Meningen

Bij elkaar geraapt zootje zonder ziel. Er is wel erg veel inspiratie opgedaan bij de Stepford Wives films. Die ik in alle opzichten beter vind. Dit voelt toch als een enorm slap aftreksel daarvan.
Het ziet er wel mooi uit, maar de film voelt heel erg leeg aan.
Buiten Florence Pugh's rol komen de personages totaal niet tot leven. Harry Styles is hier een leeghoofd en ik vind zijn acteerprestaties hier niet goed.
Het concept voelt wat vreemd aan. Als je toch mensen in een simulatie hebt, dan kan iemand dat toch niet ontsnappen. Het is dan immers geen fysiek afgeschermde ruimte, de persoon die de simulatie ondergaat ligt gewoon op bed.

Yakuza-voor-beginners film.

Hier en daar wat leuke actie, maar dat is 't wel zo'n beetje. Verhaal en uitwerking zijn erg magertjes.

Bijzonder originele film!

Weird verhaal en hele leuke bizarre humor.

Hoofdrolspeler Gyllenhaal acteert geweldig goed. De rol is op z'n lijf geschreven. Die blikken van 'm, geniaal!

Na afloop leuk napraten over hoe het nou allemaal zat.

De opbouw van het verhaal had volgens mij iets beter gekund. De film is een mengelmoes van verschillende filmgenres. Soms is de overgang daartussen wat abrupt.

Het verhaal speelt zich af begin 20e eeuw. Dorp aan de Rivier is het rijke verhaal van de excentrieke dorpsdokter Tjerk Van Taeke, die in een klein Brabants dorpje op geheel eigen wijze zijn beroep uitvoert. De dorpelingen kunnen maar aarzelend wennen aan deze eigenzinnige dokter.
De dokter wordt subliem gespeeld door Max Croiset. Zo intens en overtuigend gespeeld, dat het een genot is om naar te kijken. Ik durf te stellen een van de beste acteerprestaties ooit in een Nederlandse film.

Aan de hand van een aantal op zich zelf staande gebeurtenissen, korte verhalen, wordt het leven van de markante dokter in het dorp aan de rivier (de Maas) verteld. Deze verhalen worden smeuig verteld door de stroper Cis (Bernard Droog). Uit de verhalen blijkt dat Van Taeke een mythe is geworden. De voice over leidt de verhalen in en uit, op een geestige manier. Storend is deze voice over absoluut niet, integendeel, want functioneel en gedoseerd.
Bernard Droog is de stroper die als twee druppels water lijkt op Max Croiset; het zou zijn broer geweest kunnen zijn! En een goed acteur is hij ook.

Kijken naar Dorp aan de Rivier is als transporteren met een teletijdmachine naar begin 20e eeuw. Het geheel komt namelijk heel naturel en authentiek over, zelfs bijna documentair. Het zijn stuk voor stuk prachtige verhalen. Absoluut hoogtepunt is het verhaal met de dodenwake.
Zittend naast de kist met het lijk, mijmeren en scheppen de kerels, want dat zijn het, op over zichzelf. Een man zegt alles te durven. Vervolgens gaat een kale man met een markante kop, genaamd Pale Pie, daar nog eens overheen; hij zegt te durven wat niemand durft; namelijk het doek van het hoofd van Mammeke trekken. Mammeke is de vrouw die naar eigen zeggen aan een enge ziekte lijdt en daarom altijd een doek over het hoofd heeft, waardoor niemand haar gezicht kent.

De film zit vol memorabele scenes. Daarbij is de dood een centraal thema in de film. Hoe Van Taeke met het verlies van zijn vrouw omgaat is adembenemend mooi om te zien. Mooi is ook de manier waarop zijn oudste zoon hier mee omgaat, met blikken die boekdelen spreken.
De vergelijking met Ingmar Bergman is hier op zijn plaats. Qua stylering en thematiek doet de film daar zeker aan denken, dien ten verstande dat Dorp aan de Rivier minder filosofisch is dan Bergman films.

Het is onvoorstelbaar dat dit pas Fons Rademakers' eerste film is, want de film benadert de perfectie op meerdere fronten; de setting, casting, de dialogen en de vertelkunst. Het is dus eigenlijk niet zo vreemd dat de film genomineerd werd voor de Oscar voor beste buitenlandse film.

