Meningen

D.O.A. is een echte b-noir. Dat het allemaal vrij goedkoop gemaakt is straalt er vanaf, maar het is allemaal wel zeer creatief gedaan. Het begin is ietwat traag en daar zitten een heleboel scènes tussen die niets meer met de latere film te maken hebben (de feestvierders met wie Bigelow op stap gaat, de vrouw aan de bar die iedereen kent), maar misschien is dit trage begin expres gekozen omdat de film gemaakt lijkt te zijn alsof hij steeds in een hogere versnelling schiet. Bigelow heeft steeds minder tijd om zijn onderzoek subtiel te oden, waardoor hij steeds gehaaster te werk gaat. Dat houdt niet alleen in dat hij binnen korte tijd flink wat deuren in en uit loopt, maar ook dat hij steeds agressiever en wanhopiger wordt. En dit is erg leuk om te volgen, zelfs al is de uiteindelijke verklaring van het mysterie niet bijster interessant.

Daarbij zitten hier, zoals in wel meer goedkopere noirs, wat gekke of experimentele dingen in. Let op die vroege scène waarin Bigelow met wat hotelgenoten een jazzvoorstelling bezoekt. De manier waarop dat gefilmd is is erg levendig en rauw, met een nadruk op zweet en opgezweepte gezichten. Doet totaal niet denken aan films van rond 1950, maar meer aan iets uit een film van John Cassavetes of zo. Of Bigelow die in paniek door de straten rent, iets wat erg lang aangehouden wordt en waarbij een flink aantal voorbijgangers aan de kanten geduwt wordt. Grappig genoeg is dit opgenomen zonder iemand te waarschuwen, dus de voorbijgangers wisten niet dat ze in een film zaten. Iets anders wat grappig is dat me op viel is dat elke keer als Bigelow een gesprek beëindigt hij naar de deur loopt, maar zich telkens toch weer omdraait om een vraag te stellen of nog een oneliner te spuwen. Geen idee of dit een bewuste keuze was, maar daar zat een lekker ritme in.

Een fijne noir dus. Misschien niet een van de groten, maar zeker voor zijn budget meer dan goed.

4*

Dit de film waarna we moeten schreeuwen dat Matthew McConaughey en Jared Leto Goden zijn. Helaas dacht ik tijdens het kijken vooral één ding: wat is Jennifer Garner een enorm slechte actrice. Bespottelijk slecht hier zelfs. Constant die overdreven bezorgde blik, die ze zo continu opzet dat het op een gegeven moment voor mij een running gag werd. Gevolg: ze haalde me constant uit de film. Dit is werkelijk een acteerprestatie die van een goede film een slechte maakt. Van een rauw drama en komedie zelfs.

Het moet gezegd worden dat McConaughey hier daadwerkelijk sterk werk levert. Echt zeer levendig en complex. De film als geheel is vrij vlak, maar hij lijkt er meer van te maken dan er in het script of de regie zag. Vooral de eerste helft, waarin hij zijn ziekte nog een plaats moet geven, is daardoor vrij indrukwekkend, zolang Garner niet meedoet. Gelukkig kreeg Dallas Buyers Club tussen al die Oscarnominaties geen nominatie voor Regie, want dit voelt nauwelijks als een film van Vallée, maar van McConaughey. Ironisch wel dat een film die gered wordt door een acteur uiteindelijk ook weer om zeer wordt geholpen door een actrice.

De nominatie voor script is absurd overigens, maar de veel vervloekte nominatie voor montage snap ik dan weer wel. Vooral de eerste helft vliegt voorbij. Het is typisch bij dit soort waargebeurde verhalen waarin een aantal jaren verstrijken dat alles vooral kort en bondig verteld wordt en dat vaak ten nadele van de film, maar hier is alles zo strak gemonteerd, met zoveel drive dat het allemaal prima overkomt, zonder dat het zijn hoge tempo verliest. Vooral in de eerste helft. De tweede helft deed me een stuk minder, al komt dat waarschijnlijk voornamelijk doordat het verhaal dan nog bijna alleen maar gaat over de strijd tegen de medicijnenindustrie en verwanten, wat nogal standaard en ietwat saai uitgewerkt is, zeker in vergelijking met de meer interessante ontwikkelingen rond het personage van McConaughey.

Er is ook nog Jared Leto, die nog meer geprezen is dan McConaughey. Kennelijk de ziel van de film. Ik moet eerlijk zijn: Leto heeft mij als acteur nooit weten te boeien. Ik heb hem altijd afstandelijk en ietwat kleurloos gevonden, wat zover gaat dat ik hem nog nooit in een film herkend heb, simpel omdat hij zo oninteressant oogt. Een saaie acteur, waar weinig karakter vanuit straalt. Dallas Buyers Club deed voor mij eerlijk gezegd weinig om dat te veranderen. Ja, het is zijn beste rol tot nu toe, maar opzienbarend vond ik het niet. Dat bezoek aan die vader is de eerste keer dat ik Leto werkelijk boeiend vond in een film, maar dat is te weinig om al die hype begrijpelijk te maken. Leto is wat minder kleurloos hier dan anders, maar hij speelt dan ook een flamboyante travestiet. Doet hij niet slecht, maar ik ben er van overtuigd dat honderden acteurs dit zo hadden kunnen spelen en waarschijnlijk met meer gevoel. Leto blijft weer afstandelijk. En vrij saai voor zo'n levendig en kleurrijk karakter.

Dallas Buyers Club overtuigd ten dele, vooral het deel dat Matthew McConoughey heet, maar waarom zo velen hier mee weg lopen ontgaat me enigszins. Het is een wat typisch filmpje, meer degelijk dan echt goed. Oh wel, iedere lijst Oscarnominaties heeft er zo een.
2,5*

Wat mij betreft niet een verplichte noir. Het is allemaal wel aardig en goed gemaakt, maar binnen het genre nogal onopvallend. Geen bijzonder mooie beelden bijvoorbeeld, of scènes die eruit springen of interessante diepere lagen. Hoogstens de invalshoek van de brave huisvrouw die gangstermeisje wordt is vrij uniek, maar tevens een van de zwakker uitgewerkte elementen, aangezien ineens van de ene op de andere scène die omslag gemaakt wordt. Lijkt me vooral een vehikel om Crawford bezig te houden. Ze stelt niet teleur, maar de film zelf staat ver in de schaduw van bijvoorbeeld Mildred Pierce. Vooral voor Crawfordfans of noiralleseters.

3*

Van Whit Stillman zag ik nooit eerder een film, maar het duurde niet lang voordat ik door had dat hij een eigen stijl heeft. Ik verwachtte een wat meer conventionele high school komedie (of in dit geval college komedie) in de lijn van Clueless. Die lijn is hier enigszins te vinden, maar het heeft wel een geheel eigen sausje.

Het doet me nog het meest denken aan screwball comedies uit de jaren '30. Niet zozeer omdat Stillman zelfbewust lijkt te kopiëren van of te verwijzen naar die films, maar omdat ze dezelfde type personages hebben, evenals die specifieke dialogen en de manier waarop die uitgesproken worden. De personages hier zijn echte "screwballs", die een geheel eigen visie hebben die zelden ergens op slaat, maar toch een soort komische logica bevat. Hoe goed je Damsels in Distress vindt wellicht gelijkmatig evenredig aan hoe grappig je dit soort dialogen vindt. Het is extreem onzinnig over het algemeen, maar ik moest er vaak om lachen. Het helpt ook trouwens dat de onzinnigheid in bijna hoog-literaire taal wordt uitgesproken door enkele personages. Dat maakt het alleen maar absurder.

Ik begin ook steeds meer een zwak te krijgen voor Greta Gerwig, die trouwens zelf een zwak lijkt te hebben voor films waarin ze wat mag dansen (zie ook Frances Ha). De rest van de cast is wat meer wisselend wat acteertalent betreft, maar niemand steekt echt negatief af. In ieder geval, als dit ook maar een beetje representatief is voor Stillman dan verwelkom ik graag de rest van zijn films.

