Logboek

In de zomer van 1944 stuurt de pacifistische chirurg Julien Dandieu zijn vrouw en dochter naar zijn afgelegen familiekasteel om ze te beschermen tegen de oorlog. Wanneer hij ze later bezoekt, treft hij hen dood aan: zijn dochter is neergeschoten en zijn vrouw levend verbrand door een SS-eenheid die het dorp heeft uitgemoord. Gewapend met een oud jachtgeweer begint Julien een eenmanswraak op de achtergebleven soldaten in het kasteel.
"Le Vieux Fusil" is een meedogenloze wraakfilm die menselijkheid en wreedheid scherp tegenover elkaar plaatst. Philippe Noiret vertolkt ontroerend de transformatie van vredelievende arts tot koelbloedige vergelder, terwijl flashbacks het verloren gezinsgeluk pijnlijk voelbaar maken. Robert Enrico balanceert tussen tederheid en gruwel, zonder ooit in goedkope sensatie te vervallen. De film, geïnspireerd op het massacre van Oradour-sur-Glane, blijft actueel door zijn universele thema’s van verlies en rechtvaardigheid. Met zijn sobere regie, indringende muziek en Césars voor film, acteur en score, is dit een tijdloos meesterwerk van de Franse cinema. 4,5/5

"Pauline & Paulette" is een bitterzoet drama over vier bejaarde zussen. Wanneer Martha overlijdt, erven Paulette en Cécile enkel als ze zorg dragen voor de verstandelijk beperkte Pauline.
Dora Van der Groen vertolkt Pauline met ontroerende eenvoud. Ann Petersen overtuigt als de trotse, eigenzinnige Paulette. Hun samenspel draagt deze kleine, Vlaamse film, die sentimentaliteit mijdt. De film won vijf Joseph Plateauprijzen en de publieksprijs in Cannes. Een ingetogen, menselijk portret van verantwoordelijkheid, zusterliefde en onvoorwaardelijke zorg. 3/5

"Scanners" is David Cronenbergs meedogenloze sciencefiction-horror over telepaten wier gaven zowel zegen als vloek zijn. Stephen Lack vertolkt Cameron Vale, een zwerver wiens gedachtenlezen hem isoleert tot ConSec hem rekruteert. Michael Ironside steelt als Darryl Revok de show: een charismatische, sadistische antagonist die scanners wil verenigen tegen de mensheid.
Cronenberg combineert kille, klinische sfeer met iconische body horror; de scène met het exploderende hoofd blijft legendarisch. Het verhaal balanceert tussen paranoïde conspiratie en existentieel lijden. Visueel somber, auditief onheilspellend, misschien niet perfect maar toch een essentiële, rauwe klassieker die het genre definieerde. 3,5/5

"Wall Street" is een scherp portret van de financiële wereld waarin ambitie langzaam omslaat in hebzucht. Charlie Sheen overtuigt als de jonge Bud Fox, maar het is Michael Douglas die de film domineert als de charismatische en meedogenloze Gordon Gekko. Zijn beroemde verdediging van hebzucht maakt hem tegelijk verleidelijk en verwerpelijk. Oliver Stone filmt de beurswereld energiek, met nerveuze montage en een glanzende jaren­tachtig-esthetiek. Soms ligt de moraal er wat dik bovenop en ontbreekt nuance en de film komt traag op gang maar de film blijft spannend, intelligent en opvallend relevant. Een krachtige waarschuwing tegen kapitalisme zonder geweten.

Vier excentrieke criminelen plegen een geslaagde diamantroof in Londen, waarna de Amerikaanse Wanda en haar geliefde Otto de bendeleider George verraden aan de politie om de buit voor zichzelf te houden. George heeft de diamanten echter al verstopt, dus probeert Wanda de locatie te achterhalen door George’s stijve, ongelukkig getrouwde advocaat Archie te verleiden. Terwijl Otto uit jaloezie alles dreigt te verpesten, ontspint zich een chaotische strijd om de diamanten, vol misverstanden, moordpogingen en typisch Britse komische situaties.
"A Fish Called Wanda" is een tijdloze heist-komedie die Britse understatement en Amerikaanse overmoed perfect laat botsen. John Cleese en regisseur Charles Crichton smeden een slim script vol dubbelcrosses, waarin elke misstap de komische spanning verder opdrijft. Jamie Lee Curtis schittert als berekende femme fatale, Kevin Kline levert een Oscar-waardige Otto af, en Michael Palin balanceert subtiel tussen zieligheid en ongemak. De dialogen zijn vlijmscherp, de timing feilloos, en de vis als stille getuige van alle ellende is een geniale vondst. Een meesterlijk staaltje zwarte komedie dat na decennia nog even vers en hilarisch aanvoelt. 4/5

