Meningen

De eerste keer dat ik deze film zag viel hij licht tegen, waarschijnlijk omdat ik een tweede Pulp Fiction verwachtte. Deze tweede kijkbeurt beviel dan ook beter. Heerlijke film om de bekende redenen (regie, acteurs, script). Ik blijf het jammer vinden dat Pink uiteindelijk gearresteerd wordt. Het is leuker als er iemand mee weg komt. Daarnaast is het raar dat er geen filmpje is die iets uit Pink's verleden verteld, zoals er wel een is voor Orange, White en Blonde.
4*

Revanche, een wraakfilm zonder wraak. De tweede helft wordt er constant gebouwd naar een ontknoping die niet komt en in plaats daarvan eindigt met onuitgesproken vergeving en berusting. Je moet bij een thriller maar met dit soort dingen aan durven komen. Niet alleen gebeurt dat hier, maar het is ook eens de kracht van Speilmanns film.

Eerlijk gezegd vond ik tijdens het kijken de eerste helft (dit is zo'n film met twee duidelijk geschieden helften) boeiender. Het is een kwestie goed beginnen. Oké, het eerste shot van rustig water waar iets ingegooid wordt is niet origineel en de tweede scène van een man die het gras maait, terwijl een vrouw van binnen naar hem kijkt is ook niet bijster interessant. Echter, dan komt het derde shot waarin een man, met de rug naar de camera toe op z'n bed zit door het raam te turen. Intussen zitten we als kijker in een slome sfeer. Er wordt op de deur geklopt en dan veert hij overeind. Het is de manier waarop dat het 'm doet. Hij doet een koprol achterover over het bed en spring met een kinderlijk enthousiasme rechtop. Dit in contrast met zijn goedkope gangsteruiterlijk schetst meteen een karakter en beeldt mooi zijn liefde uit voor de vrouw aan de deur. Jammer dat dit niet het eerste shot is, want perfecter komen ze niet. Ik zat er toen meteen in.

Sowieso werkt de relatie tussen de man en de prostituee erg goed. Het zijn kleine momenten van affectie die het 'm doen. Zo zit er een moment in dat ze hevige ruzie krijgen. De vrouw wil weglopen, maar hij grijpt haar ruw bij de arm. Je verwacht om pijn te doen, maar hij trekt haar zachtjes naar zich toe en laat haar op zijn schouder kalmeren. Zij doet dit op een onsentimentele manier, zonder omhelzing. Spielmanns grootste talent, op basis van deze film, is dit soort kleine momentjes vinden die veel zeggen over de karakters van zijn personages. Ondanks het misdaadplot is dit meer een karakterstudie.

Daardoor kan hij ook wegkomen met het einde. Ik vond de relatie tussen Alex en Tamara zo boeiend dat de affaire tussen Alex en de vrouw van de agent me aanvankelijk wat minder kon schelen, zelfs al zaten er ook weer complexe, persoonlijke motivaties achter. Wel kon ik het karakter van de grootvader, gespeeld door Johannes Thanheiser, zeer waarderen en zijn de houtzaagscènes waarin verder niets gebeurt erg spannend. Hoe dan ook, de tweede helft werkte voor mij pas echt toen we bij de conclusie aankwamen en het bleek te draaien om een soort verlossing door berusting. Dat vond ik erg mooi en maakte het geheel ook sterker.

Soms was het wat te traag naar mijn smaak en ik vind dat Spielmann filmisch wel erg weinig doet met dit materiaal. Op een bepaalde manier verwachtte ik steeds dat het allemaal sfeervoller zou worden, maar dat doet het niet. Een beetje standaard gefilmd. Toch, ondanks deze kanttekeningen moet ik toegeven dat Revanche erg blijft hangen. Ik ga nog voor 3,5 sterren, maar een verhoging sluit ik niet uit.

Toch een vreemde opmerking bij een regisseur wiens drie voorgaande films geroemd werden om hun cinematografie. Dat er dan ineens een film opduikt die cinematografisch iets terughoudender is maakt Mendes nog niet meteen een duidelijk theaterregisseur.

Anyway, dit was een meevaller. Ik had erg lage verwachtingen. Het thema sprak me totaal niet aan eigenlijk en ik ben ook geen fan van Mendes. Ik ging vooral omdat ik Kate Winslett een geweldige actrice vind. De film zelf bleek echter prima te zijn.

Toegegeven, echt opzienbarend wordt het nooit, daarvoor is het verhaal iets te bekend. Ook deed de uiteindelijke abortus me opvallend weinig terwijl dat het emotionele hoogtepunt behoorde te zijn. Toch vond ik het geheel ruim voldoende. Dit komt door de twee ongeloofelijke hoofdrolspelers, die hier beiden de beste rol speelde die ik van hen zag. Van Winslett had ik niet minder verwacht, maar ik verbaasde me echt over DiCaprio. Ik vind hem de laatste jaren wel goed, maar het valt mij tevens op dat hij erg veel fronst in zijn meest recente rollen. Dat moeilijk kijken leek een beetje een acteertruukje te worden en ik ben opgelucht dat het hier volledig verdwenen is. Hij is hier erg naturel en zeer geloofwaardig. Intens wanneer het nodig is, maar ook vaak terughoudend. Tevens weet hij misschien nog wel beter een balans te vinden dan Winslett tussen klootzak en sympathiek. Erg, erg goed en ik verbaas me dat de Oscars dit genegeert hebben.

De rest van de film is meer gemiddeld goed. Persoonlijk vond ik het terughoudende qua cinematografie niet storend, want het gebrek aan mooie kleuren, echt opvallende beelden of snellere montage zouden de film meer leven hebben gegeven dan het thema. Dit blijkt stiekem zelfs een hele goede keuze. Overigens is het niet waar dat de film geen opvallende beelden bevat. DiCaprio tussen een massa vol mannen met hoeden op weg naar zijn werk is toch wel opvallend.

Verder vallen een aantal bijrollen op. Michael Shannon speelt een larger-than-life karakter. Echt realistisch was zijn bijdrage niet, maar toch is het geen foute keuze, want hij zorgt voor extra spanningen. Ook de man die naast DiCaprio werkt op het kantoor heeft een opvallende rotkop en een personage dat zich even rot gedraagt.

Het is dan toch jammer dat het scenario zo voorspelbaar en zelfs ietwat uitgekauwd is. Verder is het een nagenoeg perfect gemaakte film, die met een iets frissere insteek gemakkelijk een echte klapper had kunnen worden. Alle goede elementen waren immers aanwezig. Nu vond ik het vooral een goede film, maar ik vraag me af of ik er over een jaar nog wel eens aan terug zal denken.
Voor nu een kleine 3,5*.

Goede verfilming van Richard III, die echter nooit aan zijn theatraliteit ontsnapt. Het zijn toch vooral sterk theatrale acteurs die lange dialogen en monologen uitspreken terwijl ze wat heen en weer lopen door nogal kale decors. Dit is Shakespeare maar niet nauwelijks cinema. Olivier probeert er filmisch nog wel hier en daar wat van te maken, door bijvoorbeeld af en toe wat met de belichting te spelen of de schaduw van Richard op symbolische momenten te filmen, maar over het algemeen wordt de aandacht visueel alleen gegrepen door de fleurige kostuums. Allen de kroning aan het begin en de verschijning van de geesten voor de laatste slag maakte indruk. Verder was het toch wel een lange zit, die te doen blijft dankzij het boeiende verhaal en de toch wel heerlijk theatrale performances, waarbij Olivier, Gielgud en Richardson de uitschieters zijn en Hardwicke iets minder. Doe mij dan toch maar de Shakespeareverfilmingen van Orson Welles (en Chimes at Midnight in het bijzonder). Die weten de geest van Shakespeare niet alleen in het acteerwerk, maar ook filmisch te vangen.

3*

Mijn kennismaking met westernlegendes Randolph Scott en Budd Boetticher. Ze zijn niet zo bekend als Wayne en Ford of Stewart en Mann, maar hebben toch duidelijk hun liefhebbers. Mij viel de film echter tegen. Met name juist dankzij de grote ster van de film, Scott.

