Meningen

Schitterende documentaire, al had ik meer actie verwacht. Toen ik die walrussen zag, had ik gehoopt op hongerige orka's.

Maar er blijven genoeg mooie beelden over, met als hoogtepunt - waar ik tranen van in mijn ogen kreeg - de achtervolging van jachtluipaard en bok . Zelden zulke mooie beelden gezien.

Die boodschap op het laatst doet een beetje reclame-achtig aan, wat jammer is in een film als deze, maar heel erg stoorde ik me er niet aan. Het zijn de harde feiten.

4*

Wat een kutfilm, en dan in de goede zin van het woord.

Niet dat de film echt bijzonder is, maar hij mag met recht een "op-het-puntje-van-de-stoel" film genoemd worden. De introductie en opbouw zijn vrij standaard. Het is vooral het realistische, of beter: deels realistische, dat de rest van de film sterk maakt. En natuurlijk de nagenoeg voortdurende spanning, de afkeer die je krijgt tegen het tuig, de wraakgevoelens die op komen borrelen, kortom: het meeleven (met Jenny en Steve).

Zo nu en dan zette ik mijn vraagtekens bij de beweegredenen van Jenny. Waar sloeg dat slapen in de bosjes op, terwijl ze weet dat Steve zojuist te grazen is genomen door dat gajes? Daarnaast reageert ze dikwijls behoorlijk tam, alsof de mensheid uit haar gezogen is. Was mooi geweest als deze ontwikkeling wat langzamer op gang was gekomen.

De film deed me meerdere malen aan Funny Games denken, vooral vanwege het spelen met het gevoel tot ontsnappen. De mogelijkheden zijn er, maar je voelt dat die mogelijkheden teniet zullen worden gedaan. Zo ook bij het einde. Tot tweemaal toe poogt de film een "neeeee!-gevoel" te creëeren. Daardoor wordt het voorspelbaar, en speelt toeval een te grote rol. En dat is jammer, want de uitvoering an sich was lang niet slecht (al zou je verwachten dat Jenny een ongelooflijke dorst zou hebben. Ze neemt echter maar een paar slokjes, als ze de mogelijkheid krijgt.)

3,5*

Veel te veel op safe gespeeld. Aardige weergave van de 60's, maar nergens kreeg de sfeer of het verhaal of de acteurs, of wat dan ook, vleugels.

Peter Sarsgaard en Carey Mulligan deden het naar behoren, maar konden dit niemandsdalletje niet naar boven trekken (zonder vleugels gaat dat lastig).

Het drama komt ook nergens sterk naar voren, waardoor er weinig scènes zullen zijn die ik over een jaar nog zal herinneren.

Deze kan met peinzen bestempeld worden met "oké" en gaat op de aardig-tussendoortje-lijst.

3*

Het is even door het Disney glazuur heen bijten, maar onder die berg suiker bevindt zich een prima dierenfilm - een heuse snotterfilm voor vooral de kleinen onder ons.

Je weet natuurlijk op voorhand wat er gaat gebeuren - bepaalde oneliners die gaan komen, de relatie tussen twee aantrekkelijke mensen die opbloeit, dat de zeeluipaard in conflict gaat komen met de Husky's en dat de honden uiteindelijk gered zullen worden (op 2 na, helaas). So be it.

Ik betrapte me er op dat ik meer met de honden meeleefde dan met menig mens in de meeste films. Dat komt natuurlijk door het onschuldige uiterlijk van die prachtige Husky's. En het feit dat ze daar zijn - en achtergelaten - door de mens. Ze hebben geen vervelende trekjes, en kunnen er niets aan doen dat ze in een levensbedreigende situatie terecht zijn gekomen.

De scènes met de honden waren verrassend. Neem nou die zeeluipaardenscène. Erg angstopwekkende beesten die zeeluipaarden, wat een spannende en vooral enorm goed geschoten scène oplevert. Mooie plaatjes van een Winterwonderland passeren de revue, en met Disney aan het roer bestaat er zelfs de kans dat ze in de ruimte een discoavond organiseren.

Ik vraag me wel af in hoeverre Husky's nederig naar elkaar zijn, terwijl ze een monsterlijke honger hebben, en elkaar meeuwen zouden trakteren.

De afspraak voor de tandarts staat, maar het was het waard: 3,5* (gulle bui).

Ik heb het boek niet gelezen, maar ik ga er vanuit dat die een stuk meeslepender was dan de film. De film was dat geenszins. Of dat nu komt door het slechte acteerwerk (met uitzondering van Kristin Scott Thomas) of de geforceerde emoties, de afstandelijkheid (daar hebben een boel Franse films een patent op) of het feit dat je geen zin hebt om te weten waar het naartoe gaat. De climax valt sowieso zwaar tegen.

Enorme tegenvaller dus. En dat slechte Engelse gebrabbel helpt daar niet aan mee.

2,5*

Een film met genoeg minpunten: die gangsters komen veel te veel over als wannabe gangster. Verschrikkelijk. vooral dat wijf. Het sentiment-gehalte ligt te hoog en Ayer weet de rauwe sfeer niet volledig vast te houden, helaas.

Wel tof om op stap te gaan met de twee buddies. Met bovendien een aantal geslaagde scènes, vooral vanwege het - op momenten - fijne camerawerk.

3,5*. Met "echte" gangsters had het een écht goede film kunnen zijn.

Zoals Waku (Waku) al zegt: erg interessant om een kijkje te nemen achter de schermen van/bij Paul de Leeuw. Voor de camera erg zelfverzekerd, maar 1 seconde voor hij opkomt knallen de onzekerheid, de stress en de chaos door zijn hoofd.

De 80 minuten razen voorbij en er hadden minstens 30 minuten aan vast geplakt mogen worden. In die 30 minuten had dan de missende diepgang kunnen zitten.

Door het ontbreken van een mooie vormgeving voelt het wat kaal aan. Je hoeft geen filmopleiding gevolgd te hebben om deze docu te kunnen maken.

3*

Korreltjezoutfilmpje. En niet zo'n klein beetje ook. Als Antoine Fuqua wat duidelijker had geknipoogd, had ik het nog wel kunnen hebben, maar dit ging way too far.

Voor de rest lekker onderhoudend en soms hard en flitsend. Al valt de speelduur zo'n drie kwartier buiten de lijntjes, man man.

Ik heb de triologie nog niet gelezen, maar wel veel andere Brusselmans. Zijn boeken zijn vaak luguber, bezaaid met zieke grappen, maar met de beelden erbij is het allemaal nog een stukje erger.

Het eerste uur was vrij goed. Geweldige soundtrack ook. Wat vaak het probleem is bij Brusselmans, in zijn boeken, is het ontbreken van een verhaal, ook al wordt dat gecompenseerd met humor en een geweldige schrijfstijl. Toch miste ik hier ook weer een verhaal. Erg knap om een Brusselmans te verfilmen, Koen Mortier is hier deels in geslaagd.

3*.