Sara verhuist vanuit Iowa naar Los Angeles om aan haar studie te beginnen en deelt haar studentenkamer met de aanvankelijk vriendelijke Rebecca. Wanneer Sara nieuwe vrienden maakt en een relatie begint, verandert Rebecca’s belangstelling in een verstikkende obsessie. Haar jaloezie escaleert snel, waardoor Sara moet vechten voor haar vrijheid en veiligheid.
"The Roommate" gebruikt een vertrouwd thrillerconcept, maar voegt nauwelijks iets nieuws toe. Christian E. Christiansen slaagt er evenwel redelijk in de dreiging geleidelijk op te bouwen, waardoor Rebecca’s ontsporing toch verontrustend aanvoelt. Leighton Meester speelt haar bezeten personage met zichtbare inzet, terwijl Minka Kelly als Sara het niet slecht doet. De aantrekkelijke studentenwereld oogt wel glad en oppervlakkig. Af en toe zorgt een gewelddadige uitbarsting voor wat leven en uiteindelijk wordt de spanning opgevoerd tot een climax. Een goede tienerthriller om een keertje gezien te hebben. 3/5

In een post-apocalyptische wereld wordt de familie Abbott opgejaagd door buitenaardse wezens die op geluid jagen. Evelyn en Lee proberen hun kinderen in absolute stilte te beschermen, terwijl ze omgaan met verdriet en schuldgevoelens door het verlies van het jongste kind. Wanneer een zwangerschap en een dreigende aanval de spanningen verhogen, moeten ze alles opofferen om als gezin te overleven.
John Krasinski maakt van "A Quiet Place" een beheerste horrorfilm waarin stilte even dreigend klinkt als lawaai. De eenvoudige premisse wordt dankzij een strak geluidsontwerp en inventieve beeldtaal spannend uitgewerkt. Vooral de kwetsbare gezinsdynamiek geeft het monsterverhaal emotionele diepte, terwijl Emily Blunt overtuigt als vastberaden moeder. Niet elke plotwending is even geloofwaardig maar de beklemmende sfeer overheerst. Krasinski doseert geweld verstandig en laat details spreken. Een genreoefening die spanning en familiedrama goed verenigt. Bij een tweede visie kon ik de film meer waarderen. 3/5

De losbandige monnik Rasputin wordt uit zijn klooster gezet wegens dronkenschap en ontucht, waarna hij naar Sint-Petersburg trekt om daar via hypnose en genezingen invloed te verwerven aan het hof van de tsaar. Door de tsarevitsj te genezen, wint hij het vertrouwen van de tsarina en manipuleert hij het Russische bewind. Wanneer hij echter zijn volgeling Sonia opdraagt zelfmoord te plegen, smeden haar broer en medestanders een complot om de “gekke monnik” voorgoed uit te schakelen.
Don Sharps "Rasputin the Mad Monk" gaat over een historische figuur omgetoverd tot bovennatuurlijke krachtpatser. Christopher Lee levert een degelijke vertolking, rauw, magnetisch en fysiek overtuigend als de losbandige monnik. Het script offert historische nuance voor melodrama, maar dat past bij de studio’s Gothic-formule. De kleurenfotografie, het expressionistische licht en James Bernards dreigende score creëren een beklemmende sfeer. Hoewel de plot voorspelbaar verloopt, blijft de film boeien door Lee’s charisma en de morele ambiguïteit van een heilige die tegelijk heelt, verleidt en herrie schopt. De audio van de UK Bluray (Studiocanal) is zeer matig. 3/5. (Mijn stem was verdwenen ☹️)

In "Romería" toont Carla Simón haar voorkeur voor ingetogen familiedrama’s, maar hier werkt die aanpak nauwelijks. De film ontwikkelt zich tergend langzaam en blijft hangen in blikken en gesprekken die zelden werkelijk intrigeren. Wat vermoedelijk bedoeld is als subtiele karaktertekening, voelt vooral afstandelijk en vervelend aan. De personages blijven bovendien te weinig uitgewerkt om emotioneel te raken. "Romería" is een lange, saaie oefening in familiale melancholie, zonder voldoende dramatische spanning of overtuiging.

