Meningen

Professor Parker Wilson vindt een verdwaalde Akita-puppy op het treinstation en neemt hem liefdevol in huis, waarna een diepe band ontstaat. Elke dag brengt Hachi zijn baas naar het station en wacht hij geduldig op diens terugkeer. Na Parkers onverwachte dood blijft Hachi negen jaar lang trouw op hetzelfde tijdstip op hem wachten, een hartverscheurend symbool van onvoorwaardelijke loyaliteit.

“Hachi: A Dog’s Tale” is een ontroerende ode aan trouw en liefde tussen mens en dier, gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Hachiko. Richard Gere schittert in een warme, ingetogen rol als professor Parker Wilson, wiens chemie met de expressieve Akita-hond Hachi voelbaar en authentiek is. Regisseur Lasse Hallström creëert een sfeervolle, emotionele reis vol rustige schoonheid en universele lessen over toewijding, zonder overdreven sentimentaliteit. Ondanks traanmomenten straalt de film hoop en warmte uit, ideaal voor liefhebbers van hartverwarmende drama's. De pracht van de hondenprestaties en subtiele soundtrack maken het een blijvende klassieker die loyaliteit viert. Ik ben nochtans geen echte hondenliefhebber, maar hou veel van deze film. 3,5/5

Een gevaarlijke psychotische moordenaar zit sinds zijn jeugd opgesloten in een instelling (hij heeft destijds zijn zus met verschillende messteken omgebracht), maar op een dag ontsnapt hij. Het is juist de tijd van Halloween. Hij stalkt een jonge adolescente en enkele van haar vriendinnen terwijl een dokter uit het krankzinnigengesticht koortsachtig naar hem op zoek is.

Carpenter serveerde zijn inmiddels legendarische tienerslasher (Nederlandse titel: De Nacht van de Griezels) met een bescheiden angstsfeer en relatief weinig blood & gore. De kineast bouwt zorgvuldig aan climaxen en anti-climaxen waardoor hij de spanning erin houdt. Hij componeerde zelf de symplistische maar toch meeslepende muziek. Hij stak toen al zijn bewondering voor "The Thing", waarvan hij enkele jaren later een schitterende remake zou regisseren, niet onder stoelen of banken. Hoewel deze "Halloween" niet het niveau haalt van de meesterlijke horrors als "The Texas Chainsaw Massacre", "Psycho", "Night of the Living Dead" e.v.a. is het voor mij een zeer vermakelijke en onderhoudende prent.

Deze Hammer-film werd begin de jaren zeventig in onze contreien uitgebracht als "De Dochter van Jack de Wurger".

De dochter van Jack the Ripper ziet haar vader voor haar eigen ogen haar moeder vermoorden. Voor hij wegvlucht geeft hij haar een kus. Het meisje is getraumatiseerd en groeit op met de vrees de ziekelijke moordzucht van haar vader te hebben overgeërfd. Later in haar leven brengt ze iedereen die haar probeert te omhelzen om het leven. Een psychiater wil zich over haar ontfermen maar ook hij kan haar niet genezen.

Knappe vertolkingen en een geslaagde sfeerschepping. Een Victoriaanse terreurfilm die de liefhebbers van het genre beslist zal aanspreken.

Harold is een rijke, eenzame jongeman die geobsedeerd is door de dood en zijn omgeving choqueert met getrukeerde zelfmoordscènes. Op een begrafenis ontmoet hij de levenslustige Maude, een 79-jarige die hem leert genieten van vrijheid, spontaniteit en het moment. Hun ongewone band groeit uit tot een liefde die Harold voorgoed verandert, tot het leven hen op pijnlijke wijze uit elkaar trekt.
"Harold and Maude" is een briljante, eigenzinnige film die donkere humor moeiteloos combineert met tederheid en existentiële diepgang. Hal Ashby maakt van elke scène iets verrassends: absurd, ontroerend en scherp tegelijk. Bud Cort en Ruth Gordon zijn perfect op elkaar afgestemd, terwijl de muziek van Cat Stevens de film een warme, melancholische ziel geeft. Wat blijft hangen is de ontwapenende boodschap dat leven pas echt begint wanneer je durft los te laten. Een onvergetelijke en tijdloze klassieker die in vele filmclubs heeft gedraaid. Niet te missen. Beschikbaar op Apple TV in 4K met Nederlandse ondertitels.

