstmeisje in om in dienst te treden bij een rijke Japanse erfgename. Het doel is dat ze haar verleidt, besteelt en dat ze de aristocratische dame uiteindelijk opsluiten in een krankzinnigengesticht. Maar de vrouwen worden verliefd op elkaar. Enfin, voor zover ik het begrepen heb.

Toegegeven, de sets, de kostuums en de cinematografie zijn heel verzorgd. De film bestaat uit drie delen, waarbij het plot wordt gezien vanuit verschillende standpunten. Het verhaal dat misschien wel clever gevonden is in zijn ontwikkeling is echter langdradig en de expliciete erotische sekwensen gingen bij mij op de duur ook vervelen. Het derde deel, met een vleugje sadisme en geweld, vond ik iets beter. De film kaapte veel prijzen weg, maar ik vind hem overroepen. Geef mij maar “Oldboy” van dezelfde kineast in de plaats.

Een jaar na zijn fel overroepen “L’Empire d’ Essence” gooide Oshima het over een andere boeg en maakte hij een veel betere prent “L’Empire de la Passion” aka AI NO BOREI. Een spookverhaal, gesitueerd op het einde van de vorige eeuw, over een vrouw en haar minnaar die besluiten haar man te vermoorden en nadien blijkbaar achtervolgd worden door de geest van de overleden man...

Oshima demonstreert hier wel duidelijk zijn visueel talent en bouwt ook aan een geslaagde sfeerschepping.

De film won trouwens de Prijs voor de Beste Regie te Cannes in 1978 en kreeg daarnaast nog andere nominaties en prijzen. Een aanrader voor liefhebbers van Japanse cinema en ouderwetse Asian horror.

Ridley Scott’s “Alien” geldt als een genre-overstijgende klassieker. De film koppelt horror aan sciencefiction en bouwt langzaam spanning op terwijl het ruimteschip Nostromo en zijn bemanning worden neergezet. Wanneer het onbekende wezen eenmaal zijn intrede doet, wordt de claustrofobische setting onverbiddelijk en voelen kijkers dezelfde onrust en dreiging als de personages. Dankzij H.R. Gigers unieke ontwerp van een van de meest iconische filmmonsters ooit: het xenomorph, zowel afstotelijk als fascinerend en de verontrustend realistische decors voelt de film beklemmend aan. Sigourney Weaver maakt indruk als Ripley, een geloofwaardige vrouwelijke hoofdrolspeler. De regie is minimalistisch en zet vooral in op sfeer en suggestie, wat blijvende impact heeft. “Alien” is een invloedrijk meesterwerk dat sciencefiction en horror perfect combineert. Onvergetelijk en nooit geëvenaard in zijn genre. Dikke vijf sterren!

Een kleine correctie: het eerste verhaal gaat over een vrouw die een hekel heeft aan kinderen en op een avond onverwacht bezoek krijgt. Het geheel is een heel matige anthologie waar het bindmiddel een man is die op een onweerachtige nacht onderdak vindt bij een begrafenisondernemer die hem vertelt hoe de lijken bij hem zijn terecht gekomen. Geen enkel segment is echter echt de moeite waard. Kortom: banale horror. De Britten zijn toch beduidend sterker in dit genre. (Tales from the Crypt, Asylum, House that Dripped Blood, Torture Garden, etc...)

Lauw afkooksel van het schitterende "Alien" uit 1979. Waar ik bij het origineel met verbijstering aan mijn stoel genageld werd - ik vind die nog steeds de beste SF-horrorprent aller tijden met "The Thing" van Carpenter als eervolle tweede - kon ik me hier in het begin slechts met moeite inleven in het verhaal. Het feit dat de planeet waar het gegeven zich afspeelt een atmosfeer heeft als onze aarde vond ik ook al niet erg overtuigend. Het spannender laatste half uur maakte nog een en ander goed, maar het verdict blijft dat de prent slechts middelmatig is. Voor mij mogen ze nu wel ophouden nog Alien-films te maken, het idee is compleet uitgemolken. Liever de twee klassiekers die ik boven aanhaalde opnieuw bekijken. Ze staan na bijna vier decennnia nog steeds als een huis.

Bob Woodward en Carl Bernstein zijn journalisten van The Washington Post die, na een schijnbaar onopvallende inbraak in het Watergate‑gebouw, op een grootschalig politiek complot stuiten. Met behulp van anonieme bronnen, waaronder de geheime informant “Deep Throat”, volgen ze een spoor van geld, macht en geheime operaties terug tot aan het hart van het Witte Huis. Hun onderzoek blijkt uiteindelijk de leugenachtige positie van president Richard Nixon en zijn inner circle te ontmaskeren, en leidt tot het Watergateschandaal dat de Amerikaanse geschiedenis voorgoed verandert.