De jonge Amerikaanse Patricia Carroll reist naar Engeland om te trouwen, maar maakt eerst een beleefdheidsbezoek aan Mrs. Trefoile, de moeder van haar overleden verloofde. In het afgelegen landhuis van de fanatiek religieuze weduwe wordt Patricia echter opgesloten, omdat Mrs. Trefoile haar verantwoordelijk acht voor de dood van haar zoon en haar ziel wil zuiveren. Na een reeks psychologische en fysieke beproevingen escaleert de situatie tot een dodelijke confrontatie tussen gastvrouw en gevangene.
"Fanatic" is een atypische Hammer-thriller die meer leunt op psychologische terreur dan op gotiek. Silvio Narizzano’s debuut baadt in claustrofobie, versterkt door het afgelegen landhuis en de religieuze obsessie van Mrs. Trefoile. Tallulah Bankhead domineert als de gestoorde matriarch; haar over-the-top spel wisselt zoetgevooisde dreiging met maniakale bloedlust. Stefanie Powers is een geloofwaardige tegenspeelster, al blijft haar personage lang naïef. Richard Mathesons script balanceert tussen spanning en melodrama, met momenten van ongelijke toon. Visueel sober, maar effectief in zijn beklemmende sfeer. 3,25/5

Wanneer de Amerikaanse schilder Paul Farrell in een Frans dorpje terechtkomt, begint hij een verhouding met Annette, de dochter van de cafébazin. Haar moeder Eve vraagt hem echter om haar krankzinnige ex-man uit een psychiatrische instelling te helpen ontsnappen, in ruil voor haar liefde. Wat volgt is een web van manipulatie, moord en waanzin waarbij niemand is wie hij lijkt te zijn.
Michael Carreras' "Maniac" is een beklemmende Britse thriller die sterk leunt op de sfeer van Clouzots "Diaboliques". Het verhaal, gesitueerd in de Camargue, combineert film noir-esthetiek met psychologische spanning. Kerwin Mathews overtuigt als de goedgelovige schilder die steeds dieper in een complot wordt gezogen. De film blinkt uit in atmosfeer: mistige moeraslandschappen, schaduwrijke interieurs en een onheilspellende soundtrack creëren een voortdurend gevoel van dreiging. Het script van Jimmy Sangster bouwt de spanning gestaag op. Voor liefhebbers van klassieke Hammer-producties en Europese psychologische thrillers is deze obscure parel een aanrader. De Blu-ray-uitgave van Indicator biedt een degelijke restauratie. 3,5/5

In 1900 wordt de tombe van prins Ra‑Antef geopend door een Britse expeditie die de artefacten, inclusief de gemummificeerde prins, naar Londen verscheept voor een sensationele tournee. Ondanks waarschuwingen over een oude vloek ontwaakt de mummie en begint hij wraak te nemen op de grafschenders. Tegelijk onthult de raadselachte Adam Beauchamp een band met het verleden die het lot van de overlevenden bezegelt.
Michael Carreras’ "The Curse of the Mummy’s Tomb" is een degelijke maar ietwat voorspelbare Hammer‑mummiefilm die vooral leunt op sfeer en setting. De Egyptische proloog en Victoriaanse Londen‑decors bieden klassieke gothic‑charme. Acteerwerk is solide, met name Terence Morgan als dubbelzinnige aristocraat. Voor liefhebbers van Hammer‑horror blijft dit een curieuze aanvulling, hoewel hij in de schaduw blijft staan van Terence Fishers "The Mummy" (1959). Goed. 3/5

