House of Usher (1960)

Deze in de herziening gegooid. Kennelijk nog geen bericht geschreven of gestemd hier. Dat is bij deze dus verholpen. Ik heb deze in een box van 3 (van de 7) Corman verfilmingen van Edgar Allan Poe. De andere 2 zijn Pit and the pendulum en the Masque of the Red Death die ook nog terug aan de beurt gaan komen. House of Usher vond ik destijds de minste van de 3 en ik denk dat ik dat nu nog steeds ga vinden. Aan de andere kant vond ik deze ook wel beter dan die 4 andere films. Zoals Noodless boven mij al aangeeft een sterke sfeerschepping en prachtige aankleding. Tempo is goed, maar het verhaal is te zwak. Met het gegeven van een vloek en waanzin had toch veel minder kunnen worden gedaan. De finale is dan ook matig.

Vincent Price zonder snor was even wennen.

House of Usher is een gotische griezelfilm volgens de boekjes. Gelukkig is het ook een die in de boekjes thuishoort want dit is een erg goed voorbeeld van hoe het moet. De film heeft een aardig tempo en weet de kijker constant te boeien. De soundtrack is simpelweg spine-chilling. Waar het een misstap begaat is bij het derde deel. Hier wordt het allemaal wat te repetitief voor zijn eigen goed.

3,5*

De sterkste momenten in deze gotische horrorfilm vallen allemaal binnen de eerste helft, waarbij een zeer aanstekelijk sfeertje wordt gecreëerd rondom het landhuis. Daarnaast is de keuze van regisseur Roger Corman om Vincent Price een relatief grote rol te geven uiteraard een schot in de roos. Alhoewel dit niet zijn sterkste rol is (melodramatische personages doen toch wat onder aan de ronduit charismatische) speelt hij meer dan verdienstelijk een mysterieuze Roderick Usher. Verder gaat Corman binnen 79 minuten op het vlak van opbouw opvallend traag te werk. Het verhaal, dat uiteindelijk te weinig om handen heeft, is alleen niet waardig aan zo'n lange opbouw. De uiteindelijke slotfase is vooral melig met iets teveel steun op goedkope effecten en mislukte sfeerpogingen. De theatraal aangezette personages die waarschijnlijk vanwege de inspiratie van Edgar Allan Poe allemaal iets te kunstzinnige dialogen kennen nemen de intrigerende aspecten van het geheel weg, waardoor ik als kijker wat op mijn honger bleef zitten. Echter, zeker voor een film uit 1960, werkt de algemene sfeer meer dan degelijk.

Niet echt goed en niet echt slecht, leuk om een keer gezien te hebben.