Deze animatiefilm werd bekroond met de Gouden Palm van Cannes voor de Beste Kortfilm in 1979. De acteurs werden in normale opnamen gefilmd en naderhand, door toedoen van een animatie-procédé, overgeplaatst in geschilderde of afzonderlijk gefotografeerde decors. Geen enkele van de bestaande trucagemethodes, die toen doorgaans gebruikt werden om een gecombineerd beeld samen te stellen, gaf voldoening aan Raoul Servais. Als gevolg daarvan stelde hij een onuitgegeven techniek op punt, die een gecontroleerde integratie van beide elementen van het composiet beeld toeliet.

Ik was onder de indruk van deze korte animatiefilm. Servais bood een interessante kijk op een Griekse mythe. "Harpya" is veronrustend en griezelig.

Een groep tieners brengt een nacht door in een afgelegen huis dat er verlaten bij ligt sinds er een gruwelijke moord plaatsvond. Nu vallen er weer doden. Het lijkt dat de dader één van hen zou kunnen zijn, dus moeten ze zelf opsporen wie de moordenaar is.

In vergelijking met het beruchte "Mark of the Devil" van dezelfde kineast is dit een eerder tamme horrorfilm, die maar matig weet te boeien. Sommige actrices zijn stuntelig en het duurt te lang voor wat spanning wordt opgebouwd. De bloederige hoogtepunten zijn schaars. De finale is vreemd en niet erg overtuigend.

De AnchorBay DVD uit de Tigon Box set had wel een mooie print met goed geluid maar was helaas non-anamorphic widescreen. Er waren wel Engelse ondertitels. Nu is er een anamorphic DVD uit, zonder ondertitels, van Odeon Entertainment.

Beide DVDs hebben een audo-commentaar van Michael Armstrong waarin o.a. verteld wordt dat David Bowie oorspronkelijk zou meedoen in de cast maar uiteindelijk zijn kat stuurde.

"The Haunted House of Horror" is een middelmatige prent, die vooral voor de jonge generatie gedateerd zal overkomen.

De film duurt bijna 88 minuten PAL, de officiële speelduur is 91 min 35 sec.

HAUNTED HOUSE OF HORROR rated X by the BBFC - bbfc.co.uk

Ik moet eerlijk zeggen dat ook ik de mening van Mochizuki Rokuro, Ramon K en Halcyon volledig deel. Bij mijn eerste visie van die prent zo'n half haar geleden vond ik "Hausu" ronduit ontgoochelend. Maar ik moet wel toegeven dat Japanse films mij doorgaans niet liggen. (Er zijn wel een paar uitzonderingen). De zwakke plot, de cast, de vaak goedkoop ogende visuele effecten, de flauwe humor en bepaalde decors konden mij niet bekoren. De muziek was af en toe wel mooi en sommige beelden waren inderdaad niet onaardig geschoten. Maar dat kon de film voor mij niet redden. Soms verandert mijn mening als ik een film nog eens herbekijk, maar ik betwijfel of het hier zal het geval zijn. Heb niet één keer kunnen lachen en nooit een huivering gevoeld. Dus voor beide genres niet geslaagd. Dergelijke cinema lijkt niet aan mij besteed, al geef ik toe: er bestaan slechtere films, waar ik een grondige antipathie voor heb, en dàt was hier toch nog niet het geval.

Twee schoolvriendinnen, Marie en Alexa, logeren in het plattelandshuisje van de ouders van deze laatste. Een gevaarlijke gek breekt binnen en begint de familie uit te moorden. Hij neemt de geknevelde Alexa mee in zijn truck en Marie besluit haar vriendin te achtervolgen...
Ik ben niet zo enthousiast meer over de film na de tweede visie. Het plot komt op het einde niet geloofwaardig over. De eerste keer was ik meer onder de indruk van de positieve elementen, maar nu wordt het toch een dubbeltje op zijn kant. Het verhaal komt traag op gang, evolueert vervolgens naar een spannende slasher maar stort als een kaartenhuisje in elkaar op het moment dat de politie het tankstation binnenkomt en we te zien krijgen wat de camera daar heeft geregistreerd. Slotsom is een onevenwichtige (tweeslachtige ) indruk. Jammer, want op bepaalde momenten merkte ik onbetwistbare kwaliteiten.
Ik had beter Tobe Hooper's "Texas Chainsaw Massacre" nog eens herbekeken. Ook hier fungeerde dit meesterwerk als inspiratiebron.

“Hearts in Atlantis” is een drama dat draait om herinneringen, vriendschap en het verlies van onschuld gebaseerd op een andermaal knap verhaal van Stephen King. Anthony Hopkins speelt Ted Brautigan, een oudere man met bovennatuurlijke gaven die vriendschap sluit met de jonge Bobby. Deze knaap groeit op zonder vader in een Amerikaans stadje in de jaren '60.