De dertienjarige Fool woont met zijn zieke moeder in een arme wijk van Los Angeles, waar ze door hun rijke huisbazen worden bedreigd met uithuiszetting. Om geld te vinden, breekt hij samen met twee criminelen in het versterkte huis van het sadistische echtpaar Robeson. Daar ontdekt Fool dat de eigenaars kinderen gevangenhouden in een ondergrondse doolhof en moet hij samen met Alice en de mismaakte Roach proberen te ontsnappen.
Wes Cravens "The People Under the Stairs" is een heerlijk gestoorde mengeling van horror, zwarte komedie en sociale commentaar. De claustrofobische woning van de Robesons vormt een fantastisch decor vol geheime gangen, vallen en gruwelijke verrassingen. Everett McGill en Wendy Robie spelen hun sadistische personages met groteske overdrijving, terwijl Brandon Adams overtuigt als moedige jonge protagonist. Onder de uitzinnige oppervlakte schuilt een scherpe kritiek op hebzucht, klassentegenstellingen en kindermishandeling. Enkele keren werkt de toonwisseling misschien niet even goed, maar Cravens inventiviteit blijft indrukwekkend. Een macabere, energieke en opvallend originele cultfilm die nog altijd onder de huid kruipt. 4/5

Fatih Akins "Amrum" is een ingetogen coming-of-age-drama, gesitueerd op het Noord-Friese eiland Amrum in de slotdagen van de Tweede Wereldoorlog. Via de twaalfjarige Nanning, zoon van een overtuigd nazi-gezin, observeert Akin hoe ideologie, armoede en moreel verval samenkomen in een geïsoleerde gemeenschap waar de oorlog fysiek nooit arriveert, maar mentaal alles bepaalt.
De film, gebaseerd op jeugdherinneringen van Akins mentor Hark Bohm, balanceert tussen nostalgie en kritiek: kinderperspectief versus fascistisch adultisme. Diane Kruger overtuigt als moreel ambigu personage en Jasper Billerbeck doet dat ook als Nanning. Visueel ademt "Amrum" ruimte, wind en eenzaamheid — een stilistisch contrast met Akins eerdere, hardere "Der Goldene Handschuh", dat voor mij ongenietbaar was.
Een goede, gevoelige, menselijke film over schuld, onschuld en overleven in een instortend rijk. 3/5

Na de plotselinge zelfmoord van haar beste vriendin Debbie zoekt Laine antwoorden met een oude Ouija-board die Debbie achterliet. Samen met vrienden en haar zus roept ze ongewild een kwaadaardige geest op die hen begint te terroriseren met nachtmerries en dodelijke trucs. Terwijl de situatie escaleert, moet Laine uitzoeken wie de geest werkelijk is en hoe ze het portaal naar de andere kant weer kunnen sluiten voordat het te laat is.
"Ouija" (2014) van Stiles White is een strak gepolijste maar voorspelbare tienerhorror die net genoeg sfeer en tempo haalt om niet volledig te verzanden in clichés. De film profiteert van een paar effectieve schrikmomenten en een beklemmende setting (het huis van Debbie), maar wordt ondermijnd door stereotiepe personages en een script dat meer leunt op jump scares dan op echte spanning of originaliteit.
Wat de film redt, is een degelijke technische afwerking en een paar akelige beelden. Toch voelt het verhaal als een optelsom van bekende horrorconventies zonder veel eigen identiteit, en de dialogen wisselen tussen houterig en functioneel. Nipt voldoende maar weinig memorabel. 2,5/5

Asghar Farhadi’s "Histoires Parallèles" is een intrigerend drama waarin observatie, verlangen en verbeelding voortdurend in elkaar overvloeien. De regisseur bouwt met grote precisie een web van parallelle levens, terwijl Isabelle Huppert, Virginie Efira, Vincent Cassel en Pierre Niney sterke, genuanceerde vertolkingen leveren. De Parijse setting krijgt iets beklemmends: achter elk raam schuilt een verhaal, maar niemand bezit de volledige waarheid. Farhadi toont hoe fictie de werkelijkheid kan vervormen en hoe verlangen ongemerkt in obsessie verandert. Dankzij de intelligente structuur, subtiele spanning en morele dubbelzinnigheid blijft "Histoires Parallèles" nazinderen. 3/5

