Logboek

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

"Al Otro Lado del Espejo" is redelijk sfeervol en psychologisch verontrustend, maar toch geen meesterwerk in mijn ogen. Wel oneindig veel beter dan de talloze rommel die Jesus Franco heeft gemaakt. De film volgt Ana, een jazzzangeres die na de zelfmoord van haar bezitterige vader wordt achtervolgd door zijn spiegelbeeld. Telkens wanneer een man haar liefde verklaart, dwingt het visioen haar hem te vermoorden met een mes.
Franco's originele Spaanse versie combineert Europese art-house esthetiek met pulp-horror, gedreven door Emma Cohens intense vertolking en Howard Vernons ongemakkelijke presence. De spiegel fungeert als poort naar een onderbewust vol verlangen en schuld, typisch Franco-thema's rond incest, obsessie en vrouwelijke seksualiteit.
Hoewel het tempo wisselvallig is en het plot soms fragmentarisch aanvoelt, creëert Franco bij momenten een hypnotiserende, droomachtige sfeer die de kijker in Ana's mentale aftakeling meesleept. Al moet je wel een fan zijn van deze jazz-muziek om er ten volle van te kunnen genieten. Tussen haakjes: deze versie bevat geen porno en de wellustige zuster komt er niet in voor, misschien wel in de Italiaanse verkrachte versie, maar die interesseert mij niet en heb ik wijselijk laten links liggen. 2,5/5

Na een mislukte bankoverval vluchten drie criminele broers en hun zus naar hun ouderlijk huis, niet wetend dat hun moeder het huis kwijt is geraakt door gedwongen verkoop. De nieuwe bewoners en hun gasten worden gegijzeld tijdens een verjaardagsfeest, terwijl de jongste broer van de criminelen ernstig gewond is. Wanneer hun manipulatieve moeder arriveert, neemt zij het heft in handen en ontaardt de situatie in een bloedige strijd om overleving.
Darren Lynn Bousmans "Mother's Day" is een intense, ongemakkelijke home-invasionthriller met een hoog exploitation-gehalte. Rebecca De Mornay schittert als de ijskoude psychopatische matriarch, wiens psychologische manipulatie de film zijn meest verstorende momenten geeft. De cast, waaronder Jaime King en Briana Evigan, levert geloofwaardige prestaties in een script dat de grenzen van moreel verval exploreert. Hoewel de film wat lang is, compenseert de stijgende spanning en het claustrofobische setting dit grotendeels. Bousman vermijdt goedkope shocks ten gunste van een langzame, pijnlijke escalatie die de kijker dwingt mee te lijden. Voor liefhebbers van donkere, karaktergedreven horror is dit een geslaagde, maar wel sadistische gruwelthriller die niet geschikt is voor gevoelige kijkers. 3/5

Andy Muschietti’s "It Chapter One" (2017) is een geslaagde, angstaanjagende remake van Stephen Kings klassieker, die zowel eer betuigt aan het origineel als eigen identiteit creëert.
Een eeuwenoud, vormveranderend wezen – dat zich meestal manifesteert als de griezelige clown Pennywise – terroriseert het stadje Derry, Maine. Een groepje gepeste kinderen, de ‘Losers Club’, verenigt zich om hun persoonlijke demonen én Pennywise te confronteren. Muschietti balanceert knap tussen coming-of-age-drama en pure horror: de chemie tussen de jonge cast voelt authentiek, terwijl de schrikmomenten effectief en visueel inventief zijn. Bill Skarsgård levert een iconische, onheilspellende vertolking af als Pennywise. Hoewel de film soms vertrouwt op bekende horrorconventies, overtuigt "It" door emotionele diepgang, sterke regie en een beklemmende sfeer. Een must-see voor horrorfans en King-liefhebbers. 3,5/5

