Murders in the Rue Morgue (1971)

Horror films hoeven niet gedateerd over te komen maar deze prent is gewoon niet meer te doen.

Beetje stijve maar nog sfeervolle film over enkele moorden die een groep acteurs in Frankrijk teisterden. (gefilmd in Spanje, dat is blijkbaar goedkoper) Allereerst is dit ondanks dat de titel van een Edgar Allan Poe-verhaal afkomstig is, géén Edgar Allan Poe-film. Iemand moet per ongeluk het script van 'The Phantom Of The Opera' hebben gebruikt? Het plot draait om een 19e-eeuwse Parijse theatergroep van de Grand Guignol- Variété die op toneel het verhaal van Poe opvoeren. Echter cast en crew, zowel voormalig als heden, zijn het doelwit van moord. Er is maar weinig mysterie rond de moordenaar en de identiteit van de persoon die dit alles in gang heeft gezet, is vanaf het begin wel duidelijk. Voor een ingewikkeld moordmysterie hoef je dit niet te kijken maar door zijn stijl van typische gotische horror, met daarin verweven dromen, flashbacks en hallucinante visioenen was het nog aardige nostalgische jaren 70 zondagmiddag vermaak!

De funderingen van het horrorgenre... Het uit de jaren 1840 afkomstige verhaal van Poe is welbekend (hier wel grof aangepast) en is erg voorspelbaar. Je weet van het begin wie de moorden begaat op het theaterensemble, al weet je niet wat het achterliggende motief is. Dat wordt eveneens vrij vlug uit de doeken gedaan waardoor er van mysterie helemaal geen sprake meer is. Deze klassieker bevat een hoop elementen die je in veel (moderne) horror movies terugvindt : droomsequenties, serial killer, vervaging van realiteit en fictie, wraak... Ziet er in zijn geheel wel vreselijk oudbollig uit, vooral wanneer special effects toegepast worden.

In het negentiende-eeuwse Parijs onderzoekt inspecteur Vidocq een reeks gruwelijke moorden in een Grand Guignol-achtig theater die allemaal op mysterieuze wijze lijken samen te hangen.

Gordon Hesslers "The Murders in the Rue Morgue" is geen letterlijke verfilming van Edgar Allan Poe's beroemde verhaal, maar een vrije interpretatie die horror en detective-elementen met elkaar vermengt. De film onderscheidt zich door zijn sfeervolle decors, gotische uitstraling en een overtuigende rol van Jason Robards als Cesar Charron. Hessler bouwt de spanning bij momenten zorgvuldig op en creëert een dreiging, al verloopt het verhaal soms wat traag en voorspelbaar. De fraaie cinematografie en de sinistere muziek zorgen echter voor een beklijvende sfeer die veel goedmaakt. Liefhebbers van klassieke gothic horror zullen misschien kunnen genieten van de vormgeving en de macabere toon, ook al mist het scenario af en toe de scherpte van Poe's oorspronkelijke werk. 3/5