Logboek

De Britse aristocraat Philippe de Montfaucon keert tegen de zin van zijn vrouw Catherine terug naar zijn verwaarloosde wijndomein in de Dordogne, waar de oogst al drie jaar mislukt is. Daar ontdekt Catherine dat haar man en de dorpsbewoners deelnemen aan oude heidense riten geleid door de mysterieuze Père Dominic, die een menselijk offer eisen om de vruchtbaarheid van de wijngaard te herstellen.Terwijl haar man zich steeds meer terugtrekt, wordt Catherine geconfronteerd met de sinistere aanwezigheid van een broer en zijn zus, die de rituelen bewaken.
"Eye of the Devil" is een atmosferische, gotische folktale die meer leunt op suggestie dan expliciete horror. J. Lee Thompson schetst een claustrofobisch Frankrijk waarin middeleeuws bijgeloof botst met moderne rationaliteit. De zwart-witcinematografie van Erwin Hillier versterkt de sombere, bijna documentaire-achtige toon, terwijl de cast – met name Niven en Kerr – de emotionele kern van het verhaal draagt. Sharon Tate, in haar filmdebuut, straalt als Odile een onheilspellende, bijna hypnotiserende aanwezigheid uit. De film is een intrigerende, zij het onvolmaakte, voorloper van latere occulte klassiekers als "The Wicker Man". 3/5

Lucas, een gescheiden kleuterleider in een Deens dorp, probeert zijn leven weer op de rails te krijgen na een moeilijke periode. Wanneer de kleine Klara hem uit frustratie van iets vreselijks beschuldigt, slaat de sfeer in één klap om. Zijn vrienden, collega’s en buren geloven de verdenking bijna meteen, en Lucas wordt buitengesloten. Wat volgt is een beklemmend verhaal over hoe één leugen kan uitgroeien tot collectieve hysterie en sociale vernietiging.
"Jagten" is een ijzingwekkend sterk en moreel verontrustend drama waarin Thomas Vinterberg laat zien hoe snel een hechte gemeenschap kan omslaan in blinde achterdocht. Mads Mikkelsen draagt de film met een ingehouden, pijnlijke vertolking die Lucas’ machteloosheid voelbaar maakt. De kracht van de film zit in de manier waarop Vinterberg geen karikaturen maakt, maar gewone mensen toont die uit angst en bezorgdheid steeds verder ontsporen. Daardoor wordt de film niet alleen spannend, maar ook diep ongemakkelijk en tragisch. Het is een hard maar indrukwekkend portret van reputatie, groepsdruk en de fragiliteit van vertrouwen. 4,5/5

Ik heb veel knappe films gezien van David Fincher. "Se7en", "Panic Room", "Gone Girl",... Na dertien jaar besloot ik "Fight Club" van die cineast opnieuw te bekijken, in de hoop dat mijn eerdere afkeer misschien zou plaatsmaken voor waardering. Helaas bleef de film me opnieuw tegenstaan. De overdreven nihilistische toon, het puberale anarchisme en de geforceerde filosofische pretenties voelen nog steeds hol en irritant. Edward Norton en Brad Pitt zijn goede acteurs, maar hun personages blijven karikaturaal en emotioneel afstandelijk. Finchers visuele stijl is onmiskenbaar strak, maar kan de inhoudelijke leegte niet maskeren. Wat ooit bedoeld lijkt als scherpe maatschappijkritiek, komt nu vooral over als zelfingenomen en vermoeiend. Voor mij blijft "Fight Club" een stilistisch interessante, maar inhoudelijk frustrerende filmervaring. De film mist elke echte emotionele resonantie. Het enige positieve was dat mijn dvd nog verrassend goed oogde op mijn 4K tv. 1,5/5.

"Evil Dead" (2013) van Fede Álvarez overtuigt voor mij niet echt. Het is een technisch verzorgde en meedogenloos bloederige remake, maar mist de unieke charme die Sam Raimi’s origineel uit 1981 zo memorabel maakt. Waar Raimi balanceerde tussen rauwe horror en inventieve, bijna speelse cinematografie, kiest deze versie voor een veel serieuzere en zwaardere toon. Dat levert intense momenten op, maar ook een zekere eentonigheid. De personages zijn vlakker uitgewerkt en de film leunt sterk op expliciete gore in plaats van spanning en creatieve mise-en-scène. Visueel strak en effectief, maar zonder de anarchistische energie en stilistische flair die het origineel tot een cultklassieker verhieven. 2,5/5 -> 2/5 na herziening.