4*

Polanski heb ik altijd al een wisselvallige regisseur gevonden en dit is duidelijk een van zijn minste films. Het grote probleem is simpel, de man lijkt werkelijk geen flauw benul te hebben van wat komische timing inhoudt, wat een komedie oplevert met veel lange stukken tussen de grappen in. Een horrorfilm mag van mij best traag zijn, want dat kan bijdragen aan de sfeer, maar een komedie van dit type - een parodie - kan er door om zeep geholpen worden. Ik had dan ook de indruk dat Polanski het meest geïnteresseerd was in het neerzetten van een horrorsfeer en het minst in het maken van grappen. Dat de grappen voornamelijk voorspelbaar en wel érg voor de hand liggen kun je verwachten, maar ook als horror werkt het niet, simpelweg omdat daar de toon weer te cartoonesk voor is. Ik heb welgeteld één moment gezien dat ik grappig vond en dat was toen Polanski op de vlucht voor de homoseksuele vampier in een cirkel terug in de armen van de vampier die gewoon was blijven staan rent.

Wat het nog enigszins bekijkbaar maakt zijn de mooie beelden, uitstekende sets en de sfeervolle muziek. De scène op het bal is toch wel bijzonder fraai, met ook dat geweldige shot waarin de massa dansers zonder spiegelbeeld getoond worden, met uitzondering van de drie helden. Ik heb ook het gevoel dat dit best een goede film had kunnen zijn als Polanski gewoon een serieuze vampierenfilm had gemaakt, want hij weet wel hoe hij de sfeer ervoor moet neerzetten. Vind overigens andere filmische pogingen van Polanski verder in zijn carrière ook niet geslaagd, met uitzondering van Cul-de-Sac. Is denk ik gewoon zijn ding niet.
2*

Psychoanalyse is een onderwerp dat Cronenberg duidelijk aan het hart gaat, anders had hij denk ik de film niet zo gemaakt, vol met eindeloze discussies over het onderwerp. Er is drama in de relatie tussen Jung en Spielrein en in de meningsverschillen tussen Jung en Freud, maar dat is niet het hoofdmenu. Cronenberg lijkt vooral een kick te krijgen uit mensen die praten over het onderwerp. Mij verbaasde het hoe interessant de film toch wel was. Ik vond de discussies bijzonder boeiend om te volgen, waarbij ik mezelf verbaasde met hoeveel ik al van het onderwerp af wist. De acteurs doen het allemaal heel goed. Ja, dan bedoel ik ook Keira Knightley, wiens verbeelding van hysteria voor sommige mensen duidelijk teveel van het goede is, maar ik geloof dat het wel realistisch is. Niettemin vond ik Mortensen het sterkst en hebben ze zelfs een ingehouden performance uit Vincent Cassel weten te krijgen (een wonder!).

Op het niveau van script en acteerwerk zit het dus wel goed en eerlijk gezegd valt er weinig op de film aan te merken (op wat slechte CGI tijdens een boottrip na), met uitzondering dat hij per definitie bijna al niet geweldig is. Het is een groepje mensen dat praat over psychoanalyse. Emoties komen naar boven, maar desondanks lijkt dit nooit bedoelt te zijn als de meest meeslepende film aller tijden en dat is het dan ook niet geworden. Gewoon een boeiend geschiedenislesje over psychoanalyse die doet wat het moet doen.

3*

Zoals al op te maken valt uit de plotomschrijving is dit geen verfilming van Dante's meesterwerk, maar wordt dat gedicht slechts zijdelings aangehaald. Ergens op de helft leest Wathall Inferno voor aan Tracy, waardoor we ongeveer tien minuten aan beelden van de Hel te zien krijgen. Opmerkelijk genoeg zijn deze fragmenten niet voor deze film geschoten, maar komen ze uit Dante's Inferno uit 1924, een film die niet meer te zien is. Nog opmerkelijker is dat er opvallend veel naakt in voor komt en dat er kennelijk alleen maar anatomisch perfecte mensen naar de Hel gaan. Dit zal een opluchting zijn voor sommigen.

Verder heeft dit Helsegment geen enkele invloed op het verhaal en het lijkt erop dat de studio vooral die oude beelden nog eens wilde gebruiken. Het is echter wel het meest interessante element aan deze film, want verder is het een voorspelbaar moralistisch verhaaltje waar je het einde waarschijnlijk al van kunt raden als je hier de plotbeschrijving leest.

Toch is het qua uitvoer best heel aardig. Spencer Tracy noemde het zelf later een van de slechtste films ooit gemaakt, maar hij overdreef schromelijk. Hijzelf speelt hier ijzersterk en dikt zijn rol als onbetrouwbare zakenman niet aan, waardoor de film nooit echt zijn geloofwaardigheid verliest. Ook het hebben van Claire Trevor in een belangrijke bijrol is altijd een voordeel. Zij was één van de weinige actrices uit die tijd die melodrama kon spelen zonder het op melodrama te laten lijken.

Verder valt de hardheid van deze film naar 1935-standaarden op. Er zitten twee zelfmoorden in en de ramp op het ironisch genaamde schip Paradise was akeliger dan de beelden van de Hel. Ik ben toch net iets bravers gewend van Hollywood uit deze periode. De Hays code was al in werking.

Dit soort dingetjes maken het allemaal net wat interessanter dan het verhaal eigenlijk toestaat. Het is zeker geen must-see of een lange zoektocht waard, maar als je de film eens tegenkomt kun je slechtere dingen doen dan hem bekijken.
3*

Aardige poging om iets komisch te maken van Dante's gedicht. Wel jammer dan weer dat een film die probeert te scoren met zwarte en subversieve humor geregeld met lichtere hellestraffen aan komt zetten dan Dante zelf. Toch zitten er scherpe stukken in, zoals de nietsnutten die voor eeuwig moeten protesteren en Dick Cheneys verhaal. Verder zitten er wat geestige momenten in zoals het kunstschaatsen in de onderste cirkel van de hel, de musicalscène met de lobbyisten en Hitler die gestraft wordt voor een van zijn kleinere vergrijpen.

Helaas zijn de meeste grappen te makkelijk en missen ze echte bijt om werkelijk te kunnen spreken van een geslaagde satire. Het blijft bij een gniffel hier en daar. Gelukkig is het altijd wel boeiend om een variatie op Dante's hel te zien en de papieren animatie heeft best zo zijn charmes.
3 sterren.

Ja, heel erg. Het is moeilijk vast te stellen waar Jodorowsky's echte leven hier te zien is en waar de fantasie. Al durf ik veilig te stellen dat Jodorowsky's moeder waarschijnlijk niet constant in opera zong in plaats van te praten. Aan de andere kant, als bij iemand zoiets logisch lijkt is het Jodorowsky. Het zou ook veel verklaren.

Dit is gewoon weer een erg bizarre film van Jodorowsky, zei het dat het in het hart wat conventioneler is dan voorheen. Het is een soort coming-of-age verhaal met meer dan een flinke hint naar Fellini en een verrassende nadruk op het vaderfiguur. Wat de film vooral bijzonder maakt is dat Jodorowsky het niet kan laten om er veel surrealisme in te stoppen en dat er daarnaast een gallerij van gekke karakters hun opwachting maakte. Zoals gezegd heb ik geen idee hoeveel hiervan werkelijk plaatsgevonden heeft in Jodorowsky's leven, maar ik vermoed zo'n 10%.

Het is waarschijnlijk ook meer bedoelt als een symbolische weergave van zijn jeugd, niet als een letterlijke. Jodorowsky is hierbij bepaald niet subtiel. De symboliek is erg dik aangezet, waardoor de film wat van de mysterieuze kracht van zijn andere werk mist. Persoonlijk ervoer ik dit bijna 100% als een komedie, maar na de documentaire Jodorowsky's Dune weet ik dat Jodorowsky veel ideeën veel serieuzer neemt dan je zou vermoeden. Je merkt dat hier in zijn eigen acteerwerk. Soms verschijnt Jodorowsky zelf achter de acteur die zijn jongere versie speelt en hij acteert hier met een bittere ernst die de rest van de cast eigenlijk mist. Dit zijn overigens waarschijnlijk de slechtste momenten in de film. Gelukkig zijn ze spaarzaam.

