Logboek

In het fictieve kleine stadje Santa Ynez in Utah duikt een mysterieuze, zwarte Lincoln Continental op die zonder bestuurder en zonder nummerplaat mensen om het leven brengt door ze omver te rijden. Na het doden van de plaatselijke sheriff neemt diens assistent Wade Parent de taak op om de onverwoestbare auto te stoppen, die zich lijkt aan te trekken door bovennatuurlijke krachten.
“The Car” is een stijlvolle maar eenvoudig opgebouwde horror-thriller die duidelijk de formule van Spielberg's Duel (1971) volgt, met een zelfrijdende auto als centraal monster en wat satanische elementen als extraatje. Werd wellicht een inspiratiebron voor Carpenters latere “Christine”. De film bezit ondanks enkele occasionele absurditeiten voldoende spanning om griezelfans te boeien. 3/5

In een Engelse kustdorp Dymchurch leidt de geliefde pater Dr. Blyss in werkelijkheid een smokkeloperatie voor Franse alcohol, terwijl hij de legende van de “Marsh Phantoms” gebruikt om problemen te vermijden. Wanneer de belastingofficier Captain Collier met zijn regiment arriveert om de smokkel te onderzoeken, dreigt Blyss' dubbelleven te ontrafeld te worden.
‘Captain Clegg’ is een degelijke Hammer-film, een period drama met mysterie en subtiele horror-elementen zonder expliciete bovennatuurlijke bedreigingen. Peter Cushing levert andermaal een prima prestatie als de pater-piraat, met Oliver Reed als een krachtige ondersteunende leider die de liefde van een mooie vrouw wil winnen. De film is weliswaar geen echte horror maar biedt een fascinerende periode-mysterie met verrassende spanning. Ik heb mij zeker vermaakt. 3,5/5

Na zijn vervroegde vrijlating uit de gevangenis is crimineel Corey vastbesloten om nooit meer terug te keren naar de onderwereld, maar een toevallige ontmoeting met de van een trein ontsnapte moordenaar Vogel trekt hem opnieuw in het criminele spel. Samen met de alcoholische ex-politieman Jansen plannen ze een minutieus georganiseerde juwelenroof in Parijs, terwijl politiecommissaris Mattei een persisterende klopjacht op Vogel leidt. Na de geslaagde overval loopt het drietal in de problemen omdat de heler zich terugtrekt.
"Le Cercle Rouge" is een stijlvol film-noir die de desolate wereld van criminaliteit onderzoekt met koelte en virtuositeit. Melville's enscenering van de complexe suspense maakt van de stille, bijna dialoogarme juwelenroof een van cinema's grootste momenten. De drie hoofdrolspelers — Alain Delon, Yves Montand en Gian Maria Volonté — leveren elk een van de beste vertolkingen uit hun carrières, terwijl de regisseur zijn verbluffende virtuositeit etaleert in het ensceneren van actie. Melville's boeddhistische motto – de rode cirkel die tragische lotsbestemming aanduidt – bepaalt de thematiek van onvermijdelijke corruptie. Criminelen en de mensen van de politie dragen dezelfde kleding; alle mensen zijn schuldig, zelfs de politie.
Genoten bij de derde herziening en minstens 3,5/5.

De net gescheiden Mary Kee verhuist naar een nieuw appartement om aan haar mishandelende ex-man te ontsnappen, maar krijgt al snel vreemde telefoontjes van een vrouw genaamd Rose die beweert uit 1979 te bellen. Rose bewijst haar tijdsreizen met angstaanjagende gebeurtenissen in het appartement, waaronder plotseling opduikende bakstenen muren en sprekende bewijzen uit het verleden. Wanneer Mary ontdekt dat Rose zichzelf ophing in het appartement decennia eerder en dat haar acties in het verleden direct haar heden beïnvloeden, moet ze een gevaarlijk spelletje spelen om te overleven.
Matthew Parkills "The Caller" is een beklemmende bovennatuurlijke thriller die met weinig middelen veel spanning creëert. Rachelle Lefevre overtuigt als Mary, een kwetsbare maar sterke vrouw gevangen tussen misbruik uit het verleden en een meedogenloze vijand die via een oud rotortelefoon uit 1979 terroriseert. Het concept van tijdsgebonden wraak is vernieuwend: Rose kan Mary's heden beïnvloeden door mensen in het verleden aan te vallen. De film bouwt gestaag op tot een claustrofobisch hoogtepunt, hoewel het verhaal nogal ingewikkeld overkomt. Ik vond hem beter bij de tweede kijkbeurt. 3/5

