Logboek

stem geplaatst

Billy Wilder’s "Fedora" is een onderschat meesterwerk dat elegant de melancholie van oude Hollywoodglorie verbeeldt. De film, die vaak wordt gezien als een spirituele opvolger van "Sunset Boulevard", ademt dezelfde sfeer van vergane roem maar met een rijpere, meer beschouwende toon. Wilder vertelt het tragische verhaal van de mysterieuze actrice Fedora met verfijnde subtiliteit en een scherp gevoel voor ironie. Marthe Keller overtuigt in de titelrol, terwijl William Holden opnieuw de perfecte vertolker is van cynisme vermengd met diep medeleven. Het geduldige tempo en de sobere mise-en-scène versterken het gevoel van nostalgie en onontkoombaarheid. Ook de Europese decors geven de film een verfijnde, bijna spookachtige dimensie. Hoewel "Fedora" bij zijn release niet de erkenning kreeg die hij verdiende, is het vandaag duidelijk een intrigerende en rijke film, een late triomf van een cineast die altijd geloofde in de kracht van verhalen en illusies. Een klassieker in mijn ogen.

"The Outrun" van Nora Fingscheidt is een film die balanceert tussen rauw realisme en visuele poëzie. Fingscheidt weet de Schotse landschappen te vangen met beelden die vaak adembenemend en bijna dromerig zijn. Toch had ik moeite met het eerste uur, waarin de film blijft hangen in repetitieve scènes van een drankorgel dat vooral agressief en onsympathiek overkomt. Dit slepende begin maakt het lastig om emotioneel betrokken te raken. Pas later komt er meer gelaagdheid en emotie, waardoor de kracht van de film zich echt ontvouwt. Een wisselvallige, maar visueel sterke ervaring. Minder interessant en te lang voor mij, maar toegegeven veel kijkers in de zaal waren positiever.

"The Duellists" is het regiedebuut van Ridley Scott en speelt zich af tijdens de Napoleontische oorlogen. De film volgt twee officieren, Feraud (Harvey Keitel) en d’Hubert (Keith Carradine), die jarenlang door een reeks duels met elkaar in conflict blijven. Regisseur Scott maakt indruk met sfeervolle beelden en sterk camerawerk, en zet thema’s als eer en obsessie centraal. De duels zijn levensecht en met zorg gechoreografeerd door schermmeester William Hobbs, wat zorgt voor authenticiteit en spanning. De acteerprestaties van Keitel en Carradine geven hun confrontaties diepgang, terwijl de authentiek gefilmde duels en oog voor detail de film tot een overtuigend historisch drama maken. Een mooie prent, destijds ook gewaardeerd door de kijkers van onze filmclub.

Ridley Scott’s “Alien” geldt als een genre-overstijgende klassieker. De film koppelt horror aan sciencefiction en bouwt langzaam spanning op terwijl het ruimteschip Nostromo en zijn bemanning worden neergezet. Wanneer het onbekende wezen eenmaal zijn intrede doet, wordt de claustrofobische setting onverbiddelijk en voelen kijkers dezelfde onrust en dreiging als de personages. Dankzij H.R. Gigers unieke ontwerp van een van de meest iconische filmmonsters ooit: het xenomorph, zowel afstotelijk als fascinerend en de verontrustend realistische decors voelt de film beklemmend aan. Sigourney Weaver maakt indruk als Ripley, een geloofwaardige vrouwelijke hoofdrolspeler. De regie is minimalistisch en zet vooral in op sfeer en suggestie, wat blijvende impact heeft. “Alien” is een invloedrijk meesterwerk dat sciencefiction en horror perfect combineert. Onvergetelijk en nooit geëvenaard in zijn genre. Dikke vijf sterren!

"In Nome del Papa Re" van Luigi Magni is een historisch drama uit 1977, gesitueerd in Rome tijdens het Risorgimento. Monsignor Colombo da Priverno (een schitterende rol van Nino Manfredi), krijgt te maken met een innerlijk conflict als hij ontdekt dat zijn zoon betrokken is bij een revolutionaire aanslag. De film laat de strijd zien tussen Garibaldi’s beweging en het pauselijke regime, en combineert serieuze thema’s met satirische humor. Magni bekritiseert de kerk maar toont ook empathie voor menselijke zwaktes. Sterke acteerprestaties, een scherp script en visuele kracht maken deze film tot een mijlpaal in de Italiaanse cinema. De soundtrack van Armando Trovajoli is bovendien ook al een juweeltje. Voor mij een onvergetelijke prent waar ik nog steeds op zoek naar ben om aan mijn dvd/blu-ray-collectie toe te voegen. Hij is momenteel alleen verkrijgbaar met Italiaanse ondertitels.

