Meningen

Veel liters bloed en veel gore, voor mij eng bij momenten maar de slechterikken gaan toch wel erg moeilijk dood. Eén ervan krijgt bvb een zwaard dwars door zijn romp en slaagt er nog in dat uit te trekken.. De vertolkingen zijn een beetje onevenwichtig. De angstsfeer zat er bij momenten wél in maar sommige fragmenten zijn dan weer ongeloofwaardig.
Leuk om een keertje gezien te hebben doch een plaatsje in mijn DVD-theek krijgt hij voorlopig niet. De originele Texas Chainsaw Massacre blijft veel beter.

Op het einde van de 19de eeuw is Don Gallico een goochelaar, meester van vermomming, en uitvinder van magische effecten voor het podium. Vermomd als de grote Rinaldi voert hij een aantal goocheltrucs uit met succes. Hij staat juist op het punt om zijn nieuwe uitvinding, “het meisje en de cirkelzaag”, te demonstreren, een illusie die een onthoofding simuleert. Vooraleer hij die kan uitvoeren onderbreken zakenman Ross Ormond en zijn advocaat zijn voorstelling en leggen hem een boete op omdat hij in dienst stond van Ormond, die eigenaar is van alle werkzaamheden binnen het bedrijf Illusions, Inc. De goocheltruc mag alleen opgevoerd worden door de echte Rinaldi. Don Gallico is in alle staten en zint op wraak. Hij deinst daarbij niet terug om al wie hem dwarsboomt of onrecht aandoet uit de weg te ruimen.

Vincent Price drukt eens te meer zijn stempel op de film met een knappe vertolking. Wanneer hij Ormond of Rinaldi imiteert wordt iemand anders stem gebruikt. Vraag is of dit wel nodig was, want in het latere “Theater of Blood” demonstreerde Price dat zelf ook te kunnen. Niettemin zijn Price’s imitaties meesterlijk. “The Mad Magician” is een degelijke pretentieloze griezelfilm in grand-guignolstijl. Er zijn vindingrijke wendingen in het plot. Net als “House of Wax” werd de film oorspronkelijk uitgebracht voor 3D, en is een prijzige blu-ray in de States te koop in 3D. Ik zag de 2D versie, een haarscherpe 1.78:1 print in zwart-wit. Aanbevolen voor fans van Vincent Price, hoewel er nog betere films zijn met hem in de hoofdrol.

Griezelfilmster Paul Toombes (Vincent Price) keert na jaren in een psychiatrische inrichting terug naar Londen om zijn beroemde personage Dr. Death opnieuw tot leven te wekken. Samen met scenarioschrijver Herbert Flay (Peter Cushing) begint hij aan een televisieserie, maar al snel worden cast- en crewleden vermoord volgens de macabere patronen uit Toombes’ oude films. Omdat iedereen vermoedt dat de getroebleerde acteur opnieuw is ontspoord, moet Toombes ontdekken wie achter de moorden zit.

"Madhouse" is vooral interessant dankzij de combinatie van Vincent Price en Peter Cushing, twee iconen die hier eindelijk samen het scherm delen. De film speelt geestig met Prices eigen horrorgeschiedenis en verwerkt fragmenten uit eerdere American International producties, waardoor hij bijna een zelfbewuste ode aan zijn carrière wordt. Het verhaal is niet altijd even overtuigend en het tempo ligt soms laag, maar de sinistere sfeer, enkele fraaie moordscènes en de vertolking van de twee topacteurs houden de aandacht vast. De Bluray van Kino Lorber had helaas geen onderschriften. 3/5

Abel, een niet al te beste student, zakt voor zijn eindexamen geschiedenis nadat hij geen woord uitbrengt en wordt aangesproken op zijn nationale vlag-pin. Hij verzint dat de leraar hem niet mocht vanwege politieke voorkeuren, wat door zijn vader snel geloofd wordt. Dit incident groeit via een journalist uit tot een nationale rel.