"Al Otro Lado del Espejo" is redelijk sfeervol en psychologisch verontrustend, maar toch geen meesterwerk in mijn ogen. Wel oneindig veel beter dan de talloze rommel die Jesus Franco heeft gemaakt. De film volgt Ana, een jazzzangeres die na de zelfmoord van haar bezitterige vader wordt achtervolgd door zijn spiegelbeeld. Telkens wanneer een man haar liefde verklaart, dwingt het visioen haar hem te vermoorden met een mes.
Franco's originele Spaanse versie combineert Europese art-house esthetiek met pulp-horror, gedreven door Emma Cohens intense vertolking en Howard Vernons ongemakkelijke presence. De spiegel fungeert als poort naar een onderbewust vol verlangen en schuld, typisch Franco-thema's rond incest, obsessie en vrouwelijke seksualiteit.
Hoewel het tempo wisselvallig is en het plot soms fragmentarisch aanvoelt, creëert Franco bij momenten een hypnotiserende, droomachtige sfeer die de kijker in Ana's mentale aftakeling meesleept. Al moet je wel een fan zijn van deze jazz-muziek om er ten volle van te kunnen genieten. Tussen haakjes: deze versie bevat geen porno en de wellustige zuster komt er niet in voor, misschien wel in de Italiaanse verkrachte versie, maar die interesseert mij niet en heb ik wijselijk laten links liggen. 2,5/5

Na een mislukte bankoverval vluchten drie criminele broers en hun zus naar hun ouderlijk huis, niet wetend dat hun moeder het huis kwijt is geraakt door gedwongen verkoop. De nieuwe bewoners en hun gasten worden gegijzeld tijdens een verjaardagsfeest, terwijl de jongste broer van de criminelen ernstig gewond is. Wanneer hun manipulatieve moeder arriveert, neemt zij het heft in handen en ontaardt de situatie in een bloedige strijd om overleving.
Darren Lynn Bousmans "Mother's Day" is een intense, ongemakkelijke home-invasionthriller met een hoog exploitation-gehalte. Rebecca De Mornay schittert als de ijskoude psychopatische matriarch, wiens psychologische manipulatie de film zijn meest verstorende momenten geeft. De cast, waaronder Jaime King en Briana Evigan, levert geloofwaardige prestaties in een script dat de grenzen van moreel verval exploreert. Hoewel de film wat lang is, compenseert de stijgende spanning en het claustrofobische setting dit grotendeels. Bousman vermijdt goedkope shocks ten gunste van een langzame, pijnlijke escalatie die de kijker dwingt mee te lijden. Voor liefhebbers van donkere, karaktergedreven horror is dit een geslaagde, maar wel sadistische gruwelthriller die niet geschikt is voor gevoelige kijkers. 3/5

Andy Muschietti’s "It Chapter One" (2017) is een geslaagde, angstaanjagende remake van Stephen Kings klassieker, die zowel eer betuigt aan het origineel als eigen identiteit creëert.
Een eeuwenoud, vormveranderend wezen – dat zich meestal manifesteert als de griezelige clown Pennywise – terroriseert het stadje Derry, Maine. Een groepje gepeste kinderen, de ‘Losers Club’, verenigt zich om hun persoonlijke demonen én Pennywise te confronteren. Muschietti balanceert knap tussen coming-of-age-drama en pure horror: de chemie tussen de jonge cast voelt authentiek, terwijl de schrikmomenten effectief en visueel inventief zijn. Bill Skarsgård levert een iconische, onheilspellende vertolking af als Pennywise. Hoewel de film soms vertrouwt op bekende horrorconventies, overtuigt "It" door emotionele diepgang, sterke regie en een beklemmende sfeer. Een must-see voor horrorfans en King-liefhebbers. 3,5/5

