Hexen Geschändet und Zu Tode Gequält (1973)

Wil ik zeker een keer zien, het moet wel een leuke sequel zijn.

Op het eerste zicht toch.

Men probeert eigenlijk een zelfde soort trucje toe te passen als met de originele film, maar helaas is de "shock value" er met dit deel wel wat af. Erika Blanc (The Devil's Nightmare, Operazione Paura) doet er alles aan om haar zoontje uit de klauwen van een aantal gestoorde en fanatieke heksenjagers te krijgen.
Men probeert het publiek, net als met de originele film, te shockeren door een aantal gewelddadige, gore scenes erin te verwerken (de "bloedige been scene" is naar mijn mening het meest geslaagd). Maar deze keer krijgen we ook een (heel) klein beetje nunsploitation in voor. Zo wappert een non nog een keer fanatiek met een zweep en zien we een kaalgeschoren jongedame als non voorbij komen.
Dergelijke exploitation weet mij dan nog wel te boeien, maar verder was dit een wat saaiere herhalingsoefening van de originele film.
Liefhebbers van dergelijke cinema verwijs ik dan ook eerder door naar het origineel.

In een Duits vorstendom rond 1780 ziet graaf von Salmenau hoe een meedogenloze heksenjager en zijn handlangers een onschuldige vrouw vervolgen. Na de laffe moord op haar man wordt zijn weduwe Elisabeth zelf gevangengezet en gefolterd.

Adrian Hovens film heeft onmiskenbaar oog voor sfeer: de verzorgde fotografie en decors geven het verhaal een duistere, historische uitstraling die blijft hangen. De kasteelinterieurs, kerkers en kostuums zorgen voor een geloofwaardige barokke setting. Tegelijk is de film inhoudelijk onevenwichtig met een dun plot dat bijlange zo schokkend niet is als de voorganger "Hexen bis aufs Blut Gequält" aka "Mark of the Devil" van Michael Armstrong. Daardoor mist het drama echte gelaagdheid en blijft de emotionele impact beperkt.