De film doet ergens wel denken aan de westerns van Mann, omdat ook hier de psychologie belangrijker lijkt dan de actie. Helaas pakt het in deze film gewoon niet zo goed uit. Het draait allemaal om een groep (waarom de film dan Ride Lonesome heet is een raadsel) waarin ieder tegengestelde belangen heeft. Als één iemand een actie onderneemt, gaat een ander ertegenin en zo komen de personages steeds met elkaar in botsing. In principe een prima uitgangspunt voor een goede film, maar het werkt niet om twee redenen.

De eerste is de matige cast. Voor een psychologischer ingestelde film heb je gewoon betere acteurs nodig. Alleen het duo Pernell Roberts en James Coburn overtuigd. Randalph Scott is de grootste miscast en lijkt überhaupt niet het acteur dat geschikt is voor een western. Hij speelt ook gewoon erg slecht. Lee Van Cleef komt ook even voorbij maar is hier veel slechter dan in Leone's films.

Het tweede minpunt is dat het uitgangspunt niet helemaal deugt. De personages van Coburn en Roberts willen de schurk naar de gevangenis brengen omdat ze dan amnesty krijgen die al hun misdaden in het verleden ongedaan maken, terwijl Scott de bijbehorende premie wil krijgen. Waarom kunnen ze dan niet met zijn drieën samenwerken en zo de beloning delen (Scott het geld en Roberts en Coburn de amnesty)? Ja, het draait bij Scott natuurlijk ook om wraak, maar het blijft vreemd dat personages elkaar hier zouden moeten doden, terwijl ze in principe niets tegen elkaar hebben.

Wat wel werkt zijn de prachtige beelden en het einde, dat uitstekend uitpakt. Maar als geheel is Ride Lonesome maar een matige western, waarin veel meer had gezeten dan eruit komt.

2,5*

Fijne vroege western van Peckinpah, waarin veel van zijn latere thema's al te zien zijn, maar waarin hij zijn stijl nog niet gevonden heeft. Dat heeft wellicht ook wat met de tijd te maken, waarin seks en geweld nog niet zo extreem hun plaats hadden als ten tijde van The Wild Bunch, maar ook gewoon het camerawerk en de montage zijn nog wat netter hier.

Toch heeft Peckinpah wel een meerwaarde hier, omdat hij al geen ander empathie leek te voelen voor oude revolverhelden die merken dat de wereld verandert is en hun tijd daarmee verstreken is. Hij zou het later allemaal nog wat frisser uitwerken, maar hier levert hij solide werk, waarbij het grootste pluspunt de karakteruitdieping is. De manier waarop Scott aanvankelijk positief tegenover McCrea staat en vervolgens omdraait, terwijl zijn jonge kompaan de tegenovergestelde ontwikkeling doormaakt is erg overtuigend en niet te drammerig gedaan, evenals de inkeer van Scott aan het einde. En McCrea en Scott die heldhaftig aan het einde een schijnbaar zekere dood tegemoet lopen, zoiets blijft toch altijd wel krachtig.

Wel had Ride the High Country van mij een betere cast mogen hebben. Randolph Scott blijft me weinig aanspreken en ik heb geloof ik ooit al ergens gezegd dat hij meer de uitstraling van een Britse gentleman heeft dan van een cowboy. McCrea zie ik nu voor het eerst in een western (al schijnt hij er zat te hebben), maar speelt ook hier precies zoals ik hem altijd zie spelen: erg nukkig. Kon hij iets anders? Ook de bijrollen waren wisselvallig. Dat de karakteruitdieping alsnog tot zijn recht kwam is een verrassing op zich.
3,5*

Precies zoals ik verwacht had. Niet verwonderlijk, want Blue Sky speelt het altijd nog veiliger dan iedereen, Dreamworks incluis. Bij Ice Age werd dit nog gecompenseerd door aansprekende personages. Niet dat de figuren uit Rio vervelend zijn, maar echt opvallend zijn ze ook niet. Hetzelfde geldt voor het verhaal, dat werkelijk geen enkele verrassing bevat. Ook de grappen voelen uitgekauwd aan. Het enige dat Rio red van de ondergang zijn de felle kleuren en het aangenaam zomerse sfeer die er voor zorgen dat het toch allemaal lekker wegkijkt, zelfs al is dit waarschijnlijk de CGI-animatiefilm die tot nu toe waarschijnlijk het makkelijkst te vergeten valt van allemaal. Bij Blue Sky mogen ze wel iets meer op zoek naar een eigen smoel.

2,5*

Degelijke John Ford-film, maar niet echt bijzonder. Visueel is het allemaal weer prachtig, zoals in alle Fordfilms, maar het verhaal is niet meer dan gemiddeld, evenals de acteerprestaties. Het eerste half uur bouwde op naar een luchtige actiewestern zoals bijvoorbeeld Stagecoach, maar de film weet dit niet echt waar te maken, vooral omdat het middenstuk wat traag is. Het drama en de romantiek werken hier stukken minder dan in My Darling Clementine omdat de personges minder sterk zijn, evenals de mythe die er achter ligt. Ook is het mij volstrekt onduidelijk waarom er zoveel gezongen wordt in deze film. Het werkt nooit zo goed als in Rio Bravo. Gelukkig kijkt de film wel lekker weg en zijn Fords visuele krachten altijd wel betrouwbaar, waardoor Rio Grande nooit vervelend wordt. Maar het is wel hopen dat de andere twee delen van de cavalerie-trilogie beter zijn. Ik vermoed van wel eigenlijk.

3*

Howard Hawks zag Rio Lobo zelf als een mislukking en eerlijk gezegd kun je zien dat zijn hart er niet in zat, vooral in het middenstuk. De film sleept daar wat en het vuur dat doorgaans zat in de dialogen en in het acteerwerk is hier compleet afwezig. Sterker nog, er wordt hier geregeld slecht geacteerd. Jennifer O'Neill is zelfs zeldzaam slecht.

En toch werkt de film uiteindelijk wel. De openingscredits zijn heerlijk en de treinoverval waarmee de film opent is ook sterk. Dan wordt het wat minder, maar het laatste half uur is dan weer erg goed, waarbij de spanning zelfs voelbaar is geworden. Het helpt ook dat Jack Elam dan in de film is verschenen en plezier in zijn rol lijkt te hebben. De rest van de cast wordt dan kennelijk door hem aangestoken, want alles wordt wat levendiger. En dan krijgen we toch weer Hawks in zijn element en wordt het weer zeer vermakelijk. Oké, het wordt nergens zo goed als El Dorado, om nog maar te zwijgen van Rio Bravo, maar dit is zeker onderhoudend.

Kleine 3,5*

Ik vond dit ook een veel zwaardere film dan ik verwachtte. Ik zag hem direct na Iwai's April Story en dacht iets soortgelijks te krijgen, maar waar dat een ultra-luchtig filmpje is, gaat het hier om een vrij ontoegankelijk, voornamelijk deprimerend werkje. Het duurde nogal eventjes voor ik er echt in zat, vooral omdat Iwai het aanvankelijk nogal onduidelijk filmt allemaal. Hij weigert in het eerste uur vaak zijn hoofdpersonages goed te laten zien. De hoofdpersoon, Yuichi, loopt dan ook nog eens vaak met gebogen hoofd, waardoor als hij in totaalshots met andere personages te zien is het moeilijk te zeggen is wie hij is. Ik vond de beeldkwaliteit soms ook wat aan helderheid missen, wat ook niet hielp. Dit probleem beperkte zich gelukkig eveneens tot het eerste uur.

En dan is er nog het vreemde feit dat het verhaal middenin begint, na een flinke tijd ineens teruggaat naar het het werkelijke begin van het verhaal om vervolgens chronologisch verder te gaan, minus het middenstuk dat we al gehad hebben. Op zich niet zo uniek en dankzij de chatberichten over het algemeen wel te volgen, maar ik weet nu nog steeds niet waarom zo'n vreemde structuur gekozen is. Het voegt niets toe aan de dramatische impact en lijkt ook geen thematisch belang te hebben. Het ruikt wat naar interessantdoenerij.