Helaas dit is niet het grote surrealistische meesterwerk waar je wellicht op zou hopen, maar het zit zo barstensvol ideeën dat het toch wel weer de moeite waard is. Jodorowsky lijkt nog altijd rusteloos en genoeg visuele demonen te hebben die het witte doek op moeten en dat maakt dit alleen al de moeite waard. De film is overigens erg duidelijk in twee delen te hakken: de eerste helft gaat meer over de jonge Jodorowsky, de tweede over zijn vader die ineens op een spirituele reis beland. Verhaaltechnisch best een grote switch en ook de toon veranderd wat. De tweede helft is wat mij betreft duidelijk beter. Het sluit wat beter aan bij wat Jodorowsky gewoon is in zijn films.

3,5*

Aardig geslaagde parodie van jaren '30 mysteriefilms. Vooral ook omdat het acteerwerk ook precies zo is als in de jaren '30 en zelfs het soort humor is van die tijd, hoogstens wat zelfbewuster. Larry Blamire (die zelf de grappigste rol heeft) kent zijn klassiekers duidelijk goed en de liefde voor het genre is overal in terug te vinden. De grappen zijn niet meteen briljant, maar het is aardig parodiemateriaal. Ook leuk: Bob Burns, die een carriére heeft gemaakt van het spelen van gorilla's in een kostuum heeft hierin een geestige cameo. Als gorilla uiteraard.

3*

Dark City is een ambitieuze sciencefictionfilm met grootse thema's rond wat ons mens maakt en welke rol ons geheugen daarin speelt. Dit is allemaal best aardig gedaan en zet even aan het denken, maar gigantisch diep gaat het niet. Dat is niet erg, want de films beste kant is zijn uiterlijk. Erg dik aangezet als een oude Duitse, stomme film, met bijbehorende sets en een vliegende camera. De film slaat dan ook geen gek figuur op visueel gebied. De special effects zijn hier en daar wat veroudert, maar dat doet er eigenlijk geen afbraak aan, want zoals alle goede effects kan een goed ontwerp gewoon de boel redden als de tand des tijds in de weg staat en dat gebeurt hier. Favoriet waren toch wel de beelden van de veranderende stad. Er is alleen één nadeel dat ervoor zorgt dat dit geen groots meesterwerk is op visueel gebied en dat is de razendsnelle montage die ervoor zorgt dat je de beelden nauwelijks in je op kan nemen. Ik had er in willen baden, nu was het vooral opletten dat ik überhaupt geen mooie dingen miste.

Ik vroeg me sowieso af waarom de film zo'n haast had. Een mysterie als deze heeft vaak baat bij een wat meer langzame opbouw. Misschien heeft het iets met budget te maken. Het verhaaltje is boeiend en zoals gezegd met wat leuke bespiegelingen, maar het miste wat betrokkenheid bij de personages. Sewell had te weinig charisma voor de held en Sutherland vond ik vooral irritant. Alleen Hurt en vooral Connelly geven nog wat menselijkheid aan het geheel mee. Gelukkig blijft het wel spannend. Als laatste vraag ik me af of ik de enige ben die het mentale gevecht dat de climax vormt wel goed vind?
3,5*

De film opent met een oogbal die gevonden wordt in de hersenen van een jongen; de overblijfselen van een tweelingfoetus die nooit officieel geboren is. Met zo'n opening kun je natuurlijk een hoop onzin verwachten, maar de film speelt het vervolgens als een meer serieuze myserythriller met wat milde horrorelementen. Totdat uitgelegd wordt waar George Stark vandaan komt. Kennelijk is George Stark in werkelijkheid inderdaad slechts een verzonnen pseudoniem, die ironisch genoeg pas tot leven kwam toen hij 'vermoord' werd. Hij kon tot leven komen omdat hij 'gedood' werd op de plaats waar de eerder genoemde foetus begraven lag en Stark dat lichaam over kon nemen. Kennelijk is de foetus in de tussentijd flink gegroeid. Uiteraard wordt de strijd tussen Thad en George beslist doordat de twee tegenstanders de aandacht van een bende vogels moet vestigen op de andere persoon, want zo ging het in de Griekse mythologie op.

Het verbaast me dat niemand nog iets gezegd heeft over het hilarische, bizarre en buitengewoon vergezogde plot, zoals ik die hierboven schrijf. Er zijn scenario's op LSD geschreven die minder 'out there' zijn. Ik vraag me af waar King het vandaan haalt. Het leukste is misschien nog wel dat de verklaring van het plot gedaan wordt door een willekeurige vrouw met een enorme pijp in haar mond. Ik heb goed gelachen.

Buiten de onbedoelde humor om is het een soms degelijke, maar over het algemeen mislukte thriller. Eigenlijk is de film het beste op zijn meest standaard momenten, als de mysterie nog werkelijk mysterieus is. Na de onthulling van Stark stort het echter allemaal in, vooral omdat Stark gewoon te flauw is om angstaanjagend te zijn. De cast doet echter meer zijn best dan gewoonlijk en Hutton is erg goed als Thad (maar dus niet als Stark) en Amy Madigan haalt zoveel mogelijk uit een ondankbare bijrol. Te belachelijk om serieus te nemen en te matig om echt te werken, maar vermakelijk genoeg om de avond te vullen.

Ik heb niet alle recensies die hier geschreven zijn gelezen (deze film inspireert voornamelijk lange recensies, ik ben geen uitzondering) en ook niet alles wat erover geschreven is op het web (gelukkig maar, ik heb meer dingen te doen dit jaar), maar één ding valt me op: ondanks dat bijna alle berichten positief tot extatisch zijn hoor ik bijna niemand roepen dat dit het beste deel is uit Nolans Batman-trilogie. Momenteel staat de film nog op 9 in de IMDb top 250, maar ik vraag me af wat daar van over blijft. Ikzelf ben in ieder geval niet bijzonder onder de indruk van The Dark Knight Rises. Het is absoluut geen slechte film, maar het is een beetje voor deze Batmanreeks wat The Godfather Part III is voor diens trilogie: gewoon een goede film, maar ook een tikkeltje overbodig.

Overbodig? Ja, maar daar kom ik zo op terug. Laat ik eerst wel stellen at The Dark Knight Rises absoluut meer ambities had dan de derde Godfather. Nolan zet groot in op The Dark Knight Rises, vol met verwijzingen naar de actualiteit, complexe thema's rond wat het betekend een held te zijn en een donker wereldbeeld. Maar ik blijf tevens achter met het gevoel dat Nolan nooit helemaal heeft weten uit te werken wat hij er nu mee wil zeggen.

Voor het grootste deel is dat niet erg, want dit is naast een poging filosofie ook een blockbuster en het is in dat opzicht een hele spannende. Toegegeven, het gevoel dat Batman hier wel eens zo kunnen sterven draagt hier aan bij. Dat gevoel vind je niet vaak in superheldenfilms, maar Nolan zou er wel eens gek genoeg voor kunnen zijn. Dat het even lijkt dat hij Batman werkelijk de dood in jaagt was dan ook een plus, maar ik was even teleurgesteld dat er daarna toch weer voor een verrassingseinde (van het clichématige soort) werd gekozen waarin Bruce Wayne nog gewoon leeft, al bevalt het idee me wel dat hij Batman moet doden om verder te kunnen leven. Hoe dan ook, ik vraag me af of de film nog zo spannend is bij een tweede kijkbeurt, zeker nu we weten dat de held het toch overleefd. De geslaagde duistere sfeer blijft staan natuurlijk, maar tegelijkertijd is het een film waarin uiteindelijk niets écht mis gaat. Alle belangrijke medestrijders van Batman overleven het, of je moet Foley tot de groten rekenen. Bane spreekt wel mooi over het gewone volk dat in opstand komt, maar we zijn eigenlijk vooral ontsnapte criminelen rotzooi trappen, terwijl mensen als Foley kennelijk gewoon thuis kunnen blijven wonen. Die bizarre rechtszaal is het enige dat Bane gelijk lijkt te geven, maar ook die wordt gewoon gerund door gevestigde schurken als Crane (in een geweldige cameo overigens).

