Meningen

Onwijs gave soundtrack. De Sigur Ros scène in de auto is heerlijk. Kippenvel alom wanneer het lied daadwerkelijk afgespeeld wordt.

Mooi geschoten film, niks mis mee dat alle scènes door elkaar zijn geschud en er ook nog eens 2 verhaallijnen door elkaar lopen. Jammer genoeg voelt het geheel te afstandelijk aan. Onvoorwaardelijke liefde: toch een prachtig onderwerp, maar de uiteindelijke "boodschap" liet me koud. Het verhaallijntje met het mongooltje kon me niet helemaal bekoren, op een enkele sprankeling na.

Het einde voelde ook wat onbevredigend aan.

Breathe van Pink Floyd meteen na de film weer eens opgezet.

Mooie, poëtische film, maar er door geraakt worden: weinig. 3,5*

Eens met de rest: Philip Seymour Hoffman is weergaloos (terwijl ik normaal geen groot fan ben), waardoor de filmwereld een Truman Show rijker is. Maar het verhaal biedt te weinig om een verpletterende indruk te maken. Het slome karakter baat niet, maar het ontbreekt aan enerverende momenten.

Ruime 3*

De film begint nog alleraardigst, waar vier verschillende types - de goedmaker, de moraalridder, de ongeïnteresseerde en iemand die ertussenin zit - een spanning opbouwen, die ieder moment kan exploderen.

Helaas gaat het dan mis door het overacteren van Jodie Foster, de kinderlijke dialogen, en het geëmmer om het geëmmer.

Carnage lijkt op één grote improvisatieshow met mensen die niet kunnen improviseren (gelukkig acteren drie van de vier nog redelijk.) Waar zijn de scherpe dialogen? Waarom werd de spanning niet langer vast gehouden om het op een subtiele manier te laten escaleren?

De film had geen seconde langer moeten duren. Een typische film om één keer te zien.

2*

Toffe poster, btw.

Tja, een film met fladders horrorkwaliteit, maar algeheel mist Case 39 op meerde vlakken klasse.

Renée Zellweger vind ik niet eens zo slecht gekozen; het contrast van haar eerdere personages en het duistere van Case 39 werkt prima. Jodelle Ferland zet, op een enkele verzwakking na, een geloofwaardig karakter neer. Knap om als 15-jarige toch zeer degelijk in een dergelijke rol te kruipen.

Helaas ligt het er direct te dik bovenop dat Lilith de boosdoener is. Dat neemt toch een groot deel van de spanning weg. Verder belooft de trailer dingen, die in de film als sneeuw voor de zon verdwenen zijn. YouTube - Case 39 Official Trailer [HD] Zie minuut 1:46. Ik had graag wat meer van dat soort demonen voorbij zien komen. De knapste scène vind ik die wanneer Emily naar de verlaten bus rent. Eén van de weinige momenten waarbij de potentie tot uiting komt.

Het woord "afraffelen" is gemaakt voor eindes als die van Case 39. Eindes bij films, die een groot deel van de focus leggen bij mysterie, maken of kraken een film. Gelukkig kunnen vlagen van spanning de film enigszins redden.

3*

Nu weet ik waar de mooie vrouwen in de supermarkt gebleven zijn; die doen 's nachts hun boodschappen.

Vreemde film. Vaak makkelijk, clichématig, origineel, plat, serieus, maar wat vooral vreemd is: de film is soms wat donker, maar verandert langzaam in een feelgoodmovie.

Helaas zag ik hier en daar wat gepikte grapjes, of wat flauwigheden, maar zag ook veel moois qua vondsten en geestigheid.

Het hele idee van het stilzetten van de tijd is eigenlijk wel uitgekauwd, maar het smaakt me altijd goed. Zeker in deze film met het tekenen van naakte dames, of de dame waar hij gevoelens voor heeft.

Veel genietbare scenes. Ook veel scenes die er niet helemaal toe deden, het leek bij vlagen wel of Sean Ellis wat losse ideëen wilde samenvoegen. Die hele voetbalscene had van mij niet zo gehoeven, veel te flauw en er gebeurde niets noemenswaardigs, op het slot na. Wellicht een poging tot luchtigheid.

Ik heb me geen seconde verveeld (op die voetbalscene na dan) en zou wel wat meer van dit soort films (poëtisch, fris) willen. Goed acteerwerk ook. Evenals de soundtrack, hoewel ik the Power of Love wel iets teveel van het goede vond. Ook de poëzie werd soms te pretentieus.