Nog even over de dvd. Allereerst: de beeldkwaliteit is uitstekend! Beter kan niet, zou ik haast zeggen.
Het geluid is goed, waarbij je kunt kiezen uit de originele en de ge-remasterde versie. De optionele Nederlandse ondertiteling kan voor sommige mensen handig zijn. Het oud Nederlands (met accent) dat gesproken wordt, KAN lastig verstaanbaar zijn.
Zoals bij de andere delen uit de box hier ook setfoto's, affiches en de originele bioscooptrailer. Zeer spijtig is het dat Rademakers audiocommentaar hier ontbreekt. Een gemiste kans!

Ik geef Dorp aan de Rivier 4,5* en plaats de film meteen bij mijn Nederlandse film favorieten.

Vermakelijke film met een matig plot dat alleen het laatste half uur verrassend en goed uitpakt. Beetje vergezocht allemaal, maar leuk gedaan.

Natalia Verbeke is een middelmatige actrice. Het helpt al niet dat de motieven van haar personage vaag zijn, maar dramaturgisch overtuigt ze nergens.

Wat een goeie film zeg! Meesterlijk.

Zoals Wouter al zei, de film lijkt erg op een Hitchcock film. En wat voor een!

Sublieme hoofdrollen. Perfecte regie en een intelligent verhaal. De soundtrack is ook erg goed. Die bouwt de spanning op de juiste momenten op.

Wat voor lucifers hadden ze trouwens in die tijd ?

Het is wel een maf dolkomisch avontuur. Ik heb me er prima mee vermaakt. Het einde is typisch 80s.

Nick Nolte speelt een soort dude. Wat als Jeff Bridges deze rol had gespeeld vroeg ik me af, dat was nog leuker geweest. Nolte doet het niet verkeerd, maar toch.

Ik ben altijd wel fan van Richard Dreyfuss. Dat driftige vind ik altijd wel komisch.

Opvallende bijrol van Little Richard, die je niet zo gauw in een film zou verwachten.

Ik ben Downton Abbey fan, maar dit is een beetje Downton Abbey light.
Leuk om eens te zien, maar het mist de diepgang van de serie.
Het is wel een mooi feelgood verhaal en de film is prachtig geschoten.
Het gaat wel ver dat ze personeel van de entourage van de koning opsluiten danwel drogeren en er vervolgens ook nog mee weg komen. Dat de conservatieve Carson hier aan mee wil werken vind ik niet zo geloofwaardig.

Ik ben dol op de Downton Abbey serie.
Deze film mikt voornamelijk op feelgood en nostalgie, maar de intriges zijn toch een stuk minder interessant dan in de serie. Het is een vrij simpel rechttoe rechtaan verhaaltje. Veel bijrollen krijgen nog de nodige ontwikkelingen, maar de spanningsboog werkt in de serie toch wat beter dan in de films.
Het filmen van de talkie film op Downton Abbey is wel geinig maar niet meer dan dat.
Na anderhalf uur lijkt de film een mooi afgerond geheel te hebben, maar er komt daarna nog een langgerekt vervolg. Dat had wat mij betreft niet gehoeven. Het overlijden van Violet Crawley lijkt er ineens in gemoffeld.
Een hele fijne sfeer maar de serie is zoveel beter. Misschien is het nu ook wel mooi geweest en is dit het einde van Downton Abbey. Met het overlijden van Violet Crawley lijkt het daar ook wel op te lijken.

Ik vind Peter Sellers geniaal!

Hij speelt meerdere typetjes en ik vind het knap dat ze eigenlijk allemaal erg leuk zijn.

Dr. Strangelove vind ik 't leukste personage. Geweldig!

Amusant en soms zelfs aandoenlijk, deze nostalgische oldskool sciencefiction film.

Ok, verwacht geen Forbidden Planet niveau, daarvoor zijn de special effects wat knulliger en is het verhaal wat simpel. Maar zelfs die zeer basic special effects hebben z'n charme.

Leuke rol van Peter Cushing als Dr. Who en zijn 'professor Barabas' teletijdmachine.

Die Thals zien er grappig en overtuigend als ander volk uit. Wat een beetje schmink al niet kan doen.

De Daleks en hun uitgebreide detectie en observatie van indringers zijn wellicht inspiratie geweest voor de Fétiches in de Kirikou animaties.

Visueel regelmatig erg imponerend, maar Coppola slaat ook wel eens het plankje mis.

Grootste manco is het script. De film begint erg goed en de spanning wordt snel verhoogd. Daarna is vrijwel ineens gedaan met de pret.

Keanu Reeves verpest een hoop. Erg beroerde rol. Winona Ryder is beeldschoon maar wat een geneuzel en melodrama in deze verhaallijn.

