Logboek

Deze biografische horrorilm is gebaseerd op de verhalen van Gabriele Amorth, de voormalig hoofd-exorcist van het Vaticaan. Het verhaal speelt zich af in de late jaren tachtig en volgt Amorth wanneer hij wordt ingeschakeld bij een Amerikaans gezin dat te maken heeft met de demonische bezetenheid van hun zoon Henry in een vervallen klooster in Spanje.
De zoveelste Exorcist-rip-off met de gebruikelijke ingrediënten die een mix is van horror, camp en actie. In tegenstelling tot veel andere exorcisme-films, die vaak kiezen voor een donkere en plechtige toon, kiest regisseur Avery voor een aanpak die balanceert op de rand van het absurde. Zijn film bevat lichte en zelfs humoristische elementen en schuwt niet om over-the-top te gaan, zowel qua special effects als in de dialogen.
Russell Crowe levert een goede prestatie met zijn charismatische vertolking van Amorth. Daniel Zovatto als de lokale priester Esquibel biedt een overtuigende tegenhanger en samen brengen ze zeker dynamiek op het scherm.
Visueel gezien is de film niet altijd even verfijnd; sommige effecten ogen wat goedkoop, maar passen binnen de algehele campy sfeer. De productie is consistent in zijn keuze voor groteske momenten, variërend van bloedspetters tot absurde taferelen. Dit zorgt ervoor dat de film nooit saai wordt, maar ook niet altijd even geloofwaardig of angstaanjagend.
Voor mij een nipte voldoende.

Een heel vermakelijke anthologie voor liefhebbers van ouderwetse griezel. De film bestaat uit drie korte verhalen, gebaseerd op Poe’s “Morella”, “The Black Cat” (hier gecombineerd met “The Cask of Amontillado”) en “The Facts in the Case of M. Valdemar”. Elk segment wordt ingeleid door Vincent Price, die in alle drie de verhalen een hoofdrol vertolkt.
”Morella”, het eerste luik, is een duister familiedrama vol wrok en bovennatuurlijke wraak waarin een getormenteerde vader bezoek krijgt van zijn zieke dochter die hij al sinds ze nog een kind was niet meer gezien heeft. “The Black Cat” is een macabere, maar opvallend humoristische episode met Peter Lorre waarin twee wijnproevers duelleren op verschillende vlakken. In het finaal segment “The Facts in the Case of M. Valdemar” worden hypnose en dood gecombineerd tot een griezelig stuk met Basil Rathbone als sinistere hypnotiseur.
Een amusante, sfeervolle hommage aan Edgar Allan Poe met Vincent Price in topvorm die horror en humor op unieke wijze met elkaar vermengt.

"Il Postino" is een poëtische film over de onverwachte vriendschap tussen postbode Mario (Massimo Troisi) en dichter Pablo Neruda (Philippe Noiret) op een Italiaans eiland. Het rustige tempo, sfeervolle cinematografie en subtiele humor vallen op. De film draait om Neruda die Mario helpt zijn gevoelens te uiten en zijn geliefde Beatrice te veroveren.
Troisi’s en Noiret's acteerprestaties zijn overtuigend met een bijzondere nadruk op Troisi’s kwetsbaarheid en authenticiteit. Tragisch genoeg stierf Troisi kort na de opnames. De film viert poëzie, liefde en het alledaagse leven en heeft een melancholische ondertoon.
Regisseur Michael Radford hanteert een tijdloze vertelstijl met veel aandacht voor personages en het landschap, ondersteund door muziek die een Oscar won. "Il Postino" raakt thema’s als liefde, vriendschap en verlies op een subtiele manier en is een aanrader voor liefhebbers van poëtisch drama’s.

“Sinister” is een beklemmende psychologische horrorfilm die zich onderscheidt door zijn sfeer en spanning.
Ellison Oswalt, een schrijver van waargebeurde misdaadverhalen, is op zoek naar zijn volgende grote succes. Om inspiratie te vinden, verhuist hij met zijn gezin naar een huis waar een moord heeft plaatsgevonden—iets wat hij geheimhoudt voor zijn vrouw en kinderen. Hij ontdekt op zolder een doos met Super 8-films waarin de moorden van verschillende gezinnen worden getoond. Naarmate hij het mysterie onderzoekt, wordt duidelijk dat er een bovennatuurlijke kracht in het spel is.
Ethan Hawke is overtuigend in zijn rol als de geobsedeerde schrijver, en brengt de groeiende paranoia en angst goed over. Juliet Rylance als zijn vrouw Tracy voegt emotionele diepgang toe aan het verhaal als de bezorgde echtgenote die zich steeds ongemakkelijker voelt in het huis. De dynamiek binnen het gezin verhoogt de geloofwaardigheid en tastbaarheid van de dreiging.
“Sinister “vermijdt goedkope gruwel en bouwt de spanning op met suggestieve beelden en een onheilspellende soundtrack. De film bevat enkele jumpscares, maar vertrouwt vooral op een sluimerend gevoel van onbehagen.
De prent bereikte met beperkte middelen een groot effect bij mij en bleef na de aftiteling nog nazinderen. Een aanrader in het found-footage genre.

