Meningen

The Count of Monte Cristo 2.0. Niet beter dan de remake uit 2002, maar een moderne versie ervan.

De film begint al lekker met de ontploffing, begeleid door klassieke muziek. Heerlijk. Mooi personage, die V.

Origineel verhaal, maar niet altijd even interessant. De film verliest hier en daar wat vermaak, is niet altijd interessant genoeg. Maar er zijn memorabele scènes in overvloede. Voor de vechtscènes kun je me 's nachts wakker maken, zeker het eindgevecht. Fijne twist ook in het midden.

Natalie Portman is erg mooi in de film en het acteren heeft ze ook volledig onder controle.

Geweldige eindscène met dito muziek, waardoor je de film met een feelgoodgevoel verlaat.

Erg geslaagd. Nette 3,5*.

Leuk idee (waar veel te weinig mee wordt gedaan), maar wat een inspiratieloos einde zeg. Zoveel dingen te bedenken, maar eindigen met nul, niks, nada.

Verder passeren er een legio clichés de revue, maar desondanks een fijn, oldskool sfeertje.

Pers er een magere 3* uit.

Aparte film, waarbij de stijl net zo mooi is als de Lisbon-zusjes.

The Virgin Suïcides is typisch zo'n film die naarmate de film vordert, blijft groeien, om vervolgens na afloop in je hoofd te blijven groeien, om vervolgens bij een kijkbeurt hoogstwaarschijnlijk verder te groeien.

Het kleurgebruik is fantastisch, zeker in het laatste segment. De soundtrack is weloverwegend uitgekozen en kleurt mooi bij de beelden. Het levert uiteindelijk een aantal scènes op die het herzien meer dan waard zijn.

Kirsten Dunst steekt erboven uit, maar het is duidelijk dat Sofia Coppola dit zo gewild heeft. Wel kreeg ik - zeker op het einde - het gevoel dat Coppola de cinema iets te nadrukkelijk een nog niet bestaande stijl wilde geven. Maar eigenlijk valt dat alleen maar te prijzen.

4*

Tenenkrommend inderdaad. Prima om sommige dialogen vooraf te schrijven, als ze mooie teksten bevatten. Ze vergeten alleen dat Agnès Varda en JR absoluut geen acteurs zijn - en dan krijg je dit resultaat. Het einde voelde ook erg gekunsteld aan.

Mooi project wel. Er hadden nog wat meer interessantere verhalen tussen mogen zitten, maar al met al een prima roadtrip.

Jammer van de matige stijl van de beelden, in een film die nota bene deels over fotografie gaat.

3*

Ingetogen film, met vooral mooie plaatjes en een, door minimale middelen gecreëerd, mysterieus sfeertje. Al haalt het mysterie geen unieke hoogtes. Daar zijn de vraagstukken niet aangrijpend genoeg voor.

Er wordt naturel geacteerd door alle hoofdrolspelers, waar enkel Ivan Dobronravov die lijn een tikkeltje overschrijdt door veel van dezelfde zure gezichten te trekken. Desalniettemin heeft hij al z'n gespeelde emoties feilloos onder controle, net als Vladimir Garin en Konstantin Lavronenko.

De settings zijn beeldschoon en kil tegelijk. Regenbuien komen net zo onverwachts als de autoritaire vader, en zijn daarnaast even onvoorspelbaar.

De kracht haalt Andrei Zvyagintsev uit het perspectief van de broertjes (op de scène met het opgraven van het kistje na). Ze hebben talloze vragen. Ze zien hem als een soort Messias (7 dagen, mythisch boek, etc.), al komen ze er al gauw genoeg achter dat hij gewoon een mens is, dus niet onsterfelijk, en hem later onder water zien zinken (Jezus kon immers over water lopen), waarna de jongste (de dwarsligger) hem voor het eerst overtuigend papa(!) noemt.

Godzijdank worden de antwoorden niet eenvoudig voorgschoteld. Dat zou het hele effect om zeep helpen.

3,5*

Ik zat te twijfelen of ik deze film wel zou gaan zien. Gelukkig toch gedaan. Heerlijke komedie, met een hilarisch hoofdpersonage. Hoe kan het toch dat er in Nederland zelden dergelijke komedies gemaakt worden, ofwel: komedies op niveau. Met erg scherpe dialogen.

100 Minuten is net iets te lang voor een film als deze, maar eigenlijk wordt het nergens écht langdradig. De grappen zijn niet zo plat als de prullen uit Hollywood en Nederland. Een paar x hardop gelachen bij deze film. Topper voor het genre, toch net geen 4*.