Gábor Reisz behandelt thema’s als patriottisme, polarisatie en media-invloed op politiek, maar kon mij niet echt boeien. Het eerste uur was ronduit vervelend, het tweede wel interessanter maar de laatste tien minuten waren er naar mijn gevoel aan gelapt. Of heb ik iets over het hoofd gezien? Een middelmatige film die veel te langdradig is en ik snel zal vergeten.

Een geleerde weigert mee te werken aan een spionagezaak. Als gevolg daarvan worden zijn twee kinderen gekidnapt. René Clement heeft zijn psychologische thriller alleszins voorzien van een beklemmende, mysterieuze en onwezenlijke sfeer en het resultaat is een degelijk gemaakt suspense-drama.

Banaal allegaartje van vampiers en zombies op de kermis in een bizarre, LSD-tripperige prent met een gammele montage en lullige vertolkingen. Van de amateuristische speciale effecten zullen we maar best zwijgen. Dergelijk low-budget geklungel in een pseudo-surrealistisch kleedje kon mij helemaal niet bekoren.

Meer dan dertig jaar geleden ooit eens gezien en vond dit toen een miserabel griezelgedrocht. Zelfs "La Noche de Walpurgis" van León Klimovsky lijkt een meesterwerk in vergelijking met deze stuntelige low-budget film. Ondanks alles sleepte de film één Prijs in de wacht: de Medalla Sitges en Plata de Ley in 1975. Dat vind ik persoonlijk toch wel veel eer. Bij de vertolkers staat Jacinto Molina, maar die is op Moviemeter beter bekend onder de naam Paul Naschy.

Uitgebracht op DVD in een driedelige box "THE AZTEC MUMMY COLLECTION" Voor deze film is er een optie te kiezen tussen de originele Mexicaanse versie in het Spaans met Engelse onderschriften of een gedubde Amerikaanse versie. De kwaliteit van het beeld is goed, alleen een paar keer zijn enkele sekwensen erg donker. "Curse of the Aztec Mummy " is natuurlijk low-budget, er wordt zelfs materiaal uit de vorige film “La Momia Azteca” gebruikt. Maar toch zijn er momenten waar het best spannend is, hoewel dit tweede luik van deze mummiecollectie geenzsins als een topper in de Mexicaanse horror kan bestempeld worden. De derde zou de slechtste zijn.

De gemaskerde vechter tegen het onrecht heet deze keer "'El Ángel" maar draagt wel een Santo-masker.

Schotland 1986. Een aantal jongeren verdient geld door mensen op te lichten met valse geestenverhalen, gebruikmakend van medium-imago van een overleden moeder. Angela begint last te krijgen van hallucinaties, vergelijkbaar met die van haar moeder, die zelfmoord pleegde. Ze nemen een opdracht aan van Mrs. Greene, die klaagt over meisjesgeesten. Vijftien jaar eerder werden haar pleegkinderen dood aangetroffen met dichtgenaaide monden, en haar zoon Herman werd beschuldigd. Ondanks Angela's bezwaren accepteert haar broer Jackson de klus uit geldnood. Dit brengt hen echter in groot gevaar.

De film heeft te veel plotlijnen en thema’s, wat het rommelig maakt. Het mist verrassing en echte angst, en het slot is gehaast en onlogisch, waardoor veel vragen onbeantwoord blijven en de climax onbevredigend is.

Na een financiële crisis vermoordt Jeffrey Desange zijn echtgenote en collega’s, waarna hij met zijn twee jonge dochters Victoria en Lilly de bossen intrekt voor een zelfmoordpoging die mislukt door een onzichtbare entiteit. Vijf jaar later worden de verwilderde meisjes gevonden en ondergebracht bij hun oom Lucas en diens rockster-vriendin Annabel, die hen proberen te rehabiliteren. Al snel blijkt dat de geestelijke “Mama” die de kinderen in de wildernis beschermde, hen ook in hun nieuwe thuis volgt en steeds agressiever wordt.