Een jong echtpaar dat in een afgelegen huis in Louisiana intrekt merkt al snel dat de woning een gewelddadig verleden verbergt. Terwijl de man vaak van huis is, wordt de vrouw geconfronteerd met dreigbrieven, lokale achterdocht en een sluimerende dreiging die steeds concreter wordt. De film bouwt zijn spanning op via herinneringen aan een eerdere ontruiming, waardoor heden en verleden onheilspellend in elkaar grijpen.
De film is atmosferisch, zuiders en meer gericht op dreiging dan op pure actie. De sterke punten liggen in de landelijke setting, de beklemmende sfeer en Jessica Harper als kwetsbare maar alerte hoofdfiguur, al sleept het middenstuk soms wat aan. Wie houdt van trage, broeierige horror met een regionale charme en een snufje gotische tragiek, zal hier meer aan hebben dan wie een strak uitgewerkte thriller verwacht. 3/5

Werd in onze contreien halfweg de jaren zeventig uitgebracht onder de titel: “De Gek met de Bloedzeis”.
De gestoorde Judd runt een afgelegen motel in de moerasachtige buitenwijken van Texas. Hij voedt zijn gasten aan een grote krokodil die hij in een kooi achter het motel houdt. Wanneer een vader zijn vermiste dochter zoekt, komt hij Judd en zijn dodelijke geheim op het spoor maar dat komt hem duur te staan.
“Eaten Alive” is Tobe Hoopers bizarre, neongerichte opvolger van “The Texas Chain Saw Massacre”: een ziekelijk, bijna hallucinant moerasverhaal over een gestoorde motelhouder en zijn “huisdier”, een krokodil. De film heeft een eigen, smerige droomlogica, maar mist de strakke focus en rauwe impact van Hoopers eerdere meesterwerk. Neville Brand levert als Judd een over-the-top, monsterlijke prestatie. Visueel is de film opvallend rood en claustrofobisch, maar de krokodil-effecten zijn gedateerd en de toon schommelt tussen grimmig geweld en groteske komedie. Een fascinerende cultcuriositeit voor Hooper-fans, maar geen echte klassieker. 3,25/5

Na de scheiding van zijn ouders loopt de tiener Frank Abagnale jr. weg en begint hij met het verzilveren van vervalste cheques. Hij doet zich achtereenvolgens voor als piloot, arts en advocaat, terwijl FBI-agent Carl Hanratty hem jarenlang achtervolgt. Uiteindelijk wordt Frank gearresteerd, maar krijgt hij later de kans om zijn talent voor fraude in te zetten voor de FBI.
Bij de tweede visie ontplooit "Catch Me If You Can" zich pas echt als een subtiel, emotioneel spel tussen identiteit en eenzaamheid. De eerste keer overtuigt het vooral als lossere, avontuurlijke cat-and-mouse, maar herbekijken laat zien hoe zorgvuldig Spielberg de relatie tussen Frank en Carl opbouwt. De scènes krijgen meer gewicht, net als de vader-zoondynamiek met Christopher Walken. Het script balanceert nu beter tussen luchtige humor en melancholie. DiCaprio’s vertolking oogt minder oppervlakkig en meer als een zoektocht naar erkenning. De film wint aan diepgang, ritme en resonantie. Opgewaardeerd naar 3,5/5.

In het Londen van rond 1900 raken de twee rivaliserende illusionisten Robert Angier en Alfred Borden verwikkeld in een levenslange strijd om de ultieme goocheltruc, nadat een fataal incident op het podium hun vriendschap vernietigt. Ze spioneren elkaar voortdurend af en plegen list en bedrog om elkaars geheimen te achterhalen, waarbij hun obsessie ervoor zorgt dat ze steeds verder gaan en de levens van hun omgeving in gevaar brengen. Hun wedijver rond de truc “De Getransporteerde Man” mondt uiteindelijk uit in een dodelijk kat-en-muisspel vol onverwachte wendingen en morele dilemma’s.
"The Prestige" is een van Christopher Nolans meest ondergewaardeerde meesterwerken: een slimme, duistere thriller die zelfs na meerdere keren kijken nieuwe lagen onthult. Het verhaal over twee magiërs in Victoriaans Londen is niet alleen een spannend duel, maar ook een ingenieuze metafoor voor de film zelf; net als een goocheltruc bestaat de film uit de Pledge, de Turn en de Prestige. Christian Bale en Hugh Jackman leveren allebei hun beste prestatie: Bale als de koele, perfectionistische vakman, Jackman als de charismatische showman. Michael Caine steelt als oude goochelaar telkens de show met droge humor en wijsheid. Het script is strak, de sfeer kil en mistig, en de eindtwist is zowel logisch als emotioneel verpletterend. Visueel sober maar sfeervol, met een soundtrack die de spanning voelbaar houdt. De film blijft lang nazinderen, juist omdat je hem opnieuw wilt bekijken om de verborgen naden te ontdekken. 4,5/5

