Meningen

Herzien, of eigenlijk eindelijk in zijn geheel gezien.

Tijdens het kijken van the Sandlot proef je de eindeloze zomers uit je jeugd, je ruikt ze en herbeleeft ze. Dat is toch wel de grootste kracht van deze film.

Verder verzorgd - het concept met "het beest" is goed uitgewerkt, leuke personages (Brillie en Vetklep) - al zie je ze soms geforceerd acteren (het blijven kinders), de voice-over werkt uitstekend bij dit soort films en de film bevat prima scènes, waarvan de badvrouw-scène nog wel het meest uit het oog springt.

Jammer dat David M. Evans later bedroevende films heeft gemaakt, kijkende naar the Sandlot kan hij het blijkbaar wel.

Een film die ik ieder kind aan zal raden, maar voor volwassenen is-ie ook prima te pruimen.

Vooral goed in zijn genre, vandaar een kleine 3,5*

Onderhoudende film van Steven Spielberg. De eerste scenes zijn, zoals gezegd, lekker hard en laten je direct zien hoe erg oorlog voeren moet zijn. En vaak vraag je jezelf af: Waarom schiet iedereen elkaars darmen eruit? Zeker in de scenes dat Tom Hanks *in slowmotion* zich afvraagt waarom dit alles plaats vindt, zetten je aan het denken. Mooi gedaan.

Verder kent de film een aantal topscenes, die deze film tot een topper maakt!!

4,5 ster.

E, S, A, R, I, N, T, U, L, O, M, D, P, C, F, B, V, H, G, J, Q, Z, Y, X, K, W.

Tijdje geleden gezien. De film stond daarvoor hoog op het nog-te-zien-lijstje. Helaas kwamen de verwachtingen niet helemaal uit.

Natuurlijk voelt het begin claustrofobisch aan, doordat de camera het oog van Jean-Dominique Bauby is en hij zich - op zijn oog na - niet kan bewegen, na zijn inzinking. De stijl kan vermoeiend werken. Je voelt je op momenten gehandicapt. Alsof je zelf opnieuw moet leren praten - en wie heeft daar zin in? Helaas irriteert de stem van Mathieu Amalric nogal (zijn gedachtegang), waardoor ik moeite had om in het verhaal te komen.

Visueel is de film een plaatje, zoals ik die graag zie (wapperende haren in een cabrio). Net zoals de fantasievolle intermezzo's en de overige prettige vondsten. Helaas voelt Le Scaphandre et le Papillon wat rommelig aan, waardoor er geen binding is met bepaalde karakters. Het gevoel was grotendeels niet aanwezig, en dat is toch wel het grootste mankement van de film.

Sterke film, met genoeg innemende scènes. Maar niet de film waar ik op had gehoopt.

3,5*

Bizarre film, maar dat kon ik van tevoren bedenken met Michel Gondry aan het roer.

Briljante en vage scenes lossen elkaar af. Uiteraard moet de film vaag en chaotisch overkomen, want dat zijn dromen ook. Toch kan ik daardoor niet intens genieten van de film. De scenes in de "televisiestudio" hadden ze voor mijn apart weg mogen laten. Voegt niet veel toe en maakt de film onnodig ingewikkelder.

Maar er zijn genoeg momenten om van te genieten. Visueel prachtig. Gael García Bernal is een favoriete acteur van me en hij deed het wederom goed.

3,5*

Scott Pilgrim vs. the World is een wervelwind, die door computerland dendert en grappige onzin verzamelt.

Michael Cera is geknipt ( ) voor deze superhelden-nerd-rol. Hij is geestig nonchalant, mimiektechnisch uitmuntend, hoeft niet te vechten om sympathie te vergaren en toch ook cool als het moet.

Drie ogen zouden niet misstaan bij het kijken van deze detailmagneet. Goede vondsten worden op je afgevuurd, oneliners popelen in een lange rij, de editing is gelikt door honderd tongen en de muziek is bewapend met genoeg munitie (drie oren zijn ook een pré).

