Drugstore Cowboy (1989)

Maar 5 stemmen? Dit mag dan toch wel een tip genoemd worden

het is inderdaad jammer dat deze film zo weinig aandacht krijgt. Het is echt een hele vermakelijke film, valt zeker te vergelijken met films al requiem for a dream, maar blijkbaar heeft deze niet zo'n naamsbekendheid

Bonafide cultklassieker (alleen niet op deze site blijkbaar). Mooi opgebouwd verhaal en aangrijpend einde. Prachtige film van Gus van Sant.

4.5*

Deze film heeft echt voor iedereen wat in petto.Voor de doorsnee kijker zit er genoeg humor in en is ie zeker amusant.De filmliefhebber heeft de tijd van zijn leven door geweldige cameramoves en fantastisch acteerprestaties.Lynch en Dillon hebben echt een vette chemistry.Echt een veelzijdige film.

Je kunt een film uit 1989 waar muziek en special effects nauwelijks een rol spelen moeilijk gaan vergelijken met een film uit 2000 waarbij deze 2 aspecten onmisbaar zijn. Geld en techniek doen de filmindustrie nu eenmaal veranderen in de loop van tijd en het is ook daarom dat het niet voor een ieder weggelegd is om een film uit 1989 niet te gaan vergelijken met een veel recentere productie. Je moet films nu eenmaal kunnen bekijken in de tijdsbestek waarin hij is geproduceerd anders ga je je al snel vervelen/irriteren en doe je jezelf tekort.

Drugstore Cowboy gemaakt vol onbegrip op de opkomende war of drugs, is een klassieker in een genre waar je van houd of ontwijkt.

Gewaagde opmerking

Maar ik ben er tot op zekere hoogte wel mee eens.

Klinkklare onzin. De enige waarde die deze film heeft, is dat hij het besef brengt hoeveel beter dit soort films dezer dagen gemaakt worden.

De drugscene in het begin van de film zou door Aronofsky kunnen geschoten zijn ... toen hij 6 was en net z'n eerste camera cadeau gekregen had. De trip scene met de objecten die "door de lucht vliegen" (klinkt fancier dan het is) is zo mogelijk nog erger. Vreselijk ergerlijke muziek, oninteressante personages en ongelooflijk povere uitwerking. Van Sant leek tijdens het maken van de film zelf in slaap te vallen, want de film dooft hoe langer hoe meer uit.

Dit soort films is doorheen de jaren zoveel beter gedaan, dat de waarde van dit herleidt wordt tot niks, wat zich vertaalt naar 0.5* op deze site. Achterhaalde film, God bless the year 2004.

Een fatsoenlijk verhaal en realisme in plaats van videoclipmontages en muziek die de film moeten dragen, het is wat.

Als ik realisme wil kruip ik wel onder een brug om met wat junkies te praten. Verder is dit ook maar een geromantiseerd verhaaltje van wandelende clichés. Fatsoenlijk verhaal en realisme ? Nah ...

Tja, jij zegt dat dit soort films door de jaren heen zoveel beter zijn gedaan. Ben erg benieuwd naar voorbeelden.

Wordt een beetje een vervelend "going through the motions" discussie dit, aangezien de voorbeelden enorm voor de hand liggen, maar ik hap toch maar even : Trainspotting en Requiem For A Dream.

Jouw beurt, om te vertellen hoe deze films niet met Drugstore Cowboy kunnen vergeleken worden.

Maar het is gewoon een verschillende manier van film benaderen. Jouw perceptie van film is voor mij dermate onbegrijpelijk dat ik a) de uitleg nooit snap en de waardering gebaseerd op bepaalde elementen en al helemaal b) de vergelijkingen met andere films. Dat is verder helemaal niet erg en zowel van jou en mij ons goed recht. Alleen ik kan er helaas helemaal niks mee, wat toch jammer is.

Heeft niks met snel en schreeuwerig te maken, wel met het op het origineel weergeven van de realiteit, ipv simpelweg te registreren. Wat Drugstore Cowboy ook enkele malen poogt te doen, maar op vreselijk knullige wijze. Realiteit is er reeds genoeg, en elke poging deze te benaderen in films is zo ongelooflijk flawed dat ik het ook de moeite niet vind/het nut er niet van inzie.

