Meningen

In 1955 wordt de New Yorkse privédetective Harry Angel ingehuurd door de mysterieuze Louis Cyphre om de vermiste zanger Johnny Favorite op te sporen. De zoektocht leidt Angel naar een broeierige wereld van occulte rituelen en bizarre moorden in New Orleans. Uiteindelijk ontdekt hij op gruwelijke wijze dat zijn eigen identiteit onlosmakelijk verbonden is met die van de gezochte man.
"Angel Heart" is een broeierige neo-noir die de kijker meesleurt in een claustrofobische afdaling naar de hel. Regisseur Alan Parker combineert detective-elementen naadloos met bovennatuurlijke horror, ondersteund door een sfeervolle, onheilspellende soundtrack en een verontrustend tijdsbeeld van de jaren vijftig. Mickey Rourke zet een indrukwekkende, slonzige anti-held neer, terwijl Robert De Niro als de duivelse Louis Cyphre een van de meest subtiele, ijzingwekkende vertolkingen uit zijn carrière levert. De film bouwt langzaam op naar een schokkende finale die nog lang nazindert na het zien van de aftiteling. Visueel oogt de film bijzonder fraai. Het is een duistere, fascinerende Faustiaanse legende die blijft boeien door haar mystiek en meedogenloze sfeer. Aanrader. Bij voorkeur te zien op 4K UHD. 4/5 blijft na een derde visie.

Genietbare romantische gothic horror film met alle klassieke ingrediënten van het genre. Werd uitgebracht op DVD in Frankrijk in Italiaanse versie met geforceerde Franse ondertitels, wat toch wel jammer is want de DVD is al niet goedkoop. Barbara Steele zette haar rol overtuigend in beeld. De prachtige zwart-wit fotografie zorgt ervoor dat de beelden een sombere poëtische uitstraling hebben.

Er woedt een ijskoude winter in het arbeidersstadje Angels Crest ergens in Noord-Amerika. De jonge Ethan is getrouwd met een vrouw die aan de drank verslaafd is zodat hij grotendeels alleen staat voor de opvoeding van zijn zoontje. Op een dag neemt hij het kind mee in zijn auto en laat het alleen achter terwijl hij voor een korte tijd op jacht gaat. Maar als hij terug bij de wagen komt is het knaapje verdwenen. Er wordt een grote zoektocht georganiseerd maar zijn zoontje wordt slechts de volgende dag gevonden en blijkt doodgevroren te zijn. De politie, Ethans vrouw en sommige andere inwoners van Angels Crest geven Ethan de schuld. Wegens nalatigheid moet hij voor de rechtbank verschijnen.

Redelijk drama over verlies, verdriet en vergeving dat recht gehouden wordt door de goede vertolkingen, mooie fotografie en knap camerawerk. Het einde vond ik onbevredigend. De prent had een interessant gegeven maar dit kon volgens mij beter uitgewerkt worden. Het was ook een beetje vreemd volgens mij dat het kind dat niet zo ver van de auto verwijderd was door meer dan 20 personen niet kon tijdig gevonden worden. Ondanks enkele minpunten toch geen slechte film.

Wat een hopeloos gedateerd science-fiction vehikel. Op de rode planeet wandelen de astronauten door bomen en struiken met een open ruimtepak (geen glazen bescherming voor hun gezicht) en kunnen ze blijkbaar de lucht inademen. We weten nu allemaal wel dat dit compleet onmogelijk is. De effecten zijn slecht en de soms in potlood getekende decors en de goedkoop uitziende Mars-monsters overtuigen voor geen haar. Misschien voer voor sf-completisten en mensen die van slechte film kunnen genieten maar ik persoonlijk heb me steendood verveeld.

Deze Italiaans-Franse co-productie oogt als een giallo, maar is toch een unieke prent die verschilt van andere films in dat genre omwille van diverse redenen. Vooreerst is er de cast: met indrukwekkende acteurs Vittorio Gassman en Catherine Deneuve. Ten tweede kende de film geen groot commercieel succes omdat het verhaal zich veel subtieler ontwikkelt dan we van de doorsnee gialli (horror-mystery-thrillers) gewoon zijn. Er zit aanvankelijk ook een dosis humor in.