Genoeg fijne verwijzingen, waarvan die van Seinfeld nog het meest in het oog/oor springt. De betreffende sitcom staat ook prima in de lijn van het dumpen van latere exen door kolderieke redenen.

Tja, het ruime eerste uur (zo'n 75 minuten) zijn net zo vermakelijk als een koffer vol met wulpse vrouwen (feestje, ontmoeting tussen Scott en Ramona - waarbij ze saampjes in een werkelijk drukke huiskamer lijken te staan, de scènes in Ramona's woning, de flitsende gevechten, de humor - die in bepaalde fases lekker melig is, etc.), maar helaas verliest de film, vanaf de scène met die tweeling en hun lelijke draken, mijn interesse. Het wordt allemaal een beetje van hetzelfde - 5 exen hadden beter in het plaatje gepast, dat dus makkelijk zo'n 20 -30 minuten korter had mogen duren. Wright verslikt zich op den duur ook een beetje in de nerderige glitter en glamour.

Gelukkig zijn er nog genoeg genietbare zaken te zien/horen in het laatste uur. Oneliners als "Getting a life!" terwijl Scott zojuist een UP heeft geplukt, zijn verrukkelijk. Ook het geluid van vallende muntjes klinkt heerlijk, met Super Mario Bros in het achterhoofd.

Scott Pilgrim vs. the World is een film, die je zo weer kunt opzetten, zodra de aftiteling is afgelopen. We mogen nog veel verwachten van Edgar Wright.

10, 9, 8, 7, 6, 5, 4*

Continue?

- Yep!

Lekker voorspelbaar in de grote lijnen en tamelijk ongeloofwaardig tegen het eind. Verder luchtig, met niet al teveel hoogtepunten. Het script is ook behoorlijk karig.

Carrel doet me denken aan Jim Carrey en z'n serieuze rollen (Truman Show, bijv.). Knighley is een stuk minder irritant dan anders, en dan valt het mee. Qua mimiek is ze wel een sterk actrice. Al past haar tranentrekkerij niet bij de sfeer van de film.

Leuk tussendoortje, maar zeker niet het einde.

Kleine 3*

Erg matig filmpje, dat eigenlijk op niets trekt.

Gedurende de film kreeg ik sterk het gevoel dat er meer uit te halen was, zeker met Will Ferrell op de planken. Het leek wel of hij zijn inspiratie had laten liggen op de ijsbaan, of dat het gestolen was door zijn stiefbroer. Kortom, zijn gebruikelijke niveau haalde hij nergens.

Hij neemt ze juist vol op de hak. Een klein pluspuntje tussen de stapels troep, hoewel er hier en daar wel een goed moment is tussengepropt. Ook de outfits zien er prima uit.

Wel typisch Ferrell dat er totaal geen lijn in zit en dat de film alle kanten op springt (letterlijk).

Nogal nietszeggend (incl. de rol van Harrelson) en de dvd gaat direct in de verkoopbak.

Een semi-score voor deze film: 2,5* (krap, als het pakje van Jackie Moon).

Ik vind die scène in die club waar Hal bij de - in zijn ogen -bloedmooie vrouwen aan het dansen is en verbaast kijkt naar zijn maat waarom hij zo afstandig is nog steeds briljant. Heerlijk die kop van Jack Black.

Ondergewaardeerd, deze film. Vooral het eerste uur is goed, helaas heeft deze film een wat zwak, zoetsappig einde.

3 welverdiende *-en.

O ja, en wat is Gwyneth Paltrow toch een schitterende vrouw. Die Chris Martin heeft een mazzel.

Vermakelijke film, met alles erop en eraan, inclusief kolderieke boeven (Dracula / Onnozele Reus) en geestige gelegenheden.

Robert Downey Jr. en Jude Law doen het best leuk samen, en vullen elkaar goed aan met hun karakteristieke eigenschappen.

De scène met de explosie vond ik echt zalig. Verder nog wat leuke vondsten voorbij zien komen.

Wel een aantal minpunten: vorige week gezien, nu al voor meer dan de helft vergeten. De tijdsduur; véél te lang - kan zeker, zonder het verlies van welke kracht dan ook, een kwart korter. Het verhaal zelf is grotendeels totaal niet interessant.