Minpunt: door het intro (goed uitgevoerd) en het feit dat Suzy direct een ander heeft op een wat platvloerse manier, en het spel zelf, gaf me nooit het gevoel dat hun liefde ooit puur is geweest, of in ieder geval het verdriet ervan.

Vreemde film, maar bovenal prachtig.

4*

Lekker gevangenisfilmpje, dat er bij vlagen voor zorgde dat ik in verkrampte houding zat te kijken.

Het uitstekende acteerwerk van vooral Luis Tosar en Alberto Ammann kon de ongeloofwaardigheid niet wegspoelen, helaas. Goed uitgangspunt, alleen moeilijk te verwezenlijken zonder kromheden. De film heeft soms ook de neiging te leunen op goedkoop sentiment.

Desalniettemin heb ik me prima vermaakt met Celda 211 en moet ik er niet aan denken om Malamadre in een donker steegje te passeren. Ook niet op klaarlichte dag, trouwens.

3,5* voor 211.

Na alle lovende kritiek een wat minder mild bericht van mij.

Niet onaardig, dat zeker niet. Fernanda Montenegro zet een mooi authentieke persoon neer in de vorm van Dora, maar overtuigd naar mijn inziens nooit. Ik vind de meeste dialogen ook stroef verlopen (misschien heeft het met de brakkige Nederlandse ondertiteling te maken - Portugees versta ik niet). Frustrerend en boeiend om de onnozele beslissingen van Dora te volgen, waar ze uiteindelijk toch de enige juiste beslissing maakt. Ook hulde voor Vinícius de Oliveira, die zijn schoensmeer aan de wilgen moest hangen om ineens aan een grote film mee te doen.

De mooi geschoten beelden en de vele armoede geven een goed beeld van het Braziliaanse leven weer. Het deed me bij vlagen terugdenken aan mijn bezoek aan Brazilië.

Aangename begeleidende muziek, maar meestal teveel op safe gespeeld.

Ik ben gek op roadmovies; de landschappen, de mooie ontmoetingen, het avontuur. Central do Brasil voldoet deels aan mijn verwachtingen; er is veel natuurschoon, maar ik heb niet veel bijzondere ontmoetingen voorbij zien komen en het avontuur is te schraal - al draait het daar niet om in deze film.

Mooie, eerlijke film, maar ik vraag me af waarom er zo met prijzen gesmeten is (de hoes is ermee besmeurd).

3*

Goede film, al vind ik wel dat Eastwood soms makkelijk wil scoren (sommige personages hebben enkel kwaad in zich, die psychatrische instelling, sommige oneliners "zonder Walter had ik het nooit gered", etc.).

Weinig memorabele scenes ook. Maar dat jaren '20 sfeertje - waar ik zo van houd - is heerlijk weergegeven. Verder ook een consistent verhaal en goed spel van o.a. Angelina Jolie en natuurlijk John Malkovich.

Ik twijfel tussen 3,5 en 4* - ik rond af naar boven.

Vermakelijke, doch voorspelbare film. Van begin af aan is duidelijk dat Chloe een beweeglijk en erotisch gericht hersenpannetje heeft en alles uit haar borst...euh... duim zuigt. De titel doet daar nog een flinke schep bovenop.

Zoals gezegd, de film vermaakt - het verhaal is boeiend genoeg, en wordt deels voldoende ingevuld door o.a. het acteerwerk van Neeson en Moore en sommige aardige dialogen, maar wordt anderdeels gecompleteerd met matige invalshoeken en weinig verhullende scènes.

Amanda Seyfried is te licht bevonden voor dergelijke rollen (hoewel, met zulke borsten...) Zeker in vergelijking met Julianne Moore, die al enige tijd actief is - met alle vaardigheden van dien.

Aardig eind, met het tonen van de zelfverzekerdheid van Catherine d.m.v. het knotje en - zelfs - de haarspeld van Chloe.

Typische 3*-fim.

Erg soepel lopend relaas over een surveillant, die een groep lastige kinderen op eigen wijze weet te temmen, met Gérard Jugnot die een wereldprestatie levert. De oersympathieke muziekleraar Clément verovert harten met zijn warmhartige daden.

Sfeer en setting zijn uitstekend, die kleine clichés enigszins weten te verbergen. Het subverhaaltje rondom Mondain voelt wat bijeengeraapt, maar Les Choristes verveelt geen seconde. Fijne tijdsduur ook.