Hopkins levert een warme, gelaagde performance en doet het script alle eer aan. De jonge Anton Yelchin zorgt ook voor een indrukwekkende prestatie, wat hun band geloofwaardig maakt. Vemeldenswaard in de rol van Bobby's moeder Liz is ook door Hope Davis als een vrouw die haar kind probeert op te voeden terwijl ze worstelt met haar eigen teleurstellingen en eenzaamheid. Haar karakter roept zowel frustratie als mededogen op. De gespannen relatie tussen moeder en zoon vormt een pijnlijke maar realistische tegenhanger van de ontluikende band tussen Bobby en Ted.

Het verhaal balanceert tussen nostalgie en mysterie, maar blijft subtiel in zijn bovennatuurlijke elementen. “Hearts in Atlantis“ is een sfeervolle prent die vooral leunt op de vertolkingen van zijn hoofdrolspelers en is gevoelig en mooi gefilmd.

Wat mij betreft bijzonder genietbaar. Warm aanbevolen.

Los Angeles‑detective Vincent Hanna loopt achter een georganiseerde roversbende aan, geleid door de meedogenloze Neil McCauley. De film spant zich uit over een relatie‑ en misdaaddrama waarin beide mannen steeds meer in elkaars leven opgaan, tot hun confrontatie onvermijdelijk wordt. De klassieke scène waarin Pacino en De Niro tegenover elkaar zitten, verbeeldt een fascinerende psychologische botsing tussen twee toegewijde maar kwetsbare mannen.

Pluspunten zijn de hyperrealistische actiescènes, de imposante L.A.‑atmosfeer en de uitmuntende hoofdrollen, die menselijke kwetsbaarheid tonen achter het masker van coolheid. De sfeer, muziek en kinetische camera werken prachtig samen tot een tijdloze misdaadepos.

De film is wel wat lang en de vrouwelijke rollen zijn soms wat oppervlakkig uitgewerkt, maar voor liefhebbers van intense, karakter‑gedreven thrillers blijft Heat een aanrader, zeker met de huidige 4K kwaliteit.

"Heaven Can Wait" is een van de meest geslaagde Amerikaanse satires van eind de jaren 70, een film vol vinnige visuele en verbale humor, nostalgie, ontroering en optimisme. De aantrekkelijke ouderwetse kwaliteiten van deze reïncarnatiekomedie stammen uit de Hollywooddroomfabriek van de jaren veertig en worden door co-regisseur, scenarist en acteur Warren Beatty op een charmante wijze tot een hedendaags sprookje omgetoverd. Prachtig camerwerk. Een ideaal gezinsspektakel voor jong en oud. De film kreeg 8 Awards en 13 Nominaties. Het is een remake van "Here Comes Mr. Jordan" uit 1941.

"Hereditary" volgt de familie Graham nadat grootmoeder Ellen overlijdt en haar dochter Annie steeds meer verontrustende geheimen ontdekt over de familiegeschiedenis. Terwijl rouw, schuld en spanning het gezin uit elkaar drijven, beginnen vreemde en angstaanjagende gebeurtenissen zich op te stapelen. Wat eerst lijkt op familiedrama, ontspoort langzaam in een nachtmerrie van een erfelijke vloek en duistere krachten.

"Hereditary" is niet slecht en heeft aanvaardbare acteerprestaties en bij momenten een beklemmende sfeer, maar ik vind hem uiteindelijk maar matig. De film bouwt lang op redelijke wijze spanning op, alleen voor mijn gevoel levert dat te weinig echte emotionele of narratieve beloning op. Sommige scènes zijn geslaagd, maar de combinatie van traag tempo, koele afstand en zware symboliek werkte voor mij eerder vermoeiend dan meeslepend. Daardoor blijft vooral de vorm hangen, niet het gevoel dat de film echt iets uitzonderlijk zegt.

2,5/5 wordt 2/5 na tweede kijkbeurt en een derde komt er niet.

De jonge novice Narcisa (goed vertolkt door Aria Bedmar) arriveert op een voormalig klooster - nu een school voor meisjes - om er les te geven. Haar komst wordt al snel gevolgd door vreemde gebeurtenissen, dromen en bovennatuurlijke verschijnselen die haar geloof en geest testen. Het klooster blijkt duistere geheimen te verbergen.

