Pulp Fiction (1994)

Ook herzien en in de bioscoop ditmaal. Wat me opviel was hoe enorm mooi de film eruit ziet met die kleuren en het diepe zwart. Ook de zwierige shots komen nog meer tot hun recht. Ik lees in mijn review uit 2015 dat ik de film er wat gewoontjes uit vond vinden. Allicht had ik een andere smaak, allicht helpt het grote doek, maar dat gevoel had ik nu totaal niet. Ook het geluid viel meer op, vooral in de cafés of restaurants waar het geroezemoes ook duidelijk aanwezig was en echt leven geeft aan die scènes.

Ik blijf vooral het taalgebruik mooi vinden. Enorm bloemrijk. Vooral als je de vertaling ziet, hoe plat die is waar vooral vertaald wordt wat er gezegd en bedoeld wordt, zonder dat mooie taalgebruik te gebruiken. Soms komt het qua gevoel in de buurt. Zo werd I'ma get medieval on your ass vertaald als "Ik ga ja laten zien wat martelen is". Wat op zich best een oké vertaling is qua toon en betekenis. Maar toch, het origineel klinkt gewoon net wat beter. En dat was nog een van de betere vertalingen.

Ook het stuk rond Butch is me meer en meer gaan trekken door de jaren heen. Uitstekend geregisseerd vooral. En zo zijn de zwakke puntjes die ik toen nog kon noemen verdwenen. Verhoogd naar 5,0*.

Ik denk dat elke film een vorm van kunst is, of onder de naam kunst valt.

Dank je, dacht dat ik de enige was.

De titel kende ik al jaren, maar toch ik had deze nog nooit gezien... Dus nu wordt het wel eens tijd, zeker omdat ik de meeste filmliefhebbers vaak over deze hoor praten. Het is best een leuk filmpje waar er heel wat in gebeurt, al had. ik door alle commentaren over deze film misschien nog net iets meer verwacht. Hij duurt ook wel even maar kijkt zeer vlot weg, ook de jaren 90 sfeer erin maakt dit voor me helemaal goed.

Nee hoor, kunst is geen film. Maar film kan soms kunst zijn...

Interessant. Maar, waaraan moet film voldoen om kunst te zijn?

Ik wist niet wat ik moest verwachten van Pulp Fiction. Het is een film met een legendarische status en heeft veel impact gehad op popcultuur. Dat is ook eigenlijk de reden waarom ik het keek. De stijl spreekt me namelijk totaal niet aan.

Op audiovisueel vlak is deze film zwaar belabberd. Er wordt niet gespeeld met geluid, en de beelden lijken vaak op een typisch jaren negentig-film—heel lelijk allemaal. Pulp Fiction probeert zich te onderscheiden van veel films uit die tijd. Soms zie je wel interessante invalshoeken wat de shots betreft, maar dat is zelden het geval.

Tarantino moet dus indruk maken op narratief vlak. De karakters zijn gewoon karikaturen wat ik heel teleurstellend vond. De acteerprestaties zijn over het algemeen niet slecht, maar heel memorabel zijn ze niet. Bruce Willis en zijn vrouw acteren niet overtuigend. Het concept is zeer origineel, en daarvoor krijgt de film wel punten. De film probeert heel grappig te zijn, maar echt grappig vond ik het niet. Ik vind het wel knap dat de film zijn verhaal vrij vlot en efficiënt verteld, ondanks de lange speelduur. Het kakt wel een beetje in met het stuk van Bruce Willis. Dat gedeelte was vrij cliché. De zogenaamde 'gewelddadigheid' in deze film is braaf uitgewerkt. Het is gewelddadig voor Amerikaanse standaarden. Grandrieux doet dit veel beter—je kunt beter zijn films kijken.

Het doel van Pulp Fiction is om mensen te vermaken. Ik was echter nooit verrast of omver geblazen met het verhaal. De karakters zijn oninteressant, het is niet grappig of gewelddadig, en audiovisueel is het een kerkhof. Snel vergeten dit prul.

Over smaak valt niet te twisten, maar waarom je het werk van Grandieuix er bijhaalt is me een raadsel. Hun stijl kent vrijwel een enkele overeenkomst. Het geweld in Trarantino’s film is juist humoristisch

Er was eens een serie, eind jaren 80 "Prettig geregeld". Met Anne Will Blankers en Peter Faber, erg leuk allemaal, hilarische humor. Een stukje in 1 aflevering is mij altijd bijgebleven. Elke x als hier over kunst gesproken word moet ik hier aan denken. Jan Wolkers, ja die kunstenaar, schrijver van Texel (God hebbe zijn ziel helaas) had wel eens een gastrol.

In deze aflevering kwakte ons Jan emmers vol koeiestront op de muur en smeerde dit vervolgens uit over de wand. Hij vond dit kunst. Geweldig natuurlijk, volgens mij lag minimaal half Nederland in een deuk. Het kunstige hiervan is dat ik er nog steeds om kan lachen. Is dat ook kunst ? Of is dat gewoon gelul.