Een naïeve jongeman, die kunst studeert, komt logeren bij zijn oudere oom en zijn relatief jonge tante. Blijkbaar zit er echter in de afgelegen vleugel van het grote huis op zolder een krankzinnige broer van de oom opgesloten...

De atmosfeer wordt traag opgebouwd maar is daarom niet minder effectief. De finale ontwikkeling is macaber en zal ik lekker niet verklappen.

ANIMA PERSA is echt de moeite waard en verdient beslist een DVD release. Ik vond dit de beste film van Dino Risi.

John koopt een antieke pop voor zijn zwangere vrouw Mia, waarna hun huis langzaam verandert in een bron van angst en onverklaarbare gebeurtenissen. Na een gewelddadige inbraak door leden van een satanische sekte lijkt de pop een duistere entiteit aan te trekken die het gezin blijft achtervolgen.

"Annabelle" is een functionele maar weinig opvallende horrorfilm die vooral leunt op sfeer en schrikeffecten. John R. Leonetti houdt het tempo strak en bouwt enkele effectieve momenten van spanning op, maar het script blijft voorspelbaar en de personages zijn eerder schaakstukken dan mensen. Verwacht ook geen SE met de pop. De film heeft een nette visuele afwerking en hier en daar een geslaagde angstscène, maar mist de echte inventiviteit en emotionele gelaagdheid die het genre sterker maken. Als afgeleide spin-off doet hij zijn werk net voldoende, al blijft er weinig nazinderen. 2,5/5

Het verhaal situeert zich in Frankrijk in 1947, pas na de oorlog. Felix verneemt dat antisemitische terroristen de winkel van Victor hebben verwoest. Victor heeft zijn beide ouders verloren in de holocaust en wordt hard behandeld bij een opvanggezin dat hij ontvlucht. In Parijs sluit hij vriendschap met Felix, een in de watten gelegde zoon van een industrieel. Victor vindt een job bij de knorrige maar goedhartige louche schroothandelaar Max, die ook een jood blijkt te zijn. Deze laatste was ook jaren in een concentratiekamp opgesloten en wordt voor hem een vaderfiguur. Terwijl Max in het ziekenhuis ligt ontspoort een zaakje rond een zwarthandel in benzine en Felix raakt daarbij gewond. Zijn familie verbiedt hem voortaan nog met Victor om te gaan. Beiden hebben zodoende een beslissende levensles geleerd.

In deze naoorlogse jeugdkroniek tekent regisseur Pierre Boutron een sympathieke, integere schets rond een onmogelijke vriendschap tussen jongeren omwille van een klassenverschil. Het werd een zeer geslaagde nostalgisch getinte reconstructie van de naoorlogse tijd. Het scenario werd bijzonder goed uitgewerkt en de film is ondersteund door uitstekende acteerprestaties. Een prachtige prent.

Een vrouw wordt geconfronteerd met een midlife-crisis en stelt de relatie met haar man in vraag. Ze huurt een appartement naast een psychiatrisch kantoor om rustig een nieuw boek te schrijven. De isolatie is echter slecht en ze hoort andere andere alle gesprekken van een zwangere dame die hulp bij die dokter zoekt. Dat heeft een grote invloed op haar.

Woody Allen heeft zich hier laten beïnvloeden door Ingmar Bergman maar zijn bloedernstige en zwaarmoedige prent kan geenszins tippen aan het veel betere “Interiors”. Het is een deprimerend verhaal met soms antipathieke of vervelende personages. Films over echtscheidingen, buitenechtelijke verhoudingen en jaloezie liggen mij doorgaans niet. Natuurlijk is dit geen bagger die 0,5 verdient maar het gegeven boeide mij toch onvoldoende. De fotografie vond ik trouwens ook ondermaats. Maar wie van dit genre houdt zal wellicht wel aan zijn trekken komen.