En daar zitten we met een gek probleem: The Dark Knight Rises verdient zijn duisternis niet echt. Er zit een hoop pessimistisch gepraat in en een reden waarom de film mij meesleepte was doordat het allemaal zo hopeloos leek. Ik had geen echt slecht einde verwacht, maar over het algemeen had ik meer het gevoel dat het vooral gepraat over narigheid was dan daadwerkelijke narigheid. Natuurlijk gebeuren er hier en daar vreselijke dingen, maar voornamelijk bij bad guys of bij anonieme figuren. In tegenstelling tot in de vorige twee delen wordt de duisternis niet persoonlijk betrokken op de helden.

Maar hoe kon dat ook anders? In de vorige film was namelijk al aangetoond dat de inwoners van Gotham niet inherent slecht zijn, via het bootexperiment van de Joker. Dat was een climax, dat was een punt om te maken. Waarom vind de League of Shadows überhaupt nog steeds dat Gotham vernietigd moet worden? De Joker heeft al onbedoeld aangetoond dat de inwoners niet compleet slecht zijn en intussen zitten alle grote schurken achter slot en grendel. Door Harvey Dent oneerlijk als boegbeeld te gebruiken misschien, maar wat dan nog? Denken Talia, Bane en consorten werkelijk dat het een groot misdrijf is om Dent zo te gebruiken? Hoe weten ze überhaupt dat Dent zo gebruikt is? Alleen Batman, Gordon en Gordon's gezin was erbij toen Dent stierf. Heeft Gordons zoon de waarheid op Facebook gezet. Hoe dan ook, Bane weet van de ware toedracht van Dents dood, want anders was hij waarschijnlijk nooit in het bezit gekomen van de bekentenisspeech van Gordon, waarvan hij het bestaan overigens niet kon weten (maar voor een lange tijd lijkt Bane hier alles te weten en ik bedoel alles). Maar goed, Bane heeft die speech, maar waarom iemand dan weer zou geloven dat hij het niet zelf geschreven heeft is weer een nieuw raadsel. Dit is allemaal een typische Nolankwaal: vergezochte, maar belangrijke plotonderdelen in zijn film stoppen die niet doordacht zijn, maar de kijker wel moeten schokken met een twist.

En dat brengt ons op de schurkkillende twist, waarmee ik bedoel dat de onthulling van Miranda's ware aard het effect van Bane om zeep hielp. Wat wordt hij daarna ineens een sullig personage dat ook nog eens terloops wordt gedood door Catwoman. Die hele onthulling was totaal overbodig, alsof het er ook maar enigszins iets toe doet wie Ra's Al Ghuls kind was of wie uit die put geklommen was. Het verandert niets aan de hele film, maar wel aan het effect van Bane. En Bane was al niet zo indrukwekkend. Fysiek wel, maar dat werd wat ongedaan gemaakt door dat masker, de irritante stem (ik was blij dat er ondertiteling bij zat, die man is nauwelijks te verstaan) en gebrek aan karakter. De Joker is het niet bepaald.

Daarbij had de Joker beter gewerkt als afsluitende schurk. Die test Batmans hele levensfilosofie. Wat zijn Bane en Talia nou anders dan gewoon een samenraapsel van de schurken van de twee vorige films? Het plan om Gotham te vernietigen en de reden daarvoor komt rechtstreeks van Ra's Al Ghul uit Batman Begins, maar het idee om eerst nog vijf maanden chaos te creëren in de stad om te laten zien hoe slecht die stad wel niet is past beter bij de Joker. Ik bedoel, waarom vijf maanden wachten? Ra's Al Ghul was er toch al van overtuigd dat Gotham al zo slecht was dat de stad niet meer te redden viel en dat lijken zijn opvolgers ook te denken, want anders hadden ze er wel voor gezorgd dat er een manier was om de bom te stoppen. Waarom willen ze aantonen dat Gotham in vijf maanden nog verder achteruit kan gaan terwijl ze er al van overtuigd dat het al een waardeloos hellenhol is? Doen ze het om Bruce Wayne te kwellen? Ik denk dat het vooral een manier is voor Nolan om Batman de tijd te geven om te herrijzen en tegelijkertijd toch een ouderwetse deadline te hebben (met een heuse tijdbom, hoe origineel!).

Er zijn ook nog wat kleinigheden waar ik wat op aan te merken heb, zoals enkele clichés (de heldhaftige terugkeer van Catwoman bijvoorbeeld) die in de vorige films toch wel vermeden werden, onwaarschijnlijke plotelementen (een vastonderdeel van Nolan) of pure plotholes (hoe komt Batman na die put terug in Gotham zonder geld, terwijl hij duidelijk op een ander continent zat?) en onuitgewerkte thema's (wat heeft Nolan te zeggen over bijvoorbeeld de financiële crisis, die hier er wel bij gehaald wordt?). Ik heb Batman Begins en The Dark Knight ook weer herzien voor ik deze ging kijken. Van beide films wist ik al dat ze imperfect waren en soms wat rare plotelementen bevatte. The Dark Knight zeker en toch is dat de beste film in de reeks, mede doordat het ondanks wat onzin een bevredigende uitwerking geeft van de centrale strijd van een agent van het goede en van orde tegen een agent van het kwade en van anarchie. Dan zijn de fouten misschien niet te overkomen, maar toch wel minder belangrijk. Dus de vraag is niet alleen of The Dark Knight Rises als film problemen heeft (ik heb er immers als meerdere aangetoond), maar of Nolan zich er weet uit te redden door er toch nog iets moois om heen te brouwen.

Voor een deel zeker niet, want het fundament is minder sterk dit keer, alsof - nogmaals - Nolan nooit echt wist waar dit derde deel in de kern nou om draaide. Daarbij zorgt alle duisternis er dit keer voor dat wat minder vermakelijk en nog humorlozer wordt. Die duisternis was een pluspunt bij de vorige films, maar omdat het hier zoals gezegd niet echt verdient is dreigt de film wat te pompeus te worden. Te serieus zonder reden. De film mist ook gewoon echt bijzondere momenten. Het stadion misschien, maar die zat al compleet in de trailer.

Maar gelukkig is er nog plezier te beleven. De actiescènes zijn allemaal meeslepend (hoewel nergens echt uitzonderlijk). Anne Hathaway is erg vermakelijk als Catwoman, zelfs al loopt haar verhaallijn voorspelbaar. Nolan is ook gegroeid als regisseur en het oogt allemaal wat mooier en de film loopt gewoon beter, al is hij nog lang geen meesterregisseur. De werkelijke kracht van de film is echter de uiterwerking en afwerking van het verhaal van Bruce Wayne. Zijn psychologische aftakeling en de manier waarop zijn verhaallijn gekoppeld is aan de voorgaande delen (inclusief effectieve flashbacks) is sterk. Ik ging met hem mee, zijn ontwikkeling greep me aan en gaf de film een hart. Zelfs de voorspelbare afloop van het verhaal in de put (en het gevoel dat die scène qua sfeer en aankleding meer in een andere film past) werkt gewoon door de manier waarop het in Bruce's verhaal is verweven. Ik was zowaar blij toen de bevrijdende sprong lukte. Bruce Wayne's lijn is sterk tot aan het einde toe en wordt afgerond op een manier die waardig is voor de serie. Alleen zijn relatie met Alfred blijft hier wat onbredigend hangen.