Rest nog de vraag waarom er in vredesnaam een tweede deel komt.

Zeer kleine 3,5*

Erg genoten van Shine. Nu hou ik sowieso van levensverhalen, maar dan heb je ook nog een Geoffrey Rush die weergaloos acteert.

Het begin, met de jonge David Helfgott, moet misschien wat op gang komen, onvermakelijk is het allerminst. Daarbij neemt de film de tijd die het moet nemen om Helfgott te presenteren, al blijft het allemaal wel keurig binnen de lijntjes. Armin Mueller-Stahl vond ik hierin niet consistent.

Het eerste prachtmoment is wanneer de middelste Helfgott het stuk van Rach 3 ten gehore brengt en daarna op de grond valt, o.a. doordat alle emoties, die het met zich meebrengt, door zijn lijf gedenderd zijn.

Daarna komen er, met een zogezegd geweldige Rush, nog genoeg meeslepende scènes voorbij. Het moment op de poster is even schitterend als de poster zelf. Het stukje waar Rush/Helfgott het publiek bedankt, met een gezicht vol tranen, is echt hartverscheurend en meer dan goud waard.

Kleine kanttekening: de vader van David lijkt me in het begin te oud en wordt, naarmate de film vordert, niet ouder. Klein detail, maar storend.

Welverdiende 4*.

Een stuk beter dan die draak van een Shrek the Third. Het hele Shrek wereldje blijft erg amusant, door de hele setting (moeras, Far Far Away Land, het kasteel, etc.) en de vele personages (Puss in boots, het pratend-huilende koekje, de schreeuwerige biggen, etc.).

Helaas is het script bijwijlen erg rommelig, net als delen 2 en 3. Deel 1 is, juist doordat de film overal de tijd voor neemt, op afstand het prettigst om naar te kijken. De vele verwijzingen (Trojaans bal, Groundhog Day - of iets in die trant, en natuurlijk de vele, vele sprookjes) zijn een pluspunt tussen alle clichés en uitgemolken grapjes, en toch ook wel een paar prima vondsten, door.

Zo is het wel genoeg, gelukkig is dit het laatste deel, al komt meneer de gelaarsde kat ineens met een spin-off aanzetten. En dat van de makers van Shrek 3 - dat belooft weinig goeds.

3*

Deels geslaagde film, met een grauwe uitstraling en een vrij eenvoudig verhaal.

De film bevat veel scènes die heel dicht bij de werkelijkheid komen - althans, zo voelt het. Het stuk waarin Smiley door het verblijf van de Mara-bende wordt begeleidt is één van de sterkste en sfeervolste scènes van het eerste gedeelte.

Sin Nombre is fijn om te volgen. Het is geen roadmovie in de puurste vorm, maar er passeren hier en daar mooie plaatjes van de grillige landschappen aldaar. Het camerawerk zelf is schitterend bij vlagen; mooi geschoten en een paar bekwame kneepjes tillen het niveau omhoog.

Voor de rest omvat Sin Nombre weinig bijzonders. Het einde zie je van mijlenver aankomen. Letterlijk in dit geval. Het sprankje hoop dat Sayra overhoudt aan het telefoontje - allemaal mogelijk gemaakt door Casper (Willy voor vrienden) - is een erg fijne gedachte.

3,5*

Muziek - slow motion - love it!

De hele film is net zo gelikt als het huis van George Falconer, en dat levert vaak prachtige beelden op.

Colin Firth kan het niet beter doen in deze film, doet wat er van hem gevraagd wordt. * snel naar the King's Speech * Paar goede dialogen gezien/gehoord. Ook wel een aantal ietwat ongeloofwaardige ontmoetingen voorbij zien komen.

Het verhaal is me iets te karig om dit een écht goede film te vinden, maar verder fris neergezet en toch wel interessant.

Julianne Moore is geen slechte actrice, maar ze heeft iets onprettigs in zich, iets ordinairs, waardoor ik nooit vol van haar kan genieten. Mijn actrice is het niet en zal het ook nooit worden.