Tien jaar na de dood van Jean de Florette bloeit de anjerteelt van Ugolin en zijn oom César ‘Le Papet’ Soubeyran, dankzij de bron die ze destijds voor Jean saboteerden. Jeans dochter Manon, inmiddels een mooie, schijnbaar argeloze geitenhoedster in de Provençaalse heuvels, ontdekt geleidelijk de waarheid over hun samenzwering die haar vader naar de dood dreef. Gedreven door wraak manipuleert ze de mannen emotioneel en economisch, waardoor een tragedie ontstaat die leidt tot onthulling, berouw en een pijnlijke verzoening met het verleden.
Claude Berri’s “Manon des Sources” is een visueel adembenemende, emotioneel loodzware tragedie die als waardig slot fungeert van het Jean de Florette-tweeluik. Het Provençaalse landschap, gefotografeerd door Bruno Nuytten, wordt een morele spiegel: licht en schaduw weerspiegelen schuld en verlossing. Emmanuelle Béart vertolkt Manon als een zeldzame mix van kwetsbaarheid en onverbiddelijke wraakzucht; haar spel balanceert tussen nimfachtige vrijheid en berekende manipulatie. Daniel Auteuil, als Ugolin, levert een ontroerend portret van een man verscheurd tussen liefde en schuld, terwijl Yves Montand als de bittere Le Papet ook erg overtuigend is. Berri’s script, gebaseerd op Pagnol toont hoe hebzucht en traditie generaties verwoesten. Een pakkende prent met een finale die mij diep raakte. “Manon des Sources” is een harde, poëtische les over familie, eigendom en het water dat leven geeft – en neemt. 5/5

Jean de Florette, een gebochelde belastingontvanger uit de stad, trekt met zijn vrouw en dochtertje naar de Provence om er als boer een nieuw leven op te bouwen op het land dat hij erfde van zijn moeder. Zijn buren, de oudere César Soubeyran en zijn neef Ugolin, hebben echter de enige waterbron op het perceel stiekem dichtgemetseld omdat ze zelf het vruchtbare land willen gebruiken voor de teelt van bloemen. Wanneer een langdurige droogte intreedt, mislukt Jeans landbouwproject op dramatische wijze, met tragische gevolgen voor zijn hele familie.
Claude Berri’s "Jean de Florette" is een meeslepende tragedie over hebzucht, naïviteit en de willekeur van het lot, gesitueerd in het zonovergoten maar onverbiddelijke Provençaalse platteland van de jaren twintig. Gérard Depardieu vertolkt met ontwapende overtuiging de titelrol van een optimistische outsider wiens dromen systematisch worden ondermijnd door de berekenende buren César (Yves Montand) en Ugolin (Daniel Auteuil). De film balanceert tussen idyllisch landschap en morele duisternis, waarbij de schijnbare vriendelijkheid van de dorpsgemeenschap een camouflage is voor eigenbelang. Berri’s regie is traag maar doordrenkt van spanning, versterkt door Bruno Nuyttens picturale cinematografie en Jean-Claude Petits subtiele score. Het script, gebaseerd op Marcel Pagnols roman, vermijdt melodrama ten gunste van een bijna documentaire observatie van menselijk falen. "Jean de Florette" is niet louter een verhaal over landbouw; het is een universele studie in hoop, offers en de prijs van eerlijkheid in een wereld gedomineerd door list en bedrog. Onnodig te zeggen dat de film moet bekeken worden met "Manon des Sources" erna. De Criterion 4K is een lust voor het oog, alleen zijn de schijven zo moeilijk uit de doos te halen. Ze zitten veel te vast. 4,5/5