Deze film werd eerst in bedroevende kwaliteit en gecensureerd uitgebracht op DVD onder de titel “The Grim Reaper” maar gelukkig verscheen later de gerestaureerde volledige versie, en met Engelse ondertitels, eerst in de VS en dan in Engeland.

Ergens in Griekenland ontmoet toeriste Julie een vriendelijke groep vakantiegangers van haar leeftijd: Arnold, zijn zwangere vrouw Maggie, Daniel, Carol en Carols broer Alan. Omdat de groep een boot heeft gehuurd om naar een nabijgelegen eiland te varen, vraagt Julie of ze mee mag om wat vrienden te ontmoeten. Wanneer ze het eiland bereiken, vinden ze het volledig verlaten, op een vreemde vrouw na die op een mysterieuze manier ronddwaalt en afstand houdt. Zonder werkende elektriciteit zoeken ze hun toevlucht in een gezellig huis waar vreemde dingen gebeuren. Uiteindelijk verschijnt er een zombie-achtige gek die een onverzadigbare honger heeft naar menselijk vlees.

Joe d’Amato heeft veel rommel gemaakt waar ik geen woorden vuil ga aan maken, maar dit is toch een uitzondering. “Anthropophagous” is een brute en controversiële horrorfilm die bekend staat om enkele extreme geweld- en shockerende scènes, wat het tot een cultklassieker maakte onder liefhebbers van exploitation-horror. Het verhaal is simpel maar effectief in het creëren van een angstaanjagende sfeer. Hoewel het acteerwerk en de productie niet altijd overtuigen, maken de grafische special effects en de intense, dreigende atmosfeer de film toch de moeite waard. Voor fans van extreme horror blijft het een essentiële titel.

Op het einde van de tweede wereldoorlog menen twee jonge knapen Antoine en Julien in de verte de Amerikanen te zien en gaan het vertellen in hun dorp. "Les Américains arrivent". Iedereen is vol enthousiasme om de aankomende colonne te begroeten. Maar... het zijn wel de Duitsers die het dorp binnenrijden. En de burgemeester die met de Amerikaanse vlag zwaait wordt doodgeschoten. De twee jongens moeten vluchten, want iedereen is kwaad op hen. Dat is de aanhef tot een bijzonder mooi drama, waarin de zinloosheid van de oorlog op een heel gevoelige manier in beeld gebracht wordt. Ook aan de nodige humor ontbreekt het niet. Vooral wanneer ze een gedeserteerde Duitse soldaat vinden, die net als hen op de vlucht is,, ze hem eerst helpen en stilaan een hechte vriendschapsband groeit, ga je erg met zowel de jongens als de deserteur meeleven.

Het einde van de film, wanneer ze in een spookstad arriveren, is echt dramatisch en pakkend. Na "Le Grand Chemin" is "Après la Guerre" opnieuw een parel op de kroon van het oeuvre van de relatief onbekende kineast Jean-Loup Hubert. Een prent die de kwaliteit van een meesterwerk zoals "Jeux Interdits" evenaart en voor mij de beste Franse film die ik in de laatste vijftig jaar gezien heb. Niemand is zo sterk in het maken van subtiele plattelandsdrama's als de Fransen....

Naast het sterk scenario vallen ook de sublieme vertolkingen op, vooral van de twee jongens, maar ook van Richard Bohringer en de soundtrack is ook al een juweeltje.

Een dikke *5*

Onbekend is onbemind. Slechts 3 stemmen tot nog toe?

"April Fool's Day" is een variatie op het lucratieve horrorgenre uit de jaren 80 over een afslachtingspartij onder teenagers. Fred Walton volgt de stijl van "Friday the 13th" maar probeert toch aan het bloederige exploitatie-genre een draai te geven door de kijker in het ongewisse te laten of het nu om ware moordpartijen in het landhuis op een verlaten eiland gaat, of om een handig uitgekiende grap die uit de hand loopt.

De cast is perfect. Een onderhoudende griezelfilm die best leuk is voor fans die het niet moeten hebben van extreme gore. Ik heb me alleszins vermaakt.