Als laatste is er nog die ellenlange vakantie van de jongens, gefilmd met een handheld camera. Ik dacht dat er geen einde aan kwam en dat het een moedwillige poging was van Iwai om zijn publiek zich dood te laten vervelen. Al had deze passage nog een vrij krachtig einde, met de dood van die man en het weggooien van het geld.

Iwai maakt dus op zijn zacht gezegd soms nogal eens wat vreemde keuzes. Hij lijkt rusteloos te willen experimenteren en ik weet niet zeker of dit wel het juiste onderwerp is om dat te doen. Juist een film over pesten heeft een bepaalde urgentie nodig naar mijn gevoel, al ligt dat er misschien aan dat het een thema is dat mij heel gemakkelijk emotioneel maakt. Ook in dat opzicht vind ik het jammer Iwai meteen naar het extreme grijpt door het pesten om te laten slaan in verkrachting en prostitutie, iets waarvan ik niet zeker weet of het in de context van die omgeving wel geloofwaardig is. Misschien wacht ik nog wel gewoon op dé film over pesten. Ze hebben nogal eens de neiging om of te hard of juist te soft te zijn. Bluebird blijft vooralsnog de meest effectieve, ondanks het zwakke einde.

Al die kritiek terzijde is Iwai toch ook weer een onmiskenbaar talent en vooral de tweede helft, na die vervloekte vakantie zitten er veel sterke scènes in. Met name rond dat meisje dat de prostitutie ingaat. De beste scènes zijn hier al vaak genoemd, zoals die waarin zij het water in loopt of het moment met de vliegers. De climax van de film, met de moord op Hoshino is ook een echt hoogtepunt. Het is ook echt een mooie vondst om die obsessie voor die popster als achtergrondverhaal te gebruiken. Het contrasteert mooi met de hoofdlijn. En zoals gezegd, films over pesten raken me al snel, waardoor de film niet geheel ontoegankelijk werd.
3,5*

Goede blockbuster. Ook echt een die ik ben gaan zien door de goede reacties, omdat het hele project me verder niet echt aanstond en de trailer weinig goeds beloofde. Gelukkig blijkt de film met een verrassend groot hart te zijn gemaakt. De actie staat niet centraal. Integendeel, de aandacht gaat uit naar Caesar en zijn ontwikkeling en die lijn wordt de hele speelduur vastgehouden. Dat werkt erg prettig en maakt het een overtuigende film. Als de actie dan eindelijk losbarst op de brug stelt dat ook niet teleur. Maar voor mij waren toch de meest fascinerende momenten de scènes tussen de apen zelf, terwijl ze nog in het apenverblijf zaten.

Het is wel jammer dat de film compleet faalt als het op de menselijke personages aankomt. Niet eens mens hier is boeiend en juist in een verhaal dat draait om de tegenstellingen en overeenkomsten tussen aap en mens is dat een enorme misser. De mensen zijn allemaal slecht geschreven rollen, dus krijgen we James Franco op de automatische piloot en Freida Pinto die zo weinig te doen krijgt dat het zelfs niet mogelijk is om op de automatische piloot te acteren. Laat me niet eens beginnen over de verspilling van het talent van Brian Cox hier (die toch al meteen weer het meest krachtig naar voren komt, met uitzondering van de apen). De film was nog zoveel beter geweest als de apen boeiendere tegenstanders had dan een standaard gevoelloze zakenman en een standaard dierenmishandelende sadist. De focus voor de makers lag op de apen, wat uitendelijk sterk uitpakt in de apenscènes, maar slecht in de mensenscènes. Dat Andy Serkis hier de show steelt is dan ook logisch, de rest van de cast wordt gebruikt voor onbeduidende bijrollen.

Toch kan ik niet zeggen dat ik dit slechter vind dan de originele Planet of the Apes uit 1968. Het zijn beide goede films met toch wel wat minpunten die het potentieel wat onbenut laten. Niettemin wil ik hier best een vervolg op zien, wat ik niet vaak zeg.
3,5*

Typisch gevalletje van 'schitterende beelden, maar matig verhaal'. Het kleurgebruik en de belichting in deze film zijn echt fantastisch. Renoir meer poëtische filmstijl is wellicht ook beter aangesloten op India dan enige andere westerse regisseur die ooit probeerde het mystieke oosten op film vast te leggen. Typisch voor Renoir is ook wel dat raciale verschillen wel aanwezig zijn en aangekaart worden, maar dat het nooit tot echt conflicten leidt. Renoir lijkt een oneindig vertrouwen in de mensen te hebben.

Maar dit helpt niet mee om het verhaaltje echt veel beter te maken. De vierkantsverhouding (tja) heeft zo zijn momenten, zeker als het half-Indische meisje meedoet, maar maakt nooit zijn potentie waar. Een groot probleem is ook het vaak zeer matige acteerwerk, met name van die meid die de hoofdrol van Harriette speelt. Het is al een irritant personage, wiens jeugdige egocentrisme te dik is aangezet, maar met deze actrice werkt het gewoon totaal niet. In combinatie met een veel te nadrukkelijke voice-over en regelmatig onhandige dialogen ("It's bad luck to send letters in april, luckily it isn't april": echt, wie verzint dit soort teksten?) komt het verhaal zelden op stoom.

Toch zitten er wel degelijk een aantal geweldige momenten in. Het lichtjesfestival, het verhaal in het verhaal over Krishna en Radha en de begrafenis en de geboorte zijn perfect en laten zien dat hier wel degelijk een meesterwerk in zat. Hierdoor snap ik ook wel dat dit voor sommigen een kunstwerk is, maar ik had graag gewild dat ik hem beter vond. Nu is het iets teveel een film die schommelt tussen danweer barslecht, danweer geniaal goed.
3*

Rare aanprijzing op de poster overigens. Wat is de overeenkomst tussen dit en Hamlet?

Goede semidocumentaire. De feiten worden helder en droog weergegeven zonder iets te dramatiseren, maar de boodschap wordt er niet minder duidelijk op. Alle fysieke en psychologische martelingen zijn opzich al erg genoeg, maar het gevoel dat niemand er iets mee opschiet maken op mij de meeste de indruk. Wat hebben dit soort ondervragingen voor zin? Is het mogelijk om er een betrouwbare bekentenis mee uit de verdachte te krijgen? Winterbottom en Whitecross lijken deze vraag met een overtuigende 'nee' te beantwoorden.

Surrealistisch is dan ook bijna de scène waarin een Amerikaanse soldaat een tarantula doodtrapt in de cel van een van de verdachte. Een vriendelijk gebaar kun je het nauwelijks noemen, maar zelfs iets dat in de buurt komt van een vriendelijk gebaar heeft een vreemde smaak in zo een situatie.

Ik wou 4 sterren geven, maar ga voor een halve lager, omdat ik me iets meer ingelezen heb in de Tipton 3. De manier waarop de jongens in Afghanistan terecht kwamen werd een beetje weggemoffeld in de film door te spreken over wel erg vage ontwikkelingshulpplannen en een bizar impulsief besluit om zomaar een oorlogsgebied binnen te gaan terwijl een van het trio op het punt staat om te trouwen. Nou blijkt dan toch dat de drie jongens niet zo'n ideale schoonzonen waren als hier getoond wordt. Pas na de release van de film beweerde een van de jongens met wat radicalere motieven naar Afghanistan gegaan te zijn. We kunnen het de regisseurs waarschijnlijk niet kwalijk nemen dat ze de waarheid niet helemaal lieten zien, maar ze hadden wellicht wat dieper in het leven van de jongens moeten graven. De portrettering van de jongens komt nu wat te braaf over.

