The Two Faces of Dr. Jekyll (1960)

Beetje een onbekende horrorfilm van de Hammer stal. Toffe acteerprestaties met wat lichte overacting en aardige sets.

3*

Een film die vooral boeiend is door het sterke acteerwerk. Paul Massie doet het uitstekend als Dr. Jeckyl/Mr. Hyde. Ik vind vooral zijn gezichtsuitdrukkingen soms echt fantastisch. Daarnaast zet Christopher Lee in deze film ook weer een sterke rol neer.

Verder zien de decors en kostuums er ook prachtig uit. Jammer genoeg komt de spanning alleen niet over. Ik voelde één keer een lichte rilling over mijn rug gaan (tijdens de onthulling van Lee's lichaam), maar verder was dit niet echt een spannende film. Nu moet ik zeggen dat ik het Jeckyll/Hyde verhaal nooit echt spannend heb gevonden, dus dit kan ook een kwestie van smaak verschil zijn. Ik denk dat het vooral voor de Hammer liefhebbers een leuke film is.

Van dezelfde regisseur en óók met Christopher Lee, vond ik The Devil Rides Out (1968) toch wel duidelijk iets beter. En die zal altijd de eer hebben mijn 'Hammer cherry' gepopt the hebben.

Gek dat deze Hammerfilm zo onbekend is. Misschien omdat het meer een drama is dan horror. Grappig want dit vind ik eerlijk gezegd een van de betere van dit productiehuis. Lee speelt dan wel een van de hoofdpersonages (een vreselijke gladjakker) maar ze tonen hier wel aan dat ze hem noch Cushing nodig hebben in de absolute hoofdrol om een sterke film af te leveren. Paul Massie speelt de dubbelrol van Jekyll en Hyde subliem. Die gezichtsuitdrukkingen als hij Hyde is zijn schitterend. Een hoop vrouwelijk schoon hielp ook wel mee inbegrepen een langgerekte cabaret French Can Can dans en een verleidelijke dans met een slang van een schaars geklede Norma Maria. Deze laatste is ook wel een keer of 2 naakt te zien (vanaf de rug gefilmd uiteraard). Komaan Brix heb je deze nog niet gezien, is een aanrader.

alexspyforever Toch wel, op de Duitse TV zéér lang geleden.

Onderdeel van een horror cyclus als ik mij niet vergis.

Ik herinner mij alleen nog wat beelden, maar zou er geen waardering op kunnen plakken met slechts die vage herinnering.

Datzelfde is het geval met nog veel meer films die ik ooit zag.

Ik zou ze allemaal opnieuw moeten bekijken om een eerlijke beoordeling te kunnen geven.

Werd in onze contreien in 1960 uitgebracht als "De Twee Gelaten van Dokter Jekyll". In deze versie is Dr. Jekyll een teruggetrokken wetenschapper in het Victoriaanse Londen van 1874, wiens obsessie voor onderzoek zijn huwelijk onder druk zet. Terwijl zijn vrouw Kitty een affaire heeft met gokker Paul Allen, transformeert Jekyll door een serum in de jonge, aantrekkelijke maar wrede Hyde.

Regisseur Fisher draait het traditionele beeld om: Jekyll is kleurloos, Hyde juist verleidelijk. De film valt op door zijn sfeervolle decors, het tonen van nachtleven en gewaagde thema's als overspel en geweld. Paul Massie speelt overtuigend beide kanten; Christopher Lee is niet het monster, maar Jekylls cynische vriend. “The Two Faces of Dr. Jekyll” wordt door sommigen gezien als een originele, onderschatte Hammer-film, waarin psychologische diepgang belangrijker is dan horror. Ondanks weinig commercieel succes geldt de film als gewaagd binnen Fishers oeuvre. Voor mij persoonlijk is het een goede film, maar geen hoogtepunt uit de Hammerstal.

Deze Hammer versie van het gekende verhaal pakt het een beetje anders aan. Anders dan in het origineel is de slechterik een knappe jongeman en de goeie een sociaal incompetente binnenvetter. Da’s eigenlijk een interessante aanpak die vertrekt vanuit de psychologische aanname dat het kwade aantrekkelijk en verleidelijk moet zijn.

De film heeft indertijd gefaald aan de kassa. De Amerikaanse verdeler vond het moreel niet verantwoord om hem in de USA uit te brengen en in de UK deed het op zich ook al niet veel. Niettemin vind ik het zelf zeker geen slechte film. Net zoals vele Hammer stalgenoten speelt het zich af in het Victoriaanse tijdperk en wordt dat hier kleurrijk weergegeven met de gekende productiedesign. Christopher Lee icoon is aanwezig, niet in de hoofdrol, maar speelt de rol van de corrupte en corrumperende vriend van Jekyll/Hyde.

Regisseur van dienst Terence Fisher was niet heel enthousiast om deze film te maken, onder meer omdat er geen sympathieke karakters in zaten. Over dat laatste heeft hij wel een punt. Anderzijds vind ik dat de film daarmee ook een dubbele laag heeft. De echtgenote van Jekyll/Hyde en haar minnaar zijn - vanuit de Victoriaanse morele visie - ook te beschouwen als ‘verdorven’, alleen zetten ze een masker op. Hypocrisie. Terwijl de ‘verdorvenheid’ van Hyde een meer expressieve versie is van het dagdagelijkse ‘kwaad’.

Geen echte topper maar toch valt er genoeg aan te beleven en met een verzorgde productie erbij is het wel genieten van het Victoriaanse tijdperk.