Meningen

Dat Maléna een mooie vrouw is, hoeft geen discussie. Al had alles rondom de bewoners van het stadje inzage Maléna best wat subtieler gemogen, ook al is de jaloezie op haar best goed uitgewerkt. Sowieso had ik heel de film graag wat subtieler gezien.

De humor is te flauw, vooral veel drukdoenerij. Hier en daar wel komisch - vermakelijke situaties omtrent pubertjes en een bloedmooie vrouw.

De film lijkt een clichérit te worden, maar op het eind raakt de film gelukkig iets van dit spoor af. De scène waar Malèna met de trein het stadje verlaat in combinatie met de blik van Renato raakte me wel. Ondanks zijn lange broek was Renato te klein, te laf en onmachtig om haar te helpen. Sowieso vind ik het mooi dat Renato afstand bewaard, Malèna is enkel de vrouw waar hij een obsessie voor heeft, een vrouw die nooit dichtbij zal komen, omdat ze te oud en te onbereikbaar is, een vrouw waar hij teveel bewondering voor heeft. Ook de scène dat hij de langspeelplaat de zee in werpt is een mooie. De plaat die hij ooit kocht toen hij verliefd was en alles wat Malèna deed, zag, of hoorde bijzonder waardeerde.

Eigenlijk is Malèna gewoon een mooie film, maar bovenal een mooie vrouw.

Een dikke 3*.

Ten eerste was mijn eerste zin niet op kritiek gebaseerd. Ieder zijn eigen mening. Ik ging er puur inhoudelijk op in. Lijkt mij dat je daar tegen moet kunnen als je hier je mening uit.



Rotterdammers zijn over het algemeen nogal cynisch. Juist die herkenbaarheid is de sterkte van die verjaardagscène. Ik vond de scène wel grappig (al was het niet één van de hoogtepunten imo). Daarbij zaten een aantal mensen niet goed in hun vel en probeerden sommigen juist de moed erin te houden.



Hussein is een zakenman. Die denkt altijd in winst. Als er dan van die, in enorme pens gehulde, droeftoeters naar je toe komen, met zo'n verhaal, dan kan hij geen nee zeggen. Hussein was overigens niet de eerste bij wie ze het probeerden. Dat zou al wat onrealistischer zijn geweest. Daarbij is Hussein familie van die kameel. Hussein had NOOIT verwacht dat ze het zouden redden. Wat ze in feite ook niet lukt.



Dat kan natuurlijk. Het gescheld hoort wel bij het type Rotterdammer dat in de film voorkomt.

Zelf vind ik die scheldwoorden in combinatie met het sterk Rotterdamse accent van V. Waardenberg hilarisch.

Het was even wennen aan Urbanus, maar na een aantal minuten verveelt hij niet meer.

De mars van de pinguïns is een vorm van kunst. De setting geeft daar veel mogelijkheden voor, maar ook de manier waarop pinguïns hun liefde voor elkaar betuigen is hartverwarmend. Prachtig zijn de, voor de mens, ongrijpbare mysteries die de hoofdrolspelers onder hun dikke vacht verschuilen. De muziek is passend en geeft extra waarde.

Jammer genoeg gaan de makers de meedogenloze scènes uit de weg en laten ze op die manier niet expliciet zien hoe hard de natuur kan zijn. Wat meer variatie was ook welkom geweest.

Desalniettemin toont de film dat het leven van een keizerpinguïn een duister sprookje is, met veel valkuilen, maar ook met romantiek.

3,5*

Oooooeeeh!

+ de vele opsommingen (bv. doodsoorzaken goudvis), goede vondsten (bv. chocolade hotdog), de geregelde humor (bv. het weergeven van de monden tijdens het eten), fijne soundtrack (bv. tiediediediediediedie, etc.), voice-over (bv. die van Philip Seymour Hoffman ), vele details (bv. skyline New York + Mount Waverley), en daarnaast een fijne, donkere, maar toch ook weer luchtige sfeer en een verhaal dat klein, maar boeiend genoeg is.

- Weinig, weinig, misschien dat de film op momenten net wat origineler had gemogen, en er soms toch iets teveel voor de veilige weg gekozen werd. Had de animatie ook een tikkeltje mooier verwacht, (komt met name door de enorme lovende woorden op deze 10 pagina's), maar verder toch wel errrug overtuigend, dus dit punt kan bij nader inzien wel naar het +-gedeelte.