Dit is goed, maar niet goed genoeg voor de film als geheel. Het is absoluut een vermakelijke blockbuster, maar wat blijft er van heel als je het een tweede keer kijkt? Batman Begins voelt vooral aan het begin wat te zakelijk, maar levert nog steeds een kick door de gedetailleerde manier waarop het ontstaan van Batman in beeld wordt gebracht. The Dark Knight heeft veel onwaarschijnlijke ontwikkelingen en een afgeraffeld einde, maar de Joker blijft ook bij herziening spannend en fascinerend en de film heeft gewoon een aantal ijzersterke scènes. Maar wat heeft The Dark Knight Rises op dit gebied? Bruce Wayne's ontwikkeling is nu al niet sterk genoeg om de film boven de drie sterren uit te tillen. The Dark Knight Rises is dan ook, hoewel verre van een ramp, de serie niet helemaal waardig.
3*

"Blockbuster". "Hype". "Jong overleden acteur". "Hollywood". "Superheldenverfilming." Allemaal al etiketten die er al voor zorgde dat mensen de film voor zijn uitkomst al niet meer serieus namen. The Dark Knight maakt het de zichzelf respecterende filmkijker nogal moeilijk om ook maar durven toe te geven dat hij het een goede film vond

Wat ik dan ook vooral leuk vind is dat er voor het eerst sinds jaren weer een hype uit Hollywood komt die het waar wist te maken, althans voor mij. The Dark Knight is topvermaak zoals we nog maar weinig te zien krijgen. De film had veel tegen zich voor mij persoonlijk: ik vind Nolan overschat, Heath Ledger en Gary Oldman matige acteurs en heb niets met superheldenverfilmingen. Toch komt hier alles gewoon goed te zamen. Batman Begins vond ik al een leuke uitzondering op de superheldenregel, maar dit is het echte werk.

De film roept nogal wat vragen op op dit forum. Een van de belangrijkste is of Batman nu realistisch of pure fantasy moet zijn. Batman als serie interesseert mij te weinig om me te storen aan het ontbreken van een duidelijke fantasysetting. Ik vond de Burton- Schumacherfilms niet bijster indrukwekkend, maar kan wel een goede, donkere thriller waarderen. Daarom ben ik persoonlijk blij met deze aanpak. De Batmanpuristen zoeken het zelf maar uit. Overigens is The Dark Knight nog niet eens zo heel realistisch met zijn gadgets en halsbrekende stunts, al gaat de film nooit ergens te ver over de top.

Waar The Dark Knight het best in slaagt is een soort dreiging mee te geven. Het gevoel van een complete chaos en een onstopbaar kwaad wordt erg goed overgebracht waardoor het gewoon een zeer spannende film wordt. Niet op de laatste plaats dankzij Ledger. Ik vind zijn Joker absoluut niet op die van Nicholson lijken (en het is al helemaal geen psycho uit een slasherfilm). Deze Joker wint aan kracht omdat hij zo sterk in het verhaal verweven is en werkelijk eens een waardige tegenstander voor Batman is. Hij lijkt onstopbaar en daar komt veel spanning in voort. Je weet dat Batman uiteindelijk niet zal sterven, maar de film stuurt daar ook niet naar toe door duidelijk te maken dat de Joker niet op Batmans dood uit is. Dat werkt goed.

Het eerste uur of zo vond ik niet gigantisch bijzonder, maar het was altijd prima vermaak, mede door een paar eruitschietende scènes, zoals de openingsoverval, de potloodscène en het vermakelijke gebeuren in Hong Kong. Maar het zijn de latere scènes, als de chaos echt uitbreekt die van The Dark Knight een puntje-op-de-stoel-ervaring maken die nergens inzakt. Geen enkele scène verveelt en de film heeft maar één zwak moment: die waarin de Joker in het ziekenhuis zorgt voor een omslag in Two-Face. Het overtuigde me gewoon totaal niet.

Buiten die ene scène om kwam de kritiek die ik kon verzinnen ook vooral pas ná het kijken van de film, toen ik ging evalueren. Het viel me toen op hoe raar het plot opgebouwd was. Er zaten geen grote gaten in, maar het hele Two-Face gebeuren lijkt eigenlijk nauwelijks in de film te passen en had misschien beter bewaard kunnen blijven voor een onvermijdelijk derde deel. Het voelt plottechnisch gewoon totaal niet logisch aan hier. Vooral ook omdat de scènes met de boten duidelijk de climax vormen van het Jokerverhaal en we daarna nog ineens een tweede climax krijgen van een toch weer ander verhaal. Ook het Hong Kong-gedeelte is compleet overbodig.

Maar mag ik hier werkelijk om klagen. De scènes die dit allemaal oplevert zijn gewoon stuk voor stuk fantastisch (op het eerder aangehaalde moment na). The Dark Knight is Hollywood zoals ik hem graag vaker zie: intelligent geschreven, sfeervol (al viel het me op dat er niet per se geweldige shots inzaten, maar dit doet de sfeer uiteindelijk geen kwaad), er wordt sterk in geacteerd door de gehele cast, het tempo ligt ondanks de lange lengte hoog en de film bevat voldoende spanning. De film bevat eigenlijk alles wat ik van een dergelijke blockbuster kan en mag verlangen, maar meteen op een hoog niveau. Dit is gewoon superieur entertainment. Ik twijfel tussen een dikke 4* of een kleine 4,5*, maar omda tik zo snel geen beter film in deze soort weet te vinden neigt de stem toch door naar 4,5*. De enige vraag waarmee ik blijf zitten is of de film bij herziening ook zo goed valt. Overbdoige subplots kunnen dan wel ineens storen.

Vermakelijke film-noir, maar van de 4 Bacall/Bogart-films die ik zag is dit wel de minste. Het verhaal is wat routineus en de reden waarom Bacall besluit Bogart te helpen vond ik erg gezocht. Wat dat betrefd was het zelfs slim om geen enkele reden te noemen om de taxichauffeur Bogart te laten helpen. Al met al is het plot gewoon degelijk, maar niet van het hoogte noir-niveau.

De rest van de film is verder zeker in orde. Bogart is wat meer ingetogen, maar desondanks speelt hij heel sterk. In Bacall heeft hij natuurlijk weer een goede tegenspeelster. Het zijn echter de bijrollen die de show stelen, vaak omdat ze een klein beetje gekker zijn dan gewoonlijk (zonder écht over-the-top te gaan overigens). Die taxichauffeur die ik al noemde bijvoorbeeld, maar ook de chanteur, de plastisch chirurgh en bovenal de briljante Anges Morehead. Fijne casting.

Verder zit de sfeer er goed in en dit is een van de 'noirs waarin het typerende schaduwwerk het best tot uiting komt. Dat bijna het eerste half uur in first person gefilmd is vond ik verrassend goed werken en levert zelfs mooie shots op (die introductie van de dokter op deze manier vond ik zelfs grappig op een bepaalde manier). Ik was bang dat de techniek nog niet ver genoeg gevordert was in deze tijd om dergelijke camerabewegingen vloeiend te laten gaan, maar dat viel alleszins mee. Een geslaagd experiment. Er zit overigens ook een leuke hallucinatiescène in, ook iets dat veel ontbreekt in oude Hollywoodfilms.

Prima noirtje dus, die misschien geen gigantische hoogtes berijkt, maar voor de liefhebber toch minstens een fijne kijkbeurt zou moeten opleveren.
3,5*

Viel me na alle negatieve recensies erg mee, zelfs al is het niet bepaald een hoogtepunt uit Burtons oeuvre. Ik vind Tim Burton de laatste jaren visueel echter wel sterker geworden en dat helpt ook Dar Shadows een heel eind. Het verhaal trekt op weinig en zit vooral vol met plotlijnen die te weinig tijd krijgen en soms zelfs willekeurig aanvoelen (de onthulling dat Moretz een weerwolf is vormt het dieptepunt). Het ergste is dat een belangrijk element zoals de relatie tussen Barnaby en Victoria veel te weinig aandacht krijgt, terwijl deemotionele hoofdlijn toch duidelijk daar lijkt te liggen. Eigenlijk komt alleen de strijd tegen Angelique echt uit de verf. Ik vermoed dat dit een beetje door de afkomst van de film komt. Het origineel is een soap (nooit door mij gezien overigens) en wellicht wilde men uit enthousiasme daarvoor zoveel mogelijk verhaallijnen daaruit hier een plaats geven. Het wordt nooit echt een geheel, evenals dan de toonwisselingen tussen gotisch drama en pure komedie ook niet altijd werkt, ondanks dat beiden hun momenten hebben.