“Hermana Muerte” is een conventionele horrorfilm die draait om spanning en sfeer. De film heeft een benauwende en mysterieuze sfeer, versterkt door het claustrofobische klooster en de religieuze symboliek die door Plaza wordt ingezet. De sets en cinematografie zijn zorgvuldig: het klooster wordt overtuigend weergegeven, en de cameravoering is doordacht en effectief.

De film bevat verschillende symbolische elementen zoals een bloedende rozenkrans, dromen over ogen, en een gemummificeerde hand, die niet altijd logisch in het verhaal zijn ingebed. Het script kan verwarrend overkomen, hoewel de angstsfeer aanwezig is. Geen topper, maar wel onderhoudend voor fans van religieus getinte horror.

De film speelt zich af in 18e-eeuws Oostenrijk, waar de lokale heksenjager Albino gruwelijke sadistisch is. De kerk stuurt Lord Cumberland, een toonaangevende heksenexpert, samen met zijn protégé Christian om het onderzoek te controleren. Christian raakt echter verliefd op de dorpse barvrouw Vanessa en begint de wreedheden te veroordelen. Wat volgt is een eindeloos aandoend proces van wantrouwen, machtsspelletjes en gemartelde onschuldigen. De film klimt naar een gruwelijke climax waarin de waarheid over wat echt "duivel" is aan het licht komt.

"Mark of the Devil" is een meeslepend en onthutsend meesterwerk dat de gruwelen van de heksenvervolgingen expliciet toont. Michael Armstrong creëert een donkere, atmosferische wereld waarin elke scène vol zit met spanning en morele complexiteit. De film confronteert de kijker met de vraag wie écht de duivel is: de beschuldigden of de beschuldigers. De acteurs, vooral Herbert Lom als de sadistische inquisiteur en Udo Kier die steeds meer aan zijn meester gaat twijfelen, leveren schitterende prestaties die de historische gruwel geloofwaardig maken. De film is niet alleen een somber horrordrama, maar een krachtige maatschappijkritiek op dogmatisme en machtsmisbruik. De ruwe, onversierde beelden van foltering zijn moeilijk om aan te kijken, maar juist daardoor zo krachtig en belangrijk. Deze film blijft hangen en dwingt tot nadenken over menselijke wreedheid en vervolging — een must-see voor liefhebbers van historische horror. 4,5/5

In een Duits vorstendom rond 1780 ziet graaf von Salmenau hoe een meedogenloze heksenjager en zijn handlangers een onschuldige vrouw vervolgen. Na de laffe moord op haar man wordt zijn weduwe Elisabeth zelf gevangengezet en gefolterd.

Adrian Hovens film heeft onmiskenbaar oog voor sfeer: de verzorgde fotografie en decors geven het verhaal een duistere, historische uitstraling die blijft hangen. De kasteelinterieurs, kerkers en kostuums zorgen voor een geloofwaardige barokke setting. Tegelijk is de film inhoudelijk onevenwichtig met een dun plot dat bijlange zo schokkend niet is als de voorganger "Hexen bis aufs Blut Gequält" aka "Mark of the Devil" van Michael Armstrong. Daardoor mist het drama echte gelaagdheid en blijft de emotionele impact beperkt.

Derderangshorror die blijkbaar een remake is. Het origineel heb ik nog niet gezien maar het amateuristische script hier belooft weinig goeds. De fotografie lijkt wel afkomstig van een smartphone en de montage is klungelig. De vertolkingen zijn ook al niet denderend. Er is veel blood and gore maar toch ontbreekt het aan spanning. Het feit dat het origineel van dezelfde regisseur is zet mij er in elk geval toe aan om dit links te laten liggen. Het enige lichtpuntje was dat op het einde alle nietsnutten gelikwideerd worden. Opgeruimd staat netjes. Voor de rest is het een rauw en vunzig werkje met veel antipathieke personages.

De pasgetrouwde marshal Will Kane staat voor een morele keuze: hij dient veteraan te worden en met zijn vrouw Amy weg te trekken, maar net op hun huwelijksdag komt het bericht dat de gevaarlijke bandiet Frank Miller om twaalf uur met de trein in de stad zal arriveren om wraak te nemen. Ondanks het protest van zijn vrouw en de lafheid van de inwoners besluit Kane te blijven en Miller te trotseren, terwijl hij steeds meer in zijn eentje wordt gelaten.