Het schrijnende is echter dat zelfs al waren de jongens werkelijk terorristen, dan nog waren de daden die in Guantanamo plaatsgevonden hebben niet goed te praten waren. Niet vanuit een menselijk standpunt als uit een justitioneel standpunt.
3,5*

The Road is een goed gemaakte en getrouwe verfilming van het boek van Cormac McCarthy dat ik een aantal jaar geleden heb gelezen. Ik denk nauwelijks dat iemand het beter had kunnen doen. En toch lukt het me niet om onder de indruk te zijn. Waarom weet ik eigenlijk niet precies.

Het boek vond ik indrukwekkend. De nadruk ligt daar op bijna iedere stap die gezet wordt door de twee hoofdpersonen en iedere boon die gegeten wordt is een sensatie en iedere mogelijke ontmoeting met een persoon een mogelijke ramp. De ingetogen, ruwe schrijfstijl is ook bijzonder en het verhaal gaat daar in een slakkengangetje, wat in het voordeel werkt. Zoals gezegd is de verfilming vrij getrouw, met hoogstens hier en daar wat nadrukkelijkere dialogen en een wat hoger tempo. Gewoonlijk kan ik het boek wel ver genoeg uit mijn hoofd zetten om de film te zien zoals hij is, zeker als er jaren tussen het lezen en het kijken zitten. Toch vraag ik mij af of mijn probleem met deze film (onbewust) ligt in de vergelijking met het boek. Mijn ideale versie was denk ik een film geweest met eindeloos durende shots waarin de man en de jongen door de verwoeste omgevingen lopen (ja, ik denk dat Bela Tarr stiekem de meest geschikte regisseur was), maar ik kan me er ook wel bij neerleggen dat dit het niet geworden is. Het grootste directe probleem dat ik kan aanwijzen is dat de film me emotioneel niet zo meesleepte, in ieder geval niet de gehele speelduur maar slechts op specifieke momenten. Zo deed de dood van de vader mij hier gek genoeg niets. Misschien zat ik er teveel op te wachten? Ik zie ook drie andere minpunten. Als eerste gaat het begin te snel. Veel korte shots waarin vlug wat situaties te zien zijn terwijl Viggo Mortensens overbodige voice-over (die gelukkig snel verdwijnt) het een en ander toelicht. Dit zorgt ervoor dat The Road geen ritme te pakken krijgt voor een lange tijd en het moeilijk is om in te komen. Ten tweede vond ik Smit-McPhee te nadrukkelijk spelen. Ten derde is het gebruik van CGI soms wat te opzichtig.

Toch wil ik niet te zuur zijn, want het is best een knappe film. Viggo Mortensen heeft de rol van zijn leven. De grauwe sfeer had niet beter getroffen kunnen worden en de landschapsfotografie is dan ook uitmuntend. Het verhaal is sterk (al ligt het moraal er door de nadrukkelijkere dialogen nou wat dikker bovenop) en uiteindelijk meeslepend. Momenten zoals die waarin de kamer met eten gevonden wordt zijn toepasselijk magisch, terwijl andere stukken zoals de ontdekking van de opslagplaats voor mensen die als voer moeten dienen zo schokkend zijn als zou moeten. Een kort stuk schoot er voor mij uit: Robert Duvalls antwoord op de vraag of hij zou willen sterven: "No. In these times, we can't afford such luxuries", is zijn antwoord. Prachtig vond ik dat en ik moest even opzoeken of het uit het boek kwam. Dat bleek niet het geval te zijn.

Dus het is geen slechte film en mijn problemen ermee zijn klein. Toch deed het me niet zo veel als zou moeten.
3,5*

Voorbeeldige oude gangsterfilm. Wat mij betrefd kan The Roaring Twenties zich makkelijk meten met The Public Enemy en Angels with Dirty Faces en komt hij zelfs in de buurt van White Heat.

De film is qua verhaal niet bepaald origineel, maar de uitwerking is wel een van de beste die ik ooit gezien heb. Het verhaal wordt er gedetailleerd verteld en er worden telkens net wat andere invalshoeken voor de plichtmatige rise & fall scènes gebruikt. De film besteed veel aandacht aan het zo goed mogelijk uitwerken van de personages, maar kent toch een hoog tempo. Daarnaast is het gebruik van de geschiedenis van de jaren '20 sterk gebruikt als verhalend element. Raoul Walsh maakt er een smakelijk geheel van, met ook nog een aantal mooi geschoten scènes.

Het acteerwerk is echt geweldig hier. Cagney is minder psychopatisch of ruig in deze film en daardoor extra geloofwaardig. Ik blijf erbij dat ik vermoed dat hij met gemak een sympathieke kerel kan spelen (wat hij ook gedaan heeft, maar dat heb ik nog niet gezien), daarvoor heeft hij een goede uitstraling. Maar toch zijn z'n gangsterrollen onmisbaar. Zijn personage gaat door 3 fases (sympathieke veteraan, gangster en uiteindelijk klaploper) en brengt ze alledrie even goed. Wellicht de beste acteerprestatie die ik van hem zag, en ik heb nog niets eens iets gemiddelds van hem gezien. Toch laten Humphrey Bogart en Gladys George zich totaal niet overschaduwen. Hun rollen zijn evengoed als die van Cagney. Dit is ook de beste jaren '30-rol die ik van Bogart zag. Vaak speelde hij in deze tijd aardige bijrolletjes, maar hier heeft hij een krachtig personage. Hij lijkt ook lol in de rol te hebben.

Een van mijn favoriete gangsterfilms dus. Toch wel ietwat ondergewaardeert.

4*

Een leuke herziening. Dit was altijd al een van mijn favoriete Disneys. Nu valt me pas op dat veel animaties hergebruikt worden, sommige uit de film zelf, maar sommigen ook uit eerder Disneywerk. Dus het dansje van Little John met Madame Kluck tijdens The Phony King of England (of Jan Zonder Land, zoals het liedje in het Nederlands heet) is precies hetzelfde als die van Baloo en King Louie in Jungle Book. Disney zat in een financieel dieptepunt ten tijde van Robin Hood en zocht duidelijk naar mogelijkheden om goedkoper films te produceren.

Een beetje jammer zulke dingen, maar het doet weinig af aan de film zelf. Er zijn veel Disneys die ik nog steeds goed waardeer, maar samen met Jungle Book weet Robin Hood bij mij het kindergevoel naar boven te halen. Robin Hood is een charismatischere held dan welk ander Disney-hoofdfiguur dan ook, maar Prince John en Count Hiss zullen wellicht altijd mijn favoriete Disneyfiguren blijven (na Donald en Dagobert Duck wellicht, maar die worden niet echt gelinkt aan films). Het zijn eigenlijk zo'n beetje de minst bedreigende schurken van Disney, maar ze vormen een komisch duo. Het moment waarop Robin John besteeld terwijl die slaapt blijft ook prachtig uitgevoerd. Een soort komische suspensescène. Deze film is minder magisch en groots opgezet dan de meeste Disneysprookjes, maar het verhaal van Robin Hood is altijd al het best tot zijn recht gekomen met een wat meer luchtige down-to-earth-aanpak.

Ik zag de film gisteren voor het eerst in het Engels. De Nederlandse vertaling beviel me iets beter, wellicht door gewenning, maar ook omdat er opvallend veel Texaanse accenten zitten in het Engels. En ik maar denken dat Nottingham in Brittannië lag... Nog iets anders dat me opviel is dat de Nederlandse dubbing zeer vrij is geweest met het vertalen. Hoewel de strekking van de dialogen altijd ongeveer hetzelfde blijft, zijn de teksten toch regelmatig anders. Soms is de Nederlandse vertaling zelfs beter, al geldt dat zeker niet altijd.
4 sterren blijven gewoon staan. Zeer vermakelijk, dit.

