Meningen

Werd in onze contreien 55 jaar geleden uitgebracht onder de titel “De Bruid van de Vampier”. Barnabas Collins, een eeuwenoude vampier, wordt bevrijd uit zijn graf en keert terug naar het landgoed van zijn familie, Collinwood. Hij infiltreert in het leven van de familie Collins en richt zijn aandacht op de mooie Maggie, een jonge vrouw die hij ziet als de reïncarnatie van zijn overleden geliefde Josette. Terwijl Barnabas zijn dorst naar bloed niet kan onderdrukken, probeert dokter Julia Hoffman, een arts die verliefd op hem is, hem te genezen van zijn vampirisme. Maar ondertussen stapelen de mysterieuze moorden zich op in het dorp.

“House of Dark Shadows” biedt een intrigerende mix van gotische horror en tragiek. De film weet de benauwende sfeer van het originele tv-programma vast te houden, met vooral de sombere esthetiek en dreigende muziek die bijdragen aan de spanning. Jonathan Frid vertolkt op degelijke wijze Barnabas Collins, door de innerlijke strijd van zijn personage goed over te brengen. Het idee van een genezing van de vampier is origineel maar misschien zijn een paar scènes voor sommigen een beetje voorspelbaar. De climax zorgt voor een sterke ontlading van de opgebouwde spanning. Fans van klassieke vampierverhalen zullen de film waarderen, al voelt het voor jongere kijkers wellicht wat verouderd aan. Zelf had ik er geen probleem mee en was blij de Blu-ray toe te voegen aan mijn collectie.

Een werkelijk angstaanjagende horrorthriller van Pete Walker, die ook nog andere sfeervolle griezelfilms regisseerde, zoals HOUSE OF WHIPCORD en FRIGHTMARE. De film is wel erg anti-klerikaal en bepaalde moordscenes zullen sommigen zeker chockeren. De vertolkingen zijn voortreffelijk en het scenario is niet onverdienstelijk. Fans van het genre zullen zeker genoeg kippevel krijgen bij het zien van HOUSE OF THE MORTAL SIN.

Kathy, een emotioneel gebroken jonge vrouw die recupereert van een drankverslaving wordt uit haar huis gezet omdat ze ten onrechte ervan beschuldigd wordt dat ze haar belastingen niet betaald heeft. Een trotse Iraanse kolonel koopt haar huis voor een belachelijk lage prijs en neemt er intrek met zijn vrouw en zijn zoon. Hij is van plan het huis voor viermaal de aankoopprijs te verkopen. De politieagent Lester ontfermt zich over Kathy en begint met haar ook een verhouding ondanks het feit dat hij gehuwd is en twee kinderen heeft. Wanneer het district inziet dat ze Kathy verkeerd behandeld hebben zijn ze echter niet van plan om haar het huis terug te geven omdat de woning verkocht is en de prijs nu te hoog is. Kathy neemt dat echter niet en doet er alles aan om het huis terug in haar bezit te krijgen. Dat leidt echter tot een verschrikkelijk drama.

“House of Sand and Fog” is een beklemmende film die blijft nazinderen. De vertolkingen en muziek zijn perfect en het verhaal komt heel geloofwaardig over. Vadim Perelman zette alles fraai in beeld en maakte er een mooie tragedie van. Hij werd daarbij geholpen door de schitterende bestseller van Andre Dubus III, die als inspiratiebron voor het knappe scenario diende. Zeker aanbevolen.

Jammer genoeg is hiervan nog geen blu-ray release, ook niet in het buitenland.

Edward G. Robinson won voor zijn vertolking één Award op het Festival van Cannes in 1949. Hij speelt de rol van een corrupte bankier die voor zijn gesjoemel veroordeeld wordt en zijn zonen vraagt hem te steunen. Alleen Max, die een toegewijde advocaat is, wil hem helpen. Ten einde raad probeert hij één van de juryleden om te kopen, maar hij wordt door één van zijn broers verraden en belandt in de gevangenis. Als hij vele jaren later vrijkomt zit hij vol wrok. Maar hij begint toch te beseffen dat de diepgewortelde haat hem ingepompt is door zijn eigen vader en hij besluit te vertrekken met het meisje, dat al die tijd van hem is blijven houden. Zijn broers vrezen echter dat hij zich daadwerkelijk zal wreken.
De ontknoping is echt prangend. Hoewel ik in het begin weinig sympathie had voor de protagonist heeft de evolutie van het plot in het tweede deel mij steeds meer met hem doen meeleven.
Een film met een positieve boodschap, die zeker tot nadenken stemt.
Beslist een aanrader voor wie van film-noir en drama houdt.