Mama (2013) is een sfeervolle bovennatuurlijke horrorfilm van Andy Muschietti, geproduceerd door Guillermo del Toro, die visueel sterk maar narratief misschien wat minder is. Jessica Chastain overtuigt als onwillige moederfiguur Annabel, terwijl de jonge actrices Megan Charpentier en Isabelle Nélisse de verwilderde zusjes Victoria en Lilly angstaanjagend geloofwaardig neerzetten. De film heeft een origineel premise en veelbelovende personages en is ondanks enkele mankementen zoals de soms wat voorspelbare jumpscares in het tweede deel toch zeker niet slecht. 3/5

De Jonge Britse dame Susanne Mallinson brengt een bezoek aan het bezette stadsgedeelte van het naoorlogse Berlijn. Daar woont haar broer - majoor Martin Mallinson en zijn vrouw Bettina, die hij heeft leren kennen tijdens zijn eerste verblijf in Berlijn toen hij er werkte als een legerdokter. Ze lijken gelukkig getrouwd, maar Susanne merkt al snel dat Bettina bepaalde zaken probeert te verbergen zowel van haar en van Martin. Er is ook een mysterieuze jonge knaap die vaak in haar omgeving fietst waarvan je in eerste instantie denkt dat hij haar bespioneert. Susanne ontmoet Ivo Kern, een vlotte en knappe voormalige Duitse legerofficier. Eigenlijk valt hij eerst niet bij haar in de smaak maar ze wordt wel geïntegreerd door zijn persoon. Welk verleden heeft de man? Wat verbergt hij en is hij te vertrouwen? Waarom is Bettina ertegen dat Susanne veel omgaat met Ivo?

“The Man Between” is gefilmd 8 jaar na de Tweede Wereldoorlog in Berlijn; sommige scenes werden gedraaid op een afstand van 10 minuten van het Oost-Duitse Volkspolizei. De opnames in het onder het puin bedolven stadsgedeelte zijn sfeervol. De zwart-wit fotografie is beklemmend. De cast doet het zeer goed. De prent is een intens drama met thriller-elementen dat een blik werpt op een door de koude oorlog verdeelde stad waar vele mensen van Oost naar West wilden vluchten. De Engelse protagoniste Susanne maakt kennis met een intelligente man die eerst door de oorlog van de Duitsers werd meegesleurd en later belandde in de klandestiene wereld van de koude oorlog. De film, geregisseerd door de maker van “The Third Man”, is zeker de moeite waard om eens te bekijken. Spanning gegarandeerd.

De derde adaptatie van "The Lodger", een roman van Marie Belloc Lowndes. Hitchcock verfilmde het verhaal al in 1926, en er is een versie uit 1944, van John Brahm (met Laird Cregar als de sinistere protagonist) die het meest bekendheid verwierf. De nieuwe Fox DVD print regio 1 is een stuk beter dan de vorige VCI-release. De toen 34-jarige Jack Palance weet duidelijk zijn stempel te drukken als de mysterieuze dokter Slade die een zolderverdieping huurt en de prent is sfeervol, wat voor mij tot een genietbare ouderwetse griezelfilm resulteerde.

Deze feelgoodfilm uit Zweden over een grommende gepensioneerde knorpot van 59 jaar met een groot hart (letterlijk en figuurlijk) wist mij al vanaf het begin te bekoren. Rolf Lassgård die ik ken uit Zweedse crimi’s en politiefilms geeft de titelfiguur Ove op overtuigende wijze gestalte. Met een manie om alles te controleren vindt hij de meeste mensen idioot. Hij ergert zich aan personen die niet weten hoe ze een ladder moeten monteren of niet met een Zweedse auto rijden. Hij is een principieel argwanend persoon die ongelukkig is, herhaaldelijk zelfmoord probeert te plegen en het leven van anderen zuur maakt door zijn voortdurende kritiek. Nochtans was hij vroeger een vriendelijke en eenvoudige jongen. Je vraagt je af waarom hij zo veranderd is. Hij kon het niet aanvaarden dat hij zijn geliefde vrouw verloren heeft ten gevolge van kanker en ook zijn ongeboren kind in een tragisch autobusongeval tijdens een reis. Maar vooral onder invloed van de hoogzwangere Iraanse buurvrouw en haar twee schattige kinderen ontdooit zijn kil hart.

