Meningen

Vermakelijk tussendoortje dat moeilijk lijkt te kunnen kiezen tussen drama en komedie.

Carrey is weer goed in een semi serieuze rol en Ewan McGregor zou me nooit meer kunnen overtuigen door te zeggen hetero te zijn.

Het waargebeurde-geschreeuw moeten we maar niet te serieus nemen. Natuurlijk hebben de personen bestaan en was Steven Russell een meesteroplichter, homofiel, kon hij uit gevangenissen ontsnappen en had een IQ van boven de 160. Ik vind het eigenlijk wel genoeg, nu ik het zo teruglees.

Verder weinig over te melden. 3*

Eindelijk in zijn geheel gezien.

De film begint lekker fris. Het klinkt misschien wat raar, maar ik vind Kenadie Jourdin goed gecast. Vooral de jongste versie van Viegeltje vind ik knap neergezet, ziet er overtuigend (genoeg) uit.

Ik vind wel dat de details, die de boeken van Joke van Leeuwen zo mooi maken, niet goed uitgewerkt zijn (het knuffelen in het Horstel was zelfs geheel overbodig op deze manier).

Het blijft toch raar om de grappige, maar tevens - voor volwassenen - kinderachtige/knullige zinnen uit een volwassen mond te horen, in dit geval vooral uit de mond van Joke Tjalsma. Ik moet zeggen dat haar rol erg goed overeenkomt met de Tine uit het boek. Huub Stapel doet het ook niet slecht, hij zet een Warre neer, zoals 'ie moet zijn. Diederik van Ebbinge vind ik goed gecast, maar bepaalde scènes speelt hij absoluut niet overtuigend genoeg. Erg jammer.

Naar het einde toe wordt het allemaal wat minder. Het lijkt wel of bepaalde scènes zonder liefde zijn gemaakt en gewoon maar van het boek op het witte doek zijn gesmeten. Zeker de scènes met de kinderen in het Horstel zijn te stuntelig.

Het boek gaat over het loslaten van je kind, op welke manier dan ook - hoe moeilijk dat kan zijn - verholen in een interessant verhaaltje, met vleugels en een hoop ge-iep!

3*

Heerlijk filmpje, met geweldige animatie en een sfeer die ik erg graag zie.

Elk shot is goud waard, vooral die van van steden, plaatsjes, natuur, etc. Het blijft een uitdaging om zonder een lap tekst te blijven boeien. Toch is er nergens een dip, iets waar ik zeker bang voor was - L' Illusionniste bleef de gehele speelduur interessant. De film deed me meerdere malen denken aan de game Professor Layton, die een soortgelijke sfeer weet te creëeren, met eveneens geweldige muziek.

Veel knappe scènes (dansende schaduwen bijvoorbeeld - hoewel niet heel origineel, wel schitterend uitgevoerd. De scène met de twee koplampen (de motoren) deed me sterk denken aan een gelijkwaardige scène uit Mr. Nobody.)

Ook al is de humor niet nadrukkelijk aanwezig, er valt genoeg te lachen (neem alleen die kop van die dronken Schot al). Het laatste kwariertje is vertederend; de eenzaamheid sluipt stapvoets je huiskamer binnen.

Een bewegend schilderij, met veel details en een prachtige stijl, zo'n schilderij waar je telkens naar kunt turen. Daarvoor op z'n minst 4*.

Het moraal van het verhaal: het zijn de vrouwen die altijd al het geld op maken.

De bonte polonaise van tierelantijntjes was van tevoren al een zekerheidje met Mister Hak-op-de-tak als regisseur. Toch was de film, althans de eerste 45 minuten, minder vermoeiend dan verwacht.

Film springt, zoals gezegd, alle kanten op en maakt het vaak onnodig chaotisch, zoals altijd met Gilliam. Ik zal daardoor nooit een fan worden van hem. Helaas ontbreken de echt betoverende scènes, in dit geval, normaal stopt Gilliam ze altijd wel in zijn films. De werelden achter de spiegel zijn soms best aangenaam om te zien, maar wekken - op een enkel momentje na - nooit de magie uit zijn stoute droom.

