Meningen

Kazuo Ishiguro creëert een aparte wereld, die in de vorm van de film in ieder geval een aantal vraagtekens oproept. Daarnaast is de uitwerking wat kleurloos, ondanks het goed gevonden concept. Met het ritme heb ik geen enkel probleem.

Mulligan is gemaakt voor dit soort rollen. Ze houdt Knightley - irritant zoals altijd - in haar ene hand en Garliefd in de ander.

Het eerste stuk (op de kostschool) is rechttoe rechtaan, maar tevens het meest amusant. Ondanks de behouden subtiliteit had ik graag wat meer "schilderachtige" scènes gezien.

Ruime 3*.

Zo verschrikkelijk slecht dat het geinig wordt.

De timing van de mannen is beroerd, het verhaal zou verzonnen kunnen zijn door een otter (of een bever) en van acteren hadden ze voor New Kids nog niet gehoord. Vooral Wesley van Gaalen (Rikkert) doet hard zijn best, maar dat mag niet baten.

De film doet me, vooral door bovenstaande, erg denken aan het begin van de serie, toen het nog niet helemaal lekker soepel liep.

De vrijheid van de film - alles mag en alles kan - is erg fijn. Het maakt Maaskantje tot een interessant oord, om door het glas van de televisie, op veilige afstand, te bekijken.

Niets aan New Kids is serieus te nemen, op de grote onzinnigheid na.

Minimale 3*

Nogal een tegenvaller.

De film begint enorm stroef en eigenlijk gaat het nooit soepel lopen, op enkele flitsen na misschien. Het woord dat me het meest te binnen schoot, was "pretentieus". Vaak veel te vaag en de meeste plottwistjes lagen er te dik bovenop.

De (meeste) regisseurs doen veel te weinig met de kostbare tijd van de korte film. Blijkt toch maar weer dat (zeer) korte films moeilijk te maken zijn, dat er te weinig tijd is om gevoel te kweken - al vond ik een aantal filmpjes van Paris, Je T'Aime wel erg geslaagd op dat punt.

Grappigste filmpje was die met de oudjes, hoewel dat weer te oppervlakkig was. Eigenlijk blijft geen enkel filmpje echt hangen. Er was er geen die me raakte. De liefde voor de stad kwam nooit goed over, het had net zo goed over een andere stad kunnen gaan (als je de wolkenkrabbers en Central Park wegdenkt).

Als het aan de films zou liggen (Paris, Je T'Aime / New York, I Love You) dan is Parijs mijn stad.

0,5* erbij voor Radiohead, maakt een kleine 2,5*

Totaal onnozel verhaal, dat voor geen seconde boeit. Gelukkig is de film volgepropt met lolligheden (en vooral flauwigheden), is de jaren '70 setting heerlijk en de bijbehorende decoratie geweldig ingevuld en kunnen Crowe & Gosling hun rol met gemak aan.

De (bijna) 2 uur is een te lange zit, aangezien het totaal niet boeit welke kant het op gaat - en het gaat alle kanten op. Zo nu en dan voelden m'n oogleden zwaar aan, maar dat werd geregeld onderbroken door een aantal gelikt uitziende (actie)scènes.

3*

L.A.: 3*
New York: 3,5*
Parijs: 3*
Rome: kleine 3,5*
Helsinki: 3,5*

Het idee van Night on Earth sprak en spreekt me nog steeds erg aan. De sfeer is overwegend goed en vooral donker/somber, aangejaagd door een jazzy muziekje. Het verhaal in L.A. is vrij nietszeggend, al is het einde doeltreffend. New York is waarschijnlijk het grappigste deel, met een sterke Armin Mueller-Stahl. Al begint dat geblaat van Rosie Perez al vrij snel te irriteren. Parijs voelt wat rommelig aan, maar beide stukjes zijn amusant, al was het fijn geweest als die arrogante, gefortuneerde heren iets harder waren aangepakt. Aardig dialoog tussen die blinde en de taxichauffeur:
- Dragen blinden geen zonnebril?
- Geen idee, ik heb nog nooit een blinde gezien.
Dan Rome. Begint leuk met sommige fantasierijke en grappige gedachtegangen van Roberto Benigni, of althans: zijn personage. Verder amusant door de ongezonde geest van hetzelfde personage. Het stukje van Helsinki is het aller-somberst. Alle hoop lijkt vervlogen uit de hoofdstad van Finland, al hebben ze elkaar nog...en de drank.

Al met al vrij eenvoudig neergezet door Jim Jarmusch, maar zeker de moeite waard.

Ruime 3*

Beetje een flauw filmpje, met nietszeggende karakters, een standaard verhaaltje en kleurloze, duffe "grappen". Het enige dat de film naar een wat hoger niveau kan tillen is Natalie Portman en haar schattige verschijning (vooral het moment dat ze zich omdraait in aangeschoten toestand is prachtig). Al doet het me "pijn" dat ze na rollen als Nina (Black Swan) voor zoiets kan kiezen.

Echt irritant wordt het nergens.

Met Reitman is er na Ghostbusters ergens wat misgegaan.

2,5*

Mooi in beeld gebrachte film, met veel knoop-in-de-maag-momenten, puik (taalgebruik uit 1936) acteerwerk en een indrukwekkend laatste half uur.

Pijnlijk om zo aan je einde te komen door twee andere beklimmers, die in eerste instantie nota bene je concurrenten waren, naar beneden te helpen. Wat dus resulteerde in het feit dat Toni en Andi letterlijk niet op de top van hun kunnen kwamen.