Die Regio 1 Fox Film-Noir Collection bevat blijkbaar toch een groot aantal klassiekers.
http://www.dvdbeaver.com/film/DVDReviews22/house_of_strangers_dvd_review.htm

Korte spookhuisfilm waarin architect Scott Campbell en zijn vrouw Nancy een mysterieuze villa verkennen. Tijdens hun verblijf worden ze geconfronteerd met vreemde geluiden, verdwenen sleutels en duistere verschijningen. Als ook het koppel van de advocaat Joseph Schiller langskomt, verdwijnt de vrouw en neemt de spanning toe. De film speelt zich af in een typisch verlaten huis, met subtiele, beklemmende sfeer en enkele onverwachte scènes.

"House of the Damned" dankt zijn kracht vooral aan de onheilspellende omgeving, maar biedt geen intense angst; eerder een sfeervolle thriller met een verrassende, eenvoudige ontknoping.

Christopher Lee, Peter Cushing én Vincent Price verenigd in één horrorfilm: dat is inderdaad een luxe. Daar bovenop nog John Carradine en Sheila Keith, die in de meeste griezelfilms van Pete Walker speelt.

We krijgen alle klassieke ingrediënten uit het horrorgenre: een afgelegen groot landhuis en een stormachtige nacht met veel donder en bliksem. Zwarte katten, kriepende deuren, spinnenwebben, ijselijke kreten, gruwelijke moorden, enz... Cliché, maar voor mij erg genietbaar.

Michael Armstrong (regisseur van de beruchte heksenjacht-film "Mark of the Devil") tekende voor het scenario. "House of Long Shadows" is een remake van "Seven Keys to Baldpate" van Lew Landers.

Het accent ligt echter voor het grootste van de prent op horror en mystery, met een geslaagde sfeerschepping, en veel minder op comedy, in tegenstelling tot wat de IMDb catalogeert. Het is slechts naar het einde toe dat de toon van de film verandert, en eigenlijk is dat jammer. Maar dat kan de pret voor de fans voor het geheel gelukkig niet meer bederven.

Tijd voor een DVD-release. Maar nog steeds geen spoor van een aankondiging.

Philip Winthrop reist naar het vervallen landhuis Usher om zijn verloofde Madeline mee te nemen en weg te halen uit de verstikkende invloed van haar broer Roderick. Roderick gelooft dat hun familie vervloekt is en dat Madelines huwelijk het laatste restje van die lijn zal breken. Terwijl het huis letterlijk en figuurlijk desintegreert, escaleert de strijd tussen rede, obsessie en fatalisme.

Roger Cormans "House of Usher" is een stijlvolle Poe-verfilming uit de jaren zestig. De film steunt sterk op de broeierige sfeer, het kleurgebruik en Vincent Prices beheerste, ambiguïteit oproepende spel als Roderick Usher. Wat de film zo goed doet, is niet de schrik, maar het langzaam opbouwen van onrust: elke kamer, elk geluid en elke blik lijkt besmet. Soms is het wat melodramatisch of theatraal, maar precies daardoor krijgt het een bijna droomachtige intensiteit. Corman maakt van verval een visueel onderwerp, en dat werkt verrassend goed. Vier sterren voor deze verfilming maar vijf voor het originele verhaal van Edgar Allan Poe.

Oliver Reed vertolkt de krankzinnige Roderick Usher, één van de protagonisten van het bekende verhaal van Edgar Allan Poe. Het scenario nam evenwel een loopje met de novelle van de grote schrijver, iets waarmee hij wellicht niet gediend zou zijn geweest. Toch liever Corman's "The Fall of the House of Usher" uit 1960 met de uitstekende Vincent Price.

Sombere controversiële horror-thriller van Pete Walker met een naargeestige sfeerschepping. Het tuchthuis is goed in beeld gezet en de vertolkingen zijn overtuigend. Emotioneel meeslepend en schokkend. Een effectieve griezelfilm over de ontsporing van een fanatiek justitieel systeem.