Ik heb altijd al een zwak gehad voor Robin Hood, niet op de laatste plaats dankzij de Disneyversie die een van mijn favoriete films tijdens mijn kinderjaren was. Het is voor mij Middeleeuwse avonturieren op zijn leukst. Robin Hood als vrolijke schelm die van die suffe prins Jan steelt en het geeft aan de armen, onder weg alle pijlen recht in het doel schietend. Een echt jongensavontuur dus. Ridley Scott heeft er weinig van begrepen, zoals ik al voorspelde in een eerder bericht. Sterker nog, volgens mij kon Scott dit onderwerp helemaal geen zak schelen. Het is moeilijk voor te stellen dat de regisseur van Blade Runner zo'n futloze film kon filmen had ik niet gedacht. Ik verwachtte dat de Robin Hood-legende verkracht zou worden om maar aan te kunnen sluiten bij Gladiator. Ik voel echter dat ook Ridley Scott dat soort films nu wel een beetje moe is. Dit zo duidelijk automatische pilootwerk als maar kan.

Scott is niet de enige die het niet ziet zitten. Ik had ook de indruk dat Russell Crowe het niet boeiend vond, want hij sukkelde door de film heen. Wellicht was dit een soort verplichtertje voor de vrienden regisseur en acteur. Ik snap niet eens hoe men op het idee komt om Robin Hood zo'n compleet ander karakter te geven. Gewoonlijk is hij de meest vrolijke van alle middeleeuwse helden, nu de meest sombere. Maid Marion heeft hetzelfde probleem. Van de sympathieke warme geliefde naar een ijskoningin (en ik wil haar al helemaal niet in harnas zien meevechten!). Natuurlijk kan Blanchett dat soort rollen geweldig spreken, het is gewoon de film waarin ze niets te zoeken heeft. De meeste andere personages worden vooral gemarginaliseerd. De Merry Men lopen de hele film achter Robin Hood aan, maar worden zo slecht geïntroduceert dat je pas op de helft weet wie welke naam heeft. De Sherrif van Nottingham is gereduceerd tot toeschouwer die nauwelijks meer dan een figurant is. Godfrey is een compleet nieuw personage die niets toevoegd, behalve dan dat ik nu echt binnen een half jaar een complete Mark Strong-moeheid heb gekregen. Wat een saaie schurken speelt die man zeg. Alleen Friar Tuck en Prince John komen enigzins goed er vanaf. Toch is het schrijnend als je bij een groots opgezet project als dit vooral hoopt dat Graaf Slis even op het beeld verschijnt.

Robin Hood is een zielloos product geworden, gemaakt om ik weet niet wat voor reden want ik heb geen enkele reden om te geloven dat iemand die eraan meewerkte werkelijk geïnteresseerd was. Als ze het toch niet leuk vonden hadden ze het wat mij betrefd gewoon ook korter kunnen maken. Als je het zelf vervelend vind hoef je het publiek er immers niet lang mee te vervelen. Het enige wat de film enigzins staande houdt zijn de mooie beelden (al is het voor Scott vrij karig) en een aantal actiescènes. Het beste moment was de laatste scène. Ineens kwam het Robin Hoodgevoel naar voren toen Robin en zijn mannen in het bos gingen schuilen. En dan krijgen we ineens een titelkaart met 'So the legend begins'. Volgens mij hebben de mensen in Hollywood een enorm lage dunk van hun kijkers.
2*

Geinig, maar meer ook niet. Dit is echt zo'n film waarover weinig te vertellen valt, omdat het verhaal zo voorspelbaar is, de film geen noemenswaardige stijl heeft, maar tegelijkertijd het ook weer niet zo slecht wordt dat daar iets bijzonders op aan te merken valt. Als je echt, echt, echt, echt niets anders te kijken hebt kun je Robo-G wel even een kijkbeurt geven, maar verwacht niet meer dan een standaard komedie. Misschien dat liefhebbers van Japanse humor dit net iets leuker vinden dan ik, maar ik betwijfel of iemand er ook maar echt iets speciaals in ziet.

2*

Aardige actiefilm van Verhoeven, maar ik had er iets meer van verwacht. De satire is het leukste element en daarmee loopt RoboCop vooruit op Starship Troopers, waar ik dat element echter wat sterker toegepast vind worden. Niettemin kan zoiets een verder voorspelbare film als deze fris houden. Leuk die reclames ook, evenals het overdreven geweld. De actiescènes zelf waren eigenlijk niet eens zo bijzonder, maar de extreme uitkomst ervan vaak wel.

Dat tilt dit allemaal naar een hoger plan, want verder is het allemaal slechts oké. Zo'n Jezus-parallel doet me niets en maakt het alleen maar minder wat mij betreft (heb dergelijke dingen ook al te vaak gezien). Verhoeven blijkt ook nog echt veel sfeer te kunnen toevoegen in zijn science-fictionwerk (iets wat ook in Starship Troopers in het voordeel werd gebruikt) en de acteerprestaties zijn vooral erg cheesy, jaren '80-stijl (ja, ook Kurtwood Smith).

Ben ik trouwens de enige die flinke parallellen zag met The Toxic Avenger. Natuurlijk een ander budget, maar de films volgen een vergelijkbare structuur en hebben soms dezelfde scènes, inclusief beide helden die in journaalstukjes populair worden bij kinderen. Als klap op de vuurpijl verandert hier één van de schurken even in een chemisch monster aan het einde, een monster dat lijkt op de Toxic Avenger. Toeval?

Ik heb me al met al wel vermaakt, maar uitzonderlijk vond ik het niet.
3*

In de jaren '30 en '40 waren de romantische komedies vooral screwball comedies die heerlijk druk en excentriek waren. Roman Holiday is al weer van de jaren '50 en de film is een stuk terughoudender en kalmer dan zijn voorgangers. Daardoor ook iets minder grappig, maar de relaties zijn wel geloofwaardiger. De reden waarom deze film nog steeds bekendheid geniet is Audrey Hepburn. Ik heb al eerder gemerkt dat ze niet veelzijdig is, maar in de juiste rol levert het magie op. Dit is haar beste rol samen met Breakfast at Tiffany's. Ze komt ongeloofelijk spontaan over en is bijzonder charmant. Het is één van die zeldzame acteerprestaties die meteen de hele film de moeite waard maken. Gregory Peck lijkt onder haar invloed ook lichter en spontaner te worden, al is dat misschien mijn verbeelding. Hij is in ieder geval zeer overtuigend. Verder valt vooral de sterke eindscène op. De rest van de film is vakwerk van William Wyler, maar niet gigantisch opzienbarend. Toch, door Hepburn wordt dit boven het gemiddelde uitgetrokken.

3,5*

Gelukkig ben ik niet de enige die Olivia Hussey 'adembenemend mooi' vond. Is dit het eerste waar iedereen op MovieMeter het over eens is? Het zal vast wel weer niet.

Voor mij is dit eigenlijk de eerste Shakespeareverfilming die de oorspronkelijke dialogen in tact houdt (dus films als Ran niet meegeteld) die echt werkt. Mijn negatieve houding ten opzichte van Shakespeare die je in eerdere berichten van mij kan terugvinden is sowieso al omgeslagen doordat ik wat stukken van hem gelezen heb. Wellicht komt hij meer tot zijn recht op papier (en in het theater?) dan in film, maar het scheelt al een hoop als je ondertiteling hebt. Luisteren naar de toch ontegenzeggelijke teksten, met een versimpelde ondertiteling als ondersteuning vond ik hier opvallend prettig werken, misschien nog wel beter dan als de ondertitels ook de poëzie hadden willen vangen.

Verder is het gewoon een fraai uitgevoerde film en het verhaal wordt erg meeslepend verteld. Zelfs al komt de liefde tussen het koppel op mij over dan ietwat dwaze puberliefde, het wordt zo gebracht dat ik er toch in mee wil gaan. Romeo is niet echt een aansprekelijk personage als je het mij vraagt en Whiting is een acteur met weinig uitstraling, maar ik moet bekennen dat hij het goed doet. De rest van de cast is superieur, met Hussey die niet alleen adembenemend in haar acteerwerk is, maar ik was op acteergebied vooral onder de induk van de Jean Paul Belmondo-achtige John McEnery, die erg charismatisch is en elke scène naar zich toetrekt. Filmisch is het niet eens een heel bijzondere film, maar de muziek is zeer mooi en het is gewoon een goed verhaal goed verteld. Ik verbaasde me er zelfs over dat een verfilming van Romeo and Juliet, waarschijnlijk het meest vertelde verhaal aller tijden, mij nog zo wist te pakken. Niet dat het einde daarmee als een verrassing kwam.