Een walkabout is een eeuwenoud overgangsritueel van de Australische Aboriginals waarbij jongeren maandenlang door de wildernis trekken om te overleven en volwassen te worden.
Twee Engelse kinderen - een knaap en zijn oudere zus - worden door hun vader in de Australische woestijn achtergelaten nadat hij onverwacht ineenstort en zichzelf doodt. Verdwaald en afhankelijk van elkaar ontmoeten ze een Aboriginal-jongen die op walkabout is en hen helpt te overleven. Wat begint als een survivalverhaal, groeit uit tot een stille, hypnotiserende confrontatie tussen stad en natuur, beschaving en instinct. De film eindigt als een poëtische maar ook tragische studie over vervreemding en verloren onschuld.
Nicholas Roegs “Walkabout” is een visueel overweldigende en eigenzinnige film die meer suggereert dan uitlegt. De montage, het camerawerk en het gebruik van geluid maken van de Australische wildernis een bijna tastbare aanwezigheid, tegelijk mooi en bedreigend. Wat de film bijzonder maakt, is hoe Roeg de relatie tussen de kinderen en de Aboriginal-jongen gebruikt om culturele afstand, lichamelijke ontwaking en het verlies van contact met de natuur te verbeelden. Soms voelt de film bewust fragmentarisch en raadselachtig aan, maar juist die ongrijpbaarheid geeft hem kracht. Het resultaat is een zeldzame, meeslepende filmervaring die lang blijft nazinderen. De bijzonder mooie muziek van John Barry is onvergetelijk. Gezien op de Criterion 4K UHD, die prijzig is. De voordeliger blu-ray van Second Sight was uitverkocht. 4,5/5

In het negentiende-eeuwse Parijs onderzoekt inspecteur Vidocq een reeks gruwelijke moorden in een Grand Guignol-achtig theater die allemaal op mysterieuze wijze lijken samen te hangen.
Gordon Hesslers "The Murders in the Rue Morgue" is geen letterlijke verfilming van Edgar Allan Poe's beroemde verhaal, maar een vrije interpretatie die horror en detective-elementen met elkaar vermengt. De film onderscheidt zich door zijn sfeervolle decors, gotische uitstraling en een overtuigende rol van Jason Robards als Cesar Charron. Hessler bouwt de spanning bij momenten zorgvuldig op en creëert een dreiging, al verloopt het verhaal soms wat traag en voorspelbaar. De fraaie cinematografie en de sinistere muziek zorgen echter voor een beklijvende sfeer die veel goedmaakt. Liefhebbers van klassieke gothic horror zullen misschien kunnen genieten van de vormgeving en de macabere toon, ook al mist het scenario af en toe de scherpte van Poe's oorspronkelijke werk. 3/5

Wilbur Whateley is een mysterieuze jongeman die geobsedeerd raakt door het Necronomicon en via zwarte magie een opening wil maken naar een duistere, buitenaardse macht. Terwijl hij de onwetende Nancy Wagner in zijn web trekt, probeert professor Armitage te voorkomen dat een oude, kwaadaardige entiteit losbreekt in Dunwich.
Daniel Haller maakt van "The Dunwich Horror" een film die ambities heeft, maar nooit helemaal overtuigt. De Lovecraft-sfeer zit er wel in, vooral dankzij het occulte materiaal, de duistere stemming en Dean Stockwells eigenzinnige spel, maar de film verliest regelmatig momentum door houterige dialogen en een onevenwichtige toon. De psychedelische effecten geven de film weinig karakter en spanning. Daardoor voelt het geheel meer als een curieuze genre-exercitie dan als echt meeslepende horror. Voor mij blijft dit een matige film: interessant als tijdsdocument, maar te stroef en te ongelijk om echt te overtuigen. 2/5

Victor Frankenstein, een briljante maar arrogante wetenschapper, bezweert de natuurwetten te trotseren door leven te scheppen uit dode materie. Zijn experiment slaagt, maar het wezen dat Robert De Niro met onverwachte gevoeligheid speelt, wordt door afschuw en afwijzing gevormd tot een tragische buitenstaander. Terwijl de Creatuur taal, gevoel en zelfbewustzijn ontwikkelt, ontspoort de relatie tussen schepper en schepping in schuld, wraak en vernietiging.
Kenneth Branagh maakt van Mary Shelley’s Frankenstein een ambitieuze, oververhitte en visueel uitbundige interpretatie die liever groot dan subtiel wil zijn. De productie is rijk, de beelden zijn vaak indrukwekkend en De Niro geeft het schepsel een pijnlijke menselijkheid, maar Branagh laat zijn eigen regie en spel soms te hard duwen. Daardoor krijgt de film minder psychologische finesse dan Shelley’s roman of de beste horroradaptaties, al blijven sommige scènes sterk. Nu gezien op Apple TV 4K. 3/5