Deze hartverwarmende tragikomedie heeft een intelligente flashbackstructuur en is vlekkeloos gemonteerd. De cast zorgt voor een perfecte vertolking. Mooie soundtrack ook. Achter de pedante façade schuilt een ontroerend verhaal. De makers houden een sympathiek pleidooi om met een wat zachtere blik te kijken naar de mensen in je omgeving. Volgens mij had “A Man Called Ove“ zeker de Oscar voor de Beste Buitenlandse Film verdiend.

Een detentiecentrum voor jonge vrouwen ervaart een ongewoon hoog percentage van willekeurige sterfgevallen door een hartinfarct bij gezonde gedetineerden. Een maatschappelijk werkster en een psychiater beginnen op eigen houtje een onderzoek. Het blijkt dat het lichaam van de meisjes gebruikt wordt om de energie uit te zuigen via apparatuur om mannen die tweehonderd jaar oud zijn in leven te houden. Kort voordat ze die energie nodig hebben beginnen bepaalde delen van hun lichaam te verstenen.

De titel was dus beter geweest “The Men...” in plaats van “The Man...”. Vermakelijke ouderwetse griezel-SF die er de spanning inhoudt. Natuurlijk ogen de dames van het detentiecentrum voor meisjes wel wat ouder en zien ze er misschien te gelukkig uit voor de plaats waar ze verblijven, maar dit kan de pret niet drukken. Het is misschien low-budget maar toch verzorgd in beeld gebracht en vertolkt. A guilty pleasure, zou ik zeggen. Ik heb me in elk geval geen seconde verveeld. De excellente print van Mill Creek Entertainment was in anamorphic 16:9 formaat. Ik miste alleen de (Engelse) ondertitels, al is het verhaal goed te volgen.

Volledigheidshalve heb ik ook de mooie grote poster ingestuurd.

Wanneer een waspers in de Blue Ribbon Laundry bezeten raakt door een demon, begint de machine onschuldige slachtoffers op gruwelijke wijze te vermalen. Politieagent John Hunton onderzoekt de reeks bizarre ongevallen en ontdekt samen met een demonoloog een duister geheim: de plaatselijke elite offert al decennialang jonge meisjes aan de machine in ruil voor macht en rijkdom. Hunton en zijn bondgenoten zullen een laatste confrontatie moeten aangaan om het kwaad te stoppen.

Hoewel "The Mangler" door veel critici werd afgedaan als een mislukte Stephen King-adaptatie, verdient Tobe Hoopers visionaire aanpak juist lof voor zijn unieke interpretatie van Kings korte verhaal. De film slaagt erin om een absurde premisse — een demonische wasmachine — met verrassende ernst en visuele inventiviteit te behandelen, waarbij Hoopers kenmerkende atmosfeer van onderliggende dreiging volop tot zijn recht komt.

Wat de film onderscheidt van andere horrorproducties uit de jaren negentig is de doordachte production design: de Blue Ribbon Laundry oogt als een Kafkaëske hel, met industriële decors die zowel claustrofobisch als symbolisch functioneren. Robert Englund levert als Bill Gartley een memorabele prestatie, waarbij hij onder zware make-up een complexe antagonist neerzet. Ted Levine als de detective Hunton brengt een menselijke dimensie aan het verhaal, met zijn persoonlijke demonen die parallel lopen aan de bovennatuurlijke dreiging.

De gore-effecten behoren tot het beste dat de jaren negentig te bieden had, met creatieve en schokkende sterfscènes die de absurde premisse geloofwaardig maken. Een beklemmende, groteske en mijns inziens ondergewaardeerde horrorfilm die ik al zeker vijf keer bekeken heb. 3,5/5

Na een reeks gruwelijke moorden door een dader in politiekostuum, groeit paniek. Getuigen worden genegeerd door een korps dat de reputatie wil beschermen. Rechercheur Frank McCrae gelooft de getuigenissen en ontmaskert samen met Jack Forrest en diens collega Theresa Mallory de ware dader: ex-agent Matt Cordell, die na onterechte gevangenisstraf en een vermeende dood terugkeert als wraakzuchtige moordmachine.
"Maniac Cop" is een genadeloze slasher die politie-uniformen tot symbool van terreur maakt. Lustig combineert rauwe actie met satire op institutioneel wantrouwen; Larry Cohens script levert scherpe dialogen en een onvoorspelbaar plot. De film heeft degelijke speciale effecten, strakke achtervolgingen en een onheilspellende sfeer, versterkt door Jay Chattaways elektronische score. Geen subtiele horror, maar toch een goede film. 3/5

"Maniac Cop 2" is een matige, maar net voldoende sequel die voortborduurt op het origineel. De ondode politiemoordenaar Matt Cordell keert terug uit het water om wraak te nemen op de corrupte hiërarchie die hem ondergang bezorgde, en vormt een onheilspellend duo met een seriemoordenaar.