Aanrader voor de echte filmliefhebber.

4*

Heftig filmpje, dat een realistische weerspiegeling weergeeft van het afglijden van aan heroïne verslaafde mensen, die nog niet zolang met hun leven bezig zijn.

De oorsprong wijkt jammer genoeg wel af van het werkelijke verhaal. De heftige ruzies in huize Felscherinow, met veel drank in het spel, worden achterwege gelaten. Waardoor vooral de drijfveer van Christiane om harddrugs te gebruiken verschilt met het origineel.

De film wordt, ondanks de bescheiden voorspelbaarheid, almaar uitzichtlozer, en daarmee sterker. De laatste sprankjes hoop worden weggesnoven. Ik was bang dat de film wat te braaf zou worden, na het uitgooien van een reddingsboei en het zogenaamde afkicken, maar “gelukkig” verliest Uli Edel, in dit geval, de realiteit niet uit het oog.

Ik vraag me af waardoor het komt dat ik niet voor 100% mee kon leven, terwijl er doelmatig gebruik gemaakt wordt van het perspectief van de hoofdrolspeelster. Doordat de gehele negatieve ontwikkeling van Christina vanuit haar oogpunt wordt bezien, maakt de afwezigheid van haar moeder plausibel. In haar beleving is haar moeder er niet. Nooit geweest. De rol van de moeder had imo wél beter ingevuld mogen worden. In de stukken waarin ze wel aanwezig is, was liefde toch lichtelijk voelbaar, waardoor de balans zoek was.

Pijnlijk om te zien, hoe een mooi, breekbaar meisje, steeds onaantrekkelijker wordend, uiteindelijk verandert in een gedrocht, dat niets meer waard is. Haar thuissituatie, haar omgeving en haar jeugdige naïviteit, maken het praktisch onmogelijk om een normaal leven te leiden.

Dit alles gaat gepaard met een grauw Berlijn - waar felgekleurde auto’s alle kanten op rijden – hier en daar wat inktzwarte humor tussen de regels door (ik had een orgasme heel anders voorgesteld) en een soundtrack van een levende legende – Bowie (al zijn het verre van z’n beste nummers).

Ruime 3,5*

Zemeckis tart met het maken van a Christmas Carol met zowat alle wetten voor het maken van een stevig verhaal. Verhaal? Die is er eigenlijk niet, op het gegeven na dat een ouwe vrek, na een geestelijke reis, verandert in een dolgelukkige opa.

De animatie is, zoals we van Zemeckis gewend zijn, prachtig. Ook Jim Carrey doet weinig fout en voegt zelfs wat toe aan het personage van Scrooge. Iets dat toch best lastig is met een stem als enig instrument. Ook het duistere tintje (naast de korrels suiker) kan ik waarderen.

De grootste zwakte is, zoals genoemd, het grote gemis van een vertelling, een verhaal. Ondanks alle aanwezige geesten, mist deze prent een ziel. En zonder verhaal gaat een film, of een boek of toneelstuk, of wat dan ook, vervelen. Uitzitten was dan ook een veel voorkomende term in mijn hoofd tijdens het kijken.

En welke doelgroep hadden de makers in gedachten? Ik zou deze film toch allesbehalve een kinderfilm of familiefilm willen noemen - op de eerste 10 en laatste 10 minuten na. Dat zijn in mijn inziens op afstand de beste delen van de film.

De sterke animatie kan de film niet behoeden van een troosteloze 2*.

De pogingen van Zemeckis tot het maken van animatie waren moedig, maar hij doet er beter aan ermee te stoppen.

Tegenvaller. Deel 1, vond ik zo nu en dan nog wat magie bevatten. In dit deel gebeurd er in het eerste uur niets noemenswaardig (hoewel je pratende dassen wel noemenswaardig kunt noemen).

Het verhaal is slap, het acteerwerk is slecht - net als deel 1, humor is ver te zoeken en veel te braaf (maar dat kon ik verwachten). Blijven enkel de goede effecten over. Die muis is een overbodige en kinderachtige personage. Geen idee waarom hij er was.

Voor de rest best goed onderhoudend, daarom kom ik nog op een kleine 3*.

