Meningen

Zeker niet slecht. De film had wel beter "Tanis" genoemd mogen worden, want "Pandorum" was slechts een onderdeel van de film.

Ik had tijd nodig om "erin" te komen. Vooral in het begin was het vaak té (en te lang) donker. Zeker een handigheid om spanning te brengen en een bepaald sfeertje te creëren, maar normaal gesproken heb ik een hekel aan te donkere scènes. Het zorgde ervoor dat veel momenten lastig te volgen waren (wat natuurlijk de bedoeling was). Gelukkig ging dat later al een stuk beter.

SF is niet mijn genre, maar ik kan wel genieten van die gore en bloederige scènes en de fraaie decors - in dit geval. De aliens hadden vaak iets weg van stop-motion; zag er soms wat houterig uit, maar meestal waren de scènes met hen de beste momenten van de film. Toch jammer dat je nooit eens een goed gesprek met dergelijke types kunt voeren, kop koffie erbij, dat zou een hoop schelen...

Acteerprestaties waren gevarieerd. Ben Foster deed het behoorlijk, maar was vooral eendimensionaal met zijn coole blik. Ik ben minder te spreken over Dennis Quaid, die me aan een serieuze Will Ferrell deed denken. En dat kan de bedoeling niet geweest zijn.

Ik had graag wat meer van de nieuwe wereld gezien. Zou mooi zijn als ze daar Pandorum 2 voor reserveren.

Het zag er in het begin niet naar uit, maar toch een ruime 3*.

Een mindere David Fincher, maar lang niet slecht. Al ben ik wel erg mild, want normaal straf ik films meteen af met zo'n hoeveelheid aan absurditeiten.

De meeste absurditeiten die ik hier lees, zijn nog enigszins goed te praten, maar er blijven er nog genoeg over. De meest schrijnende vind ik nog wel het moment met de agenten bij de voordeur. Begrijpelijk dat Meg het leven van d'r dochter niet op het spel wil zetten en de agenten niet direct binnenlaat. Maar ze weet (want ze is zogenaamd heel slim) dat de bad guys haar absoluut niet kunnen horen, dus heeft ze alle vrijheid (de agenten staan ongeveer heel de avond voor de deur) om het hele verhaal uit te leggen en dat ze niet direct binnen moeten komen. Voor mijn apart gaat ze er nog een potje bij lopen strippen. Dat seinen met de ogen is dan ook ook ontzettend lachwekkend. Voor de rest zal ik het niet over de onlogische zaken hebben, maar ze zijn er in overvloede.

De grootste fout maakt Fincher w.m.b. met de rollen voor de "boeven". Forest Whitaker doet het niet eens slecht, maar Jared Leto acteert als een Vlugge Japie, met hetzelfde IQ en kinderachtige teksten. Ik nomineer hem hierbij direct voor de titel "aller-slechtste acteur allertijden", want in Lord of War was hij ook al zo uitmuntend slecht. Dwight Yoakam heeft ook niet genoeg bagage om een charismatische of bevreesde schurk te spelen.

De scène dat Meg de Panic Room verlaat voor de mobiele telefoon vind ik nog de beste. Goed gedaan met de slow motion, dat verhoogt de spanning perfect.

Best een aardig duister sfeertje, maar dat wist Jared Leto telkens goed te verpesten. Ik was ook blij dat zijn hoofd er al vrij vlot vanaf werd geschoten. .

Niet zo'n briljant einde als ik gewend ben van Fincher, maar toch niet slecht. Hij speelt goed in op het gevoel van de kijker, want die zal het Burnham (Forest Whitaker) gunnen om te ontsnappen met de 22 miljoen.

Kleine 3,5*.

De (meeste) schrikmomenten werkten niet ( het moment bijvoorbeeld dat Katie omhoog sprong in bed omdat ze een nachtmerrie had ), maar er zaten een paar redelijk angstige momenten tussen.

Beetje vreemde cameramomenten overdag, in het begin van de film. De nachtmomenten beginnen goed, maar op een gegeven moment verdwijnt de spanning, op een onduidelijke manier - waarschijnlijk omdat sommige momenten te expliciet worden weergegeven. Gelukkig komt de spanning tegen het einde terug. De zolderscene leek zo gejat uit [Rec], maar toch werken dergelijke scenes wel hoor...

Best een geinige film, maar wie zit er nog te wachten op deel 2?

3,5*

Leuk om een keer gezien te hebben. Mooie beelden van Parijs, maar ik ben er niet meer van gaan houden.

01. Podalydes 3*

02. Chadha 2,5*

03. Van Sant 2,5*

04. Coens 3,5*

05. Salles & Thomas 3*

06. Doyle 2*

07. Coixet 4*

08. Suwa 4* (relatie met een zoon is misschien nog mooier dan met een geliefde)

09. Chomet 3*

10. Cuaron 3*

11. Assayes 3*

12. Schmitz 4*

13. LaGravenese 3*

14. Natali 3*

15. Craven 3*

16. Tykwer 4* (ook al zag je het betreffende einde ruimschoots van tevoren aankomen).

17. Aubertin & Depardieu 3*

18. Payne 3,5*

Samen met het slot en de beelden tussendoor geef ik een nipte 3,5* voor het totaal.