Beklemmende gotische horrorfilm die zich afspeelt in het landelijke Italië van 1952 waarin veel religieuze symboliek en bijgeloof aan bod komen.
Furio Momenté is een jonge ambtenaar, die naar Venetië wordt gestuurd om een moordzaak te onderzoeken. De 14-jarige Carlo Mongiorgi heeft zijn vriend Emilio vermoord en beweert dat Emilio de duivel was. De zaak is politiek gevoelig vanwege de betrokkenheid van geestelijken. Furio's taak is om bewijzen te vinden die de kerk vrijpleiten en de zaak te verdoezelen.
Verschillende diepgaande thema’s bepalen samen het duistere karakter van de film: bijgeloof en volksgeloof, religieus fanatisme en manipulatie, de kracht van roddels en sociale uitsluiting en de verwoestende kracht van leugens. Het script is boeiend, de vertolkingen overtuigend en de soundtrack is bijzonder sfeerscheppend. Andermaal een knappe griezelfilm van Pupi Avati, waarvan ik erg genoten heb.
Alleen spijtig dat hij momenteel alleen uit is in Italië zonder Engelse onderschriften.

stem geplaatst

Een jonge vrouw wordt geïntrigeerd door het bevreemdende stilzwijgen van haar vader en gaat naar hem op zoek in een geïsoleerd dorp aan de Amerikaanse westkust. Ze wordt daar geconfronteerd met een oude vervloeking die de bewoners van de streek op regelmatige tijdstippen omtovert tot bloeddorstige kannibalen.
Ondermaatse low-buget zombiefilm met een traag tempo en wisselvallig acteerwerk. Het plot mist samenhang. “Messiah of Evil “ voelt als een film die zich meer afspeelt op het niveau van het onderbewuste dan van de rede, wil een mix zijn van een Lovecraftiaanse nachtmerrie en een droomlogica van Europese arthouse-horror maar kon mij niet bekoren. We staan verschillende trappen lager dan “Night of the Living Dead” waardoor de film beïnvloed is.

stem geplaatst

Een van de eerste en de beste films van Lamberto Bava, zoon van de legendarische Mario Bava. Een giallo-thriller die sterk leunt op sfeer, suspense en de typische genre-elementen waar Italië in de jaren ’70 en ’80 bekend om stond.
Bruno, een jonge filmcomponist, trekt zich terug in een afgelegen villa om te werken aan de soundtrack van een griezelfilm. Al snel beginnen vreemde gebeurtenissen zich op te stapelen: geheimzinnige huisgenoten, gefluister in de nacht, en een duister verleden. Bruno raakt verstrikt in een mysterie waarin de grenzen tussen film en werkelijkheid vervagen.
Lamberto Bava, nog zoekend naar een eigen stijl in de schaduw van zijn vader, maakt hier indruk met zijn visuele flair. De film zit vol trage camerabewegingen, dramatisch gebruik van schaduw en een opvallend expressionistische belichting. Het tempo is langzaam, maar dat is typisch voor giallo’s die meer leunen op suggestie dan op actie. De suspense wordt zorgvuldig en traag opgebouwd en altijd met oog voor esthetiek. De zeer goede soundtrack werkt wonderwel om het gevoel van dreiging op te roepen.
Wie zich onderdompelt in de schaduwen van dit "Huis der Verschrikking" (de Nederlandse titel), zal zeker niet onbewogen blijven.

Martin Scorsese levert met “Killers of the Flower Moon” een beklemmend historisch drama af dat diep snijdt in het Amerikaanse verleden. De film vertelt het waargebeurde verhaal van de moorden op leden van de Osage-stam in de jaren 1920, nadat er olie op hun land werd ontdekt.
Met goede acteerprestaties van Leonardo DiCaprio, Robert De Niro en Lily Gladstone, legt de prent de grimmige gelaagdheid van hebzucht, racisme en verraad bloot. De eerste twee vertolken een personage dat helemaal niet sympathiek overkomt, de derde biedt een hartverscheurende blik op wat het betekent één voor één je geliefden te verliezen in een systeem dat jou weigert als mens te zien. Scorsese’s regie is beheerst en doordrenkt van morele urgentie, al is de film met zijn speelduur van ruim drieënhalf uur misschien wel wat lang en het slot iets minder overtuigend in beeld gezet.
Visueel is de film fraai, met beelden die bijna schilderachtig zijn. Een somber epos dat het geweten aanspreekt. Goed.