Michael Sullivan is een loyale huurmoordenaar voor de maffiabaas John Rooney uit Chicago, tot zijn jonge zoon toevallig getuige wordt van een executie. Wanneer de zoon daarna samen met zijn vader op de vlucht moet, ontspint zich een dodelijke jacht vol schuld, wraak en verlies. Terwijl Sullivan probeert zijn overgebleven kind te beschermen, groeit de kloof met Rooneys wrede zoon Connor, die alles verder laat escaleren. De reis voert hen door het sombere Amerika van de Depressie, naar een onvermijdelijke afrekening.
Een sobere, stijlvolle misdaadfilm die vooral indruk maakt door sfeer, beeldcompositie en emotionele onderstroom. Sam Mendes regisseert met veel beheersing: geen overbodige drukte, maar een trage opbouw waarin zwijgen vaak meer zegt dan dialoog. Tom Hanks speelt verrassend ingetogen en geloofwaardig als een man die tegelijk killer en vader is. Paul Newman geeft het verhaal extra gewicht, terwijl Jude Law sinister en memorabel is. Soms voelt de film wat klassiek en voorspelbaar aan, maar juist die formaliteit past bij de tragische toon. De cinematografie van Conrad Hall tilt alles naar een hoger niveau. Het resultaat is een elegante, melancholische gangsterfilm met blijvende kracht. Andermaal een mooie soundtrack van Thomas Newman. Genoten van de tweede herziening, nu op VRT max. Heb hem op dvd en wacht om up te graden tot hij in 4K uitkomt op AppleTV. 3,75/5

Werd in onze contreien eind de jaren zestig uitgebracht onder de titel "Een Mis voor Dracula". Een schijnbaar keurige Victoriaanse wereld groeit uit tot een spel van hypocrisie, verleiding en wraak. Een groep welgestelde heren raakt via een satanisch ritueel verwikkeld in de terugkeer van Dracula, waarna de vampier hun morele schijnheiligheid genadeloos afstraft.
De film is beslist een geslaagde Hammer-horror die sfeer, decadentie en gotische elegantie sterk combineert. Christopher Lee is opnieuw indrukwekkend als Dracula: spaarzaam aanwezig, maar onmiskenbaar dreigend. De film profiteert ook van Ralph Bates en Linda Hayden, die de spanning tussen respectabiliteit en losbandigheid mooi uitspelen. Sasdy regisseert strak en stijlvol, met precies genoeg bloed en tragiek om het verhaal kracht bij te zetten. Het was weer heerlijk griezelen, ook na de tiende kijkbeurt. 4,5/5.

Een zakelijke bestuurder wordt op een eenzame snelweg opgejaagd door een enorme tankwagen, zonder ooit te weten wie hem bestuurt. Wat begint als een simpele verkeerssituatie groeit uit tot een genadeloze strijd om te overleven. Spielberg maakt van die ogenschijnlijk kleine premisse een beklemmende thriller vol paranoia en spanning.
"Duel" is Spielberg op zijn best: strak, efficiënt en buitengewoon gespannen. Met een minimaal verhaal en bijna geen uitleg bouwt hij een dreiging op die juist daardoor zo effectief blijft. De truck wordt een bijna mythische tegenstander, een rijdend monster dat de banaliteit van de snelweg verandert in pure nachtmerrie. Dennis Weaver draagt de film sterk met een steeds nerveuzere en geloofwaardige prestatie. Wat "Duel" zo knap maakt, is hoe weinig het nodig heeft om zoveel onrust te wekken; elk geluid, elke bocht en elke blik in de achteruitkijkspiegel telt mee. De film voelt nog altijd fris, inventief en verrassend modern. Een vroege Spielberg die al laat zien hoe meesterlijk hij spanning kan doseren. 4/5

Will Atenton verhuist met zijn vrouw en twee dochtertjes naar een ogenschijnlijk perfect huis op het platteland. Aanvankelijk lijkt alles ideaal, maar al snel merkt het gezin dat er iets mis is: geluiden, schimmen en vreemde signalen wijzen erop dat het huis een beladen verleden heeft. De buren reageren ontwijkend, en via lokale informatie ontdekt Will dat de vorige bewoners in brute omstandigheden om het leven kwamen. De film draait uit op een psychologische ontknoping waarin herinnering, identiteit en schuld met elkaar verstrengeld raken.
“Dream House” is een sfeervolle, strak geacteerde psychologische thriller die vooral leeft dankzij de sterke cast en de beklemmende huiselijke setting. Jim Sheridan weet de spanning handig op te bouwen met een sombere, elegante regie en een verhaal dat langzaam meer lagen onthult. Daniel Craig geeft Will een geloofwaardige kwetsbaarheid, terwijl Rachel Weisz en Naomi Watts extra gewicht en mysterie toevoegen aan het geheel. De combinatie van sfeer, emotie en twistmateriaal zorgt voor een onderhoudende en boeiende kijkervaring. Voor liefhebbers van duistere thrillerdrama’s is dit een film met genoeg stijl en spanning om bij te blijven. Ik heb in elk geval genoten. 3,5/5