Beste rol is "gek genoeg" voor Tom Waits. Mr. Nick is een lekker cynisch en achteloos personage, interessant genoeg om naar te kijken. Ledger heeft wat last van Jokertrekjes. Denk dat, mocht hij nog films gemaakt hebben, de schmink nog lang op zijn gezicht zichtbaar zou zijn. Depp, Farrell en Law spelen te kort om indruk te kunnen maken. Ben benieuwd hoeveel geld ze voor die lousy 5 à 15 minuten opgestreken hebben.

Al met al toch een kleine tegenvaller.

3*

Na een kalm, aangenaam begin, verzandt de film in een sneltrein, waar verfrommelde kranten en lege koffiebekertjes her en der op de stoelen liggen.

De manier waarop de makers de standaard maffiabaas, Zacchia, willen laten overtuigen (het corrigeren van zijn personeel, die petieterige regeltjes overschrijden, het schreeuwen en vloeken, etc.) is zelf allesbehalve overtuigend. Verder lijkt Berry niet van karakteruitdieping te hebben gehoord.

Het script is rommelig, er wordt amper de tijd gegund om de karakters te presenteren en veel korte shots worden als een vertraagde stroboscoop getoond, waardoor L'Immortel weinig gevoel weet op te roepen. Na drie kwartier had ik idee dat de film nog moest beginnen, terwijl er toch vrij veel was gebeurd (zie sneltrein).

Jean Reno maakt veel goed met zijn blikken, al geeft hij nooit het gevoel een waardige maffiabaas geweest te zijn. Ik vind de beweegredenen van Charlie niet altijd even goed uitgewerkt. Hij is een prof, maar niet doorgewinterd genoeg om zijn zoontje (en dochter) op adequate wijze te laten beschermen.

Verder vielen me kleine details op, zoals het onlogisch vallen, nadat er een kogel door iemands hoofd werd gejaagd.

Veel minpunten dus, maar tussendoor is er degelijk vermaak te vinden.

3*

De tsunami is prachtig in beeld gebracht (later nog een keer). Wat volgt is een sentimentele martelgang, de film verdrinkt erin. Het jochie dat het oudste zoontje speelt, acteert vreselijk - hij doet nog zo zijn best. Naomi Watts valt weinig te verwijten, gaat acterend niet kopje onder, maar kan de film niet behoeden van een (kleine) ramp.

Leuk voor mensen die van zoetsappigheid houden in combinatie met waargebeurde feiten, clichés en voorspelbaarheid.

Een koude douche deze tsunami. Ik kom niet verder dan een 2,5*

Dat lijkt me juist een voorbeeld van NIET zwarte humor.

Goede film verder met - inderdaad - veel zwarte humor. Goede rollen. Het humor aspect vond ik net iets beter dan de actie en drama, die deze film ook bevat.

Ik twijfel sterk tussen een 3,5 en een 4*, maar voor nu geef ik "In Bruges" een kleine 4*.

Snel eens een bezoekje wagen aan de sprookjesstad.

Om vervolgens keihard terug te slaan met eenzelfde cliché. Maar goed, een film met dit uitgangspunt en deze doelgroep kan heel lastig voorkomen bol te staan van de clichés.

Het begin is duidelijk het sterkst. De lijn loopt gestaag omlaag, om uiteindelijk op Costa! niveau uit te komen (boatparty). Hoe dan ook is het sfeertje best fijn, met de eigen vakanties in het achterhoofd.

Niemand van het kwartet is een echt boeiend personage (wellicht die giraffe), en hilarisch wordt het nergens. Het ontbrak duidelijk aan goede grappen. The Inbetweeners moeten het duidelijk van de ambiance hebben, en dat is grotendeels in orde.

Niets nieuws onder de Griekse zon. Integendeel. Maar dergelijke tussendoortjes blijven vrij amusant.