3,5*

Opvallend ouderwets filmpje voor de jaren '90. Het doet wat denken aan de jaren '70 eigenlijk, aan films als The French Connection. Waarschijnlijk niet geheel toevallig, want John Frankenheimer regisseerde ook het vervolg op die klassieker. Het zijn veelal zwijgzame personages met een no-nonsense instelling. De benadering van de actie kun je vrij "puur" noemen als je van dat soort termen houdt. Dat betekend geen CGI, geen onnodige toeters en bellen, maar wel zeer overzichtelijk gefilmd en haarscherp gemonteerd. Ik hou daar wel van. Zeker de autoachtervolging waarin ze voor het eerst de koffer proberen te veroveren is wel erg sterk gedaan. Ook wel leuk dat het personage van Sean Bean uitgebreid geïntroduceerd wordt, maar snel de film uitgezet wordt om de mannen van de kleine jongens te onderscheiden.

Toch, het wordt nooit meer dan een goede film. Ronin maakt nergens een zware misstap, maar overstijgt zijn genre ook nergens en brengt weinig unieks met zich mee. Frankenheimer brengt gewoon veel vakmanschap naar een wat afgezaagd verhaal en zijn acteurs doen waar ze goed in zijn. Het is uitstekend vermaak, maar staat bijvoorbeeld wel duidelijk in de schaduw van het soortgelijke Heat.
3,5*

Een Marx Brothers-film gebaseerd op een toneelstuk dat niet voor de Marx Brothers geschreven is, de enige film waarbij dit het geval is. Dit wist ik vooraf niet, maar ik vond de film al wat anders van toon dan hun andere films. Minder chaotisch en manisch. Terughoudend voor deze broertjes. Het theatrale is enorm zichtbaar, bijna de gehele film speelt zich af in één hotelkamer, die ook nog eens grotendeels van hetzelfde perspectief gefilmd wordt. Harpo's rol was een stuk kleiner dan die van Groucho en Chicho en zelfs Chico's rol was minder belangrijk dan die van de wat saaie Frank Albertson. Groucho komt er het meest mee weg, maar ook hij kan zijn verbale talenten zelden tonen en moet zich beperken tot een one-liner hier en daar. De grootste teleurstelling van Room Service is niet dat het een slechte film is, want hij is best oké, maar toch vooral dat het vergeleken met de andere films van de Marxjes wel een erg levenloze bedoening is geworden. Ze hebben grote gekkigheid nodig om uit de verf te komen en slechts een paar momenten komt dit naar voren en dat zijn meteen de beste momenten. De meeste zitten rond het einde als de situatie steeds benarder wordt, waarbij met name de ceremonie na de nepzelfmoord toch nog wel hilarisch was. Nogmaals, niet echt slecht, maar ook niet noemenswaardig.
3*

The Day I Became a Woman is een omnibusfilm die bestaat uit drie korte films met nauwelijks verhaaltechnische binding, maar wel met een thematische. Niemand zal denk ik missen waar het over gaat: de slechte positie van de vrouw in Iran. De onderdrukking van vrouwen in de moslimwereld is geen zeldzaam onderwerp, maar toch voelt dit fris aan. Wellicht doordat regisseur Marzieh Makhmalbaf zelf een Iraanse vrouw is en dus dicht bij de ervaring staat. Niet dat dit aanvoelt als een autobiografie, daarvoor is het allemaal te slim bedacht.

Hoewel, het eerste segment zou nog iets autobiografisch kunnen bevatten. Het gaat over een klein meisje dat die middag officieel vrouw wordt en daardoor voor het laatst nog mag spelen met haar mannelijke vriendje. Het is een filmpje met kinderen in de hoofdrol en heeft ook de simpele charme van een goede kinderfilm. Het wordt zo luchtig mogelijk gebracht en de twee jonge acteurs die de hoofdrollen hebben lijken hooguit de instructie te hebben gekregen gewoon kinderen te blijven. In deze context is dat haast een rebelse daad. Kleine kinderen zouden dit segment kunnen bevatten, inclusief de droevige onderlaag, maar het voelt niettemin niet simplistisch aan.

Het eerste verhaal zet ook prima de toon voor wat er volgt. Niet dat de volgende twee delen ook geschikt zijn voor kinderen, maar meer dat Makhmalbaf een lichte toets heeft een oog voor simpele verhalen met een duidelijke boodschap, haast als een parabel. Het tweede deel is filmtechnisch daarnaast ook erg sterk, ondanks duidelijke budgettaire beperkingen. Het gehele deel volgen we een jonge vrouw die mee doet aan een fietsrace, iets wat niet goedgekeurd wordt door haar man. De camera blijft grotendeels dicht bij de hoofdfiguur en het tempo van het fietsen varieert, gelijk aan het plot of de emoties. Wanhoop zorgt voor sneller fietsen, bedenking voor een laag tempo. Het is een simpel middel, maar slim gebruik van montage en cameravoering lijk je echt mee te gaan met de fiets en daarmee de emoties van de vrouw. Het script is even simpel, maar heeft een sterke opbouw en een knap uitgevoerde pay-off. Dit segment zou zo als schoolvoorbeeld kunnen dienen voor hoe je een goede korte film maakt.

Het derde verhaal is minder openlijk emotioneel en richt zich meer op humor, door een stokoude vrouw te volgen die enorm veel spullen koopt, iets wat eerder niet toegestaan was, waarschijnlijk door haar huwelijk. Een stel kinderen moet de spullen dragen en de wisselwerking de koppige, enthousiaste vrouw en de verbaasde kinderen is grappig. Het levert een slotscène op die op zichzelf al het hele kijken van de film de moeite waard maakt.

Ik heb meerdere keren benadrukt dat simpelheid een belangrijk onderdeel is van de verhalen die hier verteld worden. Dat had slecht kunnen uitpakken, zeker met zo'n overduidelijke boodschap. Echter is simpelheid geen synoniem voor simplisme. Makhmalbaf gebruikt eenvoud als een kracht. Het zorgt ervoor dat het geheel een bescheiden indruk maakt, alsof dit allemaal ook maar zo gebeurt. De regisseur is duidelijk betrokken bij het onderwerp, maar straalt geen boosheid of enorme droefheid uit. In plaats daarvan gebruikt ze lichte humor en eenvoudig drama om de personages waardigheid geven, ongeacht de uitkomst van hun verhaal (wat nogal verschilt per deel). Het is een knappe balans van overduidelijke boodschap, subtiele rebellie en alledaagse compassie die verrassend werkt.

Als laatste ook echt hulde voor het filmische oog van Makhmalbaf. Niet zozeer omdat dit er allemaal schitterend uit ziet, maar omdat ze echt enorm goed is om verhalen te vertellen met beelden en precies weet hoe je iets bij het publiek op het netvlies kan branden. De laatste twee verhalen zouden denk ik zelfs bijna net zo goed werken zonder ondertiteling als met. De dialoog daar is verhelderend (en altijd kort, wat ook voor het eerste deel geldt), maar niet essentieel. Knap werk.

4,5*

Overigens zie ik de link met Pather Panchali niet, rokkenjager.

Uitstekende Hitchcock weer, maar dan op een kleiner niveau. Het hele een-shot idee was niet zo creatief uitgewerkt als ik had gehoopt. Het is eigenlijk jammer dat Hitchcock tweemaal duidelijk monteerd en zijn eigen illusie verstoort. En ja, dat naar de rug van de mensen inzoomen komt ook niet echt over. Een leuk experiment, maar inderdaad overbodig, zoals Hitchcock al aangaf.