Nette 3,5*

Aangename horror, hoewel errug voorspelbaar.

Ethan Hawke doet het zowaar beter dan een dozijn andere "horroracteurs". De spanning wordt vrij doorsnee op gang gebracht, maar het werkt - zeker met de juiste soundtrack erbij. Die is heerlijk.

Jammer dat die geschminkte kinderen de spanning volledig wegvagen. Gelukkig krabbelt de film vrijwel direct weer op, maar komen diezelfde kinderen helaas diverse malen terug. Toch wel een ernstige misstap van Derrickson.

Desondanks prima vermaakt. Kleine 3,5*

Een erg interessant uitgangspunt; hoe begon één van de rijkste mensen op aarde aan zijn wereldidee.

Anders dan we van Fincher gewend zijn, maar zijn stijl is aanwezig (kleurgebruik voornamelijk). Vlot verteld en geschoten, maar er zijn jammer genoeg een boel "Amerikaanse" dingetjes ingepropt; dat hele gebeuren rondom Erica kon me gestolen worden - wat een debiel openingsgesprek ook. Het dinermoment aan de tafel (joh) was nogal beschamend. Erg kinderachtig allemaal. Daarnaast heb ik me ook lichtelijk geïrriteerd aan die gebroeders Spierbundel. Een mislukte poging tot humor? (ook al waren ze daadwerkelijk gespierd en redelijk succesvolle roeiers). De film liet direct in het begin al blijken dat internet Rock-'n-roll is. Net of je daar direct vanaf minuut 1 groupies mee scoort. Dat ze later op je bankrekening afkomen, kan ik me nog wel voorstellen. Het zijn kleine minpuntjes, maar die maken het verschil.

Verder vermakelijk, maar helaas valt er niet meer uit dit concept te halen, hoe fascinerend ook, plotwendingen of meer spanning is onhaalbaar, wil de film geloofwaardig en naar waarheidsgetrouw blijven.

Goede film, maar wel de minste van Fincher, op Panic Room na. 3,5*

Geweldige film, die wat fragmentarisch begint. Maar na verloop de tijd werd ik meegezogen door het camera -en lichtgebruik, de opzwepende soundtrack en de opbouw ansich, en dat zorgt voor een heerlijke, dromerige sfeer. Vooral wanneer de trauma's van beide hoofdpersonen aan bod komen en tijdens het schoolfeest ( ), komen deze zaken zeer sterk naar voren. Erg fijne housetracks van de beginjaren '90.

Toch wordt het leed van Mattia en Alice scherp en subtiel gebracht. Dat mensen niet met ze mee kunnen leven, is haast onbegrijpelijk. Alleen die machteloze blik van Mattia vraagt al om medeleven. En als dat niet werkt, zorgt het sterke acteerwerk (jaja, van alle acteurs) daar wel voor.

De twee voelen elkaar en elkaars leed als geen ander aan en zijn daardoor één (mooi uitgewerkt in de laatste scène als Alice Mattia vindt op het desastreuze bankje). Vooral Alice heeft Mattia nodig, en andersom ook, al maakt hun pijn hun relatie ontzettend complex. En ook dat is beeldend uitgewerkt.

Vooral het eerste uur is schitterend - ik vond geen tijd om de film stop te zetten om wat drinken te pakken. Helaas verzwakt de film naar het einde toe (al zijn er nog een aantal prima scènes). Dat lijkt me, de reden dat een hoop mensen het boek gelezen hebben en dingen in de film missen, en/of niet houden van de afwijkingen, de reden dat het gemiddelde zo belachelijk laag is.

Pareltje van de Italiaanse cinema. Ruime 4*

Niet eens zo'n onaardige film. Maar ook deze film heeft, net als dozijnen Nederlandse films, last van ééndimensionaliteit, een beroerde dubbing (is dat nu echt zo moeilijk?) en van die knullige schoonheidsfoutjes, of moet ik zeggen "fouten met de grote F"?