Een angstaanjagende Gary Oldman. Erg goed. Stom dat ie eigenlijk in zo betrekkelijk weinig scenes te zien is.

Anthony Hopkins vind ik ondermeer zo'n leuk acteur vanwege de maffe accenten die hij legt in zijn rollen. Zijn intonatie is zoals altijd erg goed.

Mooi historisch drama.

Peter Tuinman steelt de show en Joke Tjalsma is ook erg goed. Veel mooie sfeerbeelden.

Grappig om Huub Stapel enkele zinnen Fries te horen spreken.

The Dreamers is een prachtige, gestyleerde film, die met veel vakmanschap en plezier gemaakt is.

Prachtige cameravoering, een sfeervol en authentiek Parijs' appartement, waarbij de schemerlampen zeer bijdragen aan de sfeer en kleur van de film. Opmerkelijk en leuk detail; de schermerlampen staan dag en nacht aan, ook als de hoofdrolspelers slapen. Een filmmaker die zich deze vrijheid permiteert kan ik wel waarderen.

De hoofdrolspelers zijn natuurtalenten. Ik vind ze alledrie perfect gecast. Eva Green heeft een ondeugende maar gesophisticeerde uitstraling, Michael Pitt heeft een jeugdige maar toch intelligente uitstraling, Louis Garrel heeft een typische Franse en wat arrogante kop. Leuk om die drie acteurs bij elkaar te zien. Of ik Eva Green en Louis Garrel geloofwaardig vind als tweeling, daar twijfel ik een beetje over. Ik vind Garrel nou juist ook wel het type om lekker op z'n eigen kamer te slapen. Dat ze op die leeftijd nog bij elkaar slapen, daar gaat de film natuurlijk over, maar ik vind eerlijk gezegd het ook wat overdreven.

Het verhaal is het eerste uur erg sterk en de scene's volgen elkaar harmonieus en vlot op. Dit hoge niveau weet de film helaas niet vast te houden. In het tweede uur zakt de film wat in en worden de scene's wat minder mooi aan elkaar geregen.

De manier waarop Bernardo Bertolucci met seksualiteit om gaat is bewonderenswaardig. In zijn klassieker 1900 zie je dat ook al.

The Dreamers heeft tenslotte een erg goede soundtrack. Het geeft de film op de juiste momenten vaart mee en zorgt er vaak voor dat scene's nog mooier in elkaar overvloeien.

Begint veelbelovend en het verhaal is opbouwend gedurende een uur. Daarna heeft de film te lijden onder een gebrek aan verhaal en rode draad.

Goed geacteerd door Loes Wouterson. Dag en nacht verschil met de Kleine Blonde Dood.

Een stuk beter kan ik je vertellen. Misschien wel dankzij de regisseur.

Is Ethan Coen het minder begaafde broertje van Joel Coen? Dit had evengoed van een willekeurige beginnende regisseur kunnen zijn.

Seks komedies zijn vaak wel (flauw) grappig of tenminste lollig, maar deze film is dat niet of nauwelijks.

De criminelen zijn over the top, maar niet op de goede manier.

Geraldine Viswanathan vind ik wel een leuke meid. En de bijrol van Beanie Feldstein mag er wel zijn.

Naar het einde toe vermaakt de film wel wat beter, maar ik was ook blij toen de film was afgelopen.

Van een Coen film verwacht je toch een wat hoger niveau. Laten ze maar gauw weer samen met iets origineels op de proppen komen.

Erg leuke rol van Bert Luppers. De vrouwen acteren ook goed.

Simpel verhaaltje, maar leuk uitgewerkt. De running gag met Bert Luppers als rocker is erg geestig.

Ik heb de 100e stem geplaatst.

De film heeft veel raakvlakken met My Own Private Idaho.

Doelloze jeugdige personages. Drank en drugs.

My Own Private Idaho is filmisch wat interessanter en heeft een afwisselender verhaal.

Ik heb gewoon erg veel moeite om naar zich vervelende personages te kijken die een oninteressant leven leiden.

Matt Dillon speelt goed, maar wat een naar en onsympathiek persoon speelt hij. En zijn vriendin is een chagrijn.

Wel leuk om een jonge Heather Graham te zien hier.

Ik heb het idee dat deze film minder gaat over (chronisch) overmatig alcoholgebruik dan je in eerste instantie zou verwachten.

Voor mij gaat deze film veel meer over mid-life crisis, relatieproblemen en omgaan met stress en sleur op het werk, maar bovenal over veerkracht en het hervinden van de eigen kracht en focus na bepaalde tegenslagen.