"Peeping Tom" (1960) is een psychologische horrorfilm die aanvankelijk op negatieve reacties stuitte, maar inmiddels wordt erkend als een meesterwerk en als een invloedrijke film binnen het griezelgenre. De film volgt Mark Lewis, een teruggetrokken cameraman die als gevolg van experimentele opvoedingsmethoden door zijn vader getraumatiseerd is. Overdag werkt hij in een filmstudio; ’s nachts legt hij vrouwen vast op beeld en registreert hij hun laatste, angstige momenten voordat hij hen om het leven brengt.
Carl Boehm vertolkt Mark met overtuiging en brengt diens eenzaamheid en obsessies op indrukwekkende wijze tot uiting. De film reikt verder dan het conventionele thrillergenre en biedt een diepgaande analyse van thema’s als voyeurisme, trauma en de wisselwerking tussen toeschouwer en slachtoffer. Powell positioneert de kijker herhaaldelijk in perspectief van de protagonist, waardoor elke scène reflecteert op de ervaring van het kijken naar film.
Powell maakt effectief gebruik van Technicolor, wat resulteert in een beklemmend kleurenpalet dat het Londense straatbeeld van de jaren ’60 treffend weergeeft. Visuele metaforen, zoals het contrast tussen het felrode deken van een slachtoffer en de grauwe omgeving, versterken de onheilspellende sfeer van de film.
Bij de première werd "Peeping Tom" gekarakteriseerd als controversieel en werd dit het einde van Powell’s carrière in het Verenigd Koninkrijk. Echter, deze kritische afwijzing onderstreepte de innovatieve benadering van de film inzake thematiek rondom angst, seksualiteit en de macht van beelden. In hedendaagse analyses geldt "Peeping Tom" als een visionaire voorloper van de slasherfilm, een subgenre dat later bekend werd door titels als "Halloween" en "Psycho".
"Peeping Tom" is een indringende film die vooruitliep op zijn tijd. Michael Powell combineert vakmanschap met een scherpe blik op menselijke emotie en nieuwsgierigheid. De film nodigt uit tot reflectie op de ethiek en aantrekkingskracht van het kijken en behoudt daarmee zijn relevantie tot op heden. Een aanrader voor zowel griezelfans als liefhebbers van filmklassiekers.

"The Four Sided Triangle" is een vroege Hammer sciencefictionfilm die het Frankensteinmotief combineert met thema's rondom identiteit, liefde en menselijke tekortkomingen.
De prent volgt twee jeugdvrienden, Bill en Robin, die beiden verliefd zijn op Lena. Wanneer Lena uiteindelijk met Robin trouwt, besluit Bill om haar met hun uitvinding, de Reproducer - een machine die objecten kan kopiëren - te dupliceren. De kloon, Helen, ontwikkelt dezelfde gevoelens als Lena en raakt ook geïnteresseerd in Robin, wat leidt tot een nieuwe driehoeksrelatie. Dit resulteert in een crisis en loopt uit op een drama.
Fishers regie kenmerkt zich door een ingetogen stijl waarin de nadruk ligt op de morele en psychologische gevolgen van de keuzes van de personages. De acteurs, waaronder Stephen Murray als Bill, geven invulling aan de personages. De film erkent de existentiële dilemma’s en morele consequenties die voortkomen uit het duplicatiethema.
"The Four Sided Triangle" stelt diverse ethische en emotionele kwesties aan de orde rondom duplicatie en relaties. Persoonlijk heb ik van de film genoten.

Na tien jaar gevangenschap keert Lang terug naar zijn geboorteplaats bij de Gobiwoestijn, waar men hem deels als held, deels met wrok ontvangt. Het stadje, geteisterd door zwerfhonden, heeft een hondenpatrouille ingesteld om de dieren te weren voor de Olympische Spelen. Lang voegt zich, tegen zijn zin, bij deze groep, maar raakt geïntrigeerd door een bijzondere zwarte hond. Terwijl hij wordt geconfronteerd met zijn verleden, groeit er een onverwachte band tussen hen.
De film schetst tegelijk het beeld van een snel veranderend China en het lot van mensen die niet meekunnen in die transitie. Guan Hu’s “Black Dog” maakt indruk door zijn visuele kracht en stilistische precisie. De regie is trefzeker en toont een cineast die elk beeld betekenisvol inzet. Ook de montage draagt bij aan een hypnotiserend ritme dat je als kijker meezuigt. De geluidsband versterkt de spanning en benadrukt de soberheid van de beelden. Het acteerwerk voelt ingehouden maar intens, perfect passend bij de toonzetting. Dit is cinema die gedurfd, bedachtzaam en volledig meeslepend is. Eén van de weinig Chinese films die voor mij persoonlijk toegankelijk is. De moeite waard.