De film kijkt lekker weg, al worden de zintuigen nergens geprikkeld. Het is een bewandeld pad, zo eentje die je iedere dag naar je school of werk neemt en het met de ogen dicht zou kunnen belopen. Veel aspecten voelen erg geforceerd aan, zoals de terugkomende oneliners (water is mijn vriend, jongens van de scouting huilen toch niet?) en die hele Hans Kazan truc met dat muntje/ ring.

Toch hou ik wel van dit soort meeslepende films - mits goed uitgevoerd. Helaas eindigt de film met twee van-de-straat-geplukte Nederlandse jongetjes, die Duits brabbelen. Dan vraag ik me toch echt af: hoe kun je zoiets in godsnaam neerzetten als regisseuse? Neem je je vak dan wel serieus, laat staan je kijkers?

Verder vraag ik me hard af in hoeverre deze film waarheidsgetrouw is.

3*

Film met een goed uitgangspunt, al brengt Duncan Jones het te ongeloofwaardig en kan hij menig onlogische zaken niet vermijden. Maar het verhaal van Source Code is goed bedacht, ook hoe de spanning continue wordt geprobeerd hoog te houden.

Wat me direct opviel, waren de slecht weergegeven explosies. Zag er niet best uit, of ik moet toch eens HD aan gaan schaffen. Daarnaast viel het me op hoe Michelle Monaghan erop achteruit gegaan is sinds Kiss Kiss Bang Bang.

De film had moeten eindigen met het moment waarop de wereld stil stond, de mensen met een grote glimlach in de trein zaten - lachend om de komiek - en er geen vuiltje aan de lucht leek. Dat was zóveel mooier geweest dan het flauwe slot dat er nu achteraan is geplakt.

Kleine 3,5*

Ik was per ongeluk begonnen met de Nederlandstalige stemmen, maar snel over geswitchted naar het Engelstalig gebrabbel. Dat scheelt toch wel een paar slokken op een borrel, hoewel de Nederlandse SpongeBob stem lang niet slecht is (van Lex Passchier).

Veel idioterie, zoals verwacht en gehoopt, maar de kinderlijke grappen voeren teveel de boventoon. Dat is sowieso het mankement van SpongeBob. Sommige stukjes zijn vrij hilarisch, en dat zijn vooral (en eigenlijk alleen) de momenten met Patrick en onze kleine, gele vriend. Zoals de bellenblaas scène en dat soort ongein: gewoon een goed duo. Voor de rest veel irritante en onleuke personages, zoals Neptunus.

Net geen voldoende: 2,5 zeester.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik zo van een film heb genoten. Die Bradley Cooper (of is het nou Jeff Bridges?); wat een indrukwekkende rol zet hij hier neer. De eerste keer dat hij me echt weet te overtuigen/raken als acteur - en muzikant. Gaga idem (al is Cooper voor mij de echte ster hier). En dan die Sam Elliott, die heeft je met één zin in zijn broekzak.

Tuurlijk, het verhaal is hier en daar voorspelbaar met daarbij weinig nieuws onder de zon, maar de film blinkt wel uit op bijna alle fronten (acteerwerk op 1).

Normaal gesproken helemaal niet mijn muziek, dat Shallow, maar ik vind het echt een prima lied - en de scène zelf laat je op het puntje van je stoel zitten en tegelijkertijd heerlijk achterover leunen.

Als de film direct gestopt was na het inzoomen van het vakantiehuisje, met de wisselende kleuren, dan had een 4,5* er absoluut ingezeten. De scènes daarop voegen weinig toe of kunnen me niet helemaal bekoren. I'll Never Love Again raakt me minder - al doet de scène an sich dat wel, met andermaal sterk acteerwerk van - jawel- actrice Gaga.

(+1: de oude man in de bioscoopstoel naast me, met de prachtige glimlach die in het laatste stuk nauwelijks van zijn karakteristieke gezicht verdween.)

Ruime 4*

Normaal gesproken heb ik niet zoveel met midgets, maar Peter Dinklage - de kleine man met grote daden - zet een glansrol neer.