Dit zijn wellicht ook open deuren: ik denk dat de 'boodschap' is; alcohol lost geen problemen op en gewenning ligt op de loer, zeker als mensen in je omgeving hetzelfde doen.

En volgens mij laat de film ook zien dat plezier / genieten van gematigd alcoholgebruik ok is, voor wie zich prima kan beheersen. Gelukkig is het geen betuttelende film geworden.

De beste (anti-) alcoholvoorlichting zijn wat mij betreft de documentaires Bacchus (1995) en Gehoorzame Centimeter (1991)

Sympathiek filmpje. Een eenvoudige maar vermakelijke variant op Groundhog Day.

Een rol die Poelvoorde goed past. De mopperende en neurotische Poelvoorde versus de doldwaze prettig gestoorde Poelvoorde.

De scènes waarbij het geluk hem toelacht zijn het leukst. Hierna wordt het allemaal wat rommelig en flauw.

Toch vermakelijk van begin tot eind met enkele hilarische scènes waar ik hard om moest lachen.

Rififi is een erg sfeervolle 'heist' film in film-noir stijl, met zeer overtuigende criminelen, met hun harde Franse koppen en koelbloedigheid.

Tijdens de lange kruisroofscène viel me het zweet op de verbeten gezichten van de criminelen op. Let ook op de balletschoentjes die ze aan hebben!

Leuk om regisseur Jules Dassin als Cesar le Milanais te zien. Die man heeft een komisch hoofd (zou niet misstaan in Jiskefet) en als je het niet wist, zou je denken dat het inderdaad een italiaan was.

Het Rififi nummer in de nachtclub voegt veel toe. Zulke 'intermezzo's' passen perfect in dit soort films. Erg sfeerverhogend.

De eindscène is een van de mooiste die ik ooit in een film gezien heb. Kunst met een grote K! Deze scène is meesterlijk door de geniale montage, de shots van snel voorbijrazende bomen en het duizeleffect bij de Arc De Triomph. Magnifiek ook hoe het kereltje uit zijn dak gaat door de duizelingwekkende snelheid van de auto.

Wat viel me deze film tegen zeg.

Jaren '30 humor, las ik op de achterkant van de videohoes.

Ontzettend flauwe humor. Veel flauwe woordgrapjes.

Een paar hysterische mannetjes die je op een gegeven moment op de zenuwen gaan werken.

Nee, geef mij Laurel en Hardy maar. Ook uit dezelfde tijd, maar een stuk leuker! 1*

Eeuwig zonde van het povere verhaal. Het kat-en-muis spel had wel iets verrassender gemogen.

Inderdaad schitterende shots in buitenscenes. Het hoogtepunt vond ik Keitel en Carradine samen in de sneeuw.

Wat opvalt is de scherpte van de beelden.

Zou het toeval zijn dat deze film twee jaar na Barry Lyndon verscheen?

Slechts 3 sterren omdat de film me niet altijd wist te boeien.

Duister Licht is een soort van Nederlandse variant op Misery.

Met een geheel eigen draai, dus vergelijken heeft niet zoveel zin.

Duister Licht is een hele rauwe film. Qua stylering doet de film wel wat aan Met Grote Blijdschap denken.

Er zitten prachtige shots in de film. Vooral het weidse landschap, het ijs op de sloten en de heldere luchten leveren Hollands Licht achtige plaatjes op.

De confrontatie tussen de twee hoofdpersonages, die zich beide aan de rand van de samenleving staande proberen te houden, is hard en meedogenloos.

De betrapte inbreker laat zich eerst nog even door de boerin commanderen, maar al gauw onstaat een machtsspel tussen de twee.

De dialogen zijn zo recht voor zijn raap dat ze soms een beetje 'hoekig' overkomen.

Op het spel van Marc van Uchelen en Viviane de Muynck is weinig aan te merken. Op mij maakte de rol van Viviane de Muynck het meeste indruk. Haar aparte uitspraak en haar opmerkelijke verschijning zijn daar debet aan.

In het begin van de film zit een prachtig shot wanneer de boerin in de schuur verschijnt. Over haar gezicht hangt een donkere schaduw als ze met de inbreker praat. Een prachtig detail.

Ik ben altijd een beetje huiverig voor religieuze motieven van personages. Ik ben van mening dat je je dan al gauw op glad ijs begeeft. Ik zie het liever niet in films.

Een film in de traditie van Ealing Studio komedies en een leuke cast, wat kan er mis gaan?