Niettemin kon ik de aankleding erg waarderen, vooral toen het huis tot leven kwam bij de climax, maar ook details zoals Angelique met haar kennelijk glazen huid. Daarnaast weet Johnny Depp veel te redden. Het is weer een excentrieke rol, maar hij lijkt net niet te veel op de zoveelste Jack Sparrow-variant waardoor het toch leuk wordt. De film bewijst vooral zijn komische talent. Zo'n clichéscènes zoals die waarin hij moet wennen aan de moderne tijd worden leuk door de frisse manier waarop Depp het brengt. De manier waarop hij voor het eerst op een geasfalteerde weg stapt bijvoorbeeld is erg leuk. Green en Haley zijn ook erg te genieten en compenseren de altijd slechte Moretz. De keuze van de popliedjes vond ik erg wisselvallig. Zo'n Nights in White Satin werkt erg goed, maar er wordt gek genoeg wel erg veel gekozen voor wat joligere nummers.
3*

Allereerst een compliment: ik was niet van plan deze film te kijken toen ik er twee dagen geleden op Film 1 bij langs zapte, maar ik bleef toch hangen. Toegegeven, op de helft had ik het wel gehad, maar dan ben ik toch vooral koppig kijk ik het af. Ach, als luchtig vermaak kijkt ook die tweede helft wel weg, zelfs al is het weinige dat nog intrigeerde in de eerste helft dan al lang weg. Dat intrigerende was vooral dat de aliens onzichtbaar zijn. Dat trok me, omdat ik wilde zien wat ze ermee deden in de film. Een onzichtbare dreiging spreekt tot de verbeelding bij mij.

Bij de filmmakers alleen maar eventjes helaas. Alleen die scène met die politieauto midden op het plein haalt op dit gebied iets van spanning uit het gegeven. Verder is dit horror-light die volgens een bekend stramien. Bij dit soort films is het altijd leuk om te voorspellen wie er dood zullen gaan en wie het gaan overleven. Hier wist ik het niet alleen compleet goed te voorspellen, maar ik verdien bonuspunten voor het totaal goed raden van de volgorde waarop de slachtoffers gingen sterven.

Het script stelt weinig voor en bevat ook niet bepaald veel logica, maar dat had ik ook niet verwacht. Het is vooral jammer dat er qua spanning zo weinig gedaan wordt, zeker in de tweede helft. Lijkt me met dit concept makkelijk te doen. Helaas wordt er al snel een soort van wapen tegen de aliens gevonden, waardoor ze ook nog eens zichtbaar worden. Dat haalt de spanning weg en om het erger te maken is het design van de aliens spuuglelijk.

De enige charme die de tweede helft biedt is dat de Amerikanen alleen maar mogen rondrennen, terwijl de Russen indruk mogen maken. Een Russische professor vind het wapen tegen de aliens uit (in no-time kennelijk, aangezien de aliens pas zijn verschenen; de man heeft zelfs al een alienbestendige kooi klaar); een tiener is het coolste personage en de soldaten zijn duidelijk de meest geduchte tegenstanders van de aliens. Het blijven typetjes, maar tegenover de blanco Amerikanen zijn ze een verademing.

Verder, overslaan.
2*

Hoewel Robert Wise zijn naam voor eeuwig te grabbel heeft gegooid met het onvergeeflijke The Sound of Music zie ik toch wel steeds meer goede films van hem, waaronder deze vroege science-fictionfilm. Ik vind hem niet zo sterk als enkele andere bekende genregenoten van die tijd, zoals Forbidden Planet en Invasion of the Body Snatchers, maar hij mag er absoluut zijn.

De film is erg moralistisch, maar ik mag het moraal wel en de film komt er mee weg, omdat hij voor zijn tijd het pessimisme vrij ver weet door te voeren. De mensen handelen wel erg gemeen hier over het algemeen, waardoor de boodschap ook wat beter overkomt. Eigenlijk is die Klaatu erg vergelijkbaar met de schurken van Batman Begins en The Dark Knight Rises, die ook een massamoord wilde plegen omdat de mensen in het algemeen zich niet gedragen hebben. Alleen houdt Klaatu het bij een waarschuwing. Niettemin is dit de enige kritiek die ik heb: het beeld dat Klaatu oproept van patrouillerende robots die de mensen in check houden en menselijk gedrag dat beperkt wordt kom dicht in de buurt van een totalitaire staat, al staan hier de goede bedoelingen wellen buiten twijfel. Niet alleen de schurken van Batman liggen om de hoek, maar ook A Clockwork Orange heeft wat raakvlakken die niet de bedoeling kunnen zijn. Die Klaatu kwam me soms net iets teveel over als een arrogante dictator.


Verder is het gewoon een vrij spannende en erg sfeervol geschoten science-fictionfilm die zijn verhaal goed uitwerkt, met een goede balans tussen droge sci-fi en wat meer persoonlijke momenten. De muziek van Bernard Herrmann was ook geweldig!
3,5*

Ik dacht dat Days of Heaven alleen maar kon stijgen in mijn waardering bij herziening, maar helaas, dit de Malick die er bij mij juist op achteruit ging. Het was al mijn minst favoriete werk van de man, maar ik was bijna vergeten hoe nietszeggend het verhaal eigenlijk is. Het enige personage dat me dit keer wist te boeien was die van Sam Shepard. Ik kon me niet herinneren dat ik me de eerste keer stoorde aan Linda Manz en haar voice-over, maar dat had ik nu weer. Voor velen is zij een groot pluspunt van de film, maar haar personage spreekt mij totaal niet aan en haar voice-over sluit vaak niet echt aan bij wat te er te zien is, door te veel terzijdes of omdat ze dingen van het verhaal uitlegt die ze niet kan weten omdat ze er niet bij was en omdat ze niet in de hoofden van de andere personages kan kijken. De voice-overs zijn eigenlijk altijd het meest opvallende minpunt bij Malick, Badlands uitgezondert, maar dit vind ik de meest vreselijke.

Days of Heaven blijft toch vooral een audiovisuele sensatie en daar komt de enige waardering van mij voor deze film vandaan. Morricone op zijn best en veel geweldige shots, zeker als die sprinkhanenplaag begint. Toch verliest zich een beetje in de korenvelden, die niet anderhalf uur boeiend blijven om naar te kijken. Waar dit soort natuurbeelden gewoonlijk verdieping of gevoel geven aan de inhoud is de inhoud daar ditmaal te matig voor. Daarom is dit voor mij met afstand de minste Malick.

Ik verlaag naar drie sterren.

De high-schoolfilm. Het zal voor mij altijd wel een genre blijven dat mij niet geheel weet te pakken. Zeker niet de ietwat nostalgischere variant, zoals deze. Ten eerste voel ik me in dit soort films altijd als kijker een buitenstaander. Slaat niet echt ergens op, want in principe ben je bij iedere film een buitenstaander. Alleen bij highschoolfilms heb ik regelmatig het gevoel naar een vriendengroepje te kijken waar je zelf niet bijhoort en je vooral ziet hoe zij zichzelf vermaken. Ten tweede heb ik ook de indruk dat je op dezelfde tijd als dat de film zich afspeelt op een Amerikaanse highschool gezeten moet hebben om volledig de lol er van in te zien. Het zal allemaal wel persoonlijk zijn, maar zo ervaar ik dergelijke films altijd en daarom spreken ze me niet geweldig aan.

Echter kan ik nog best begrijpen waarom Dazed and Confused tot een van de populairdere films in het genre behoort. Linklater is een regisseur die een bepaalde naturaliteit weet te halen uit zijn acteurs waardoor zijn personages geloofwaardig worden. De bekende typetjes zijn weer present, maar ze zijn menselijker dan gewoonlijk. Alleen de vrouwen zijn zoals gewoonlijk weer de zak. Geen een is er ook maar een beetje lelijk, maar ze lijken verder ook geen recht te hebben tot karakteruitwerking. Vreemd fenomeen.