In het Transsylvanië van het midden van de 19e eeuw reizen de excentrieke Professor Abronsius en zijn onhandige assistent Alfred naar een besneeuwd bergdorp op zoek naar vampiers. Wanneer de herbergiersdochter Sarah wordt ontvoerd door de aristocratische graaf Von Krolock, volgen de twee ‘vampierdoders’ haar spoor naar het kasteel. Hun reddingspoging mondt uit in een grotesk bal der ondoden, met een ironische twist die de helden zelf tot verliezers maakt.
Roman Polanski’s "The Fearless Vampire Killers" is een charmante, visueel weelderige parodie op de gotische horror, meer sprookjesachtig dan luidruchtig komisch. Jack MacGowran en Polanski zelf vormen een onstuimig duo: een doddige professor en een verlegen assistent die verliefd wordt op de badende herbergiersdochter Sharon Tate. Het script balanceert tussen Hammer-imitatie en subtiele satire, met als hoogtepunt het decadente vampierenbal. De sneeuwlandschappen, kostuums en production design geven de film een tijdloze sfeer, met veel leuke humor. Dit is een genietbare, stijlvolle oefening in genre-liefde met een cynische, memorabele slotclimax. 3,75/5

"Nightmares" van Joseph Sargent is een omnibusfilm bestaande uit vier op urban legends gebaseerde segmenten. In “Terror in Topanga” riskeert de aan sigaretten verslaafde Lisa een nachtelijke rit terwijl een ontsnapte krankzinnige moordenaar in de buurt is. “The Bishop of Battle” volgt arcade-addict J.J. Cooney die level 13 bereikt en daarmee digitale vijanden de echte wereld binnenhaalt. In “The Benediction” wordt een aan een geloofscrisis lijdende priester op de snelweg belaagd door een demonische zwarte wagen. Het slotstuk “Night of the Rat” toont een gezin dat wordt geterroriseerd door een onnatuurlijk grote, intelligente rat in hun huis.
"Nighmares" is een verrassend effectieve jaren-80-anthologie. “Terror in Topanga” bouwt fraai paranoia op rond een klassieke “killer in de backseat”-mythe, met Cristina Raines als uitstekende, nerveuze huisvrouw. “The Bishop of Battle” is het bekendste deel: een tijdscapsule over arcade-obsessie die verrassend visueel durft te spelen met de grens tussen game en realiteit. “The Benediction” voelt als een religieuze variant op "The Car" (1977), waarbij Lance Henriksen als twijfelende priester een bijna allegorische confrontatie aangaat. “Night of the Rat” kantelt naar camp, met een grote rat die desondanks grappig eng werkt. Samen leveren de segmenten een sfeervolle, altijd vermakelijke rit door verschillende smaken horror. Zeker al vier keer herbekeken en steeds weer van genoten. 3,5/5

Cecilia, een getalenteerde violiste, groeit op in een Venetiaans weeshuis waar meisjes muzikaal worden opgeleid. Ondanks haar talent biedt dit leven weinig perspectief. Optredens voor weldoeners gebeuren achter een doek of muur, en haar enige uitweg lijkt een gearrangeerd huwelijk met een edelman. De komst van componist Antonio Vivaldi als docent verandert echter alles. Muziek wordt hun gedeelde taal, een vorm van verzet tegen de conventies. Onder zijn begeleiding ontdekt Cecilia haar ware talent en vindt ze de moed om zich los te maken van de beperkingen die haar leven tot dan toe hebben bepaald.
Mooie beelden en goede vertolkingen, maar ik moet zeggen dat muzikale films mij doorgaans minder liggen dus kon “Primavera” mij niet volledig bekoren. De film is sfeervol, maar mist de urgentie en intensiteit die nodig zijn om constant te boeien. Maar dat is wel subjectief, vele anderen zijn heel enthousiast over de film. 2,5/5

"First Man" is een intieme, rauwe biografie van Neil Armstrong, die de ruimterace en de Apollo 11-missie benadert via persoonlijke tragedie en technische precisie. De film opent met het verlies van Armstrongs jonge dochter Karen, waarna hij zich stort op zijn werk bij NASA om aan zijn rouw te ontsnappen. Regisseur Damien Chazelle vermijdt grootspraak en heroïek; in plaats daarvan toont hij de eenzaamheid, twijfel en fysieke risico’s achter de missie. Gosling speelt Armstrong als een gereserveerde ingenieur die liever voelt dan praat, terwijl Claire Foy als Janet Armstrong de emotionele ruggengraat van het verhaal vormt. Met een documentaire-achtige cameravoering voelt "First Man" minder als een triomfverhaal dan als een existentiële reis naar de maan. De moeite om eens gezien te hebben. 3/5