The Man Who Turned to Stone (1957)

Dit klinkt echt als een B-film wil hem nog eens zien

Hele mager drama ,de horror is ver te zoeken in een verhaal dat langzaam voortkabbelt.

Een detentiecentrum voor jonge vrouwen ervaart een ongewoon hoog percentage van willekeurige sterfgevallen door een hartinfarct bij gezonde gedetineerden. Een maatschappelijk werkster en een psychiater beginnen op eigen houtje een onderzoek. Het blijkt dat het lichaam van de meisjes gebruikt wordt om de energie uit te zuigen via apparatuur om mannen die tweehonderd jaar oud zijn in leven te houden. Kort voordat ze die energie nodig hebben beginnen bepaalde delen van hun lichaam te verstenen.

De titel was dus beter geweest “The Men...” in plaats van “The Man...”. Vermakelijke ouderwetse griezel-SF die er de spanning inhoudt. Natuurlijk ogen de dames van het detentiecentrum voor meisjes wel wat ouder en zien ze er misschien te gelukkig uit voor de plaats waar ze verblijven, maar dit kan de pret niet drukken. Het is misschien low-budget maar toch verzorgd in beeld gebracht en vertolkt. A guilty pleasure, zou ik zeggen. Ik heb me in elk geval geen seconde verveeld. De excellente print van Mill Creek Entertainment was in anamorphic 16:9 formaat. Ik miste alleen de (Engelse) ondertitels, al is het verhaal goed te volgen.

Volledigheidshalve heb ik ook de mooie grote poster ingestuurd.

Ik heb deze kleine SciFi drama ( B-Film ) vanavond voor het eerst gekeken en moet zeggen dat de film mij niet tegenvalt. Er word een aardig sfeertje opgebouwd en is mooi in z/w gefilmd. 71 minuten speeltijd is prima voor dit soort films. Ik heb mij prima vermaakt met The Man Who Turned to Stone

Qua plot is dit een aardig, aangename, vijftiger jaren B-sci-fi-film. Helaas bezit de film ook een te rechtaan plot en ontbreekt het regisseur László Kardos een beetje aan stijl. Dr. Murdock, leidt een meisjesgevangenis om zo hun levenskrachten via elektriciteit op te kunnen nemen, hierdoor kan hij zelf onsterfelijk blijven en niet in steen veranderen. Er is wat spanning tussen Victor Jory en de andere doctoren, als de transfusies te snel uitgewerkt zijn, waardoor het aantal donoren en de frequentie waarmee ze nodig zijn toeneemt. Echter is er niet veel meer dan wat gepraat, geschreeuw, flauwvallen en rondsjouwen met vrouwen in hun nachtjaponnen. De film vereiste dus weinig cinematografie of art directie, alles in de film vrij eenvoudig, toch zit er wel een zekere charme in dit soort 'B'-thrillers. Het was niet de engste of de meest opwindende maar nog wel vermakelijk!