Dirigent Thibaut wordt ziek door leukemie en heeft een beenmergtransplantatie nodig. Na een genetische test blijkt hij geadopteerd te zijn en ontmoet hij zijn broer Jimmy, een kok in Noord-Frankrijk. Ondanks hun verschillen brengt muziek hen samen en leert Thibaut Jimmy dirigeren bij de lokale fanfare. Zo ontstaat er een band tussen de twee broers terwijl Jimmy zijn muzikale droom volgt. De film benadrukt hoe muziek mensen verbindt en stelt de vraag: telt afkomst of opvoeding zwaarder? Sympathieke feelgoodmovie met een lach en een traan

Jean-Pierre en Luc Dardenne zijn toonaangevende Belgische filmmakers, bekend om hun sociaal-realistische films als ‘Rosetta’ en ‘L’Enfant’. In ‘Jeunes Mères’ richten ze zich op vijf alleenstaande jonge moeders in een opvangcentrum, waarbij solidariteit en kwetsbaarheid centraal staan. De film laat zonder sentimentaliteit zien hoe kleine daden van steun grote impact hebben. Door de rauwe stijl, natuurlijke belichting en niet-professionele acteurs blijft het authentiek. Ondanks het zware onderwerp is ‘Jeunes Mères’ hoopvol en menselijk.

Abel, een niet al te beste student, zakt voor zijn eindexamen geschiedenis nadat hij geen woord uitbrengt en wordt aangesproken op zijn nationale vlag-pin. Hij verzint dat de leraar hem niet mocht vanwege politieke voorkeuren, wat door zijn vader snel geloofd wordt. Dit incident groeit via een journalist uit tot een nationale rel.
Gábor Reisz behandelt thema’s als patriottisme, polarisatie en media-invloed op politiek, maar kon mij niet echt boeien. Het eerste uur was ronduit vervelend, het tweede wel interessanter maar de laatste tien minuten waren er naar mijn gevoel aan gelapt. Of heb ik iets over het hoofd gezien? Een middelmatige film die veel te langdradig is en ik snel zal vergeten.

“ The Tomb of Ligeia”, in onze contreien uitgebracht als “Het Graf van Ligeia”, is een gotische horrorfilm uit 1964 en het laatste deel van Cormans befaamde Poe-reeks.
Het werk onderscheidt zich door de zorgvuldig gecreëerde gotische sfeer, ondersteund door op locatie opgenomen Engelse landschappen en doordacht kleurgebruik. De ruïnes en het vervallen landhuis dragen bij aan een setting die direct mysterie en dreiging oproept. Opvallend is dat veel scènes zich afspelen bij daglicht, wat resulteert in een ongebruikelijk, maar een effectief spookachtig karakter binnen het genre.
Verden Fell blijft worstelen met de herinnering aan zijn overleden vrouw Ligeia en is ervan overtuigd dat haar geest hem niet heeft verlaten. Hij hertrouwt met Rowena maar dat leidt tot merkwaardige gebeurtenissen in het landhuis, waaronder de aanwezigheid van een zwarte kat die mogelijk de reïncarnatie van Ligeia vertegenwoordigt.
Vincent Price levert een genuanceerde acteerprestatie, waarbij hij overtuigend de complexe gevoelens van Fell toont. Elizabeth Shepherd geeft zowel gestalte aan de onafhankelijke Rowena als aan de mysterieuze Ligeia, hetgeen voor een interessante dynamiek zorgt tussen beide personages.
“The Tomb of Ligeia” is visueel zeker een geslaagde film van Corman met sterke acteerprestaties en een overtuigende atmosfeer, maar kan toch net niet tippen aan zijn andere Poe-verfilmingen. Voor liefhebbers van klassieke horror en het oeuvre van Edgar Allan Poe is deze productie echter zeker het bekijken waard.