Patricia Clarkson heeft (in Station Agent) een erg fijne uitstraling, waarmee ze me al voor een groot deel weet te overtuigen. Bobby Cannavale is erg komisch als luidruchtige, hulpgevende macho. Vooral het moment dat hij nonchalant uit een bakje zit te vreten en David met grote ogen aankijkt is schitterend.

Wel is het ietwat ongeloofwaardig dat Joe telkens maar weer contact zoekt met Fin(bar - voor het gemak weggelaten door zichzelf, vanwege zijn hekel aan bars), na de zoveelste afwijzing, en zelfs kilometers met hem gaat wandelen, terwijl hij geen weerwoord krijgt en een - oké, niet goedlopend - barrelcafé moet runnen. Verder is de inhoud die Thomas McCarthy brengt oprecht en weinig moraliserend.

Mooi gegeven dat Fin juist door z'n geringe lengte niet door de trein wordt vermorzeld.

3,5*

Geen typische Lynch nee, met zijn kenmerkende dromerige elementen, maar de titel van de film verklapt dat al een beetje.

Het tempo van de film (de traagheid) is geheel in de lijn van Alvins grasmaaier, zijn hoge leeftijd, en de weidse natuur tussen Iowa en Wisconsin. Perfect ook hoe de scènes plotsklaps en ingetogen stoppen. Less is more.

De wijsheden van Alvin Straight, die hij in de loop van zijn leven heeft verzameld, liggen er wat te dik bovenop. Maar toch, als hij zegt: 'Het ergste aan oud zijn, is te weten hoe het was om jong te zijn." En: 'Een broer is een broer' dan komt dat aan, vooral uit zijn behaarde muil.

Ik stond wel te kijken toen hij in een gesprek ineens zei al 5 weken onderweg te zijn. Ik kreeg het gevoel dingen gemist te hebben. Voorts prachtige beelden van maïsvelden en meer, en dat gaat uitstekend samen met de muziek van Angelo Badalamenti (Laurens Walking).

Richard Farnsworth is fantastisch, overtuigt en is de sympathie zelve. Ook een fijne bijrol voor Sissy Spacek, die in het begin nog voor een lichte komische noot zorgt.

De rol van Alvins broer is, naar mijn mening, niet helemaal goed ingevuld - het heeft o.a. met zijn uiterlijk te maken. Verder wel een prachtig einde.

Ook ik eindig met een sterrenhemel: ****

Een erg fijn filmpje, dat al een tijdje hoog op de lijst stond om gezien te worden - vooral omdat de vormgeving van Submarine me erg aanstond en staat.

Visueel prima en ook de hoofdpersonages, de sullige Oliver Tate en het personage van een wat fatsige Zooey Dechanel - Yasmin Paige dus - vormen een verdienstelijk liefdespaar. De film is vaak wat afstandelijk en koel, maar de hoop op een geslaagde liefde is er.

De prachtige muziek van Alex Turner gepaard met visueel vuurwerk zorgen voor enkele prachtige scènes. Veel goed gevonden dialogen, monologen en andere spitsgevondigheden voorbij zien/horen komen. Dit alles maakt Submarine tot een lief, klein kunstwerkje, waar bij herziening vast nog een aantal dingetjes ontdekt kunnen worden.

Kleine 4*.

Submarino is akelig, naargeestig, somber, zwartgallig, sinister, vreugdeloos, donker, treurig, troosteloos, etc., etc. (ook al zijn het allen synoniemen ).

De film voelt persoonlijk te leeg (ook al is dat precies de bedoeling: leegte voelen) om geraakt te worden. Ondanks alle ellende, die op je afgevuurd wordt, grijpt de film je niet stevig beet. Dat is meteen het grootste minpunt, al zal dit punt bij sommigen juist als sterkte benoemd worden.

Het interessantste deel vond ik de stukjes met de broer van Nick (Peter Plauborg), die in bizar lastige omstandigheden ( verlies vrouw, drugsverslaving, geen inkomen, etc.) zichzelf en zijn zoontje moet zien te onderhouden.

Mooiste stukje is wanneer beide broers elkaar tegenkomen in de buitenruimte van de gevangenis, terwijl ze elkaar niet aan kunnen raken, en Nick zijn jongere broer dus niet tegen kan houden om zichzelf van zijn leven te beroven. Pijnlijk, en treffend.