Enkele lichtpuntjes:

- De decors

- De sfeer

- De meeste acteerprestaties

Toch mist de film de echte magie. Ik kan deze film niet meer door kinderogen bekijken (misschien deels), zoals ik vroeger naar The Goonies keek. Die film bevatte toch meer avontuur en daardoor magie. Het verhaal van City of Ember is net niet spannend genoeg, maar verveelt toch geen moment. De tijdsduur is prima, al voelt het einde - zoals velen vermelden - net iets te afgeraffeld aan.

Kleine 3,5*.

Achteraf gezien zie ik het aankomen

Pareltje van de Nederlandse cinema. Ik vind het ook absoluut niet toneelachtig overkomen. Enkel doordat de dialogen lang zijn en de film voortkomt uit een toneelstuk?

In eerste instantie vind ik Tom geen advocaat en Joep geen minister, maar eigenlijk doet dat er ook niet toe, ze weten zich op den duur perfect in hun rol te nestelen. Alle lof voor de vier acteurs. Waar Peter Blok nog wat moest groeien in zijn rol, vond ik de acteerprestaties van Pierre Bokma, Jaap Spijkers en Gijs Scholten van Aschat vanaf de eerste minuut indrukwekkend. Vooral Pierre Bokma levert integer en indrukwekkend spel af.

Geweldig chaotisch op momenten, doordat de vier vrienden amper oor hebben voor elkaar - ze zijn allen verwikkeld in eigen problemen. De film toont aan hoe gecompliceerd het leven kan zijn als je ouder wordt, goed weergegeven door de groet Cloaca en later bij het moment dat Pieter nagenoeg emotieloos naar buiten staart en vier jonge studenten ziet varen, met een piano op het bootje: het nog tamelijk onbezorgde leven. Idealen zijn verloren gegaan, gezonken in het water.

Er valt ook genoeg te lachen, al zou ik dit genre enkel bij "drama" houden. De scène met de Russische hoer is in zijn geheel hilarisch.

Wel spijtig dat de synopsis eigenlijk al het gehele verhaal verteld (inclusief de relatie van Maarten met de 18-jarige dochter van Joep). Zou beter uitpakken dat zulke zaken in de film aankomen.

Vriendschap is een illusie zong het Goede Doel ooit. Een pakketje schroot met een dun laagje chroom.

4*

Van het weekend gezien en op de één of andere manier spookt de film nog door m'n hoofd.

Ik kende Claude Francois nauwelijks - enkel een stuk of 10 van z'n liedjes. En dan nog wist ik niet dat ze allemaal van Cloclo afkomstig waren.

De film heeft wat opstartproblemen; zoals gezegd kan Jérémie Renier (toen 31 jaar) niet zomaar omgetoverd worden in een tiener of begin twintiger, de vader van Claude Francois wordt te oppervlakkig/geforceerd gebracht en Florent Emilio Siri neemt wat te gemakzuchtig te grote stappen.

Maar al gauw zit je er "helemaal in". Moet gezegd worden dat ik biopics erg fijn vind en het mooi blijft om te zien hoe iemand van 0 naar heel succesvol gaat. Siri weet hoe het moet en laat zien wat je wilt zien. Roem, arrogantie, ladingen mooie vrouwen, onzekerheid, geld, jaloezie, slippertjes, villa's en dure auto's vliegen je in rap tempo om de oren. Het aantal mooie vrouwen dat Francois heeft "ontmoet" is om jaloers van te worden. Jérémie Renier doet het geweldig en zijn enthousiasme werkt aanstekelijk.

Jammer genoeg waren de liedjes niet ondertiteld en vanwege m'n gebrekkige Frans was dat wel fijn geweest. Al vrees ik dat de teksten weinig hoogstaand zijn. Een ander schoonheidsfoutje is dat Renier hier en daar te duidelijk playbackt.

Als film niet uniek - stijl, verhaal en geluid zijn vrij cliché, al zag het er wel heerlijk kleurrijk uit, zoals het leven van Cloclo moet zijn geweest.

Wrang dat Cloclo op zo'n lullige manier de dood in is gestuurd. Zijn - tot buiten proporties - gehandhaafde orde en netheid is hem fataal geworden. En dat wordt eerder goed in beeld gebracht.

Hij stond te trappelen om succes te boeken in Engeland, om vervolgens USA te veroveren. Niemand weet of het hem was gelukt. Al valt het met zijn invalide Engels misschien wel te raden.