Matthias wordt ingehuurd om sociale situaties draaglijker te maken. Hij vervult diverse rollen, variërend van gesofisticeerde vriend tot relatietherapeut of voorbeeldige zoon. Het aanvankelijk ogenschijnlijk onschuldige concept evolueert tot een scherpe satire omtrent identiteit, schijn en maatschappelijke verwachtingen. Gaandeweg vervaagt voor Matthias de grens tussen spel en werkelijkheid. Dit resulteert in spanningen binnen zijn relatie met Sophia, terwijl hij worstelt met verlies van authenticiteit en geconfronteerd wordt met een existentiële crisis.
De film belicht Matthias' zoektocht naar zijn ware zelf en stelt vragen over wat het betekent om authentiek te zijn. De symboliek van de pauw, gekenmerkt door zijn imposante verentooi, dient als metafoor voor het aanpassen van uiterlijk en gedrag ter impressie van anderen. Door een combinatie van emotionele diepgang en enkele visueel extravagante scènes wil de film aanzetten tot reflectie op authenticiteit en zelfbeeld. De absurde humor kon mij echter maar matig bekoren.

“Pet Sematary” is een beklemmende griezelfilm uit 1989 die bekend staat om zijn duistere atmosfeer en blijvende impact binnen het horrorgenre.
Met een karakteristieke jaren 80-horrorstijl combineert de regisseur Mary Lambert cinematografische elementen en een opvallende visuele esthetiek. De settings en de door Elliot Goldenthal gecomponeerde muziek versterken de angstsfeer. Een scherp onderscheid wordt gemaakt tussen het ogenschijnlijk idyllische gezinsleven van de familie Creed en de macabere gebeurtenissen rondom hun huis en het naastgelegen dierenkerkhof.
De familie Creed verhuist naar een landelijke omgeving in Maine en neemt haar intrek in een huis dicht bij een drukke weg waar veel truckers rijden. Het gezin wordt geconfronteerd met tragedies en bovennatuurlijke verschijnselen. Centraal staan de interactie met buurman Jud Crandall en de rol van het mysterieuze dierenkerkhof. Belangrijke thema’s zijn verlies, rouwverwerking en de angst voor de dood.
De acteerprestaties zijn goed, zeker Fred Gwynne als Jud is heel overtuigend. De speciale effecten en make-up zijn kenmerkend voor het genre en dragen bij aan enkele memorabele scènes, zoals die met het gereanimeerde personage Gage en de figuur Zelda.
Pet Sematary wordt veelvuldig als cultklassieker aangemerkt. Hoewel de donkere thematiek voor sommige kijkers confronterend kan zijn, valt vooral de unieke en expliciete insteek bij liefhebbers van het horrorgenre en het werk van Stephen King in de smaak.
“Pet Sematary” onderscheidt zich als een grimmige, expressieve horrorfilm met een sterke emotionele ondertoon en iconische scènes, waarmee het een vaste waarde binnen het genre representeert. Voor mij een prima kijkervaring. Heb hem al meerdere keren bekeken en krijg er nog steeds de rillingen van.

Werd in onze contreien in 1960 uitgebracht als "De Twee Gelaten van Dokter Jekyll". In deze versie is Dr. Jekyll een teruggetrokken wetenschapper in het Victoriaanse Londen van 1874, wiens obsessie voor onderzoek zijn huwelijk onder druk zet. Terwijl zijn vrouw Kitty een affaire heeft met gokker Paul Allen, transformeert Jekyll door een serum in de jonge, aantrekkelijke maar wrede Hyde.
Regisseur Fisher draait het traditionele beeld om: Jekyll is kleurloos, Hyde juist verleidelijk. De film valt op door zijn sfeervolle decors, het tonen van nachtleven en gewaagde thema's als overspel en geweld. Paul Massie speelt overtuigend beide kanten; Christopher Lee is niet het monster, maar Jekylls cynische vriend. “The Two Faces of Dr. Jekyll” wordt door sommigen gezien als een originele, onderschatte Hammer-film, waarin psychologische diepgang belangrijker is dan horror. Ondanks weinig commercieel succes geldt de film als gewaagd binnen Fishers oeuvre. Voor mij persoonlijk is het een goede film, maar geen hoogtepunt uit de Hammerstal.

Dit waargebeurde verhaal volgt Elisa Sánchez Loriga en Marcela Gracia Ibeas, twee vrouwen die zich voordeden als een heteropaar om in 1901 te trouwen. Ondanks sociale en religieuze tegenwerking toont hun relatie moed, maar ook tragiek.
Regisseur Isabel Coixet gebruikt zwart-witbeelden voor een historische en melancholische sfeer. De cinematografie is opvallend en geeft het verbodene extra lading. Natalia de Molina en Greta Fernández leveren sterke acteerwerk; vooral Fernández valt op door haar overtuigende vertolking van Marcela. Bijrollen versterken het vijandige en koude klimaat van Spanje aan het begin van de 20ste eeuw. Een heel mooie prent die ik warm aanbeveel.