"All the President’s Men" is een van de meest essentiële films over journalistiek en institutionele corruptie. In plaats van op bruisende actie of heldisch geweld, bouwt de film op het geduldige, precisiewerk van twee journalisten die stap voor stap een muur van leugens en geheimen doen wankelen. De quasi‑documentaire stijl, de koele opnamevoering en de knappe montage geven het gevoel van een onzichtbare waarnemer in de redactie van The Washington Post, wat de realisatie en spanning enorm versterkt. Robert Redford en Dustin Hoffman spelen met ingetogen, overtuigende kracht, en de film blijft ook decennia later een verontrustend actuele les in macht, manipulatie en de morele plicht van de pers. Boeiende prent!

Gekocht in 4k bij Apple TV voor een zacht prijsje en herbekeken na meer dan 40 jaar.

In een afgelegen klooster vinden een reeks gruwelijke moorden plaats. Een priester wordt gestuurd om de zaak te onderzoeken. Al snel blijkt dat de waarheid duisterder is dan hij zich had kunnen voorstellen. De zusters verbergen geheimen, en het kwaad blijkt zich letterlijk binnen de kloostermuren te bevinden – met een plot dat zweeft tussen het bovennatuurlijke en het psychotische.

De film is een mengeling van goedkope effecten, zwaar religieus symbolisme en pure pulp. Het acteerwerk is houterig en de dialogen vaak lachwekkend. Geen goede film met een rammelend script.

Een viertal vijftigers uit Florence ontvluchten af en toe hun werk en hun vrouwen om nog eens kwajongensstreken uit te halen. Op één van hun dolle tochten ontmoeten ze een geneesheer, op wiens echtgenote één van de vrienden verliefd is. Tot eenieders verbazing staat de dokter vrijwillig zijn vrouw af en voegt hij zich bij het viertal om ook poetsen te bakken. Wanneer één van hen sterft zijn de anderen zelfs op zijn begrafenis niet in staat zich serieus te houden...
Ondanks het sarcasme en de agressieve humor is deze prent een ode aan de vriendschap en een verheerlijking van het leven, zonder evenwel de sombere kanten te verdoezelen. Ugo Tognazzi en Philippe Noiret zorgen voor onberispelijke vertolkingen. De voornaamste kwaliteit van deze komedie is mijns inziens dat - onder het mom van volks amusement - de ondeugden van de doorsnee-Italiaan en de instituties die zijn bestaan beheersen, worden gehekeld.

Een aangrijpende studie in onvoorwaardelijke liefde en aftakeling. Gepensioneerde pianodocenten Anne en Georges leiden een verfijnd leven in Parijs, tot Annes beroerte hun wereld inkapselt in hun appartement. Haneke filmt sober en genadeloos: dagelijkse verzorging, stiltes vol onmacht, en morele dilemma's over waardig sterven. Emmanuelle Riva en Jean-Louis Trintignant zorgen voor intieme, rauwe vertolkingen – hij als toegewijde verzorger, zij als kwetsbare stervende. Ondanks de zwaarte toont de film liefde groter dan het leven zelf. Trage maar goede film.

Marie Prieur is 28 jaar. Zij is arts en zal voor de eerste keer haar praktijk op het eiland Ouessant uitoefenen. De jonge vrouw wordt eerder slecht door de plaatselijke bewoners ontvangen. Maar zij krijgt de steun en de vriendschap van Juffrouw Leblanc, een onderwijzeres, die haar stimuleert in haar werk, ondanks de vijandige houding van de bevolking. Zo zal zij een klein meisje, Aline, tegen de wil van haar ouders opvolgen en genezen. Een jonge ingenieur, André Lorenzi, werkt op het eiland om er een sirene voor de mist te bouwen. Hij maakt kennis met Marie en stilaan krijgen de twee jonge mensen een steeds nauwere band met elkaar. Marie is verliefd en lijkt de plichten van haar beroep wat opzij te schuiven voor een idylle met hem. Maar als ze onvoorzichtig wordt, probeert Juffrouw Leblanc haar te waarschuwen. Helaas krijgt ze een hartaanval en sterft. Nadien begint Marie te beseffen onder welke gevoelseenzaamheid haar vriendin heeft geleefd en vat ze het plan op om alleen nog te leven voor de geneeskunde.

Prachtig verfilmd maar hartverscheurend drama.