Ik vond het best een lekker filmpje, maar nooit groots of meeslepend. Ik denk dat als een mindere regisseur als Linklater er achter gezeten had het toch al snel weer een flauwe bedoeling was geworden. Overigens ben ik het er vreemd genoeg niet mee eens dat de film nergens over zou gaan. Het is geen diep filosofische film natuurlijk, maar er zitten soms wat kleine stukjes in die toch iets meer lagen onthullen.

3*

Zoals ik al eerder aangaf had ik vooral lauwe berichten uit Cannes gelezen, waardoor ik niet meteen bijzonder geïnteresseerd was in De Rouille et d'Os, een film die me op zichzelf niet bijzonder aansprak. Achteraf bleek dat ik toevallig net de uitzonderingen van Cannes gelezen had die niet zo enthousiast waren en ben ik toch overtuigd om de film een kans te gaan geven. Gelukkig maar, want hij mag er zeker zijn.

Het was vooral een film waarin ik echt iets gaf om de personages, wat altijd veel waard is. Erg geloofwaardig in zowel hun sterke als zwakke kanten. Cotillard vind ik een wisselvallige actrice, maar ze was nooit beter dan hier. Schoenaerts is ook erg goed, al geef ik toe dat ik het tevens wat jammer is dat een acteur met zijn reputatie eigenlijk alleen maar dommekrachten lijkt te spelen. Begint een beetje typecasting te worden. Maar het past prima binnen deze film.

Jacques Audiard weet zijn personages ook met behulp van filmische middelen meer tot leven te wekken. Zijn filmstijl is tegelijk ruw en lyrisch. Aan de ene kant heb je dus veel nadruk op zwetende en breekbare lichamen, aan de andere kant zijn er weer poëtische scènes zoals die orcashow die fout afloopt en vooral de ijzersterke, eerste zwemscène die erg bevrijdend werkt. Erg fijne film om naar te kijken. En naar te luisteren ook. Zelfs de dancemuziek, doorgaans niet mijn genre, wordt hier vaak goed ingezet, waardoor het de film versterkt.

Alleen het einde maakt niet veel indruk. Het ongeluk met het zoontje op zichzelf stoort me niet zozeer, al vond ik het wat voorspelbaar, doordat er de hele film al zoveel nadruk lach op het jongetje dat riskante dingen deed toen niemand op hem lette. Wat ik erger vond was dat het niet echt tot een bevredigende conclusie leidt. Er volgt een te kort telefoongesprek tussen Ali en Stéphanie en meteen de volgende scène is alles weer goed en is Ali zelfs een professioneel bokser. Te makkelijk einde, vooral doordat het niet echt uitgewerkt wordt. Dan zou je zo'n scène als met dat ongeluk op het ijs toch eerder schrappen en iets verzinnen waardoor de twee hoofdpersonen wat uitgebreider tot elkaar kunnen groeien.

In ieder geval staat Audiard nu wel op mijn radar. Ik kende zijn naam van Un Prophete (nog niet gezien), maar ik dacht dat hij een nieuwkomer was. Kennelijk gaat hij al een tijdje mee. Van De battre mon coeur s'est arrêté had ik ook wel gehoord, maar ik wist niet dat die van hem was. Ik heb wat in te halen.
4*

Hele leuke film, dit. Een Miike-film die zowaar werkte voor mij gedurende bijna de hele lengte. Bijna, want die hele flashback naar die jeugd vond ik enorm onduidelijk (buiten die geestige strandscène om dan). De rest is gewoon de volle speelduur topvermaak. Wellicht was ik er op ingesteld, maar hier werkte voor mij zelfs de grote toonwisselingen die Miike om de zoveel minuten lijkt te willen doorvoeren.

Uiteraard is dit gewoon een bizar project. Alles moet erin: we beginnen met Tsukamoto als goochelaar (al las ik pas achteraf dat hij de acteur was) en vervolgens krjgen we o.a. veel brute moorden, een dwerg op stelten, nostalgische scènes met een hoop sentiment en een gek kindertoneelstuk dat hier in Nederland nooit opgevoerd zou worden. Zo valt er nog wel meer op te noemen. Er komt geen einde aan de gekte, maar doordat de gekte constant leuk is vormt dat geen probleem. Het meest maffe is nog wel een reeks moorden afgewisselt met typische Unicef-stijl beelden van arme kinderen in Afrika. Dit zit er natuurlijk in om te laten zien waarom de twee mannen moorden, maar alleen een regisseur met een flinke schroef los zou dit zo tonen. Vreemd genoeg werkt het allemaal, niet alleen het geweld en de humor, maar ook het sentiment. Geheim wapen is hier wat mij betreft Sho Aikawa die erg leuk speelt.

Natuurlijk kan het wel wat meer afgewerkt worden, maar als er meer Miike's zo leuk zijn als deze hoef ik de regisseur dus toch niet op te geven, wat ik wel bijna van plan was.
Dikke 3,5*.

Geen recensie van Onderhond? Vreemd.

Aardige afsluiter van de trilogie. Ik was hier kennelijk niet de eerste die een link met Blade Runner maakte en Miike maakt enkele verwijzingen naar Scott's klassieker, al hoef je je niet te schamen als je ze niet spot. Als Miike Blade Runner doet kun je er op rekenen dat er weinig Blade Runner overblijft. Er wordt op een moment wel leuk gespeeld met het gegeven van replica's die denken mensen te zijn. De scène waarin de agent ontdekt dat zijn vrouw een replicant is is vrij sterk.

Verder moet de film het vooral weer hebben van individuele scènes. Aanvankelijk leek het nogal wel fijn op te bouwen, met een aantal geestige actiescènes en andere gekkigheid, maar zoals wel vaker bij Miike lijken de ideeën plotseling op en moet er toch een verhaal verteld worden en een bepaalde lengte gehaald worden. Het gevolg zijn een aardig aantal scènes die futloos overkomen, alsof Miike zelf de interesse verloren heeft. Zo nu en dan duikt er toch weer iets leuks op en het Tetsuo-achtige einde werkt ergens en weet bijna de vorige twee delen aan dit derde deel te koppelen op een zinnige manier. Bijna.

3*

Erg veel vergelijkbare berichten hier. Kennelijk vinden veel mensen het begin en vooral het einde briljant, maar de rest van de film stomvervelend. Ik heb daar niet veel aan toe te voegen. Aan de ene kant is het wel leuk dat Miike geheel zijn eigen ding doet en af en toe wars van alles lekker los gaat zoals in het einde hier, dat totaal misplaatst is, maar daardoor weer geniaal. Aan de andere kant: het maakt een film als deze soms wat moeilijk doorheen te komen, want Miike heeft duidelijk geen interesse om een compleet verhaal te vertellen. Wellicht past het medium van de kortfilm beter bij hem. Nu is zo'n Dead or Alive vooral een ietwat milsukt curiosum. Al moet ik zeggen dat ik niet het hele middenstuk vreselijk vond. Er zaten wel wat geinige dingetjes in.

2,5*

Peter Weir vind ik een onderschatte regisseur, die erg boeiende films gemaakt heeft. Helaas blijkt zijn bekendste film, Dead Poets Society, ook zijn minst bijzondere te zijn. Zoals alle Weirfilms gaat het over een outsider die op de een of andere manier in een omgeving beland die hem tegenwerkt. Gewoonlijk is het bij Weir afwachten of de hoofdpersoon uiteindelijk zijn omgeving de baas is (dat wisselt nogal per film), maar hier had ik al snel in de gaten welke kant het op zou gaan. Dit verhaal is al vaker verteld. Toegegeven, alle gevallen die ik ken komen na deze film, maar net zoals altijd is de uitwerking eerder sentimenteel dan geloofwaardig, al weet Weir zich in vergelijking in te houden.