Gast, wat kan jij slap lullen zeg.

Dat had ik ook ergens wel door, maar ik vond het niet bepaald grappig. Ik denk gewoon dat het meer gewelddadig kon zijn. De uitgangspunt doet er niet zozeer toe.

Kunst definieer je als je iets toevoegt aan het genre. Pulp Fiction voegt iets toe aan het misdaadgenre. Structuur en dialogen. Dit is toepasbaar op alles. Muziek, film, boeken. Een nieuwe dj komt met een nieuwe soort beat aan en allemaal andere dj's gaan hem kopiëren. Degene die ermee is begonnen is de kunstenaar en degene die hem nadoen zijn vaak de kopieerapparaten. Dit geldt ook voor meubels. Iemand maakt een nieuwe soort stoel, anders dan anders en andere meubelmakers gaan hem nadoen. Zo zijn er veel mensen die Tarantino nadoen maar ze voegen niks toe aan het genre en dat is het verschil tussen kunst en commercie of creativiteit en namaak.

Waarom zou gewelddadiger een doel op zich zijn? Gaat toch om context….

En vanavond zowaar weer op het grote scherm gezien. Pathe Mystery Classic bleek PF te zijn.

2,5 maand geleden nog in de bios gezien en nu dus weer.

Omdat het nog maar zo kort geleden was had ik liever een andere classic gezien, maar ach, PF blijft geweldig.

Meesterlijke film van Quentin Tarantino.

3 verhalen doorelkaar gehusseld. Heb deze film al vaak gezien en gisteren nog een keer. En weer kwamen er details naar boven die ik niet zag en nu wel. John Travolta zijn beste rol tot nu toe als Vincent Vega en natuurlijk Samuel L. Jackson weer steengoed acterend. Ook Harvey Keitel prima als mr wolf. Bruce Willis ook goed, maar ondergesneeuwd door de 3 boven genoemde acteurs. Weer genoten voor de zoveelste keer van deze film en hoog in mijn lijst staat en zeker in de top 5 voorkomt.

Deze film vond ik decennia geleden dus fantastisch, maar nu valt hij bar tegen. Het scenario is compleet ruk, en het eclectische filmwerk vind ik nu heel erg Filmacademie. Tja, destijds zou ik hem op een 3 hebben gewaardeerd, nu op een schamele 1. Weiliswaar mooie beelden, en fraaie dialogen, verrassende verhaallijn, et cetera, maar zo boooooring. Ik kon de film dus niet meer uitkijken, ik verveelde me stierlijk, erger nog, de dialogen (dat quasi-interessant geleuter), vreeeeeselijk. Ik ben natuurlijk cynisch, en mijn schrijfstijl is ook behoooorlijk eclectisch, dus laat u, lieve lezertjes, niet op het verkeerde been zetten. Ik meen wat ik zeg, en zeg wat ik meen: een SLECHTE film!

??? 🫡

Zojuist bekeken, op tweede Kerstdag. Mijn vriend had hem al een paar keer gezien, maar ikzelf nog niet.

Het leek mij niet helemaal "mijn" genre, maar ik was toch ook wel nieuwsgierig naar het hoe en waarom deze film zo uitblinkt qua waardering.

Ik begrijp de hype rond deze film niet echt eigenlijk.

Alhoewel het verhaal origineel in elkaar steekt (zoals de dialogen, de verschillende verhaallijnen - die halverwege eindigden en weer verder gingen in een andere verhaallijn en daarna/aan het eind pas weer verder gingen en toen pas duidelijk werd dat deze allebei met elkaar te maken hadden - en de zwarte humor terwijl het eigenlijk een ernstige situatie was), miste ik (als liefhebber van psychologische thrillers en horrors) toch de spanning in het geheel.

Het leek mijn inziens vaak meer op een actiekomedie, doordat die Lewis en Vincent gesprekken hadden zoals een 25-jaar getrouwd stel met elkaar heeft en het "per ongeluk" doodschieten van die jongen op de achterbank.

Maar vanwege de jaren '90 - setting en de goede sfeer en geloofwaardigheid van de personages (of beter gezegd: karikaturen), toch 3* waard.

Ik zou hem niet nog een keer zien, daarvoor boeide de film mij niet genoeg.

Daarentegen vond ik Inception van 2010 wél een meesterwerk. Geniaal en origineel, helemaal voor die tijd. Maar ja, over smaak en "klankkleur" valt niet te twisten ...

Een film die je moet gezien hebben, al is het maar om zijn speciaal verhaal en de rare figuren vol met zwarte humor. Grappige en absurde dialogen die veel goed maken. Is zeker niet de beste film, maar hij heeft een legendarische status.

De 4K UHD Blu-ray is vooral qua beeld uitmuntend!