Genoten. 4*

Helaas heb ik ook naar de verkeerde versie gekeken; de hele film was in het Frans nagesynchroniseerd. Ergerlijk als lippen op de verkeerde momenten bewegen en de stemmen soms totaal niet passen. Daardoor kwam ik maar moeilijk in de film. Veel woordgrapjes vielen in het water en het werd een puinhoop met mensen die Russisch hoorden te spreken, maar vloeiend Frans spraken en toen weer gebrekkig als ze met Fransen praatten en Fransen die - juist - Frans spraken.

Het verhaal is komisch, maar ook erg onaannemelijk. Lekker over the top ook op veel momenten. Prachtig om het zooitje ongeregeld op het vliegveld te zien zeulen of in Parijs de boel te desorganiseren met hun zuipmuilen en hun boerse manieren.

Ik vind wel dat het wat schort aan de uitwerking, vooral het stuk met de relatie tussen Andrei Filipov en Anne-Marie Jacquet voelt erg rommelig aan. Ook het concert zelf voelt wat ongeregeld aan met al die flashbacks, toekomstbeelden en succesposters er constant tussen gepropt. Prachtige muziek uiteraard, maar ik had het concert toch wat explosiever verwacht.

Ik heb door de nasynchronisatie heen moeten kijken/luisteren, maar dat heeft verder niets met de beoordeling van de film te maken. Eerder met de keuze van Film 1.

Gelukkig heeft muziek geen woorden nodig.

Kleine 3,5*

Ik heb het niet vaak bij films die ik zie, maar deze film kon de saaiheid niet doorbreken. Best een mooi verhaal/thema en prima acteerwerk, maar nooit kwam ik in de film of werd de film voor mij interessant. Gemiste kans. Gauw vergeten deze film, hoewel dat vanzelf zal gaan.

2,5*

Contracorriente heeft een fijn sfeertje, gepaard, of beter gezegd: flink aangesterkt door mooie, zwoele beelden van strakke luchten en aantrekkelijke strandjes.

Het verhaal zelf wordt vrij integer gebracht. De scènes waarbij de geest van Santiago zich rondom Miguel begeeft zijn de mooiste. Neem nu de scène waarbij ze hand in hand door het dorpje lopen of waar ze met zijn drieën (Miguel - vrouw + vriend) op de bank naar de televisie staren.

De film duurt naar mijn mening wel een tikkeltje te lang, alles leek al verteld, maar kabbelde nog wat voort. Ook een film die makkelijk in de vergetelheid kan raken, ondanks de sterke dilemma's.

3,5*

Gezien op een enorme hoogte, in een vliegtuig, terwijl ik me op z'n minst gezegd niet helemaal top voelde...

Een buddy-film, dat was lang geleden. Dat zijn meestal wel sympathieke films. Helaas kan Bruce werkelijk niets met zijn rol; hij kan niet cool zijn, hij is te oud voor de échte actie, hij is niet grappig - hij is niets meer dan de aangever van Tracy Morgan, de Frans van Dusschoten van Hollywood. Een automatische piloot om maar in de vliegtuigtermen te blijven.

Heb bij vlagen toch wel moeten lachen, my quilty pleasure, Tracy doet het wat dat betreft zo nu en dan best goed. Ik was bang dat de "boeven" zich veel te serieus zouden nemen. Gelukkig viel dat mee, al waren het duidelijk de slechtste scenes van de film.

Ik denk niet dat ze het o-zo-populaire buddy-ding uit de jaren '80 met deze film hebben opgewarmd.

En Seann William Scott komt met z'n American Pie grappen van 10 jaar geleden opzetten...

2,5*

Tja, een typisch gevalletje van goed concept, maar bijzonder beroerde uitwerking.

Dit concept zou liters angstzweet moeten veroorzaken, maar nergens komt de ijzingwekkende spanning om de hoek kijken - die bleef ergens in één van de kleinere kubussen verstopt. Ook is er veel te weinig gedaan met de valstrikken; ze zijn schaars en ook nog eens matig weergegeven.

De film grossiert in minpunten, waarbij het domme moraaltje, het beroerde acteerwerk, de vreemde gebeurtenissen (hoe komt die agent ineens op de plek waar de rest is?) , het slechte camerawerk en het ontbreken van enige variatie de boel nog het meest naar beneden haalt.

Ik had liever ook wat meer vragen beantwoordt willen hebben, ook al blijft het giswerk interessant. Maar ik heb sterk het idee, als ik naar het overige kijk, dat de makers er gewoon makkelijk vanaf wilden komen.

Nee, zelfs met het oplossen van een Rubik Kubus beleef ik meer spanning en plezier.

2*