De film kon mijn torenhoge verwachtingen niet volledig waarmaken, maar al met al meer dan een geslaagd filmpje, dat een aantal herzieningen van mijn kant kan verwachten.

4*

Prima kinderfilm. Ik begrijp het lage gemiddelde dan ook niet. Ik heb het boek nog niet gelezen, misschien dat mensen de film tegen vinden vallen, omdat - het enige boek waar Roald zelf trots op was - veel beter was.

Frisse film, waar het voor de kinderen nergens saai wordt. Misschien dat er wat meer met de toverkracht gedaan had kunnen worden, maar Danny DeVito moest zich uiteraard aan het boek houden. DeVito luisterde elke ochtend als hij naar de set reed naar een ingesproken versie van the Fantastic Mister Fox om inspiratie op te doen. Naar mijn idee is dat vrij goed gelukt. 3,5 *.

Vanwege de speelduur had ik de film lang laten liggen, wat de nieuwsgierigheid in de loop der tijd vergrootte.

De vormgeving van Meet Joe Black is niet geweldig en deed me regelmatig denken aan een goedkope jaren '90 stijl. Het begin met Joe Black worstelt met geloofwaardigheid; de dood kent de wereld niet (?), op het ene moment is Joe autoritair, om zich vervolgens als een complete idioot te gedragen, de ene keer praat hij vloeiend en overtuigend, om daarna te hakkelen uit onmacht en stomheid. Verder worden er een hoop vragen niet behandeld ( waarom komt “de dood”pas na triljoen jaar op aarde in de gedaante van een persoon? )

Maar de dood en zijn hebben en houwen is een boeiend gegeven. Daarnaast komt de romantiek regelmatig van de grond. Claire Forlani (een mix tussen Angelina Jolie en Jennifer Lopez) acteert niet fantastisch, maar haar personage heeft wel een duidelijk zichtbare click met Joe Black.

Met een beetje moeite kan het, op momenten, overdreven sentiment en het hoge ik-hou-van-jou-gehalte door de vingers worden gezien. Het einde is voorspelbaar, doch geslaagd.

Het voordeel van een lange speelduur is dat de karakters uitgediept kunnen worden en er een band ontstaat met de kijker, wat bij een aantal personages het geval is. Dit gecombineerd met fijne dialogen.

3,5*

PS 2 verschillende karakters en 2 x verliefd = vallen op het uiterlijk

Grauwe film (zie poster), die, net als zoveel films, de trauma na een oorlog aan probeert te duiden. Ditmaal in messenger-verpakking.

Woody Harrelson is geweldig als kale relhetero, en ook Foster doet het bij vlagen goed (met scherpe blikken, ook al is zijn ene oog half invalide). Spijtig genoeg heeft hij forceringsneigingen tijdens het gesprek tussen zijn personage en die van Harrelson, tegen het einde.

Het verhaal gaat welbeschouwd nergens heen. Gelukkig is er nog het vakantiehuisje om de film wat luchtigheid aan te reiken.

Zeker geen slechte film, maar wel eentje die steeds verder in de put der vergetelheid zal zinken.

3*

Visueel een pareltje. Dat is misschien cliché, maar het moet worden gezegd.

Zo ken ik Danny Boon nog niet, en zo zie ik twee films met hem in een week tijd. Ik kan niet anders zeggen dan dat hij het tweemaal goed doet.

Lekker inventief, zoals ik Jeunet ken. Goede vondsten, en het voorstellen van de personages is lekker fantasierijk, goed uitgewerkt ook. Krankzinnige ideeën om de grote bazen terug te pakken, tevens goed uitgewerkt. Wel flauwigheden gezien, maar die maken de film luchtig.

Het verhaal zelf is niet bijster interessant, maar de vondsten en eigenlijk al de rest houden het toch vermakelijk.

Geslaagde film, schitterende plaatjes, fijne personages. 4*

Woody Allen aan het nachtdromen geslagen.

En dat in de gedaante van Owen Wilson, die met zijn blonde haardos geknipt is voor deze rol. Heb een aantal maal smakelijk om hem moeten lachen, terwijl ik hem voordat ik Marley en Me en deze film zag niet zo geweldig vond.

De film begint met een heerlijk intro van het mooie Parijs, die ervoor zorgt dat ik enorme zin krijg om door de stad, langs de vele cafeetjes en bloemenkioskjes te lopen en alle zalige geuren in te snuiven. Dan komt het goed uit dat het hoofdpersonage dit voor je doet en je alsnog vanaf de bank door Parijs slentert.