Niet twijfelen, kopen!

Amerikaanse minister Hegseth lijkt Bijbelvers te verwarren met verzonnen versie uit misdaadfilm Pulp Fiction - ad.nl

Grote dag vandaag. Pulp Fiction had ik nooit eerder gezien tot nu dus. Kan gek klinken maar ik heb altijd wat rondgelopen met een "never believe the hype" mentaliteit als het op films aankomt. Dat was ook zo'n geval : een film die zo gehyped werd dat ik nooit kon geloven dat ik hem goed zou vinden. Dan maar links laten liggen.
Ik vond 'm zeker goed al vind ik 'm ook wat overroepen. Dat kon bijna niet anders.

Lijkt op het eerste zicht een collage van enkele losse sketches. Maar dat werkt wel want ik vroeg me toch af hoe Tarantino alle scènes in dit werkje zou laten toegroeien naar een coherent geheel. De scènes met Travolta en Thurman en dat sixties sfeertje zijn een bijzondere culturele knipoog naar die tijd (de tijd van de pulpmagazines), en Rhames en Willis met een rode bol in hun mond zijn onvergetelijk.. Was best een grappige film met flink wat donkere humor, al vond ik de dialogen vaak op het randje van gelul. Eén van de mindere momenten op dat vlak was tussen Butch en zijn vriendin Fabbie. Een coole film met dito dialogen en personages maar mijn hart klopt net iets meer voor een paar andere Tarantino's daarom 3,5*

Fifties. En je moet hem gewoon nog een keer kijken, dan gaat het cijfer omhoog.

Pulp Cultfilm. Een typische Tarantino. Met vunzigheid, koelbloedig geweld, veel uit de nek gelul, drugs, shock value, droge donkere humor, domme arrogantie, maffe scènes en dito personages. Voer voor veel filmliefhebbers dus. Wat minder voor mij, maar hij kan er nog wel mee door. Maar voor mij niet de beste van Tarantino, zie liever minder karikaturieel. De film voelt inderdaad wat aan als een aaneenschakeling van sketches. Ik mis vooral meer samenhang, al kwam er dan nog het één en ander wat samen.

Gewoon al omwille van oeverloos geneut over kunst of geen kunst wou ik dat ik de film Kut met hoofdletter K kon bestempelen.

Elke film is kunst, zelfs die op Pornhub. Met hoofdletter P van 'Pfff, daar kan ik niet aan tippen'. In die zin komt Pulp Fiction dicht bij dat genre. Het is klaarkomen op menig vlak, en hier en daar een cold shower.

Helemaal mee eens. Denk dat de film extra scoort door de paar legendarische scènes die het tot een 'meesterwerk' hebben verheven. Valt me op dat veel van de films uit de top 250 zo van die extreem iconische scènes bevatten. En bepaalde regisseurs moeten ook bij wijze van spreken maar een scheet van eigen makelij op camera vastleggen om al bejubeld te worden hoe diepzinnig en geniaal dit een statement is tegen of voor het ene of het andere, waar de fanboys dan 128 A4-tjes over kunnen vullen.

Niet iedere film is kunst. Kunst in films is als je iets toevoegt aan het genre. Zo heeft Tarantino het genre misdaad veranderd met zijn films en worden zijn films ook weer gekopieerd. Die kopieën zijn vaak geen kunst want voegen niks toe. Qua porno heb je wel gelijk, dat is allemaal kunst idd.

Twee huurmoordenaars, een uitgebluste bokser, de vrouw van een gangster en een duo kleine criminelen raken verstrikt in een reeks ogenschijnlijk losse gebeurtenissen die op ingenieuze wijze met elkaar verweven zijn. Door de niet-lineaire vertelstructuur ontvouwt het verhaal zich als een mozaïek van misdaad, toeval, humor en onverwacht geweld. Elk personage wordt geconfronteerd met keuzes die hun lot bepalen, terwijl de grenzen tussen goed en kwaad voortdurend vervagen.

"Pulp Fiction" is een van de meest invloedrijke films van de jaren negentig en voelde mij vandaag vermakelijker aan dan de eerste keer. Tarantino combineert scherpe, vaak hilarische dialogen met een ingenieuze vertelstructuur die de kijker voortdurend verrast. De cast is voortreffelijk, met memorabele vertolkingen die elk personage onvergetelijk maken. De soundtrack is iconisch en versterkt de unieke sfeer van de film, terwijl de mix van zwarte humor, spanning en explosief geweld perfect in balans blijft. Ondanks de losse episodische opbouw vormt alles uiteindelijk een bijzonder bevredigend geheel. Een gedurfde, stijlvolle en entertainende prent die na een herziening nieuwe details prijsgeeft. Ik denk dat ik hem zeker nog eens zal bekijken. Ik ben nochtans geen uitgesproken Tarantino fan. 3,5/5.