Hoewel de film veel actie en meer zwarte humor biedt dan zijn voorganger, voelt het verhaal als een hergebruikt recept met weinig verrassingen. Z’Dar blijft een imposante verschijning, maar het plot is voorspelbaar en de personages blijven oppervlakkig. Enkele scènes uit deel 1 worden herhaald.

William Lustig levert een degelijk, doch weinig inspirerend vervolg af dat vooral fans van de originele cultklassieker zal aanspreken. Voor mij persoonlijk is het net voldoende vermaak, maar meer ook niet. Een aangename verrassing is dat de Amerikaanse blu-ray van Blue Underground Nederlandse ondertitels heeft. 2,5/5

Een morele mysteriefilm over een man zonder identiteitsbewijzen, die kennelijk niet kan spreken en aan geheugenverlies lijdt. Hij wordt door de politie gearresteerd. Wanneer de artsen op het politiebureau er niet in slagen te ontdekken wie hij is, wordt hij overgeplaatst naar een psychiatrische instelling. Daar proberen de dokters op alle mogelijke manieren het mysterie te ontrafelen. Ze gebruiken hiervoor uitgebreide tests, observeren hem grondig en behandelen hem zelfs met psychofarmaceutische drugs. Helaas zonder resultaat.

"Mann ohne Gedächtnis" biedt intrigerende beschouwingen over de moderne psychiatrie en het fenomeen van identiteitsverlies. De enigszins koele, kale stijl en verteltrant passen wonderwel bij het onderwerp. Een boeiend psychologische drama, intelligent geregisseerd en knap vertolkt.

Tien jaar na de dood van Jean de Florette bloeit de anjerteelt van Ugolin en zijn oom César ‘Le Papet’ Soubeyran, dankzij de bron die ze destijds voor Jean saboteerden. Jeans dochter Manon, inmiddels een mooie, schijnbaar argeloze geitenhoedster in de Provençaalse heuvels, ontdekt geleidelijk de waarheid over hun samenzwering die haar vader naar de dood dreef. Gedreven door wraak manipuleert ze de mannen emotioneel en economisch, waardoor een tragedie ontstaat die leidt tot onthulling, berouw en een pijnlijke verzoening met het verleden.

Claude Berri’s “Manon des Sources” is een visueel adembenemende, emotioneel loodzware tragedie die als waardig slot fungeert van het Jean de Florette-tweeluik. Het Provençaalse landschap, gefotografeerd door Bruno Nuytten, wordt een morele spiegel: licht en schaduw weerspiegelen schuld en verlossing. Emmanuelle Béart vertolkt Manon als een zeldzame mix van kwetsbaarheid en onverbiddelijke wraakzucht; haar spel balanceert tussen nimfachtige vrijheid en berekende manipulatie. Daniel Auteuil, als Ugolin, levert een ontroerend portret van een man verscheurd tussen liefde en schuld, terwijl Yves Montand als de bittere Le Papet ook erg overtuigend is. Berri’s script, gebaseerd op Pagnol toont hoe hebzucht en traditie generaties verwoesten. Een pakkende prent met een finale die mij diep raakte. “Manon des Sources” is een harde, poëtische les over familie, eigendom en het water dat leven geeft – en neemt. 5/5

Thomas “Babe” Levy, een onschuldige geschiedenisstudent en hardloper in New York, ziet hoe zijn broer Doc, lid van een geheime overheidsorganisatie, wordt vermoord. Babe wordt in het mysterie meegesleurd en ontdekt dat dokter Christian Szell – een voormalige SS-tandarts en nazi-oorlogsmisdadiger bijgenaamd de “Witte Engel” – achter de moorden zit. Szell, die na de Tweede Wereldoorlog diamanten gestolen van Joodse gevangenen in Auschwitz probeert te verkopen, ontvoert en martelt Babe met tandartsinstrumenten. Kan Babe alsnog ontkomen?