Ben nooit een heel groot fan van Pearl Jam geweest, maar vind ze wel goed. Vooral Black is een waanzinnig nummer. Heb ze ook ooit op zien treden (Gelredome) en dat was erg geslaagd.

De documentaire voelt, zoals meerdere users zeggen, inderdaad, rommelig aan. Dat komt vooral doordat Crowe een kar vol korte stukjes achter elkaar plakt (hij moet het beeldmateriaal van 20 jaar toch ergens kwijt). Op zich geen probleem, omdat het wel een wezenlijk gevoel geeft hoe hectisch de tijden van Pearl Jam waren (en misschien nog zijn), vooral in de (begin)jaren '90.

"Jammer" dat de band zijn hoogtijdagen direct in zijn beginfase had, met Ten. Daardoor heb je het hoogtepunt van de documentaire eigenlijk ook direct te pakken. Daarna wordt er al gauw een sprong gemaakt naar MTV Unplugged '92. Wat meer gevoel rondom hun succes was geen straf geweest.

De documentaire mist iets. Ik had graag gezien dat Crowe wat meer tijd had genomen om bepaalde nummers wat meer tijd te gunnen. Ook mis ik enige diepgang, die tijdens interviews wat meer ter sprake had mogen komen. Gemengde gevoelens dus; enerzijds mooi om in deze rollercoaster van beelden te zitten, anderzijds voelt het niet af.

Verder geeft de documentaire een goed beeld van wat Pearl Jam in al die jaren heeft neergezet, en daar gaat het uiteindelijk om.

3,5*

Een te kinderlijke film, die veel onlogica op een onnozele manier probeert weg te moffelen. Hoe ze een driekwart paard weg kunnen stoppen in een rolstoel. Gevleugelde schoenen, die in eerste instantie uit zichzelf kunnen vliegen, maar later in het verhaal, om het spannend te maken, moet er ineens vaart gemaakt worden voordat ze de lucht in gaan. En bakken meer van dat soort sulligheden.

De CGI zit tussen goed en lelijk in. Sfeervol wordt het echter nergens, vooral ook omdat je telkens uit het verhaal wordt gehaald door al die miskleunen. De houterige "zwaardgevechten" zijn daar een goed voorbeeld van.

De makers nemen veel te veel hooi op hun vork. Ze hadden zich beter kunnen richten op het zoeken van betere acteurs (ook Brosnan heeft een idiote rol) en het vertellen van een goed verhaal. Ook is er een ernstig gebrek aan (subtiele) humor.

Voor onkritische kinderen nog best te verteren, maar daar houdt het mee op.

2*

Erg vermakelijk. Ik was even behoorlijk teleurgesteld toen de ongeloofwaardigheid halverwege uit z'n voegen rees, maar gelukkig blaast het fraaie einde dat probleem het beeldscherm uit. Iets meer variatie zou de film goed hebben gedaan en het mag hier en daar wat subtieler, maar ach.

Erg gelachen om de reactie(s) van Lele op dat hele verwisseltruc homo gebeuren.

Ennuh.... wat een prachtige vrouw, die Katarzyna Smutniak. Ik zou er bijna een extra ster voor geven.

Ik zie aan comments van aardig wat users dat ze het einde niet begrepen hebben. Dat is toch wel essentieel om de film op juiste waarde te schatten.

4*

Wiskunde is voor mij een ver-van-mijn-bed-show, maar tegelijkertijd erg intrigerend.

Pi is een intelligente film, met een duidelijke vinger van Aranofsky en zijn vriend Mansell; fijne editing en een heerlijke score (+ soundtrack), al is het niet geheel de sfeer die me ligt.

Waar Aranofsky zich hierna mee ging bemoeien, ligt meer in mijn straatje - zijn heerlijke climaxen na schitterende cinema boordevol prijsscènes, met veel naargeestige trekken.

Desalniettemin is Pi zeker niet ongeslaagd. De paranoia van Max komt sterk tot uiting (achtervolging!) en het einde krikt het cijfer wat omhoog.

Ruime 3* en, net als alle andere Aranofky's, alleen kans op verhoging bij herziening.

Herzien.

De animatie is anno 2012 niet het sterkste punt van the Polar Express. De meeste mensen zien en vrij lelijk uit en ook de sfeerplaatjes op de Noordpool hadden er beter uit kunnen zien, maar het blijft vlak en houterig - op enkele uitzonderingen na.