De belangrijkste kwaliteiten van "High Noon" zijn onder meer zijn doordachte, degelijk gebouwde moraliteit en de moed om de klassieke western‑mythe te ondermijnen. De film speelt zich quasi in real time af, waardoor de montage, de klokken in de kadrering en de muziek een bijna onafgebroken spanning creëren, zonder dat er veel fysieke actie nodig is. Gary Cooper zorgt voor een sobere, intieme impersonatie van een moedige kerel die niet zomaar de held wil uithangen, terwijl Grace Kelly’s Amy de innerlijke strijd tussen liefde en principes verpersoonlijkt. De zwart-wit beeldtaal en de strak geëditeerde scènes benadrukken de morele vervreemding en de besluiteloosheid van de gemeenschap, waardoor de film een psychologische karakterstudie blijft over wat het betekent om alleen te blijven staan tegen de stroom van lafheid en zelfzucht. Heb genoten van de vierde herziening, nu in 4K op Apple TV voor een zacht prijsje. Blijft mijn favoriete western aller tijden.

Hildy Johnson, een van de beste verslaggeefsters van een nieuwsblad wil haar job opgeven en de journalistiek verlaten. Walter Burns, haar ex-man, een manipulerende en ongeduldige persoon, die het nieuwsagenstschap leidt houdt nog steeds van haar maar krijgt te horen dat ze trouwplannen heeft met Bruce Baldwin, een sullige verzekeringsagent. Walter vraagt haar of ze de ter dood veroordeelde moordenaar van een politieman wil interviewen en er een verslag van maken want hij heeft niemand anders.

Dialogen worden in deze film in een recordtempo afgehaspeld wat het soms moeilijk maakt om ze perfect te volgen. Het eindeloze gekibbel begon mij op de duur te vervelen. Zelfs Cary Grant, van wie ik zoveel goede vertolkingen in andere films heb gezien, kon het niet redden. Veel onsympathieke karakters en sommige grappen waren voor mij niet geslaagd. Het enige pluspunt is dat de kineast op cynische wijze het journalistenwereldje in zijn hemd zet. Deze luidruchtige screwball-komedie was niet echt mijn ding, de vele positieve reacties hier ten spijt. Sorry.

In "L'Histoire de Souleymane" schetst regisseur Boris Lojkine een aangrijpend portret van Souleymane, een jonge migrant uit Guinee die in Parijs illegaal als fietskoerier werkt. Hij probeert wanhopig een verblijfsvergunning te verkrijgen, terwijl hij balanceert tussen de eisen van zijn werk en de voorbereiding op een cruciaal asielinterview. Abou Sangare levert een geloofwaardige vertolking van Souleymane, waarbij hij de dagelijkse strijd en veerkracht van een ongedocumenteerde migrant overtuigend neerzet. De dialogen zijn vaak jachtig en als kijker merk je hoe Souleymane zich werkelijk haast om de bestellingen af te leveren. Hij wordt evenwel geconfronteerd met leugens, uitbuiting en fraude, en aangezet om zelf te liegen over zijn situatie. Dit sociaal drama en biedt een realistisch en meeslepend inzicht in het leven van arbeidsmigranten in een grootstedelijke omgeving.

Bij het zien van al die ellende kun je alleen maar denken: hoe goed hebben wij het en hoe erg is het met illegale immigranten gesteld.

“The Holdovers” aka “Winter Break”, de achtste speelfilm van filmmaker Alexander Payne, is bitterzoet, intelligent, ontroerend en net bijtend genoeg om niet sentimenteel te zijn.

Paul Hunham is een leraar geschiedenis gespecialiseerd in de oudheid. Hij zit vast voor de vakantie op een chique jongenscollege en heeft de leiding over een handvol studenten die nergens anders heen kunnen en niet goed hebben gewerkt. Hun families zijn te ver weg, te afstandelijk of hebben het te druk om ze uit het internaat te halen. Paul is een veeleisende, rigide en gehate leraar die zweert bij de gedragscode van de universiteit en een hekel heeft aan de middelmatige studenten, de verwende zonen van geldschieters die verwachten zonder de minste moeite af te studeren. Angus, een briljante maar arrogante en rebelse leerling is een buitenbeentje. Dankzij hun respectieve grijze gebieden ontstaat er een soort verstandhouding tussen hen en uiteindelijk een band die hartverwarmend is.

Paul Giamatti is zeer geloofwaardig als een norse misantroop waar bijna niemand van houdt. Alleen Mary is een goede vriendin. Zij is een kokkin die rouwt om haar zoon die als soldaat sneuvelde in Vietnam en heeft enige echte interactie met hem. Echter, in het gezelschap van Angus vormen ze uiteindelijk een gezin op kerstavond.