"Marathon Man" van John Schlesinger is zonder twijfel één van de beste thrillers aller tijden. Deze paranoiathriller uit 1976 combineert een nerveuze, realistische stijl met een chaotische sfeer die de morele verval van de jaren 70 perfect weergeeft. Dustin Hoffman levert als angstige, humanistische student Babe een iconische prestatie, terwijl Laurence Olivier als de sadistische ex-nazi Szell memorabel is – een rol die hem een Golden Globe opleverde. De beruchte tandartsmartelscène met de vraag “Is it safe?” is onvergetelijk en toont hoe grenzend aan horror deze thriller kan zijn. Schlesingers regie, Goldmans scherpe script en de geopolitieke diepgang met de schaduwen van het Holocaust maken deze prent tot een tijdloos meesterwerk dat de angst van post-Watergate Amerika vangt. Voeg daarbij nog de prima muziek van Michael Small. Elke scène, elke spanning, elke acteursprestatie draagt bij aan een perfecte thriller – een mustwatch voor elke filmfan. 5/5 en meerdere keren herbekeken, nu via de Kino Lorber UHD 4K.

Zag die mooie religieuze prent eens lang geleden. Vajda heeft deze Spaanse legende met een bewonderswaardige fijngevoeligheid gefilmd, in een aaneenschakeling van mild humoristische, zuiver poëtische of kinderlijk eenvoudige taferelen. Zeer spontaan spel van de kleine Pablito. Een hartverwarmende film.

In zijn eerste prent “Margin Call“ biedt cineast J.C. Chandor een indringende en intelligente kijk op het begin van de financiële crisis van 2008. De film speelt zich grotendeels af binnen de muren van een niet nader genoemde investeringsbank gedurende een periode van 24 uur, waarin een jonge analist een verwoestende ontdekking doet in de boekhouding van het bedrijf. Dit leidt tot een zenuwslopende reeks morele keuzes, financiële strategieën en menselijke paniek.

Chandor's scenario – terecht genomineerd voor een Oscar – excelleert in eenvoud en scherpte. Er is geen dramatische muziek of sensationeel camerawerk nodig om spanning te creëren: de dreiging zit in de stilte tussen de zinnen, in de blikken van de personages, en in het besef dat dit allemaal had kunnen gebeuren (of zelfs heeft plaatsgevonden).

De cast presteert uitstekend. Kevin Spacey levert een sterke prestatie als het moreel wankelende hoofd van de afdeling trading. Jeremy Irons speelt de meedogenloze CEO met overtuiging, terwijl Paul Bettany, Demi Moore en Stanley Tucci allen genuanceerde bijrollen neerzetten. Geen van de personages is volledig sympathiek, maar ook niet eendimensionaal slecht – ze zijn mensen die proberen te overleven in een systeem dat op instorten staat.

Wat Margin Call bijzonder maakt, is dat het geen aanklacht is. Het is geen directe beschuldiging, maar eerder een koele analyse van hoe rationele mensen irrationele beslissingen nemen onder druk. Er wordt nauwelijks uitgeweken naar de wereld buiten het kantoor – de gewone burger, de echte gevolgen – wat de film des te verontrustender maakt: het biedt een blik in de toren waar de storm werd veroorzaakt.

Visueel is de film ingetogen maar stijlvol. De donkere kantoren, het kille stadslicht en de strakke composities benadrukken het morele vacuüm waarin de personages opereren. De cinematografie van Frank G. DeMarco houdt het overzichtelijk en intiem tegelijk.

“ Margin Call” is een sobere maar krachtige thriller die het financiële systeem niet per se veroordeelt, maar wel genadeloos blootlegt. In een tijdperk van spektakelcinema is het een zeldzame film die met gesprekken en blikken meer spanning weet te creëren dan menig actiefilm met explosies. Een must-see voor iedereen die wil begrijpen hoe dicht het financiële systeem werkelijk bij de afgrond balanceerde – en mogelijk nog steeds balanceert.