Midnight in Paris is een film voor fijnproevers, voor romantisch aangelegde personen, die gevoelig zijn voor sfeer en nostalgie. Eigenlijk valt of staat de film bij dit gegeven. De film is dromerig, en dat komt in eerste instantie natuurlijk door het verhaal/concept - die geweldig is - en de vele sprookjesachtige ontmoetingen, maar ook vanwege de setting en alle details die de film rijk is. Grootste pluspunt: de romantiek van Parijs komt heel duidelijk uit de verf.

Rachel McAdams is ongelooflijk irritant, al is dat natuurlijk de bedoeling, maar het valt me op dat ze continue dit soort rollen invult. Een afschuwelijk wicht is het (in films).

Allen is wellicht wat te uitleggerig (zoals gewoonlijk) en de ontmoetingen hadden best wat diverser mogen zijn, maar ik heb echt enorm genoten en wat was het jammer toen de eindcredits in beeld verschenen, al was het einde bevredigend.

Binnen 5 minuten van de 4* een 4,5* gemaakt, want dat is-ie waard. Weer een film erbij met een hoge herzieningswaarde.

Million Dollar Baby is zo een film die menig kijker knock-out doet slaan, omdat diegenen het aangezette drama niet konden ontwijken.

Het is een typische Eastwood; niet teveel poespas, ingetogen camerawerk, sober kleurgebruik en een film waarin alle eindjes nogal geforceerd aan elkaar worden geknoopt - waarbij een aantal oneliners terugkeren om de cirkel rond te houden.

Hilary Swank heeft me verrast. Prachtig naturel geacteerd. Eastwood is zijn pistool en cowboyhoed vergeten, maar heeft - net als Morgan - een toegevoegde waarde.

Vermakelijke film, die wel teveel credits en Oscars heeft verzameld, maar er zijn legio films die ze minder terecht kregen.

3,5*

Viel nogal tegen.

Jammer dat de film zo game-achtig aanvoelt, waardoor ik nooit in de wereld zat. De decors waren af en toe mooi, maar over het algemeen was het eerder een minpunt dan een pluspunt. De scene waarin ze werd aangekleed door de poppen was wel alleraardigst, maar kan de film niet redden. Een nipte 2,5 *

Fijn, onschuldig, niet al te beklijvend filmpje.

Vooral het eerste gedeelte voelt nogal stuurloos aan. Veel zaken zijn niet goed uitgewerkt en het duidelijk achteraf toevoegen van geluiden en stemmen probeert de kijker met regelmaat uit het verhaal te rukken, en voelt tegelijkertijd gedateerd aan.

Maar het is een gezellige boel daar in Zweden. Vooral in het dorpje, waar de dorpsgek Fransson lollige capriolen uithaalt, kinderen er iedere dag een feestje van maken, en Ingemars oom er alles aan doet om het Ingemar naar zijn te maken. De tv-scène waarin de oom de Griekse familie uitnodigt is vrij hilarisch.

De hond staat op vele manieren symbool in het leven van Ingemar. En dat punt komt sterk naar voren in Mitt Liv som Hund. De tussendoortjes waarin Ingemar relativeert, met muziek en het beeld van sterren (de ruimte – waar de Russische hond Laika onschuldig in wordt “uitgelaten”) zijn lekker luchtig, net zoals de manier waarop de enigszins zware thema’s over het algemeen behandeld worden.

Nogmaals: niet beklijvend, wel erg vermakelijk.

3,5*

Sterke film, waar het venijn 'm in het einde zit. Had van mij bij vlagen nog wat dromeriger gemogen. Het jochie acteert niet slecht, zeker niet, maar nu en dan miste hij iets als jong acteur.

Het perfecte einde zat erin, als de film nadat de wekker bij het sterfbed op 12:07 sprong gestopt was. De laatste scène had niet gehoeven. Die blik van moeder naar boom en vice versa was mooi subtiel en genoeg.

Net geen 4*

Het heerste half uurtje / drie kwartier is nog wel aardig. Luchtig filmpje, lekker over the top, maar op een goede grap heb ik geen enkele acteur/actrice kunnen betrappen. Toch wel een voorwaarde als komedie zijnde.

Ik denk overigens zelf dat bloot (blote borsten) het handelsmerk is van de Nederlandse cinema en dat de regisseurs dit onderling, zonder een woord te reppen, met elkaar hebben afgesproken.