"The Holdovers" oogt als een kerstfilm maar heeft zijn eigen stempel en is zowel grappig als ontroerend, nostalgisch en melancholisch, en gemaakt in de sfeer van de jaren ’70. De prent gaat over verdriet, privileges, verlating, mislukking en de familie die we kiezen in plaats van de familie die ons soms wordt opgedrongen. Voortreffelijke vertolkingen van de drie hoofdacteurs, één kreeg zelfs een Oscar. Aanbevolen.

Apocalytische science-fictionthriller met een sfeervolle soundtrack van Ennio Morricone over een kernfysicus die een risicovolle reusachtige kerncentrale wil bouwen in de woestijn en vaststelt dat de grootste tegenstanders die het project kunnen stopzetten één voor één buiten zijn wil gelikwideerd worden. Tot hij van een priester verneemt dat een bepaalde foto, die van hem getrokken is een achtergrond heeft die overeenkomt met een afbeelding uit zijn boek "De Apocalyse" en het einde van de wereld aankondigt door de geboorte van de Antichrist. Kirk Douglas speelt zijn rol erg overtuigend. Uitgebracht regio 1 door Lionsgate onder de titel "Rain of Fire".

Gelukkig met Engelse ondertiteling.

http://www.axelmusic.com/productDetails/012236100652

"Home Alone" is een sympathieke kerstfilm die warmte en humor combineert met pure nostalgie. De jonge Kevin wordt per ongeluk alleen thuis achtergelaten tijdens de feestdagen, wat leidt tot een reeks creatieve en hilarische valstrikken tegen twee stuntelige inbrekers. Regisseur Chris Columbus houdt het tempo licht en speels, terwijl John Williams’ muziek een magische sfeer toevoegt. Macaulay Culkin draagt de film met charme en ondeugende energie. Ondanks het eenvoudige verhaal blijft de film verrassend effectief en hartverwarmend. De film benadrukt het belang van familie en vergeving en brengt hiermee een positieve boodschap. Goed voor een derde herziening, nu op 4k Apple TV.

Werd in onze contreien uitgebracht in de jaren zestig onder de naam “Het Schrikkasteel”.

Emily De Blancheville keert terug naar het kasteel van haar familie en ontdekt dat de dingen drastisch zijn veranderd. Haar broer Roderic heeft nu de leiding over het landgoed. De bedienden zijn allemaal overleden en vervangen door nieuwe personen die afstandelijk en onbekend zijn. Haar vader, graaf Blancheville, blijkt vreselijk verminkt te zijn en verblijft in afzondering in een van de geïsoleerde torenkamers van het kasteel. Hij is krankzinnig en gelooft dat de Blanchevilles onder een familievloek staan, die alleen kan worden opgeheven als Emily sterft voor haar 21ste verjaardag, over vijf dagen. Wanneer de graaf uit de toren ontsnapt, beseft Emily dat haar leven in gevaar is. Daarop belandt ze in een mysterieuze trance.

Het verhaal is losjes gebaseerd op Edgar Allan Poe en werd gefilmd in een prachtige, zwart-wit-fotografie. “Horror” aka “The Blancheville Monster” maakt deel uit van een box van Arrow “Gothic Fantastico” die in de UK is uitgebracht en ziet er prima uit met een aangenaam contrast en veel diepte. De vertolkingen zijn geloofwaardig en de angstsfeer wordt goed weergegeven. Dit drama zit vol klassieke griezelelementen. De muziek was deels herkenbaar en heb ik nog gehoord bij een andere Italiaanse film, maar ik weet niet meer zeker welke. Ik heb evenwel mijn hart kunnen ophalen met deze ouderwetse Italiaanse Gothic.

De bizarre Dokter Storm is een briljante wetenschapper. Hij werd evenwel ernstig gewond bij een laboratoriumbrand en zit sindsdien aan zijn rolstoel gekluisterd. Hij woont in een afgelegen oud kasteel en voert onthutsende experimenten uit op jongelui. Door middel van een kleine ingreep transformeert hij hen tot willoze zombies. Wanneer het vriendinnetje van een ondernemende jongeman zijn volgende slachtoffer lijkt te worden, zorgt de jongeman er echter voor dat de plannen van de boosaardige dokter grondig in de war worden gestuurd.
Een opmerkelijke gruwelgadget is het hakmes dat uit de rijdende auto van de dokter springt om de vluchtelingen te onthoofden.
Mits een ludieke ingesteldheid van de kijker kan deze griezelfilm nog meevallen. Er zit naast de horror ook wat bijtende humor in het scenario. Met een overtuigende Michael Gough en ook Dennis Price in één van zijn laatste rollen voor zijn dood. Ik heb me niet verveeld. Eerst uitgebracht door Elite Entertainment in de USA, maar dat was non-anamorphic widescreen. Dark Shy deed het echter beter: daar is de 16:9 print wel anamorphic en zijn er bovendien nog Engelse ondertitels.