Een stervende miljonair besluit een laatste feest te geven op zijn kasteel. Maar zijn gasten worden het slachtoffer van een gemaskerde moordenaar gehuld in een kapmantel.

Low budget en een script dat maar heel losjes gebaseerd is op E.A. Poe's gelijknamige kortverhaal. Geef mij maar Corman's gelijknamige MGM Production uit de jaren zestig in de plaats. Alleen Herbert Lom weet met zijn vertolking nog iets te redden, hij verving Jack Palance die oorspronkelijk voor zijn rol was aangeduid. Gedraaid in Zuid-Afrika.

Kazik Radwanski’s “Matt and Mara” probeert een intieme, observerende film te zijn, maar biedt voornamelijk ongemakkelijke gesprekken en onsamenhangende scènes in een zelden boeiend plot. De film volgt twee oude vrienden die elkaar opnieuw ontmoeten. Er wordt heel veel gepraat maar er gebeurt bitter weinig.

Het grootste kenmerk van de film is het minimalisme, wat resulteert in een verzameling losse scènes zonder duidelijke spanningsboog. De gesprekken zijn traag en herhalend, wat betrokkenheid bij de personages bemoeilijkt. Hun relatie heeft weinig chemie en nuance.

Visueel gebruikt Radwanski een handheld-stijl die dicht op de personages zit, wat claustrofobisch kan overkomen. Deze stijl lijkt eerder een technische keuze dan een artistieke beslissing.

Tot slot is er weinig emotionele afsluiting. De complexiteit van de relatie tussen Matt en Mara wordt gesuggereerd, maar komt niet sterk naar voren. Voor liefhebbers van extreem observerend drama kan Matt and Mara een interessante ervaring zijn. Voor anderen zal het waarschijnlijk een trage en weinig memorabele film blijken. Mij kon de prent in elk geval niet aanspreken.

De jonge Alex trekt zich mee in een riskante diefstal: twee oude gangsters willen een serum stelen dat een dodelijke seksueel overdraagbare ziekte kan tegengaan, en hij raakt tegelijk verstrikt in een intense vierhoek van verlangen en jaloezie. Michel Piccoli speelt Marc, een van de oudere criminelen die het plan mee aanstuurt.

"Mauvais Sang" is voor mij middelmatig: stijlvol en gedurfd, maar ook te nadrukkelijk bezig met sfeer en poses. De film heeft onmiskenbaar visuele flair, sterke bewegingen en enkele memorabele scènes, maar het verhaal voelt vaak geforceerd en fragmentarisch aan. Daardoor blijft de emotionele impact beperkt, hoe inventief Carax ook is. Piccoli geeft gewicht aan zijn rol, helaas zelfs dat tilt het geheel niet echt boven de indruk van een mooi gemaakte, maar onevenwichtige film uit. 2/5

Cem is duiker bij de marine. Hij ontmoet Alara en is onmiddellijk stapel op haar. Maar het noodlot slaat toe en hij verliest haar. Hij besluit naar de blauwe grot te trekken om zijn overleden vrouw te herdenken.

De film bevat een hoop intrigerende elementen, maar deze gaan ten onder aan een overdaad aan clichés, voorspelbare plotwendingen en overmatig melodrama. De dynamiek tussen Cem en Alara toont interessante thema’s rond relaties en emotionele bagage, maar door de oppervlakkige en soms soapachtige uitwerking komt het niet helemaal tot zijn recht. Matige film waarbij de dramatische kliffen en diepe blauwe wateren als een mooie achtergrond dienen.

Elizabeth is een actrice die zich voorbereidt op de rol van Gracie, een vrouw die jaren geleden in opspraak raakte vanwege een relatie met een 23-jaar jongere man. Elizabeth bezoekt Gracie en haar familie om hun dynamiek te observeren, maar naarmate ze dieper in hun verleden duikt, worden verborgen spanningen en onuitgesproken gevoelens blootgelegd. De grens tussen werkelijkheid en spel vervaagt, waardoor zowel Gracie als Elizabeth gedwongen worden hun keuzes en identiteit te heroverwegen.