Op een jezuïetencollege ondergaan de jongeren de ijzeren discipline van hun professors. Stilaan komen ze in opstand en er ontstaat een spiraal van geweld die niet te stoppen is door dictatoriale methoden. Enkele studenten worden uit de school gezet, maar de toestand verergert nog. Een jonge en aardige priester wordt de nieuwe directeur en wil het op een andere manier proberen.

Een niet onaardige allegorie op de politieke overgang die begin de jaren zeventig in Spanje plaatsvond.

Een esotherisch mengsel van arthouse, fantasy en erotiek geïnspireerd door de intelligente tekst “Ars Amatoria” van Ovidius, waarin Borowczyk doelloos heen en weer kronkelt in een decadent flou artistique decor en piept in alkoven en door de luiken van gesloten vertrekjes. Vulgair is het nooit en op het einde krijgen we nog een verrassing en komt de film even boven de middelmaat uit. Maar dit is onvoldoende om de prent te redden. De verpakking is stijlvol, maar de inhoud ontgoochelt.

Sympathieke feelgoodmovie waarin Jack Nicholson weer aardig op dreef is. Hij portretteert een nukkig personage dat langzaam ontdooit wanneer hij eerst voor het hondje van zijn homofiele buurman moet zorgen en vervolgens valt voor de serveerster van een restaurant dat hij frekwent bezoekt. Hij heeft het echter moeilijk om zijn gevoelens te uiten.

"As Good as It Gets" is een charmante romcom met vlotte vertolkingen, enkele leuke grappen en ook soms ontroerende momenten. Geen echte hoogvlieger maar beslist wel onderhoudend.

Sir Hugo Cunningham is een excentrieke wetenschapper die vastbesloten raakt om de mysterieuze verschijning rond de dood — de Asphyx — te vangen. Zijn onderzoek naar het ongrijpbare wezen drijft hem steeds verder in moreel en emotioneel gevaar, zeker wanneer zijn dochter Christina en haar verloofde Giles in zijn obsessie worden meegesleurd. Wat begint als een doodse, bijna wetenschappelijke zoektocht, verandert langzaam in een tragisch verhaal over hoogmoed, verlies en de prijs van eeuwig leven.

“The Asphyx” is een fascinerende mix van Victoriaanse sfeer, parapsychologie en sciencefictionachtige verbeelding, gedragen door een serieuze, bijna plechtstatige toon. Peter Newbrook maakt van een bizar concept iets verrassend ernstigs, al werkt die strengheid niet altijd in het voordeel van het tempo. De film blinkt uit in gotische beelden en inventieve ideeën, terwijl de praktische effecten en het plot soms heerlijk ouderwets aanvoelen. Robert Stephens geeft het geheel gravitas, en Robert Powell zorgt voor een menselijk tegengewicht. Niet elke scène overtuigt even sterk, maar de film blijft uniek, eigenzinnig en memorabel. Derde herziening op bluray van Redemption, jammer genoeg zonder ondertitels. Minstens 3,5/5

Antonio Riccardi verzamelt zeldzame postzegels om ze vervolgens te verkopen maar is ook een huurmoordenaar. Hij betaalt de vioollessen van zijn muzikaal begaafde broer Giuseppe. Om de kosten van Giuseppe's concertdebuut te financieren aanvaardt hij een nieuwe opdracht, maar zijn besluit om dit te doen biedt de politie-inspecteur Carson, die hem al lang tevergeefs probeerde te strikken, de mogelijkheid van hem in de val te lokken.
Een in enkele dagen gemaakte film noir met beperkte sets. De transfer van de Amazon Network DVD
is niet slecht, maar slechts in 4:3 formaat en vertoont sporadisch enkele zwarte vlekken. Er zijn geen Engelse ondertitels, en dat maakte het voor mij toch moeilijk om alles perfect te begrijpen. Het geluid is trouwens soms maar matig. Van de relatief onbekende cast geen kwaad woord. De film zal wel bijblijven omwille van de vernuftige ontknoping. Slim gevonden van die inspecteur. Toch een complement voor de regisseur dat hij met relatief beperkte middelen zo'n spannende film wist af te leveren.

