Nightmares (1983)

Degelijke en variërende korte horrorverhaaltjes met goede acteurs.

Het tweede verhaal (met een zeer overtuigende Estevez) is veruit het beste, opgevolgd door segment 4. De twee andere verhalen zijn van een minder niveau, maar geen enkel is echt slecht.

3.5*

Redelijke en vermakelijke horror omnibus uit de oude 80's doos. De moeite waard om een keer te checken als je daar ook van houdt. 5.5/10*

Geen al te beste horror omnibus. Het heeft de tand des tijds namelijk zeer slecht doorstaan en dat maakt het niet altijd even gemakkelijk om naar te kijken. Bij een horroranthologie vind ik het ook wel belangrijk dat de verhalen slecht eindigen en hier hadden ze vrijwel steeds een happy end. Echt vervelend wordt het evenwel nooit.

Vier surrealistische griezelverhaaltjes die door één of andere christelijke vereniging gepromoot lijken. Het eerste wijst op indirecte gevaren van roken (2,5*), het tweede over de gevolgen van gameverslaving (3*), het derde over het verliezen van je geloof (2*) en in het laatste worden boze mensen altijd gestraft (3*). Hoe meer moraliserend kan een griezelfilm zijn? Het tweede verhaaltje is veruit het beste voor mij; de muziek, het begin van de gamecultuur en een piepjonge Emilio Estevez maken dit hoofdstuk tot eentje om van te genieten. De drie andere stories missen originaliteit.

Erg fijne omnibus, waarvan het tweede en laatste verhaal het sterkst zijn. Inhoudelijk stelt het allemaal weinig voor en verwacht ook geen gore, maar het i wel allemaal erg sfeervol met een fijne 80's vibe. Een van de betere verzamelingen van short stories. 2e filmpje wasecht geweldig, derde het minst, maar nog steeds hel aardig met Lance Hendriksen die door een zwarte pick up truck werd achtervolgd. Dikke 3,5*

Fijne omnibus. Zelf vond ik vooral 4 het sterkst. Daarna 1 en 2. De derde was duidelijk het minst. Lekkere sfeer in alle filmpjes. Acteerwerk matig tot goed. Ik heb ervan genoten.

Wel een leuke eighties horrorfilmpje met vier verhalen, concept wat je toen wel vaker zag aka Creepshow, Twilight zone. Leuk om ook nog wat bekende acteurs te zien, niet alle verhalen zijn even goed, vooral het eerste verhaal vond ik niet zo bijzonder. 2e,3e en 4e verhaal waren niet slecht, wel leuke special effects bij het verhaal van Nights of the Rats, CGI is er niets bij!

Har har, ik liep er met open ogen in. Ik zou het eerder sarcastisch opvatten.

Dat dit zes miljoen gekost heeft verbaast me enorm net zoals met The Room. Schijnt grotendeels besteed te zijn aan die computereffecten in het tweede filmpje. En dit is wat we te zien krijgen!

Met die zes miljoen had je veel meer kunnen doen space aliens de toekomst vette decors verre bestemmingen, een spookachtig booreiland waar dodelijke slachtoffers blijven vallen zoals Byford Dolphin of wat dacht je van een griezelige hervertelling van de Halifax explosie waardoor duizenden mensen blind raakten, ach nee doe maar de killer on the loose en een monsterrat.

Dat derde verhaaltje ging amper ergens over, wat slaapverwekkend. Het was duidelijk opvulzaagsel. Misschien zaten ze toen al helemaal door het te besteden geld heen.

Nu snap ik eindelijk waarom Fry van Futurama in Anthology of Interest; Raiders of the Lost Arcade zijn retro walkman opzette. Maar waarom refereren aan deze bloedeloze kwartet verhaaltjes, alhoewel deze niet slecht zijn vond ik het beste eigenlijk het introfragment met die boze oogjes.

"Nightmares" van Joseph Sargent is een omnibusfilm bestaande uit vier op urban legends gebaseerde segmenten. In “Terror in Topanga” riskeert de aan sigaretten verslaafde Lisa een nachtelijke rit terwijl een ontsnapte krankzinnige moordenaar in de buurt is. “The Bishop of Battle” volgt arcade-addict J.J. Cooney die level 13 bereikt en daarmee digitale vijanden de echte wereld binnenhaalt. In “The Benediction” wordt een aan een geloofscrisis lijdende priester op de snelweg belaagd door een demonische zwarte wagen. Het slotstuk “Night of the Rat” toont een gezin dat wordt geterroriseerd door een onnatuurlijk grote, intelligente rat in hun huis.
"Nighmares" is een verrassend effectieve jaren-80-anthologie. “Terror in Topanga” bouwt fraai paranoia op rond een klassieke “killer in de backseat”-mythe, met Cristina Raines als uitstekende, nerveuze huisvrouw. “The Bishop of Battle” is het bekendste deel: een tijdscapsule over arcade-obsessie die verrassend visueel durft te spelen met de grens tussen game en realiteit. “The Benediction” voelt als een religieuze variant op "The Car" (1977), waarbij Lance Henriksen als twijfelende priester een bijna allegorische confrontatie aangaat. “Night of the Rat” kantelt naar camp, met een grote rat die desondanks grappig eng werkt. Samen leveren de segmenten een sfeervolle, altijd vermakelijke rit door verschillende smaken horror. Zeker al vier keer herbekeken en steeds weer van genoten. 3,5/5