Bij de aanvang van de Amerikaanse DVD krijg je de boodschap voorgeschoteld dat ze het beste bronmateriaal gebruikt hebben maar "imperfections" niet konden vermijden. Ik kan alleen maar zeggen dat het eerste deel van de film oogt als een slechte VHS band. Wat de prent zelf betreft, het is amateuristisch griezelgeklungel van de ergste soort over een gek met een Nixon-masker die dweept met nazipraktijken en een aantal hulpeloze slachtoffers naar het hiernamaals helpt. Een onsamenhangend plot, stuntelige vertolkingen, slechte kleuren. Trash van de ergste soort. Oervervelend. Te mijden voor fans van goede sfeervolle horror. Ook als slapstick niet geslaagd. Bij het aanschouwen van dit gewrocht had ik voortdurend goesting om de fast-forward-button te gebruiken.

So bad it is good is een formule die bij mij niet aanslaat.

Werd in onze contreien uitgebracht in begin de jaren zeventig als “De Gruweldaden van Frankenstein”. Centraal staat de jonge wetenschapper Victor Frankenstein. Hij is een kille arrogante genie die zijn vader om het leven brengt omdat deze hem zijn experimenten verbiedt. Hij gebruikt de erfenis om aan de medische hogeschool van Wenen te gaan studeren maar wordt weggestuurd nadat hij de dochter van een professor zwanger heeft gemaakt. Hij keert terug naar zijn kasteel en creëert uit lichaamsdelen van gestorven mensen een nieuw wezen dat hij tot leven wekt. De hersenen zijn echter beschadigd en het schepsel zaait echter terreur en dood.

Ofschoon deze Frankenstein-versie niet het niveau bereikt van de films met Peter Cushing in de hoofdrol was deze semi-parodistische remake van “The Curse of Frankenstein” voor mij toch vermakelijk. Ralph Bates zorgt voor een goede vertolking, wat ook kan gezegd worden van de ondersteunende vrouwelijke cast Kate O’Mara en Veronica Carlson. Dennis Price brengt een komische noot als de excentrieke grafdelver. De film is vlot geregisseerd en verteld. Al moet je wellicht van oude griezelfilms houden om hem te kunnen waarderen. De nieuwe Studio Canal Blu-ray is van uitstekende kwaliteit en deze keer zijn er gelukkig Engelse onderschriften. Het mag dan nog de minste Hammer Frankenstein zijn, hij staat nog steeds mijlen boven de Jess Franco Frankenstein vehikels.

Een misdaadschrijver, die geobsedeerd is door sensationele moorden, onderzoekt een reeks gruwelijke daden in Londen, gepleegd met buitensporige werktuigen afkomstig van zijn Black Museum. Achter zijn publieke bravoure schuilt een duister plan waarin hij zijn jonge assistent manipuleert om de moorden uit te voeren, terwijl hij zelf de zaak van dichtbij volgt. Naarmate de slachtoffers zich opstapelen, trekt zijn eigen morele verval de aandacht van de politie, en escaleert de wrede intrige tot een fatale ontknoping.

Arthur Crabtree’s film is een groteske, vroege voorloper van de slasher met een geniepige sensatiezucht en een opvallende fascinatie voor inventieve moordgereedschappen. Michael Gough geeft Edmond Bancroft een heerlijk giftige présence: charmant, spottend en net overtuigend genoeg om zijn sadistische waanzin geloofwaardig te maken. Tegelijk blijft de film soms wat stroef in opbouw en karakteruitwerking, waardoor de spanning niet altijd even strak wordt aangespannen. Toch maken de lugubere vondsten, de campy overdaad en de historische charme dit tot een opvallend entertainende Britse horror uit 1959.