Kleine 3*

Boeiend verhaal, maar een matige, nogal saaie, dorre uitvoering. Het verhaal is niet meteen sterk te noemen; het is aaneengerijgd door toevalligheden, die er bij mij voor zorgden dat de zogenaamde dreun niet bij mij aankwam, naast het gegeven dat ik de climax vooraf al aan zag komen.

Soberheid is natuurlijk niet erg in films met dergelijke thema's, maar de regie is ronduit saai te noemen. Radiohead was een lichtpuntje tussen de vieze stof van het Midden-Oosten (Libanon?) Verder kan ik me nu al weinig scènes meer heugen die indruk hebben gemaakt.

Incendies stond al een hele tijd te springen om gezien te worden, maar maakt de verwachtingen niet waar. Tegenvallend dus, en weinig indruk makend. Terwijl ik normaal wel van dit soort heftige vertellingen kan smullen.

3*, maar die 3* is tegelijkertijd ook een 3,5*.

Lekker retro filmpje, volgens het horrorboekje.

Je moet de film ingaan zonder iets nieuws te verwachten, want anders kom je bedrogen uit. Gewoon kijken naar de mix van onderdelen die in alle andere horrorfilms te zien waren. Al vond ik die foto's met die bruid (in dit geval) op de achtergrond echt niet meer kunnen. Hoe vaak hebben we dat nu al gezien? Daarnaast is dat medium ook verre van creatief te noemen. Film mist dus eigenlijk zowat elke vorm aan creativiteit en inspiratie. Het is ook niet noodzakelijk om vernieuwend te zijn in een film als deze.

Grootste minpunt vind ik nog dat het nergens echt spannend wordt. Er wordt opgebouwd, maar dat was uiteindelijk nergens voor nodig. De dingen worden te expliciet weergegeven, het geluid is enorm aangezweld (waar ik dan wel weer van houd) en de schrikmomenten werken nooit.

Het medium (Elise) was ook totaal niet overtuigend, alsof ze een kinderverhaaltje voorlas. Het enige dat ontbrak was een kampvuurtje, waar ze met z'n allen omheen konden zitten. Er kwamen ook verscheidende keren herinneringen naar boven van momenten dat ik en mijn vriendjes een spookhuis maakten voor onze ouders, en ze dan maar hard laten schrikken met veel geschreeuw en ander lawaai.

Naast Lin Shaye was het overige acteerwerk ook bijzonder beroerd. Vooral de kleintjes mogen nog een jaar of tien acteerlessen volgen. Enkel Patrick Wilson deed het behoorlijk, al kun je je moeilijk onderscheiden in dergelijke films.

Het vrolijke liedje van Tiny Tim werkte wel goed (al is dat ook niets nieuws). Geeft een mooi contrast, waardoor het effect treffender is. Vind dit overigens beangstigender dan heel Insidious.

Geef mij maar horrorfilmpjes à la Rec - een stuk minder expliciet en voor mij vele malen spannender.

Kleine 3*, omdat het toch een aardig filmpje is in zijn genre. Helaas totaal niet bioscoopwaardig.

Van de week gezien en de film heeft sindsdien niet door m'n hoofd gespookt. Beklijvend is het dus geenszins en dat komt natuurlijk ook door het luchtige uiterlijk van Intouchables. De film draagt dan ook een uitstekende titel.

Grootste kracht van de film is Omar Sy, die met een buitengewoon open uitstraling lachen en harten kan veroveren. François Cluzet lacht vooral erg gemaakt en eenzijdig. De klik tussen de hoofdacteurs is er wel en dat is toch het belangrijkst.

De film begint met een erg sterke, en vooral grappige, scène, maar bevat verder veel te weinig memorabele scènes. De humor is vaak op safe gespeeld en voorspelbaar, en Sy krijgt de lastige taak om er toch nog wat van te maken - wat vaak nog lukt ook. Soms leek het wel of de meeste bioscoopgasten om alles moesten lachen wat Sy deed, vooral ook omdat ze van andere mensen hebben gehoord dat het zo'n doldwaas grappige film is, en ze hier nederig aan gehoorzaamden.