Twee streng religieuze zussen baten een pension uit en glijden steeds verder af in paranoia, repressie en moord als hun moralistische wereldbeeld wordt bedreigd. Wanneer een ogenschijnlijk onschuldige, vrijgevochten vakantiegast verdwijnt, begint een angstaanjagende ketting van geheimen, verdwijningen en gruwelijke ontdekkingen die het pension veranderen in een valstrik. De film bouwt die spanning zorgvuldig op naar een beklemmende finale, met een zeldzame combinatie van morele verdorvenheid en psychologische obsessie.
“A Candle for the Devil” is een uitstekende Eurohorror: stijlvol, venijnig en opvallend goed in het mengen van sociale satire met suspense. Eugenio Martín regisseert met vaste hand en laat de film voortdurend schuren tussen kille ironie en echte terreur, waardoor het pension voelt als een afgesloten wereld waarin elk gebaar beladen is met schuld, lust en straf. Aurora Bautista en Esperanza Roy geven de zussen een heerlijk verontrustende aanwezigheid, en juist hun contrast — dominantie tegenover onderdrukking — maakt de film zo fascinerend. Voor liefhebbers van Spaanse genreklassiekers en donkere psychologische horror met een vleugje elegante sleaze is dit absoluut een aanrader. 4/5 ook na zevende herziening. Voor mij echt een juweeltje.

stem geplaatst

Paul Conroy, een Amerikaanse vrachtwagenchauffeur in Irak, komt bij na een gijzeling en ontwaakt levend begraven in een houten kist met slechts een mobieltje, een aansteker en een Zwitserse zakmes. Met steeds minder zuurstof en een dalende batterij probeert hij wanhopig de buitenwereld te bereiken om gered te worden voordat de tijd op is.
Rodrigo Cortés’ "Buried" is een meeslepende, beklemmende thriller die zich volledig afspeelt in een kist van ongeveer 85×75×240 cm. Ryan Reynolds levert een knappe solo-prestatie als Paul Conroy, wiens paniek, wanhoop en helderheid afgewisseld worden met momenten van humor en sarcasme. Cortés bouwt spanning op zonder bombastische effecten: het door de spleten vallende zand, het piepende ademhalen en de grillige mobielverbinding creëren authentiek claustrofobisch ongemak. "Buried" bewijst dat beperkte settings geen beperking hoeven zijn voor cinematografische kracht. Niet geschikt voor claustrofoben, maar een aanrader voor liefhebbers van psychologische thrillers. 3/5

“Burnt Offerings” schetst de belevenissen van het New Yorkse gezin Rolfe, dat besluit de grootstad te verlaten om tijdens de zomermaanden een reusachtige, ietwat vervallen villa te huren, die door de eigenaars aan erg gunstige voorwaarden wordt aangeboden. Er is wel een bijzondere conditie, hun stokoude moeder, die haar kamers op de derde verdieping nimmer verlaat, moet driemaal per dag voedsel verschaft worden. Aanvankelijk verloopt alles naar wens, maar dan zijn er vreemde voorvallen, die steeds angstaanjagender worden. Het landhuis lijkt een eigen, sinistere wil te hebben en het gezin raakt langzaam ontwricht.
Dan Curtis maakt van “Burnt Offerings” een elegante, “slow burning” horrorfilm die vooral werkt door sfeer, suggestie en psychologische ontregeling. De film benut het uitgestrekte landhuis als een bijna levend personage, waardoor de dreiging constant voelbaar blijft zonder veel expliciete gore. Karen Black draagt de film met een steeds verontrustender spel, terwijl Oliver Reed en Bette Davis extra gewicht geven aan het drama. Niet alles is even strak uitgewerkt, maar de onheilspellende toon en het gevoel van langzaam verlies maken dit tot een goede eigenzinnige klassieker, die blijkbaar Stephen King inspireerde bij het schrijven van “The Shining”. 3,25/5

John Landis’ "Burke & Hare" is een teleurstellende zwarte komedie die het potentieel van zijn macabere ware geschiedenis niet benut. Simon Pegg en Andy Serkis spelen de beruchte seriemoordenaars als knorrige buddy’s, maar de humor valt flauw – van emmers drek tot verouderde grappen die aanvoelen alsof ze uit 1977 komen. Landis, ooit meester van het morbide (American Werewolf in London), is duidelijk over zijn hoogtepunt heen. De toon is volledig verkeerd: je kunt er weinig mee lachen, er zijn te veel geforceerde grapjes. Isla Fisher en Tom Wilkinson spelen hun rollen met overtuiging, maar kunnen het script niet redden. 1,5/5