"May December" is een onderhoudend psychologische drama dat complexe vragen oproept over moraal, identiteit en de manier waarop we onze levens vormgeven. Natalie Portman en Julianne Moore geven overtuigende vertolkingen als respectievelijk de actrice en haar onderwerp, en hun chemie draagt de film. De film verkent de nuances van menselijke relaties en de prijs van keuzes die in het verleden zijn gemaakt. Het resultaat is een intrigerend en oncomfortabel verhaal dat me omwille van de kwaliteiten redelijk kon boeien.

De muziek van Marcelo Zarvos is echter schaamteloos gekopieerd van deze van Michel Legrand voor “The Go-Between” van Joseph Losey. Luister maar.

Main Theme van The Go-Between (1971)

Werd in onze contreien eind de jaren zeventig uitgebracht in de bioscoop onder de titel "De Rampenverwekker". "The Medusa Touch" is een verrassend duistere mix van politiefilm, rampenfilm en bovennatuurlijke horror rond een schrijver met vernietigende telekinetische gaven. Wanneer hij na een moordaanslag in coma raakt, reconstrueert een Franse inspecteur via getuigenissen hoe zijn geest catastrofes lijkt te veroorzaken, zelfs vanaf zijn ziekbed. Jack Gold kiest voor een sobere, bijna televisionele stijl, maar tilt het materiaal op met strak opgebouwde flashbacks en een gestaag beklemmende sfeer. Richard Burton geeft de misantropische Morlar een hypnotiserende, dreigende intensiteit, terwijl Lino Ventura en Lee Remick de rationele tegenstem vormen. De film valt op door zijn sombere wereldbeeld, indrukwekkende practical effects in de rampsekwensen en het trage, maar effectieve “slow burn”-tempo dat toewerkt naar een nihilistische finale. Heerlijk.

Een drie uur durende film over de Dood. Een verrassend geslaagde combinatie van romantiek en fantasy. “Meet Joe Black” is echt een uitstekende film en zonder twijfel het meest onderschatte pareltje dat ik ooit heb gezien. De film is in alle opzichten prachtig; de fotografie, de decors, de muziek en de vertolkingen, alles is subliem. Brad Bitt en Claire Forlani stralen ontzetten veel charme uit en zijn een lust voor het oog. Anthony Hopkins speelt andermaal de pannen van het dak. Zijn personage Bill Parrish en de Dood (Pitt) brengen een fantastische chemie tussen de twee performers naar boven, vooral in de meer komische momenten dat ze elkaar leren kennen. Maar terwijl de dood het hoofdthema van de film is, herinnert regisseur Martin Brest zich het optimisme te filteren uit het prachtige script in de vorm van een liefdesverhaal tussen de dochter van Parrish (de mooie Claire Forlani) en de Dood zelf. Dit resulteert in een van de mooiste romances van de afgelopen jaren en een van de meest erotisch intense liefdesscènes zonder naakt die ik ooit heb gezien. Regisseur Brest presenteert de film in een artistieker gefilterd beeld dan de meeste andere regisseurs misschien zouden hebben gedaan. De cinematografie in de film is ook fantastisch en tot slot is de muziek van Thomas Newman gewoonweg superieur. Films als The Green Mile, The Shawshank Redemption en American Beauty met muziek van deze uitmuntende componist zijn versterkt door de spookachtige, lyrische en ontroerende melodieën die hij heeft gecomponeerd en deze film is daarop geen uitzondering. Een absoluut meesterwerk in mijn ogen, dat ik al meerdere keren heb herbekeken. Vijf sterren.

Bizarre low-budget film die bijna nooit eng is, maar eerder saai en weinig spanning heeft. Het acteerwerk vond ik persoonlijk niet zo denderend. Ook cinematografisch, qua regie en zeker qua plot ondermaats. De muziek is weinig origineel en probeert samen met de sporadische zwart-wit fragmenten tevergeefs een sfeertje te scheppen. Tijdverspilling in mijn ogen.