Gelukkig is het verhaal wel echt boeiend. Niet de beste ooit uit een Hitchcockfilm, maar wel interessant. En John Dall en Stewart spelen erg sterk. Granger is wederom een miscast. Ik kan niet kiezen tussen 3,5* of 4*. Het voordeel van de twijfel: 4* voor het vermaak.

Rosetta is niet een gemakkelijk personage om van te houden. Tijdens de eerste scènes is ze hysterisch; vals zelfs. Ze probeert in de opening zich vast te houden aan een baan waarvoor ze zojuist ontslagen is door middel van door het gebouw te rennen en te krijsen. Snel daarna scheld ze haar moeder verrot met teksten die de meeste mensen hopelijk nooit hoeven te gebruiken. Rosetta is op z'n zachtst gezegd een moeilijke vrouw. Je zou haar gestoord kunnen noemen. De vraag kwam snel in me op of ik er wel op zat te wachten om anderhalf uur naar zo iemand te kijken.

Het antwoord is ja. Al snel belichten de Dardennes een andere kant van Rosetta. Nee, ze proberen haar niet sympathiek te maken via platte methodes, maar eerder haar meer driedimensionaal te maken. Vriendelijk is ze niet, maar ze is een vechter en probeert met vindingrijkheid iets te maken van totaal niets. Daarbij maakt ze ook nogal wat verkeerde keuzes overigens, onvermijdelijk bij een jong meisje met weinig levenservaring, een slechte achtergrond en vermoedelijk nauwelijks toereikende educatie. Boven alles wordt ze getekend door haar band met haar moeder. Ze neemt de zorg voor haar serieus, maar buiten dat is de moeder duidelijk een voorbeeld van hoe Rosetta niet wil worden. Veel mensen willen niet in dezelfde valkuilen als ouders stappen, maar Rosetta is daarin verbeten. Wat we hier hebben is een haat-liefde verhouding tussen ouder en kind, waarbij haat vanuit Rosetta's perspectief niet eens echt ongezond genoemd kan worden.

De emotie waarop Rosetta drijft is wanhoop. Je merkt al vanaf de opening dat ze aan het randje van haar uithoudingsvermogen zit en bijna alle handelingen hier zijn er een uitdrukking van dat ze ook niet meer weet waar ze het zoeken moet. Wat dit een extra dimensie meegeeft is dat de filmstijl van de Dardennes hier in mee gaat. Hun camerawerk wordt al snel documentair genoemd. Niet gek vanwege het gebruik van een handheld en ook omdat ze dicht op de huis blijven van hun hoofdpersoon. Echter viel me ook op dat het wel erg ruw oogde en de camera vaak snel bewoog en zelfs de montage een stuwende werking had. De film ramt vooruit, ogenschijnlijk onvermoeibaar, zoals Rosetta zich door alle situaties duwt als iemand die lijkt te voelen dat er elk moment een interne tijdbom kan ontploffen, tenzij... Tenzij, wat eigenlijk? Werk? Vriendschap? Geld?

Wat het voor mij opleverde was een bijna letterlijk adembenemende achtbaanrit, maar dan niet in de vorm van een actiefilm, maar met een realistisch onderwerp. Op een bepaalde manier wisten de Dardennes me te laten geven om een nauwelijks sympathieke hoofdpersoon en tegelijkertijd schetsten ze een krachtig beeld van mensen aan de onderkant van de samenleving. De invloed op veel latere films is volgens mij ook niet te missen. Ik denk dat onder andere Fish Tank, het Nederlandse Joy en misschien zelfs Lilja 4-Ever hier klink door geïnspireerd zijn. Boven alles is het een film zeer goede film over wanhoop, misschien wel de beste over het onderwerp die ik tot nu toe zag.

4,5*

Vrijwel alleen positieve reacties hier, maar persoonlijk vond ik het een mislukte thriller. Een van de redenen daarvoor is juist het acteerwerk. Jon Voight schreeuwt veel en probeert zijn ogen steeds te laten uitpuilen, maar dat komt telkens over als een acteertruuk. Ook Roberts rol bevat vooral veel acteertruukjes die nooit natuurlijk overkomen. Hij is een verzameling van nerveuze tiks en herhaalde opmerkingen die vooral irritant is. Zijn domheid wordt ook erg overspeelt. Rebecca De Mornay is er duidelijk alleen maar om een vrouw in het verhaal te hebben. Het enige degelijke acteerwerk komt van die gevangenisdirecteur.

Het plot zorgt wel voor een onderhoudende film, maar het zit vol met onzin en met gaten. Neem alleen de ontsnapping uit de gevangenis aan het begin van de film al. Schijnbaar kan Voight gewoon ergens staan te wachten om in de wasmand te springen. Niemand die hem in de gaten houdt. En is het in gevangenissen echt zo makkelijk om een rel te starten, wat aan het begin van de film te zien is, ondanks dat de bewakers het niet als een rel behandelen?

En dergelijke onwaarschijnlijkheden worden verder doorgezet op de trein. De Mornay kan wel de treinfluit luiden maar niet op die schijnbaar werkende noodknop duwen? Politieagenten proberen zomaar op het dak te springen van een te snel rijdende trein? En dan ook nog een gevangenisdirecteur? Het dieptepunt komt echter op het einde, als Manny ineens zijn twee medepassagiers redt door het achterste stuk van de trein los te koppelen. Dat kon dus al de hele film lang en niemand kwam daar eerder op, terwijl men wel op het idee kwam om op diezelfde plek kabels los te maken die de motor zou kunnen vertragen? Om het af te maken volgt er een niet werkend sentimenteel beeld van Manny bovenop de trein, afgewisseld met treurig kijkende gevangenen die hem schijnbaar betreuren... Die beelden van die gevangen verpesten de boel.

De film vereist dus een hoog gehalte van suspension of disbelief, alleen maar om tot een niet al te sterk statement te komen over nonconformisme. Nah, de film werkt hoogstens op het meest basale niveau als rauwe actiethriller, maar ook daar kun je beter vinden. Wel mooie muziek en een gaaf Shakespearecitaat op het einde.

2*

Rundskop is niet het Vlaamse meesterwerk waar ik op hoopte. Daarvoor komt het misdaaddeel van het verhaal net niet goed genoeg uit de verf en ook vond ik het begin voor een te lange tijd ongefocussed, met veel personages en verhaallijnen die niet altijd even handig geïntroduceerd werden. Ik moest er dan ook even inkomen.

Zodra de film steeds meer zijn blik vestigd op Vanmarsenille wordt het een stuk beter. Ik ben niet de eerste die de link legt met Scorsese's Raging Bull. Het is natuurlijk een heel ander verhaal, maar de hoofdpersonen hebben iets van elkaar. Het zijn beide ietwat domme mannen die gemakkelijk te vergelijken zijn met beesten (en beide films leggen de link, zelfs met hetzelfde dier: de stier), maar beide mannen hebben een eigenschap die hen definieert en menselijk maakt: schaamte. Daarnaast doet Vanmarsenille denken aan zo'n figuur dat je vaak in maffiafilms ziet. Zo'n lompe dommekracht die als handlanger of bodyguard dient en die gewoonlijk slechts een paar regels tekst krijgt. Maar hier is er dan een complete film omheen gebouwd, met de kanttekening dat Vanmarsenille geen handlanger of bodyguard is. Het behoeft geen uitleg dat zo'n rol staat of valt met een goede acteur en Schoenaerts bewijst wederom erg sterk te kunnen acteren.

De rest van de film is ook dik in orde. De bijrollen werden sterk vertolkt, met Perceval voorop. Ik heb dubbele gevoelens bij die komische Walen, maar in alle eerlijkheid heb ik me er niet al te veel aan gestoord. Ook wel een leuk element in het verhaal: dat gedoe over die Vlaams-Waalse grens. Geeft er iets echt Belgisch aan, voor zover de dikke accenten en het stukje regionale geschiedenis dat nog niet doen. Ook de beelden zijn opvallend. Niet klassiek mooi, maar de groezelige sfeer die doordrenkt lijkt te zijn een soort donkere vleesjus (ja, daar moest ik aan denken) geeft er een zeer eigen smoel aan.