Op een papier is dit dus een film die me heel goed zou moeten liggen, maar hij viel me wat tegen. Jim Broadbent is hier geniaal, maar de jaren 50 spruitjeslucht (ook al speelt het zich af in 1961) en de volkse humor waren toch niet helemaal aan mij besteed, terwijl dat soort humor me meestal wel ligt.

Ik vond de film op een of andere manier toch moeilijk om doorheen te komen. Terwijl ik films over anti-helden meestal zeer kan waarderen kwam het geheel op mij nogal stroperig over. Het was het vaak allemaal net niet.

De decors zijn vrij grauw en de apathische rol van Helen Mirren zijn daar debet aan.

Ook al gaat het om een liefdeloos huwelijk, ik had dan toch liever iemand als Brenda Blethyn of Sue Johnston in die rol gezien.

Ik heb me er toch nog wel enigzins mee vermaakt, vooral dankzij de strapatsen van Broadbent.

Vermakelijke film, met een maffe hoofdrol van Paul Dano.
Ik houd wel van films over waargebeurde zaken verpakt in een komedie.
De millennial particuliere beleggers lijken hier wel heel makkelijk te porren uit activisme een aandeel te kopen en het aandeel vast te houden.
Na ruim een uur wordt het een beetje meer van hetzelfde.
De rol en decadentie van de hedgefondsen wordt goed in beeld gebracht.
Wat ik niet snapte: Waarom verkoopt Dano's personage op een gegeven moment niet op z'n minst een deel van zijn portfolio? Hij hield de aandelen meer als statement, dat snap ik, maar hij had toch op z'n minst een deel kunnen cashen? En hoe rijk is deze man nu uiteindelijk geworden?

Sympathiek indiefilmpje met een prachtige rol van Adrien Brody.

Een Todd Solondz-light film vol prettig gestoorde en minder 'prettig' gestoorde personages die allen het onvermogen om normaal te communiceren met elkaar delen.

De scènes met Brody en de buikspreekpop zijn erg leuk. Daarnaast kent de film een aantal knotsgekke scènes vol absurdisme.

De bijrollen zijn iets karikaturaler, maar toch vormt het een mooi geheel en is het serieus genoeg waardoor het toch nog wel ergens over gaat. Met name over volwassen worden te midden van een disfunctioneel gezin en dromen najagen.

Het is wel opmerkelijk dat de film enigzins gedateerd overkomt, in de zin van; oh ja zo werden indie films 12 jaar geleden wel meer gemaakt. Dat vind ik overigens niet echt een nadeel.

Ik vond deel 1 echt goed, dus ik was heel benieuwd naar dit vervolg, maar wat is me deze film toch tegengevallen.

Deel 1 is spannend en mysterieus, maar deel 2 is heel vlak en vrij nietszeggend.

Er zit opvallend weinig verhaal in dit deel, en de motivaties van de personages zijn niet zo duidelijk. Een nogal wijfelende Timothée Chalamet. De acteerprestaties vallen me hier ook tegen. Zendeya is maar een beperkte actrice. Wel leuk om Lea Seydoux te zien, maar ze heeft hier een minimale rol.

Stellan Skarsgård in een dikmaakpak, het ziet er wanstaltig uit.

Het trage tempo doet de film geen goed, integendeel.

De climax maakt nog iets goed, maar ik vind in alles part 1 epischer en mooier gefilmd. Dat is een veel gebalanceerdere film met meerdere hoogtepunten.

Het flinterdunne verhaal viel me toch wat tegen. Het levert mooie plaatjes op, maar psychologische diepgang is er nauwelijks en er zit te weinig dialoog in.

Desalniettemin weten de dames me met hun charisma en spelplezier toch te vermaken.

Krappe 3 sterren.

Vrij oubollige cinema.

Stelling is door de stomme film geinspireerd (zegt hij in interviews), maar waar die zich bedient van vele tempowisselingen, trakteert Stelling de kijker op een gezapig en monotoom tempo.

Het is een arthouse variant op What About Bob?. Het leuke van die film is dat het compleet uit de hand loopt en dat je de getreiterde man steeds gekker ziet worden. Helaas is de sullige goedzak in Duska bereid ontiegelijk veel te slikken voordat 'ie eens stalker Duska gaat aanpakken.

De scenes in het buitenland spraken me het meest aan. Daar gebruikt Stelling een veel rijker filmidioom. Deed me zelfs af en toe denken aan Kusturica en Kaurismäki.

De 'Nederlandse' scenes daarentegen zijn weer een ingehouden en humorloze versie van Van Warmerdams universum.

Ik hoop dat Stelling in volgende films wat meer lef toont en risico's durft te nemen.