Lichtvoetige komedie met SF-elementen over een jonge universiteitsprofessor die een product uitvindt dat elk leven wezen tot een klein stenen beeldje reduceert. De dialogen zijn beurtelings sarcastisch en sentimenteel. Jean Marais, Jean-Claude Brialy, Geneviève Page en Agnès Laurent acteren in de gewenste stijl.

De prent is gemaakt met effecten zoals ze in het theater aangetroffen zouden kunnen worden: de metamorfosen zie je dus nooit echt gebeuren.

"Un Amour de Poche" was het regiedebuut van Pierre Kast, die voordien alleen documentaires had gemaakt en criticus was. Hij had wel als assistent gewerkt met o.a. René Clément en Jean Renoir.

Een met veel gevoel gefilmd verhaal over een delicate eerste liefde waarin de dromen en de illusies van twee jongeren diametraal staan tegenover de frustraties en de principes van de volwassenen. Een romantisch drama met een komische noot die vooral geslaagd is door de goede vertolkingen, zowel van het jonge koppeltje als van de vader. Ook een niet onaardige soundtrack van Maxime Le Forestier.

Sentaro heeft in de gevangenis gezeten toen hij bij een uit de hand gelopen ruzie iemand voor het leven verwondde. Wanneer hij vrijkomt begint hij een bakkerij waarvoor hij geld leent. Dank zij de hulp van een oude en spirituele vrouw komt zijn zaak tot bloei en ontwikkelt zich tussen hem en de oude dame een bijzondere vriendschap. Maar wanneer de kredietgever van Senatro ontdekt dat de bejaarde vrouw lepra heeft gehad ontstaan er moeilijkheden.
Japanse films kunnen mij doorgaans niet zo erg bekoren, maar deze "An" was voor mij heel toegankelijk en een echte revelatie. Een diepmenselijke prent met ontroerende vertolkingen. Alles is ook stijlvol in beeld gezet. Een aangename verrassing. Ik zal toch maar eens op zoek moeten gaan naar meer van deze verborgen parels.

Romantische griezelfilm, gesitueerd in het Engeland van de 18de eeuw over een tragische vervloeking die rust op de familie Fengriffen. Wanneer de schaamteloze Henry Fengriffen gebruik maakt van een vervallen feodaal recht om de vrouw van de houthakker Silas op haar huwelijksnacht te onteren verzet deze laatste zich daar wanhopig tegen. Uit woede hakt Henry de hand van de ongelukkige man af, waarna Silas een vernietigende vloek over hem en zijn nageslacht uitspreekt. En zo geschiedde...

Twee generaties later leidt de jonge graaf Charles Fengriffen zijn bruid het voorvaderlijk kasteel binnen. Al vlug krijgt ze angstaanvallen want een afschuwelijke dreiging zorgt voor terreur. Charles weigert de legende over de vloek te geloven en zwijgt als een graf, maar al wie zijn vrouw probeert in te lichten wordt naar het hiernamaals geholpen.

Fraai in beeld gezet en degelijk geacteerd, kan deze prent misschien wel niet tippen aan Roy Ward Baker's hoogtepunten zoals "The Vampire Lovers" en "Scars of Dracula", maar het blijft voor nostalgische griezelfans best vermakelijk kijkvoer.

Nog één detail: dezelfde sfeervolle screenshots van de toren met de sombere onweerslucht erachter werden een jaar later ook gebruikt door Joseph Larraz in "Vampyres".

Twee jonge Britse verpleegsters, Jane en Cathy, maken op de fiets een tocht door het Franse platteland. Na een ruzie raakt Cathy vermist, en Jane begint in haar eentje naar haar vriendin te zoeken. Gaandeweg ontdekt ze dat de ogenschijnlijk stille omgeving vol dreiging, geheimen en wantrouwen zit.


Robert Fuest maakt van “And Soon the Darkness” een strak opgebouwde, ijzersterke thriller die vooral leeft van sfeer en spanning. De film benut het open Franse landschap op briljante wijze: wat eerst zonnig en rustgevend lijkt, wordt langzaam beklemmend en onheilspellend. Pamela Franklin draagt de film overtuigend met haar kwetsbare maar vastberaden spel, terwijl de mysterieuze bijfiguren voortdurend voor onzekerheid zorgen. De regie houdt de spanning beheerst en slim, zonder goedkope schrikmomenten. Daardoor voelt de dreiging des te sterker en blijft de film lang nazinderen. Een stijlvolle, intelligente en bijzonder effectieve thriller.