In ieder geval is Michaël R. Roskam gearriveerd als een bijzonder talent en het is zeker de moeite waard om hem in de gaten te houden.

3,5*

Nou dit is vreemd. Ik had een standaard actiefilm verwacht vol plotgaten en een hoop geforceerd coole momenten. Dat kreeg ik ook, met uitzondering van het 'standaard' gedeelte. Ja, er zijn genoeg clichés, maar de film is bijzonder sinister voor zijn soort.

Ik vond het zelfs best intrigerend. Als actiefilm doet de film zijn werk. Het is redelijk spannend en de stijl is goed genoeg uitgewerkt om wat adrenaline op te bouwen. Maar dat is niet wat de film doet uitstijgen boven het genre. De film is vooral interessant als een reis door een wel erg nare onderwereld. Alle personages die geen kinderen zijn en die niet tot Walkers familie behoren zijn simpelweg gestoord en vaak op een net iets ergere manier dan in de gemiddelde thriller. Nodeloos om te zeggen dat de kinderpornografen het ergst waren. Maar ook de geestachtige junkie, de eng grijnzende Chazz Palminteri, de witharige pooier, de hoer en Olegs vader doen een duit in het zakje. Qua sfeer is het bij vlagen erg sterk.

Het is jammer dat de film deze reis vaak onderbreekt voor wat normaler werk en dat juist het personage van Paul Walker de zwakke scènes kreeg. De film werkt vooral als het oogpunt van Oleg gebruikt wordt. Dan wordt de film een bijna surrealistisch gestileerde mix van Alice in Wonderland en The Night of the Hunter. Als beeld van een kind die door de onderwereld trekt is de film knap gedaan, maar Kramer kiest er toch voor om hier vaak vanaf te wijken en voor de rest vooral op zijn overdreven filmstijl te vertrouwen. En dat is jammer, want de film doet zichzelf daarmee een beetje de das om.

Ook komen er zo plotgaten bij kijken. Waarom zou Walker als hij een undercovercop is dat geweer verbergen en niet gewoon gebruiken als bewijsmateriaal, wat makkelijk is aangezien het geweer net gebruikt was om agenten te vermoorden. Ach, dat zal bij zo'n film er wel een beetje bij horen, al is het slordig. Net zo stupide is het overigens dat Walker zonder enige reden Oleg meeneemt naar de laatste confrontatie, terwijl hij net zijn vrouw en kind thuis heeft achtergelaten. Over het einde kan waarschijnlijk niemand iets goeds zeggen.

De film is in ieder geval bijzonderder dan ik verwacht had. Ik ben eigenlijk best benieuwd geworden naar het audiocommentaar van Kramer, want bij sommige scènes vraag ik me werkelijk af wat hij dacht toen hij ze filmde. Het is alleen zonde dat de film eerder interessant dan goed of intelligent geworden is, terwijl dat er wel in zat.
3*

P.S.: de eindcredits zijn geweldig. Bijna beter dan de rest van de film en daar gaat Kramer wel volop voor het sinistere sprookjesgevoel.

Miyazaki zelf gaan niets om zijn lange-filmdebuut en het is ook duidelijk dat dit geen persoonlijke film is. De aandacht voor sfeerschepping en typische verhaalelementen die we aan de regisseur toekennen ontbreken hier nog. Gelukkig is dat geen al te groot probleem. Ik vind Cagliostro de minste Miyazaki (ik moet alleen Kiki's Delivery Service nog zien), maar tegelijkertijd heb ik nog altijd wel een zwak voor dit soort schelmenavonturen. Het was me al snel duidelijk dat dit een film is die een onderdeel is van een reeks door de manier waarop de relaties tussen de personages als vanzelfsprekend werd geacht, maar gelukkig mis je niet veel. Ik zou de reeks best willen zien, al schijnt deze film er iets van af te wijken. Hij zou luchtiger zijn.

Het is in ieder geval een kleurrijk avontuur geworden. Niet heel origineel of onvoorspelbaar, maar met genoeg leuke dingetjes om constant boeiend te blijven, waaronder de Spidermanachtige handlangers en de kennelijk eindeloze verzameling aan valluiken die het kasteel heeft (werkelijk, hoe paranoïde is de man die de opdracht heeft gegeven om schijnbaar overal zo'n leuk te laten plaatsen?). Ook een originele, gruwelijke dood voor de schurk, geperst tussen twee klokwijzers. Charmante karakters ook, zelfs al zijn ze simpel. Een erg leuk wegkijkertje kortom.
3,5*

Het verbaasd me soms dat de films van Ron Howard verschillende scores hebben. Dat is misschien wat overdreven gesteld, maar geen enkele regisseur is zo afhankelijk van de kwaliteit van zijn materiaal als Howard. Is het een goed script en heeft hij de juiste cast en crew dan krijg je een goede film. Is dat niet zo, dan is het onmogelijk dat hij iets doet om het beter te maken. Howard regisseert 100% volgens het handboekje. Hij zal altijd objectief gezien iets degelijks opleveren, maar wie kijkt er objectief film?

Howards films worden nooit echt spannend voor mij, omdat ik altijd het gevoel heb dat het verhaal nooit ergens echt onverwachts heen gaat. Zo ook hier. Ik weet niets van Formule 1 en had nog nooit van Lauda of Hunt gehoord, dus ik wist niet door historische kennis wat er zou gebeuren. Het is ook niet zozeer dat ik precies kon voorspellen wat hoe het verhaal steeds verder zou gaan, maar wel dat het niets extreems zou zijn. Hoeft verder ook niet, maar Howard wist me ook niet meer interesse te wekken in Formule 1 dan ik al heb. Wel brengt hij de haat-liefderelatie tussen de twee coureurs goed, maar dat is werkelijk een verdienste van scenarist Morgan, evenals het acteerwerk van Hemsworth en Brühl. De races zijn goed gefilmd, maar grepen me verder niet echt. F1-fans zijn er extatisch over, dus wellicht is het een gebrek aan inzicht in die races van mijn kant dat het gewoon wat minder interessant maakt.

Het is een typische biopic in zekere zin, met goed uitgewerkte personages, een aardig boeiend conflict, een verhaal dat iets te veel hak op de tak gaat en verder geen seconde boven zichzelf uitstijgt. Ach, het onderhoudt.

3*

Zoals Goongumpa hierboven al zegt valt het niet te ontkennen dat Anderson erg bijzonder is, maar het blijft voor mij toch een regisseur die op een afstandje blijft. Met uitzondering van Fantastic Mr. Fox kom ik eigenlijk nooit echt op een lijn met zijn gevoel voor humor lijkt het wel. Zo'n Rushmore is daarom enerzijds leuk om te kijken door zijn originaliteit en onvoorspelbaarheid, maar anderzijds gaat het toch een beetje aan me voorbij zonder echt indruk te maken. Ik moest eigenlijk nergens om lachen, ondanks dat ik de humor herkende. De muziek is eigenlijk het beste, zoals wel vaker bij Anderson.

Wel een serieus pijnpunt was de hoofdrol. Nergens kreeg ik ook maar een grijntje sympathie voor hem. Ik weet dat hij een arrogante snob is, maar deze is iets teveel van zijn menselijkheid beroofd om mij aan te spreken. Je zit dan toch de hele tijd naar iemand te kijken waarvan je hoopt dat hij snel uit de film verdwijnt. Bill Murray speelde hier volgens mij voor het eerst die uitgebluste rol die hij later heel vaak zou herhalen. Het blijft leuk, maar ik mis de verrassing erin die mensen in 1998 waarschijnlijk wel zagen. Murray won dan ook veel prijzen voor deze film. Dit is trouwens de derde film met Olivia Williams die ik in korte tijd zie. Zo heb je nooit van haar gehoord, zo duikt ze overal op. Dat heb ik wel vaker met bepaalde acteurs.

3*