In het Transsylvanië van het midden van de 19e eeuw reizen de excentrieke Professor Abronsius en zijn onhandige assistent Alfred naar een besneeuwd bergdorp op zoek naar vampiers. Wanneer de herbergiersdochter Sarah wordt ontvoerd door de aristocratische graaf Von Krolock, volgen de twee ‘vampierdoders’ haar spoor naar het kasteel. Hun reddingspoging mondt uit in een grotesk bal der ondoden, met een ironische twist die de helden zelf tot verliezers maakt.
Roman Polanski’s "The Fearless Vampire Killers" is een charmante, visueel weelderige parodie op de gotische horror, meer sprookjesachtig dan luidruchtig komisch. Jack MacGowran en Polanski zelf vormen een onstuimig duo: een doddige professor en een verlegen assistent die verliefd wordt op de badende herbergiersdochter Sharon Tate. Het script balanceert tussen Hammer-imitatie en subtiele satire, met als hoogtepunt het decadente vampierenbal. De sneeuwlandschappen, kostuums en production design geven de film een tijdloze sfeer, met veel leuke humor. Dit is een genietbare, stijlvolle oefening in genre-liefde met een cynische, memorabele slotclimax. 3,75/5

"Nightmares" van Joseph Sargent is een omnibusfilm bestaande uit vier op urban legends gebaseerde segmenten. In “Terror in Topanga” riskeert de aan sigaretten verslaafde Lisa een nachtelijke rit terwijl een ontsnapte krankzinnige moordenaar in de buurt is. “The Bishop of Battle” volgt arcade-addict J.J. Cooney die level 13 bereikt en daarmee digitale vijanden de echte wereld binnenhaalt. In “The Benediction” wordt een aan een geloofscrisis lijdende priester op de snelweg belaagd door een demonische zwarte wagen. Het slotstuk “Night of the Rat” toont een gezin dat wordt geterroriseerd door een onnatuurlijk grote, intelligente rat in hun huis.
"Nighmares" is een verrassend effectieve jaren-80-anthologie. “Terror in Topanga” bouwt fraai paranoia op rond een klassieke “killer in de backseat”-mythe, met Cristina Raines als uitstekende, nerveuze huisvrouw. “The Bishop of Battle” is het bekendste deel: een tijdscapsule over arcade-obsessie die verrassend visueel durft te spelen met de grens tussen game en realiteit. “The Benediction” voelt als een religieuze variant op "The Car" (1977), waarbij Lance Henriksen als twijfelende priester een bijna allegorische confrontatie aangaat. “Night of the Rat” kantelt naar camp, met een grote rat die desondanks grappig eng werkt. Samen leveren de segmenten een sfeervolle, altijd vermakelijke rit door verschillende smaken horror. Zeker al vier keer herbekeken en steeds weer van genoten. 3,5/5

Cecilia, een getalenteerde violiste, groeit op in een Venetiaans weeshuis waar meisjes muzikaal worden opgeleid. Ondanks haar talent biedt dit leven weinig perspectief. Optredens voor weldoeners gebeuren achter een doek of muur, en haar enige uitweg lijkt een gearrangeerd huwelijk met een edelman. De komst van componist Antonio Vivaldi als docent verandert echter alles. Muziek wordt hun gedeelde taal, een vorm van verzet tegen de conventies. Onder zijn begeleiding ontdekt Cecilia haar ware talent en vindt ze de moed om zich los te maken van de beperkingen die haar leven tot dan toe hebben bepaald.
Mooie beelden en goede vertolkingen, maar ik moet zeggen dat muzikale films mij doorgaans minder liggen dus kon “Primavera” mij niet volledig bekoren. De film is sfeervol, maar mist de urgentie en intensiteit die nodig zijn om constant te boeien. Maar dat is wel subjectief, vele anderen zijn heel enthousiast over de film. 2,5/5

"First Man" is een intieme, rauwe biografie van Neil Armstrong, die de ruimterace en de Apollo 11-missie benadert via persoonlijke tragedie en technische precisie. De film opent met het verlies van Armstrongs jonge dochter Karen, waarna hij zich stort op zijn werk bij NASA om aan zijn rouw te ontsnappen. Regisseur Damien Chazelle vermijdt grootspraak en heroïek; in plaats daarvan toont hij de eenzaamheid, twijfel en fysieke risico’s achter de missie. Gosling speelt Armstrong als een gereserveerde ingenieur die liever voelt dan praat, terwijl Claire Foy als Janet Armstrong de emotionele ruggengraat van het verhaal vormt. Met een documentaire-achtige cameravoering voelt "First Man" minder als een triomfverhaal dan als een existentiële reis naar de maan. De moeite om eens gezien te hebben. 3/5