Maar goed, de film verveelt geen seconde, heeft genoeg knappe scènes (zonder memorabel te worden) en het gevoel is overwegend goed. Toch knap om zo'n grote doelgroep te bereiken en daarnaast ook nog flink te overtuigen, al ging ik daar zelf niet in mee. Daarvoor is het drama toch wat te slapjes en verloopt het verhaal te eenvoudig, en ook hier weer, voorspelbaar.

Verder vraag ik me af of de echte vriendschap tussen rijke aristocraat en achterbuurtbuitenlander er zou zijn geweest als Philippe minder bedeeld zou zijn, en of de vriendschap dus wel écht is. Geld speelt namelijk een grote rol en geveinsdheid ligt dan al gauw op de loer.

Ruime 3,5*

Ik houd toch nog steeds het meest van deze oldschool animatie. In the Iron Giant ziet het er bij vlagen erg fraai uit. Toch knap om in zo'n korte tijd veel sympathie te krijgen voor getekend schroot.

Het tempo ligt lekker hoog, vooral halverwege de film, waardoor de tijd voorbij vliegt. Het ventje is hier en daar nogal irritant, maar dat mag de pret niet drukken.

Kleine 4* voor deze grote reus.

Irreversible is een film, waarbij het begin met terugwerkende kracht beter wordt.

Het begint in een donkere kamer met twee onfortuinlijke heren, die troost vinden bij elkaar. Waarbij er eentje direct met twee wijsheden aan komt zetten, die sterk in verbinding staan met de film: tijd maakt alles kapot en er bestaan geen misdaden, alleen daden.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik moest wennen aan de voortdurend tollende camera in de beginfase. Vooral achteraf gezien wordt hiermee de gejaagdheid van Marcus op functionele wijze geschetst, aangemoedigd door een bangelijke en perfect ondersteunende soundtrack (Rectum!). Het stuk met de brandblusser deed mijn maag net zo hard draaien als de camera. Wat een warrige beestenboel in die kelder van ranzigheid. Knap staaltje cinema.

Irreversible is een optelsom aan langdurige scènes, die kwalitatief een consequent niveau halen. De verkrachtingsscène is moeilijk aan te zien (hoe iemand voor tien minuten plezier een heel leven verkracht), ondanks de bloedmooie Bellucci. De explicitatie hierin zorgt voor het beoogde effect. Ook is het smullen geblazen op het feestje, met een weergaloze Cassel (again). Vervolgens het vrij genante stuk in de tram, waar Alex en Pierre ongegeneerd over seks reppen – de mensen om hen heen zogenaamd vergetende. Dan het verliefde stelletje in hun woning en de toebehorende capriolen. Intens en onvervalst.

De grootste kracht van de film zit hem in de verhaalstructuur, waarbij de hoofdrolspelers, helaas in averechtse volgorde, van de hel naar de hemel vliegen. Tijd maakt alles kapot.

Tja, en dan eindigen met Symphony N° 7 in a Major OP.92 van Ludwig van Beethoven. Daar lig je dan, terwijl de aarde vertrouwd met je mee draait, op het zachte gras, met spelende kinderen om je heen. En de lucht is blauw. Kan het nog mooier? De tijd staat stil.

4*

Zoals we van Anderson gewend zijn: bijzonder fraai gemaakt, prachtige plaatjes, mooie vondsten. Maar ook typisch Anderson: het verhaal boeit maar deels (meer niet dan wel), waardoor de overvloed aan creativiteit ondergesneeuwd wordt door verveling. Per minuut neemt de interesse af. Ik durf gerust te stellen dat het laatste half uur een kleine helletocht is en het een flinke prestatie is om 'm uit te zitten.

Zou fijn zijn als Anderson zijn fantastische stijl eens een aantrekkelijk verhaal meegeeft. Dan kan er zomaar een meesterwerk ontstaan.

Nu kom ik niet verder dan een 3*. Wezenlijk is het gewoon een ***-film, vanwege het laatste half uur.