Amanti d'Oltretomba (1965)

Broeierige spookfilm met de altijd fascinerende Barbara Steele. De Morricone score helpt ook in de opbouw van sfeer.

Opvallend dat de score zich laat inspireren door het oude orgelspel zoals je die in oude silent [horror]films had.

Het past voortreffelijk bij het beeld, wat toch de sfeer uitstraalt alsof het zo'n 30 jaar eerder is opgenomen.

Barbara Steele als blondine pakt niet helemaal, maar dat maakt ze weer helemaal goed door als angstaanjagende geest te paraderen.

Effectief, minimalistisch en sfeervol. De dialogen zijn aan de magere kant, maar zoals gezegd ademt het een gothieke sfeer van een tijd lang geleden.

Sfeervol maar ook langdradig.

Begin en einde zijn fantastisch, middenstuk vrij saai en zelfs melodramatisch. 3*

Werd in de Benelux in de jaren zestig in de bioscoop uitgebracht onder de titel "De Griezelminnaar".

Bron: http://www.kinoart.net/galerie/galerie/4837.html

Ik vond het alleszins een sfeervolle gotische horrorprent, en helemaal niet saai. Maar ik hou nu eenmaal van ouderwetse griezelfilms.

En zo ook de reviewer uit de onderstaande link:

http://www.dvddrive-in.com/reviews/e-h/facelessmonsternightmare6566.htm

Prachtig griezelverhaal met een sterke sfeer en sterke acteerprestaties. Mooie zwart/wit beelden en een mooie soundtrack doen de rest. Spanning is er ook genoeg.

Toch even waarschuwen dat die film in de Benelux wordt verkocht maar dat die versie slechts 82 minuten duurt. Er zijn twintig minuten verminkt.

Koop dus bvb niet deze:

bol.com | Nightmare Castle | Dvd

IK heb dus net een versie van een uur en drie kwartier gezien. Dat vond ik best wel lang gezien het toch wel vrij eenvoudige verhaal. Ik heb niet het gevoel dat de langste versie veel meer zou hebben bijgebracht. Beste vond ik de eerste 20 minuten waarbij ik een hartsgrondige hekel kreeg aan de baron en hoopte meteen dat hij zijn verdiende loon zou krijgen. Als hij dan hertrouwt met de halfzus van zijn ex-vrouw en die nachtmerries begint te krijgen verloopt de film aan een gezapig tempo verder en het is allemaal ook vrij voorspelbaar. Deze was toch al een stuk vermakelijker dan Castle of Blood maar bleef toch ver onder het niveau van Black Sunday. Was leuk voor een keer, geen hoogvlieger.

Het middenstuk waarin de baron hertrouwt met de zus van zijn vrouw is wat aan de lange kant. Het begin is alleen erg sterk waarin we gelijk de ware aard van de baron te zien krijgen. Verder voegt de op het orgel gerichte soundtrack wel het nodige toe en slaagt de kineast erin om voor een lekker macabere afsluiting te zorgen.
Ik vind het wel wat jammer dat Steele in het grootste deel van de film blond geverfd is, daar ik haar prachtige, lange zwarte haarlokken altijd zo karakteristiek heb gevonden.