Film die de tijd neemt, vooral om interessant te worden. Mooi gestileerd, maar de grootste kracht van de film is met afstand Oscar Isaac. Fantastisch acteerwerk. In andere films viel zijn talent me toch minder op. Ook Jessica Chastain acteert opvallend goed (lang niet er dat Charlize Theron die rol weigerde).

Het moment dat Abel precies in de buurt rijdt terwijl er een tank wordt overmeesterd vind ik net iets té toevallig. Verder steekt het script goed, of beter gezegd: degelijk, in elkaar.

Ruime 3*

De vormgeving/stijl/montage/het camerawerk van Moulin Rouge! balanceert de gehele film op de grens van troep/chaos en schoonheid. Tussen kunst en kitsch, zeg maar.

Schitterende passages worden de grond ingedrukt door debiele personages. Daar zijn er veel teveel van ingestopt (de hertog, de directeur, enzovoort). Eentje was meer dan genoeg geweest, om wat tegengewicht te geven aan het schone.

Moulin Rouge! straalt een feestje uit, dat je vaak naar adem laat happen, omdat er maar weinig rustmomenten worden gegund - vooral in het begin. Het is dan ook een film die je over je heen moet laten vallen als een laken, maar slapen is verboden!

Nicole Kidman en Ewan McGregor zijn goede acteurs (actrice), maar niet de beste zangers (zangeres). Wel stelen ze letterlijk de show in een werkelijk schitterende, lange scène op en in de olifant <hoogtepunt!> Wat meer van zulke momenten had een veel hoger cijfer verzameld, maar het mocht niet baten; teveel oninteressante liedjes passeren de revue.

De makers hebben er zichtbaar ongelooflijk veel arbeidsuren ingestopt, wat uiteindelijk een love it or hate it product heeft opgeleverd (ook al zit ik er tussenin).

3*

Een typisch, ouderwets, lekker over-the-top, ongeloofwaardige, Jim Carrey filmpje. Met de onoverkomelijke voorspelbaarheid, een nieuwe bijeengeraapte uitspraak en de vaste - maar niet talrijke - grappige Carrey momentjes.

Prima als kinderfilm, maar als volwassene is het onzin liefdesverhaaltje (bijv.) moeilijk te harden.

2,5*

Erg fijn filmpje, dat op een eigen manier luchtig probeert te blijven. Ik ben het niet helemaal eens met de mensen die beweren dat alles subtiel is gebracht, zonder enig vals sentiment (alleen het Siamese tweelingverhaal al... ), al heeft Isabel Coixet zich op de meeste momenten wel ingehouden.

Sarah Polley is toch wel een aparte verschijning. Ze geeft zich absoluut voor de volle 100% voor haar rol en kan inleven als geen ander, toch is er iets met haar waardoor je een wat ijselijk gevoel krijgt. Wellicht komt het door haar rollen die nogal eigenaardig zijn, hoewel het bij My Life without Me nog wel meevalt - bij Mr. Nobody droop de ellende van haar gezicht.

Jammer dat ze niet meer, als volwaardig gezin, naar het strand zijn geweest . Zou pijnlijk en treffend geweest zijn als Ann samen met Lee naar de zee zou zijn gegaan.

Het einde kwam abrupt, en dat was toch wel even schrikken.

3,5*

Alsof Cassavetes met een prikstok door een clichépark, met saaie eenden in nat water, doodnormale bankjes en groen gras, loopt en vrolijk het ene (balfeest) na het andere (pasfotohokje) cliché (liefdesverhaaltje) van de grond prikt (voorspelbare plottwist).

Het lag er veel te dik bovenop natuurlijk. Laat de kijker "boos" worden op de moeder, door het gevoel te laten geven dat ze zogenaamd meer van haar zieke dochter dan van haar andere kinderen houdt. Hoe moeilijk het ook is om toe te geven aan het feit dat je dochter doodziek is, is het niet bij voorbaat plausibel dat ze zich zo onnozel gedraagt. Het is toch te krankzinnig voor woorden dat ze haar eigen dochtertje voor de rechtbank sleept?

De film faalt ook op ieder zogenaamd humorincidentje. Wel weet het hier en daar een feelgoodgevoel te creëren (strand), al is het andermaal aangezet met een flinke dosis sentiment. Sofia Vassilieva acteert overtuigend en is zeer aandoenlijk, al weten de makers dit maar al te goed.

Verder onderhoudend en weinig bravoure - iets dat zowel als minpunt als pluspunt gezien kan worden.

2,5*