Dit juweeltje heb ik al meerdere keren herbekeken 4,5/5. Ben benieuwd naar de UHD 4K versie.

Twee jonge Amerikaanse dames trekken met de fiets door Argentinië tijdens een ogenschijnlijk zorgeloze reis, maar een ruzie zet alles op scherp. Wanneer Ellie plots verdwijnt, begint Stephanie aan een wanhopige zoektocht in een dorp waar niemand helpt en iedereen iets lijkt te verbergen. Met de mysterieuze Michael als enige bondgenoot verandert haar zoektocht al snel in een gevaarlijk spel van wantrouwen en dreiging.

Marcos Efron levert met “And Soon the Darkness” een degelijke remake af van de film van Robert Fuest uit 1970. Zijn versie blinkt vooral uit in sfeer, spanning en strakke opbouw. De film gebruikt het prachtige Argentijnse decor niet alleen als achtergrond, maar ook als bron van onrust, waardoor de dreiging voortdurend voelbaar blijft. Amber Heard draagt het verhaal overtuigend als een kwetsbare maar vastberaden hoofdpersoon, terwijl Karl Urban extra mysterie toevoegt. Hoewel de film geen radicale vernieuwing zoekt, werkt hij juist daardoor zo goed: het is een stijlvolle, beheerste thriller die de klassieke formule respecteert en verfijnt. Voor liefhebbers van suspense is dit een goede remake die zijn spanning knap vasthoudt.

3,5/5. Mijn stem was verdwenen, ik had hem vroeger gezien. Dus nu ook hier vermeld.

Neurochirurg Alex (een uitstekende Özlem Saglanmak) begint haar dienst onder hoge druk, terwijl ze niet alleen patiënten helpt maar ook haar jonge collega Emilie begeleidt. De focus ligt op Winnie (beroerte) en Oliver (hersenbloeding), met Tryne Dyrholm als de toegewijde moeder. Door fouten of miscommunicatie kan het zorgsysteem snel kwetsbaar worden; het personeel kampt daardoor met stress en interne conflicten.

Dit regiedebuut van Zinnini Elkington laat zien hoe een ziekenhuis functioneert en hoe collegialiteit soms botst met eigenbelang. ‘Second Victims’, opgenomen in Herlev Hospital met opvallende kleuren, benadrukt dat achter medische fouten altijd mensen schuilgaan. Het is een beklemmende film die de werkdruk in een onderbemand ziekenhuis perfect weeregeft. Indrukwekkend, realistisch debuut dat lange tijd bijblijft. Een aanrader.

Middelmatige prent over de wraak die een agent pleegt nadat zijn geliefde door een sadistische psychopaat op gruwelijke wijze werd vermoord. Wat niet erg geloofwaardig overkomt is dat hij de man eerst afranselt en dan geld geeft en een chip doet inslikken zodat hij hem kan volgen. Op die manier pleegt de snoodaard nog een reeks afschuwelijke misdaden, die konden vermeden worden. De protagonist had toch moeten weten dat er met die gevaarlijke gek niets aan te vangen viel? Het geheel werd wel vakkundig ingeblikt, de vertolkingen zijn aanvaardbaar maar een echte aanrader vind ik het toch niet.

In 1955 wordt de New Yorkse privédetective Harry Angel ingehuurd door de mysterieuze Louis Cyphre om de vermiste zanger Johnny Favorite op te sporen. De zoektocht leidt Angel naar een broeierige wereld van occulte rituelen en bizarre moorden in New Orleans. Uiteindelijk ontdekt hij op gruwelijke wijze dat zijn eigen identiteit onlosmakelijk verbonden is met die van de gezochte man.
"Angel Heart" is een broeierige neo-noir die de kijker meesleurt in een claustrofobische afdaling naar de hel. Regisseur Alan Parker combineert detective-elementen naadloos met bovennatuurlijke horror, ondersteund door een sfeervolle, onheilspellende soundtrack en een verontrustend tijdsbeeld van de jaren vijftig. Mickey Rourke zet een indrukwekkende, slonzige anti-held neer, terwijl Robert De Niro als de duivelse Louis Cyphre een van de meest subtiele, ijzingwekkende vertolkingen uit zijn carrière levert. De film bouwt langzaam op naar een schokkende finale die nog lang nazindert na het zien van de aftiteling. Visueel oogt de film bijzonder fraai. Het is een duistere, fascinerende Faustiaanse legende die blijft boeien door haar mystiek en meedogenloze sfeer. Aanrader. Bij voorkeur te zien op 4K UHD. 4/5 blijft na een derde visie.