In een afgelegen klooster vinden een reeks gruwelijke moorden plaats. Een priester wordt gestuurd om de zaak te onderzoeken. Al snel blijkt dat de waarheid duisterder is dan hij zich had kunnen voorstellen. De zusters verbergen geheimen, en het kwaad blijkt zich letterlijk binnen de kloostermuren te bevinden – met een plot dat zweeft tussen het bovennatuurlijke en het psychotische.
De film is een mengeling van goedkope effecten, zwaar religieus symbolisme en pure pulp. Het acteerwerk is houterig en de dialogen vaak lachwekkend. Geen goede film met een rammelend script.

stem geplaatst

Paolo Germi is een excentrieke undercoverdetective die de moord op een minderjarig meisje onderzoekt en zo in een netwerk van prostitutie, chantage en georganiseerde misdaad verzeild raakt. Wat begint als een klassieke giallo met een moordmysterie en schaduwrijke personages, verschuift al snel naar een meer actiegerichte, bijna buddy-cop-achtige toon, mede door de introductie van een ietwat komische sidekick.
Martino’s verhaal heeft interessante spanningsbogen en thema's – met name het exploiteren van kwetsbare vrouwen maar de toon is grillig. De overgang van duister en ernstig naar luchtig en bijna slapstick-achtig werkte voor mij wel maar kan bij sommigen misschien verwarrend overkomen. Het is een hybride film die balanceert tussen giallo, poliziotteschi en zelfs komedie. Visueel is de film typisch voor Sergio Martino: stijlvol, dynamisch, met een scherp oog voor compositie en sfeer.
De achtervolgingen door het grauwe Milaan zijn effectief en de cinematografie zorgt voor een broeierige, grimmige sfeer die de morele leegte van de stad weerspiegelt.
Fans van Sergio Martino en liefhebbers van obscure Italiaanse genrefilms zullen aan hun trekken komen.
3,25

stem geplaatst

Een pasgetrouwd stel trekt in in een oud kasteel, waar de vrouw, Louise, wordt verleid en gebeten door een mysterieuze vampier. Haar echtgenoot Wolfgang roept de hulp in van dokter Nietzsche om haar te redden. Ze komen echter te laat.
Hoewel de film sfeervol gefotografeerd is in zwart-wit, is er soms gebrek aan originaliteit en spanning, behalve in het laatste kwartier. Het plot is nogal voorspelbaar en de prent slaagt er niet in om een blijvende indruk achter te laten binnen het vampiergenre. Desondanks biedt de film een nostalgische kijkervaring voor liefhebbers van klassieke gotische horror. Verwacht echter niet de kwaliteit van een Bava of een Freda.

Dirigent Thibaut wordt ziek door leukemie en heeft een beenmergtransplantatie nodig. Na een genetische test blijkt hij geadopteerd te zijn en ontmoet hij zijn broer Jimmy, een kok in Noord-Frankrijk. Ondanks hun verschillen brengt muziek hen samen en leert Thibaut Jimmy dirigeren bij de lokale fanfare. Zo ontstaat er een band tussen de twee broers terwijl Jimmy zijn muzikale droom volgt. De film benadrukt hoe muziek mensen verbindt en stelt de vraag: telt afkomst of opvoeding zwaarder? Sympathieke feelgoodmovie met een lach en een traan

“Hearts in Atlantis” is een drama dat draait om herinneringen, vriendschap en het verlies van onschuld gebaseerd op een andermaal knap verhaal van Stephen King. Anthony Hopkins speelt Ted Brautigan, een oudere man met bovennatuurlijke gaven die vriendschap sluit met de jonge Bobby. Deze knaap groeit op zonder vader in een Amerikaans stadje in de jaren '60.
Hopkins levert een warme, gelaagde performance en doet het script alle eer aan. De jonge Anton Yelchin zorgt ook voor een indrukwekkende prestatie, wat hun band geloofwaardig maakt. Vemeldenswaard in de rol van Bobby's moeder Liz is ook door Hope Davis als een vrouw die haar kind probeert op te voeden terwijl ze worstelt met haar eigen teleurstellingen en eenzaamheid. Haar karakter roept zowel frustratie als mededogen op. De gespannen relatie tussen moeder en zoon vormt een pijnlijke maar realistische tegenhanger van de ontluikende band tussen Bobby en Ted.
Het verhaal balanceert tussen nostalgie en mysterie, maar blijft subtiel in zijn bovennatuurlijke elementen. “Hearts in Atlantis“ is een sfeervolle prent die vooral leunt op de vertolkingen van zijn hoofdrolspelers en is gevoelig en mooi gefilmd.
Wat mij betreft bijzonder genietbaar. Warm aanbevolen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

De film draait om Silvia Prieto die ontdekt dat ze naamgenoten heeft. Ze ontwikkelt een bizarre obsessie voor de “andere” Silvia Prieto's waarbij ze de vraag naar haar eigen identiteit moet ontrafelen.
De film wil een ironische kijk bieden op het dagelijks leven van jonge volwassenen in Buenos Aires. De uitwerking van het verhaal kon mij persoonlijk niet boeien. Het scenario kabbelt te veel voort zonder echte spanningsboog of emotionele betrokkenheid. De personages blijven vlak en moeilijk te doorgronden, waardoor hun lot me weinig kon schelen.