Christopher Lee zet opnieuw een elegante, meedogenloze Dracula neer die na een mislukte exorcisme terugkeert om wraak te nemen. Tegen de achtergrond van een gotisch dorp, kerkelijke spanningen en verleidelijke dreiging ontspint zich een verhaal waarin geloof, lust en geweld in typische Hammer-stijl botsen. De film bouwt stevig op sfeer, kleur en beeldtaal en maakt van Dracula’s terugkeer een heerlijk duistere, klassieke horrorervaring.
Deze Hammer-productie is een feest voor liefhebbers van gotische horror, met Freddie Francis die de beelden doordrenkt van rood, goud en schaduw zodat elke scène bijna tastbaar aanvoelt. Christopher Lee speelt Dracula met een koele autoriteit die het personage nog altijd imposant en gevaarlijk maakt, terwijl Veronica Carlson en Barry Andrews het menselijke drama geloofwaardig verankeren. Wat de film zo sterk maakt, is de perfecte balans tussen atmosfeer, spanning en sensuele duisternis. Het verhaal is misschien eenvoudig, maar juist die rechtlijnigheid geeft de film vaart en charme. Een stijlvolle, sfeerrijke en heerlijk onheilspellende Dracula-film waarvan ik al meer dan tien keer genoten heb. 4,5/5.

In een Cornish kustdorp keert de briljante maar ontspoorde Dr. Peter Blood terug na een dubieuze loopbaan in Wenen, vastbesloten om de dood te trotseren met gevaarlijke experimenten. In verborgen mijngangen ontvoert hij dorpsbewoners die hij als “opofferbaar” ziet, terwijl hij tegelijk een relatie aanknoopt met Linda, de verpleegster van zijn vader. Naarmate mensen verdwijnen en het onderzoek van de politie dichterbij komt, ontspoort zijn project in een dodelijke confrontatie met zijn eigen morele en wetenschappelijke waanzin.
Sidney J. Furie maakt van "Doctor Blood’s Coffin" meer dan een simpele mad-scientist-film: het is een koele, sombere mengeling van gothic horror en tragische romantiek. De film leeft vooral door de suggestieve sfeer, de beklemmende mijnlocaties en de gespannen aanwezigheid van Hazel Court, die de emotionele kern geeft aan een verhaal over obsessie en zelfbedrog. Tegelijk blijft het tempo soms stroef en herhaalt het script zijn motieven, waardoor de dreiging niet altijd even hard inslaat. 3/5

Dr. Del Shaw, onderzoeker van de ecologische waakhond Doomwatch, wordt naar het afgelegen eiland Balfe gestuurd om de gevolgen van een milieuramp te onderzoeken; daar stuit hij op een gesloten, vijandige gemeenschap en steeds vreemder gedrag onder de eilandbewoners. Al snel ontdekt hij dat vissen uit de omliggende wateren abnormaal groot zijn en dat dumpingen van chemische en experimentele groeistoffen hormonaal aangedane, agressieve en misvormde mensen veroorzaken. Terwijl Shaw dieper graaft, komt hij een doofpot en institutionele verantwoordelijkheid op het spoor en groeit het gevaar voor hemzelf en de weinige bondgenoten op het eiland.
"Doomwatch" is een broeierige eco-thriller die de milieuzorgen van de vroege jaren zeventig verhardt tot claustrofobische spanning en sociale aanklacht. Ian Bannen speelt een ingetogen, doortastende Del Shaw die geloofwaardig blijft temidden van paranoïde eilandbewoners en bureaucratische ontkenning. Regisseur Peter Sasdy bouwt de sluipende dreiging bekwaam op, met effectieve locaties en een sombere mise-en-scène die de verontreinigde omgeving tastbaar maakt. De special effects en verhaallogica verouderen hier en daar, maar dat draagt ook bij aan de film als tijdsbeeld; het thema van industriële nalatigheid blijft ijzingwekkend actueel. Voor liefhebbers van Britse eco-thrillers en cult-horror is dit zeker een aanrader. 3,75/5

John en Laura Baxter verliezen hun dochtertje door een verdrinkingsongeval en proberen hun verdriet te verwerken in Venetië. Daar raakt Laura in de ban van twee mysterieuze zussen, van wie er één beweert contact te hebben met het overleden kind. John ziet intussen overal een figuurtje in een rood jasje, dat haar aan zijn dochtertje doen denken, terwijl de stad zelf steeds beklemmender en dreigender wordt.
"Don’t Look Now" is een atmosferische horrorfilm. Nicolas Roeg bouwt de spanning niet op met goedkope schrikmomenten, maar met rouw, onrust en visuele suggesties. De montage, het spel met rood, water en spiegelingen, en de koude schoonheid van Venetië maken de film tegelijk poëtisch en verontrustend. Donald Sutherland en Julie Christie geven het verhaal emotionele geloofwaardigheid, waardoor de film meer voelt als een tragedie die langzaam omslaat in nachtmerrie dan als een klassieke thriller. Het einde blijft hard, schokkend en onvergetelijk, en precies daarom blijft deze film zo sterk hangen. 3,5/5