Groter is het probleem dat allemaal zo geschreven aanvoelt. Dat geldt voor eigenlijk iedere scène, maar met name dat hele plot rond die zelfmoord. Gek genoeg bleek ik deze scène te kennen. Als kind maakte die een hevige indruk op mij, al heb ik nooit geweten dat dit uit Dead Poets Society kwam. Nu ik ouder ben vind ik het echter een van de meest geforceerde zelfmoordscènes. De aanloop was niet sterk genoeg en de trage, poëtische manier waarop het gebracht wordt werkt niet echt. Ook zo'n eindscène waarin ze allemaal op hun tafels gaan staan of dat hele overbodige subplot rond die jongen die verliefd is komen niet echt over.

Niet alles is negatief, echter. Veel individuele scènes werken wel, met name als ze Robin Williams bevatte. Zijn leraar deed mij denken aan de beste leraren die ikzelf gehad heb. Dergelijke leraren hebben een wat vrijere manier van lesgeven, maar wat zij gezegd hebben is mij over het algemeen meer bijgebleven dan de lessen van wat striktere leraren. Het is hier wat dikker aangezet, maar het principe blijft hetzelfde. Op een bepaalde manier weet Williams dit type leraar uitstekend te vangen. Sowieso een wat onderschatte acteur eigenlijk. Het is zoiemand waar je tegenwoordig bijna verplicht van bent om te zeggen dat hij irritant is, maar ik vind hem meestal uitstekend eigenlijk. Hij was een beetje buiten mijn radar beland (al jaren niets meer van gezien eigenlijk, acteerd hij nog?), maar hier vond ik hem op zijn best.
Ik waardeerde Dead Poets Society dus vooral vanwege Williams en boven alles als een soort eerbetoon aan de betere leraren van deze wereld.

3*

Handig om te lezen dat Hui van een achtergrond in experimentele, korte films afkomt, want het straalt er vanaf. Ik ben het met starbright boy eens dat het vooral een film is die op losse momenten overtuigd. Als geheel vond ik het zelfs vrij waardeloos. Het eerste kwartier of zo was ik vrij gehypnotiseerd. De openingscredits mochten er zijn, het eerste shot dat daarop volgt is de mooiste in de film en zo blijft het wel eventjes fascineren, ergens tot en met aan het moment dat die vrouw doodligt tussen die opgeblazen, plastic zakken.

Daarna was de koek ineens op. De experimentele stijl is uniek, maar nogal eentonig. Het geheel wordt wel heel erg wachten op een speciaal shot en daartussen is het te weinig boeiend. Rita Hui is wellicht een regisseur die echt binnen de korte film moet blijven werken. Het verhaal dat ze hier als kapstok gebruikt en de personages die daarin de rollen mogen vervullen zijn allemaal vreselijk en boven alles levenloos. Het is nu een relatief korte film, maar dan van het type dat eindeloos door lijkt te gaan.

2*

Op zich niet onaardig, maar het heeft allemaal niet veel om het lijf. Het is een verzameling sketches, waarbij liefde en lust vaak een belangrijke rol spelen en waarbij alles vaak snel een klucht wordt. Sommige verhaaltjes zijn leuk, zoals die met de nonnen of de stervende oplichter en Pasolini filmt het allemaal in een cartoonesk stijltje die vaak goed uitpakt. Hij deelt ook Fellini's en Leone's voorliefde voor aparte gezichten lijkt het. Dat zal wel iets Italiaans zijn. Ik heb er geen problemen mee. Meer problemen heb ik met het matige acteerwerk en de toch soms wel erg flauwe of gemakkelijke humor. Wellicht dat toen het boek geschreven werd dit gewaagd materiaal was, maar nu komt het allemaal wat karig over. Het had ook wat meer grapdichtheid mogen hebben. Niettemin kijkt het prima weg en is het ook niet een type film waar er veel van zijn.
3*

Heerlijke sci-fi van Petri. Het plot is volslagen onzinnig en wordt ook al zodanig gebracht. Ik kwam al snel in het gevoel van humor en heb van het grootste deel genoten. Grappig dat dit mensenjachtspel gebruikt wordt om oorlogen te voorkomen en dat het gewoon in het openbaar wordt gespeeld. De regels zijn volslagen idioot maar op hun eigen manier goed uitgewerkt. Dit maakt het boeiend om te volgen, terwijl de geslaagde grappen blijven komen. Erg leuk dat een man een andere man neerschiet en vervolgens door de politie aangesproken wordt omdat hij dubbel geparkeerd staat. Het zit vol met dat soort momenten. Wel is de cast buiten de wederom charmante Mastroianni na niet erg sterk en is ook het einde wat flauw en slap. Mijn voorkeur ging uit naar een van de eindes waarin of Andress of Mastroianni het spel wint. Verder een miskent pareltje.
4*

Een paar jaar na de grote controverse rond de breuk met Mia Farrow zat Allens reputatie in het slop, ongeacht dat hij nog steeds goede films maakte. Zijn reactie: een boze film maken die geïnspireerd is door de reputatie die hij kreeg door het schandaal; al moet er bij gezegd worden dat Allen zelf beweerd dat er niet autobiografisch is aan Deconstructing Harry en dat het hoofdpersonage volledig op schrijver Philip Roth is gebaseerd.

Hoe dan ook, je zou met dit hele gegeven een Stardust Memories verwachten, waarmee deze film overigens een perfecte double-bill zou maken. Daarin speelde Allen een regisseur die vooral moe is van de mensen om hem heen en de film was een satire die zijn pijlen richtte op de types die een bekend iemand kennelijk aantrekt. Deconstructing Harry lijkt aanvankelijk wederom zo'n verhaal met als uitgangspunt Woody Allen versus de Wereld. Misschien is dat ook zo, maar hier kiest Allen onverwachts partij voor de Wereld. Misschien juist doordat hij Roth's wilde levensstijl als masker kon gebruiken leverde het Allens meest diepgaande studie over zelfhaat op. Cynisme is Allen niet vreemd natuurlijk, maar zelfs voor zijn doen voelt het allemaal wat duister aan, wat dat betreft zeker op gelijke hoogte met Crimes and Misdemeanors of, ja, Stardust Memories.

Deze serieuze laag ten spijt is dit ook gewoon weer een komedie, vol met grappige scènes. Doordat we steeds het brein van Harry induiken zien we allerlei ideeën die hij heeft en ook segmenten uit zijn romans nagespeeld worden. Dit levert enkele sketches op die het hoofdverhaal welkom onderbreken en die vaak erg geestig zijn (de out-of-focus Robin Williams ten spijt is Billy Crystal in de hel toch mijn favoriet, na de oude man die zijn oude gezin heeft vermoord en opgegeten). Dat dialogen en one-liners vaak raak zijn lijkt me duidelijk. Het einde, waarin Harry zich beseft dat zijn enige menselijke waarde alleen vorm krijgt in zijn kunst is de enige juiste en tegelijkertijd cynisch en enigszins poëtisch.

Woody Allen maakt nog steeds zo nu en dan een echt goede film, maar zelfs op zijn best moet ik toch toegeven dat dit soort speelse en wat meer diepgravende films een beetje verdwenen zijn. Een gemis, want Deconstructing Harry bewijst dat hij toch echt geregeld tot de groten behoord.
4*

Echt mijn ding is het niet en zal het waarschijnlijk ook nooit worden, maar ik moet toegeven dat Dead Leaves wel zo zijn charmes heeft. Ik heb nog nooit iets gezien wat er op lijkt. Tetsuo komt wel ergens in mij op, maar dat is het toch niet helemaal. De bizarre humor, gecombineert met de felle kleuren en eigenzinnige tekenstijl zijn geheel Dead Leaves. Als een adrenalinerush van drie kwartier kon ik het zeker wel waarderen al ben ik blij dat het niet langer duurde. Daarvoor is afwisseling te ver te zoeken en is de humor me wat te puberaal. Aan de nietszeggendheid van het plot kon ik me verder niet storen. Verhaal is niet het punt van Dead Leaves. Chaos is het punt. En dat levert een leuk curiosum op al is het vooral gedenkwaardig omdat het zo merkwaardig is en minder omdat het zo fantastisch is.

3*