3,5/5

Bruno en Malik zijn twee goede vrienden die zich met hart en ziel inzetten voor jongeren met zwaar autisme. Zonder dit idealistisch tweetal hebben die geen plaats in de samenleving. Al 20 jaar runt Bruno een krap opvangcentrum voor zulke kinderen die nergens anders terecht kunnen. Op het moment dat ouders en zorginstellingen ten einde raad zijn, zorgt hij ervoor dat ze een thuis hebben. Malek van zijn kant leidt met zijn organisatie adolescenten op uit moeilijke achterbuurten van Parijs zodat ze deze kinderen kunnen begeleiden. In hun samenwerking worden Bruno en Malik met humoristische situaties geconfronteerd en ontstaan er bijzondere vriendschappen. Maar op een dag wordt Bruno’s instelling met sluiting bedreigd omdat ze niet meer aan de regels zou voldoen. Bruno zet echter in zijn kantoor de twee inspecteurs die op bezoek komen kordaat op hun plaats door hen met veel temperament de foto’s van enkele van de autistische jongeren te tonen die nu gelukkig zijn en de vraag te stellen wat er met hen moet gebeuren.

Het uit het leven gegrepen verhaal is sterk geïnspireerd door het leven van twee mannen, Stéphane Benhamou en Daoud Tatou, die elk een vereniging runden die zich toelegt op het helpen van jonge autistische mensen die het systeem niet aankan. “Hors Normes” brengt een positieve boodschap op een luchtige en hartverwarmende wijze. De film is vakkundig in beeld gebracht door Olivier Nakache en Éric Toledano, de makers van het schitterende “Intouchables”. Vincent Cassel en Reda Kateb zijn ijzersterk in hun rol. Hun interactie met de autistische kinderen die zichzelf spelen is aandoenlijk en heel geloofwaardig. Veel kijkers zullen betoverd worden door de ontwapenende charme die “Hors Normes“ bij vlagen uitstraalt.

Een frisse film met de nodige humor over je goed voelen in een zorgsamenleving. Gevoelig, maar niet sentimenteel en ontzaglijk charmant.

Wanneer Sir Henry Baskerville’s leven bedreigd wordt huurt hij detective Sherlock Holmes in om het geheim te achterhalen achter de generaties van zijn familie die op mysterieuze wijze op de heide zijn om het leven gekomen. Dokter Watson, zijn metgezel en beste vriend, reist alleen naar het Baskerville landgoed om de eerste indrukken vast te leggen, en treft een mysterieus landhuis aan met een verdwenen portret en verbitterde buren die de Baskervilles hun geluk misgunnen. Er zou ook een ontsnapte gevangene rondlopen op de heide. Volgens een legende doolt daar een demonische hellehond rond. Watson moet die mythe ernstig nemen wanneer hij het gehuil van dat beest hoort doorheen het verraderlijke, drassige landschap.

Deze verfilming van Terence Fisher heb ik ervaren als een van de allerbeste Hammer films. Het is niet echt een griezelfilm, maar een horror-geïnspireerd mysterie dat zich afspeelt op de heidevelden van het Engelse platteland. Met een uitmuntende regie en een prachtige setting die zijn bescheiden budget tart, is dit een bijzonder boeiende prent met Peter Cushing die een volmaakte Sherlock Holmes vertolkt en Christopher Lee in een van zijn weinige optredens dat hij niet de slechterik is. Uitgebracht op DVD in de Benelux was de kopie helaas non-anamorphic. Daarom is de deze Blu-Ray beslist een aanrader.

Hayward geniet van zijn succes als schrijver van misdaadverhalen. Wanneer hij de knappe dientsmeid probeert te verleiden, weigert ze in te gaan op zijn avances. Ze begint te gillen en hij wil verhinderen dat de buurvrouw haar hoort. Hij heeft haar echter per ongeluk gewurgd en wordt door zijn broer betrapt. Hij slaagt erin zijn broer medeplichtig te maken door hem te vragen dat hij helpt het lijk in de rivier te dumpen. Achteraf komt zijn broer echter te weten dat de zak, waarin ze het lichaam hebben gewikkeld, zijn naam bevat.
Een heerlijk ouderwets gotisch misdaadverhaal, fraai in beeld gezet en met een erg knappe sfeerschepping. Van de settings wordt optimaal gebruik gemaakt om een klimaat van spanning en angst te creëren. Ook de cast is erg overtuigend. Vooral Lee Bowman als de kreupele broer van Hayward, is knap in de uitbeelding van een eenzaam man, die gekweld wordt door schuldgevoelens. Alleen Jody Gilbert is pathetisch en wat irritant als de hatelijke oudere dienstmeid van Lee Bowman. Mel Dinelli die het script schreef, was ook de scenarist van het briljante "The Spiral Staircase" (1945). Een minpuntje is het wat geforceerde einde. Jammer dat de Kino DVD-print maar van matige kwaliteit is. Maar dat kan de pret niet bederven voor de fans van film-noir. Een dikke aanrader!