Op een gegeven moment was ik bang dat de film nergens naartoe leidde, maar nogmaals: in het laatste half uur lijkt het alsof de kou langzaam de huiskamer binnen sluipt en er steeds minder adem overblijft.

Voor wie wil weten hoe de echte Andreas Hinterstoisser en Toni Kurz eruit zagen: andreas hinterstoisser « UNA NOMADE SUL SOFA' - mariatatsos.com

Nette 3,5*

Blijkt maar weer hoe lastig het is om een (goed) boek te verfilmen. Stiekem had ik de hoop voor even terug te keren naar de geweldige sfeer die het boek uitademt - maar helaas; Hung weet het nergens te raken. Natuurlijk begrijp ik dat er keuzes gemaakt moeten worden, dat je nooit alles kunt vertellen wat het boek behelst. Maar maak dan de juiste keuzes. Regelmatig zat ik met een ? naar het scherm te staren. Het verbaast me eigenlijk dat er zo weinig past in ruim 2 uur.

Ook het acteerwerk schiet schromelijk tekort, met als dieptepunt Kiko Mizuhara (dat moest ik opzoeken), die Midori vertolkt - juist zo'n sterk personage in het boek. Hier lacht ze alleen maar en het lijkt alsof ze de zinnen zonder gevoel uit het boek dropt.

Ik vraag me af of ik de film een hogere waardering zou hebben gegeven als ik het boek niet gelezen had. Misschien. Maar dan nog is de film als geheel te houterig, te onsamenhangend, te weinig dromerig en wordt er te matig geacteerd.

Een Hung zonder schwung.

2,5*

Goede film. Het grote pluspunt van deze film is dat je de liefde tussen de twee hoofdpersonen voelt (waar andere films nog weleens de fout in gaan). Ondanks alle cliché momenten, blijft de film boeiend, doch voorspelbaar.

Wie van romantiek houdt, moet deze film op het "al gezien" lijstje hebben staan.

4 *

Zo zoet dat er haast niet doorheen te komen is. Zelfs in het meest ideale dorpje van de wereld zijn ziektes. Helaas mist de film enige ontwikkeling om een echt verhaal te worden. Grootste pluspunt is dat de film niet zolang duurt.

Het is niet dat het zieke meisje slecht speelt - integendeel - en ook het idee dat heel het dorp vervroegd is versierd voor het meisje is goed gevonden, maar redden de film niet van een ruime onvoldoende.

2*
En meteen m'n tanden poetsen.

John Lennon bleek een lokkertje.

Al is het een fijn om het succes dat Lennon en de ander Fab 3 gaan krijgen in het achterhoofd te hebben.

Aaron Johnson heeft zijn rol wel met verve (al is dat de verkeerde band) behandelt en overtuigt als jonge Lennon. Al lijkt de Lennon in deze film iets te groot, te hard en te rebels dan hij in het echt geweest zal zijn.

Helaas is het hoofdverhaal te duf en te alledaags om indruk te kunnen maken. Het pluspunt van de film is het acteerwerk - ze scoren allen een voldoende. Julia (Anne-Marie Duff) heeft trouwens bijzonder veel weg van Reese Witherspoon, alleen dan een jaar of 20 ouder. Weet Reese meteen waar ze aan toe is.

Dan had ik nog graag wat Beatles nummers gehoord, dat mag je toch verwachten met een film over Lennon. Naja, dan stop ik Across the Universe nog maar een keer in de dvd-speler.

Ruime 3*

Ruim twee weken geleden toch voor de originele versie gegaan.

Vooraf alle punten bijeen gesprokkeld waardoor dit weleens een film kon zijn die zich in mijn top tien zou nestelen; ik kwam tot de conclusie dat Cinema Paradiso alles in zich had bij het lezen van recensies en het zien van trailers - een klein, vertederend mannetje, dat verzot is op film en verknocht aan de plaatselijke bioscoop, een mooie vriendschap tussen jong en oud, een sfeervol, Italiaans plaatsje, met alles erop en eraan, een reeks aan mooie beelden van iemand die we volgen in verschillende fases van zijn leven - ik ben er gek op.

Maar dan valt al gauw de bijzonder belabberde dubbing op. Op zich nog tamelijk charmant in films als deze, maar het zoog bijna de gehele laag aan magie weg. Veel scènes verlopen daardoor nogal stokkerig en langzamerhand zag ik al mijn bovengenoemde punten in het water vergaan en het plekje in mijn top tien op de zeebodem liggen.

Natuurlijk blijft er nog een uiterst amusante film over, met gedenkwaardige scènes en bij vlagen voldoende sfeer, maar er zat zoveel meer in. Het tweede gedeelte doet naar mijn inziens nauwelijks onder aan het eerste en ook het derde stuk mag er zijn met scènes met het vernietigen van de bioscoop, terwijl alle - op de bioscoop verliefde - mensen oud zijn geworden en met weemoed naar de vallende bouwstenen staren. En natuurlijk het moment dat Salvatore de aan elkaar gevlochten film van Alfredo bekijkt. Schitterend.

De muziek van Ennio Morricone vond ik best aardig, maar in tijde van Baaria was mister Mirricone veel beter op dreef. Ik mistte het meeslepende.

Kleine 4* en de director's cut laat nog wel een tijdje op zich wachten. Al weet ik zeker dat ik over een jaar of tien met veel plezier het schijfje (?) in de Blue Ray-speler (?) schuif (?).