“Non Si Sevizia un Paperino” werd begin de jaren zeventig uitgebracht in de Belgische bioscoop onder de titel “De Lange Nacht van het Exorcisme” hoewel de prent niets met duiveluitdrijving te maken had.
In een afgelegen Zuid-Italiaans dorp worden meerdere jongetjes vermoord, waarna paniek en bijgeloof de gemeenschap beheersen. Journalisten, politie en buitenstaanders proberen de dader te vinden terwijl verdenking en dorpsgeheimen elkaar opstapelen. Fulci gebruikt het misdaadmysterie om hypocrisie, seksuele repressie en collectieve angst bloot te leggen.
“Don't Torture a Duckling” is voor velen een van Lucio Fulci’s sterkste en meest ongemakkelijke films, juist omdat hij minder leunt op gore en meer op sfeer, spanningen en morele ontwrichting. De prent is knap opgebouwd, met een broeierige dorpsomgeving, sterke vertolkingen van Florinda Bolkan en Tomas Milian, en een thematische onderlaag die veel verder gaat dan een klassieke whodunnit. Wat blijft hangen is de kille blik op fanatisme en schuldprojectie, plus de durf om een taboeonderwerp zonder opluchting te benaderen. Het resultaat is een grimmige, intelligent geënsceneerde giallo die nog altijd even vervelend, prikkelend en relevant aanvoelt. 3,5/5

Jules is een jonge Parijse postbode en operaliefhebber, die stiekem een opname maakt van de ongrijpbare Amerikaanse diva Cynthia Hawkins. Door een tweede, compromitterende tape raakt hij verstrikt in een gevaarlijk web van gangsters, corrupte politie en achtervolgingen door een neonverlicht Parijs. De film mengt thriller, romantiek en stijlbewust spektakel tot een opvallend eigenzinnig jaren-tachtig-sprookje.
Jean-Jacques Beineix’ “Diva” is een heerlijk stijlvolle en nog altijd opvallend frisse Franse cultfilm die meer vertrouwt op sfeer, beeld en muziek dan op pure plotlogica. De film is visueel zeer verfijnd, met een zinderende neonuitstraling en enkele memorabele setpieces, zoals de metro-achtervolging, die de spanning en de esthetische bravoure perfect samenbrengen. Wat mij het meest treft, is hoe de film opera, noir en romantische fantasie met elkaar vermengt zonder zijn eigen eigenzinnigheid te verliezen. Onder de flair zit een verhaal over obsessie, verlangen en het vastleggen van iets wat in wezen ongrijpbaar hoort te blijven. Daardoor voelt de film vandaag nog steeds elegant, inventief en een tikje buitengewoon. 4/5 blijft na herziening op 4K UHD.

In "Les Diaboliques" smeden Christina, de vernederde echtgenote van een sadistische schooldirecteur, en zijn minnares Nicole een plan om hem te vermoorden. Ze verdrinken hem, dumpen het lichaam in het zwembad van de kostschool en raken in paniek wanneer het lijk spoorloos verdwijnt. Daarna groeit de angst dat de dode misschien toch nog leeft, terwijl de spanning steeds verder oploopt.
Clouzot maakt van "Les Diaboliques" een ijzige thriller waarin elke ruimte doordrenkt is van wantrouwen, schuld en moreel verval. De film bouwt traag maar meedogenloos spanning op, met een claustrofobische sfeer die de kijker voortdurend op het verkeerde been zet. De grimmige, zwart‑wit fotografie en de grauwe kostschoolsetting vormen een perfecte tegenhanger voor de berekende wreedheid van Paul Meurisse als directeur en de gedeelde schuld van Simone Signoret en Véra Clouzot, die beiden een kwetsbaarheid en keiharde koelbloedigheid tonen. Vooral de combinatie van psychologische dreiging en strakke regie maakt het geheel onvergetelijk; het is suspense die niet leunt op effect, maar op precisie. De ontknoping blijft beroemd omdat ze tegelijk schokkend en onvermijdelijk aanvoelt. Daarmee bevestigt de film Clouzot als een meester van de suspense net als Alfred Hitchcock. 4/5