Verder is Submarino niet heel interessant. Wel triest om te zien dat volwassen mannen, door verschillende oorzaken, niet meer logisch na kunnen of willen denken. Hier en daar is de film voorspelbaar (dood Sofie) , bevat het duistere humor ('ze hebben je tattoo weggehaald' ) en vraag ik me af of de tijdslijnen met elkaar rijmen.

Ruime 3*

Keiharde pulp, daarvoor ging ik naar de bioscoop en dat is wat ik gekregen heb. Want soms kan troep heerlijk zijn.

De openingsscène viel wat tegen, doordat velen hier zo lovend zijn. Eigenlijk is het vooral de muziek die opzweept en de smaakpapillen doen openen. Visueel is het natuurlijk ook een behoorlijk lust voor het oog, maar toch is het tamelijk schraal dat een cover het verschil moet maken (ook al is het geen beroerde versie).

Daaropvolgend vind Snyder het nodig om liedjes er roekeloos in te gooien, alsof hij achter de jukebox staat, half beschonken, en telkens op het verkeerde nummertje drukt. Daardoor is het vrij lastig om direct in het verhaal te komen (als er al sprake mag zijn van een (goed) verhaal ).

De actiescènes bezitten over het algemeen genoeg kwaliteit, maar Snyder krijgt het - net als bij Watchmen - niet voor elkaar om aaneengesloten te overtuigen. Lelijke blue screen momenten wisselen het af met krachtige effecten. Eigenlijk, om heel eerlijk te zijn, had ik Baby Doll veel liever zien dansen. Wat een prachtige meid, met haar onschuldige blik en welgevormde lippen. Naarmate de film vorderde, werd ze maar mooier en mooier.

Gewoon goed M&M's-vermaak, maar het grootste probleem van Snyder is dat het hem niet lukt om enig ziel in zijn films te krijgen. Hij weet best goed te vermaken, maar het voelde bij Sucker Punch in zijn geheel niet goed aan. Al met al is Sucker Punch een tegenvaller geworden, ik had de actie scherper verwacht, meer wow-momenten ingecalculeerd.

Hilarisch en tenenkrommend tegelijk waren wat reacties van een aantal dames, tijdens het verlaten van de bioscoop. Ik citeer: 'Ik snapte er echt niks van' (x5) 'Nee, ik ook niet, man.' 'Ik denk wel dat de makers er iets van zullen begrijpen, hoor, maar ze zijn gewoon een scène vergeten in te stoppen, zodat wij het ook kunnen begrijpen.'

Ik geef maar vlug 3*, want hoe langer de film in mijn hoofd zit, des te groter is de kans dat 'ie sterren verliest.

Dat typische Spielberg gevoel - het gevoel waardoor ik als kind verliefd ben geworden op film - en dat eigenlijk alleen hij (de naam zegt het al) op de één of andere manier kan creëren, dat heeft Super 8 ook. En dat is meteen de grootste kracht van deze jeugdfilm. Weer een film erbij, in een genre dat niet bestaat, die pal naast films als the Goonies, E.T., Jurassic Park en toch ook wel Indiana Jones mag staan (puur over het gevoel hebbende).

Er is weer een typisch bij elkaar geraapt zooitje aan kinderen tevoorschijn getoverd; Bril, de Dikke, Beugel, Slungel en een liefdeskoppeltje. Het is een werkende formule, al komen Bril en Slungel totaal niet uit de verf. Sowieso hadden meer concrete (slapstick) grappen, afkomstig van dit groepje, niet misstaan.

Helaas is er ook wat dom gedoe over een gemiste shift en de voortvloeiende ruzies in gepropt, maar er moet een verhaal verteld worden, nietwaar? En dat gaat gepaard met wat flauwigheden. Het blijft een brave jeugdfilm.

Als ik 'm als kind gezien had, was het voor mij een klassiekertje geweest. Nu zeker niet. Daar heeft de film te weinig gedenkwaardige scènes voor.

Kleine 3,5*