De film lijkt geïnspireerd op de Coca Cola reclame (er komt nog een verwijzing voorbij), maar de trein in de reclame ziet er sfeervoller uit. Wel weet de film het echte kerstgevoel zo nu en dan weer te geven. Geinige vondst met de opkomst van de Kerstman, terwijl het hele plein rood staat en massaal een staande ovasie geeft.

Wel vreemd dat Tom Hanks de stemmen van drie personages vertolkt, terwijl hij geen stemmentalent is. Ze leken allemaal dan ook erg op elkaar. Verder ontbreekt het aan humor.

Ruime 3*

Redelijk standaard drama film, die net iets te zwaar leunt op de barbaarse, meedogenloze acties van de moeder.

Gabourey Sidibe zet een prachtige rol neer, met als hoogtepunt het gesprek met de lerares - Ms. Rain - waar ze haar emoties (eindelijk) los gooit. Mo'Nique geloof je als wrede "moeder", ik kan haar zowat niet meer anders voorstellen. Op het einde toont ze uitstekend hoe krankzinnig haar karakter is, in een nogal pijnlijke scène. Er is weinig mis met het acteerwerk > naar mijn inziens de kracht van deze film.

Verder heeft het te weinig om het lijf (excuses voor de flauwe woordspeling) om m'n beoordeling hoger uit te laten komen dan 3*.

De film begint ietwat stroef, maar de eerste brede lach verscheen al toen de grootvader een stukje uit zijn zoons rapport citeerde van lang geleden: "hij heeft de bodem al bereikt, maar hij blijft graven."

Ik had meer feelgood verwacht. Dat was het over het algemeen ook wel aan de orde, maar het einde zorgt ervoor dat je met een zwaar gevoel uit de film stapt.

Jacques Gamblin zet een sterke rol neer, een personage dat simpel is, waardoor je veel sympathie krijgt, waardoor je erg met hem meeleeft, zeker als hij het slechte nieuws te verwerken krijgt.

Erg mooi: als het gezin compleet is en gaat dineren in de tuin met de nodige wijn, dat Robert, met het slechte nieuws in gedachte, zijn gevoel uitspreekt en zegt: "jullie te zien opgroeien is het mooiste wat ik heb meegemaakt." Zijn aankomstige dood maakt die zin behoorlijk beladen. .

Een film die wat op gang moet komen, maar heel veel in zich heeft. Er gebeurt niet eens bijster veel, maar doordat de scenes over 12 jaar zijn verspreidt, maakt dat je voldoende meeleeft met het gezin.

4*

Mooi dat Disney door blijft gaan met 2D. Hopelijk blijven ze dat doen. Ik vind het ook niet bij voorbaat minder mooi dan animatie a la "Finding Nemo".

Waar Disney niet mee door moet gaan, is de té brave humor, zo ook weer in deze film. Iets meer cynisme zou welkom zijn. Ze verzinnen weer een bonte stoet met personages die lollig moeten zijn, maar daarin niet of deels slagen. Ray(mond) is best geinig ("we geven hem een accent en het móet wel grappig zijn), maar ook weer net iets te simpel.

De beste scènes zijn die in het moeras, wat mij betreft. Veel clichédingen gezien, maar het zag er vaak wel fraai uit. Veel feelgood momenten ook.

Die Schaduwman kon me gestolen worden, vond ik niet zeer sterk, al waren een paar scènes met hem wel knap gemaakt.

Tja, een prinses en een kikker, die in een prins verandert na een kus, het is een klassieker - ik ben bang dat deze film dat geenszins zal worden.

De liedjes zullen ook niet blijven hangen.

3*

Na herziening verhoogd naar 4*

De film geeft de kijker exact het ongemakkelijke gevoel dat Barry voelt. Kleurrijk, zowel visueel als script. Adam Sandler is perfect gecast. Jammer dat hij verder weinig van zulke rollen heeft mogen vertolken.

De scènes bouwen zich op een aparte en speciale manier op, zodat je nooit kunt raden waar het heengaat. Dat gecombineerd met leuke vondsten en subtiele humor. Uniek filmpje.

Punch-Drunk Love is al zijn 4 sterren absoluut waard.

Net als de overige Pusher films vermakelijk van begin tot eind. Met andermaal een Zlatko Buric in topvorm, als Milo. Wat een ijzersterk personage is dat toch.

Bruut als het moet. En steeds die onderhuidse spanning. Dat onrustige gevoel. Refn valt wel in herhaling, vooral verhaaltechnisch. Telkens weer brengt het hoofdpersonage zich steeds verder in de problemen tot er geen uitweg is - al is er in dit deel wel een uitweg. En wat voor één. Maar iets in me zegt dat het hier nog niet mee gedaan is voor Milo...

Ik weet niet wat ik van het lugubere einde vind. Keihard, maar wellicht wat over the top.

Net ietsjes minder dan z'n voorgangers, maar nog steeds een stevige 3,5*. En absoluut een geslaagde triologie.