De spanning in deze film zwelt stelselmatig aan. De invloed van Hitchcock is merkbaar, maar dat is nu juist iets wat ik zelf graag heb. Een uitermate sterke psychologische thriller waar meerdere mensen in voorkomen die niet zijn wat ze lijken. Cinematografisch top en het script houdt je echt aan je stoel genageld van het begin tot het einde. Kreeg een Oscar Nominatie in 1952. Had me in de greep vanaf de opening shots: het sinister huis op een heuvel, statig zoals het kasteel van Doctor Frankenstein en de prachtige zwart-wit fotografie. De ideale sets voor een spookhuis. Maar in plaats van spoken zijn het mensen die een en ander te verbergen hebben. Wie en wat zal ik lekker niet verklappen, maar wie van film-noir en ouderwetse thrillers houdt mag deze prent niet missen.

Een vrouw ontdekt op haar trouwdag dat haar echtgenoot een affaire heeft met zijn vroegere vriendin en zweert wraak. Samen met haar vader maakt ze de man en zijn minnares het leven zuur.

De versie die ik zag duurde slechts 76 minuten en had een PG-rating. De print is net zoals de film van middelmatige kwaliteit. Minpunt is de soundstrack die meestal enerverend is en slechts met uitzondering van de laatste tien minuten helemaal niet sfeerscheppend. Veel bloed komt er niet aan te pas, met uitzondering van het einde. De vertolkingen zijn eerder karikaturaal. Je mist niets als je deze low-budget film niet gezien hebt. Doorsnee.

Begin de jaren zeventig werd deze Amicus Productie uitgebracht onder de Nederlandse titel "Het huis dat Doodt". Een anthologie van vier korte griezelverhalen, waarvan het bindmiddel een leegstaand huis is, dat telkens nieuwe huurders krijgt. In "Method of Murder" wordt een schrijver (Denholm Elliott) achtervolgd door een personage dat hij in zijn misdaadverhalen heeft gecreëerd. Vervolgens is er "Waxworks", waarin een gepensioneerde (Peter Cushing) een wassenbeeldmuseum gaat bezoeken waar hij zijn verloren liefde terugvindt. Het hoogtepunt is "Sweets to the Sweet". Christopher Lee speelt zijn rol erg overtuigend als de vader die een dochter heeft die voodoo-praktijken aanwendt uit wraak omdat hij haar pop in het vuur heeftt gegooid. Echt een juweeltje. Het orgelpunt is "The Cloak", een parodistische vampierengeschiedenis (met Ingrid Pitt) over een veteraan in de acteurswereld die een mantel koopt die van de drager een echte vampier maakt.

Het scenario is net zoals bij "Asylum" en "Torture Garden" van Robert Bloch. Liefhebbers van ouderwetse griezelverhalen waarin de sfeer primeert boven de liters bloed en gore zullen aan "The House that Dripped Blood" een leuke kluif hebben. Ik heb er in elk geval van genoten.

Anchor Bay heeft destijds een griezelbox uitgebracht in de vorm van een doodskist waarin 5 DVDs zitten: "The House That Dripped Blood" , "Dr Terror's House of Horrors", "Asylum", "And Now The Screaming Starts" en "The Beast Must Die". Prints zijn van degelijke kwaliteit. Een aanrader.

Found footage heeft me nog nooit kunnen bekoren en ik heb te laat gezien dat het een prent van dit genre was. Heb er me dan toch maar aan gewaagd en het weer eens beklaagd. Veel oeverloos geklets, eens te meer low budget en goedkope schrikeffecten. Vertolkingen en regie zijn alles behalve denderend. Eng wordt het nooit want de angstsfeer ontbreekt. Anderhalf uur verveling. Ik moest hier vechten tegen de vaak want dit is bagger van de onderste plank. In het vervolg (deel 2) ben ik dan ook geenszins geïnteresseerd.

In 1984 negeert één van de beste Russische kapiteins de bevelen van zijn land en vaart hij met een nieuwe kernduikboot (Red October) richting de Verenigde Staten. Een CIA analist zegt dat hij wil overlopen naar de VS maar anderen delen zijn mening niet en denken dat hij een oorlog wil ontketenen. Kan het mysterie ontrafeld worden voor de zaak tot een gigantische catastrofe leidt?

De prent is stevig vertolkt door Sean Connery, Alec Baldwin en de rest van de cast. Heel veel actie zit er niet in maar het script focust zich op het vertellen van een verhaal dat draait om doordachte discussies over politiek, technologie en het leven. De film richt zich niet op hoogtechnologische snufjes en gadgets, maar op tijdloze militaire en filosofische concepten. De sets en kostuums lijken heel authentiek. Een goede film, maar geen meesterwerk.

De blu-ray transfer is behoorlijk maar toch niet altijd haarscherp, het geluid is degelijk.