Billy Costigan is een jonge agent die undercover infiltreert in de bende van Frank Costello, terwijl de criminele Colin Sullivan tegelijk binnen de politie carrière maakt als informant van Costello. Wanneer beide kampen beseffen dat er een mol zit, ontspoort een gevaarlijk spel van wantrouwen, geweld en identiteitsverlies.
Scorsese maakt van deze film een strakke, meedogenloze thriller met ijzersterke spanningsopbouw en scherpe personages. DiCaprio geeft Billy een rauwe, nerveuze intensiteit, terwijl Nicholson als Costello dreigend en onvoorspelbaar schittert; samen tillen ze de film naar een hoog niveau. De montage en dialogen houden het tempo hoog, en de morele grijstinten maken het geheel extra sterk. Het verhaal is soms cynisch en hard, maar precies daardoor blijft het zo effectief. 4/5 na herziening nu op Apple TV 4K.

Twee huurmoordenaars, een uitgebluste bokser, de vrouw van een gangster en een duo kleine criminelen raken verstrikt in een reeks ogenschijnlijk losse gebeurtenissen die op ingenieuze wijze met elkaar verweven zijn. Door de niet-lineaire vertelstructuur ontvouwt het verhaal zich als een mozaïek van misdaad, toeval, humor en onverwacht geweld. Elk personage wordt geconfronteerd met keuzes die hun lot bepalen, terwijl de grenzen tussen goed en kwaad voortdurend vervagen.
"Pulp Fiction" is een van de meest invloedrijke films van de jaren negentig en voelde mij vandaag vermakelijker aan dan de eerste keer. Tarantino combineert scherpe, vaak hilarische dialogen met een ingenieuze vertelstructuur die de kijker voortdurend verrast. De cast is voortreffelijk, met memorabele vertolkingen die elk personage onvergetelijk maken. De soundtrack is iconisch en versterkt de unieke sfeer van de film, terwijl de mix van zwarte humor, spanning en explosief geweld perfect in balans blijft. Ondanks de losse episodische opbouw vormt alles uiteindelijk een bijzonder bevredigend geheel. Een gedurfde, stijlvolle en entertainende prent die na een herziening nieuwe details prijsgeeft. Ik denk dat ik hem zeker nog eens zal bekijken. Ik ben nochtans geen uitgesproken Tarantino fan. 3,5/5.

In het kustplaatsje Potter’s Bluff onderzoekt sheriff Dan Gillis een reeks brute, mysterieuze moorden op voorbijgangers. Al snel merkt hij dat de bewoners zich vreemd gedragen en dat zijn eigen echtgenote mogelijk iets verbergt. Wanneer de doden bovendien op onnatuurlijke wijze terug lijken te keren, belandt Dan in een beklemmend web van dood, manipulatie en dorpsgeheimen.
"Dead and Buried" is een bijzonder geslaagde, beklemmende griezelfilm die zijn kracht haalt uit sfeer, onheil en langzame ontregeling. Gary Sherman bouwt met veel geduld een klein, ogenschijnlijk vredig dorp uit tot een plaats waar achter elke glimlach iets gruwelijks schuilgaat, en precies dat maakt de film zo effectief. De sobere regie, het knappe tempo en de macabere invulling geven de film een bijna dromerige nachtmerrie-kwaliteit. De sinistere rol van Jack Albertson als de begrafenisondernemer en de sterke toon maken dit tot een originele horrorervaring die lang blijft hangen. 4,5/5 blijft na herhaalde herzieningen.

"Zodiac" volgt de jacht op de beruchte Zodiac-killer door politie, journalisten en vooral cartoonist Robert Graysmith, die geobsedeerd raakt door het ontcijferen van de aanwijzingen. Terwijl de moorden doorgaan, groeit de case uit tot een verstikkend web van vermoedens, fouten en onvolledige bewijzen. De film toont niet alleen een misdaadonderzoek, maar ook hoe de zoektocht naar zekerheid levens langzaam kan overnemen.
David Fincher maakt van "Zodiac" geen klassieke thriller met een makkelijke ontknoping, maar een koele en nauwgezette reconstructie van obsessie. De film blinkt uit door zijn precisie, sfeer en sterke acteerwerk, met Jake Gyllenhaal, Mark Ruffalo en Robert Downey Jr. als perfect uitgebalanceerd ensemble. De lengte werkt soms tegen de film, omdat scènes bewust uitrekken en het ritme af en toe zwaar wordt, maar dat versterkt ook de beklemming. Het resultaat is een ijzingwekkende, volwassen en meeslepende misdaadfilm die blijft hangen lang nadat de eindgeneriek voorbij is. 3,5/5