Een godvergeten giallo met de nodige spanning en verrassende plotwendingen, gefilmd op een plattelandsdorpje ergens in Frankrijk. Het is echt gissen als toeschouwer wie de dader is. De muziek van Stefano Torossi wordt door sommigen erg geprezen. Ik vind die persoonlijk bij momenten geslaagd maar op andere plaatsen gedateerd.

Uit op DVD in Italië, maar zonder ondertitels.

In een huis heeft een ware slachtpartij plaatsgevonden. De politie treft er ook het schijnbaar intacte lijk van een jonge vrouw aan. Uit een onderzoek blijkt dat er geen sprake was van een inbraak, maar dat de slachtoffers tevergeefs geprobeerd hebben de woning te ontvluchten. Een vader en zijn zoon worden belast met de lijkschouwing van het lichaam van de jonge vrouw. Ondanks het feit dat er geen uitwendige sporen zijn komen ze tot een verrassing te staan wanneer ze verder speuren: de dame zou een gewelddadige rituele dood gestorven zijn. Maar dan beginnen er in het mortuarium een aantal onverklaarbare fenomenen plaats te grijpen en moeten de twee uiteindelijk vechten voor hun leven.

Het plot beloofde veel goeds maar uiteindelijk was ik toch wat ontgoocheld. De angstsfeer bereikt voor mij hoogstens de middelmaat. De versie die ik zag duurde ook slechts 86 minuten. Toch kaapte de film vijf mooie prijzen weg en zie ik dat hij bij veel users in de smaak valt. Ik heb de prent twee keer bekeken omdat ik de eerste keer de neiging had van in te dommelen. Ik heb derhalve de moeite gedaan om hem nog een tweede kans te geven. De schrikeffecten vond ik echter niet zo effectief en ik kon mij niet volledig inleven in het verhaal. Misschien ligt het aan mij, ik bekijk al meer dan vijftig jaar horrorfilms en het is moeilijk om nog eens aangenaam verrast te worden. De personages en het scenario lieten bij mij geen grote indruk na en ook de plotwending op het einde zal mij niet bijblijven. Doorsnee horror, die probeert origineel te zijn maar toch zijn doel een beetje mist.

Florence Cathcart, een sceptische onderzoeker van bovennatuurlijke verschijnselen, wordt naar een afgelegen kostschool geroepen waar een leerling is gestorven na een vermeende spookverschijning. Terwijl ze de zaak probeert te ontmaskeren als bedrog, ontdekt ze dat het huis en haar eigen verleden dieper en duisterder verbonden zijn dan ze dacht.

"The Awakening" is een ingetogen, sfeervolle gotische thriller die sterker inzet op spanning en psychologische dreiging dan op schrikmomenten. Nick Murphy’s regiedebuut ademt een klassieke Britse ghost-story-sfeer, met een zorgvuldige beeldtaal en een traag opgebouwde, beklemmende spanning. Rebecca Hall draagt de film overtuigend als rationele vrouw die langzaam wordt meegesleurd in een web van rouw, herinnering en mogelijk echt bovennatuurlijke krachten. De film blinkt uit in atmosfeer en thematische diepgang, maar blijft soms iets te keurig en uitleggerig om volledig te verrassen. Toch werkt hij goed voor wie houdt van elegante horror met emotionele onderlaag en een melancholische, naoorlogse setting. 3/5 bij tweede visie.

“Terrestrial Verses” is een anthologie van negen korte verhalen die een blik werpen op het leven van verschillende mensen in het hedendaagse Iran. Elk segment draait om de interactie van de personages met overheidsinstanties en hoe ze moeten omgaan met bureaucratische obstakels, machtsmisbruik en beperkingen van hun vrijheid.

De film reflecteert op de dagelijkse uitdagingen waarmee gewone burgers worden geconfronteerd, waarbij sociale druk en politieke repressie centraal staan. Met humor en subtiliteit laat het de veerkracht en vindingrijkheid van de Iraanse samenleving zien. De regisseurs onstnapten na hun vorige films niet aan censuur en pesterijen. Zijn wij niet gelukkig dat we in geen autoritaire theocratie leven? De moeite waard.