En 't is jammer dat jij er niks mee bent, ik persoonlijk slaag er zelf al jaren in conclusies te trekken uit adviezen van mensen waar ik het totaal niet mee eens ben. Gewoon rekening houden wie wat zegt, en iemand's negatief advies wordt plots een aanbeveling.

Ik heb ook niets tegen de negativiteit an sich, maar met de aspecten waarom die negativiteit er is. En die begrijp ik helaas vaak niet bij jou. Nogmaals, dat is niet jouw fout of zo, gewoon een verschil in filmbeleving.

Er kunnen ook mensen zijn die een bepaalde kleur in een film dermate belangrijk vinden dat zij elke film die niet aan dat palet voldoet afwijzen (extreem gesteld natuurlijk). Dat is hun goed recht, maar ik kan er niks mee.

Zelfs met zo'n voorbeeld kan je genoeg doen. Stel dat je zelf het palet niet mooi vindt (denk maar aan de mensen die het palet van Avalon niet mooi vinden), dan kan je toch je voordeel doen met zo'n uitspraak.

En gecombineerd met meerdere van die redeneringen, geraak je toch dikwijls een heel eind, althans, in mijn ervaring.

En ik voel me niet aangevallen hoor .

prachtig toch, die william s. burroughs ! ! ! ! ! ! ! ! !

Een alleraardigst debuut van de heer Van Sant. Een erg fijne vertelswijze. De vergelijkingen die Onderhond met Trainspotting en RFAD trekt vind ik ergens wel logisch (zelfde thema, zelfde levensstijl), maar de uitwerking is hier totaal anders. Deze film zou ik dan eerder met Badlands of Taxi Driver vergelijken. Ik begrijp dat als je echt een super gladde strak lopende film wilt, je hier niet veel zult vinden, maar de film heeft een typische sfeer die mij zeker wel trekt. Hier en daar wel wat clichés, maar nergens echt ergerlijk.

De film was niet choquerend, maar had dat 'iets'. Niet verklaarbaar, niet aan te wijzen. Misschien is het die jaren '70 sfeer, de muziek, de rauwe fletse beelden...

Het beviel mij wel

Ik durf het niet eens meer zeggen.

Matt Dillon:

"Some jobs, while you are making them, you find yourself living the part. You dream about them. You wake up thinking about it. That is a good sign. That was Drugstore Cowboy. It was cool. It was fun to make. It was a small crew. The actors were great. It worked. It was one of those things where if it worked, it would be one of those things that was different and unique. And it turned out that way. Gus Van Sant was great. He thought more like an artist than just a straight-headed filmmaker. It is great to work with someone like that."

Beetje oppervlakkige en saaie film met een paar grote gaten in het script.

Het verhaal weet niet echt te boeien, de karakters evenmin.

Het acteerwerk is nogal matig, ik ergerde me een beetje aan Matt Dillon en de rest die niet wisten hoe ze moesten acteren (het acteren alsof ze onder invloed waren van een 1 of ander medicijn) en ze kwamen nogal ongeinspireerd over

Het laatste half uurtje is nog wel te genieten omdat er dan eindelijk vaart komt in het verhaal.

Ik vind dat 'Spun' en 'Requiem for a Dream' veel betere films zijn met hetzelfde onderwerp.

Deze film was er eerder dus deze film is geen slap aftreksel van 1 van de 2 genoemden.

Ik zit te twijfelen tussen een krappe 3 of een dikke 2.5 (denk denk denk)

Cijfer: 3

Wat zijn de gaten in het script dan bijv. nightbreed? Het is niet echt een plotfilm, dus zo erg kan dat toch niet zijn?

Nou dat ze er telkens mee weg komen, bv. die overval, daar waren genoeg getuigen bij, 1 line-up en ze waren door al die getuigen herkend en dus veroordeeld en opgesloten, maar nee de politie komt alleen ff in dat huis zoeken en laat ze dan lekker met rust.

Nog zo iets, de buurman schiet die politieman neer omdat Dillon dat verhaal heeft verzonnen, de politie had alleen ff de feiten op een rijtje kunnen zetten, buurman laten getuigen, handschrift van de brief laten analyzeren, 1+1 = 2 en ze zouden er dus bij zijn. ENNNN hoe wist hij nou dat de politie met een ladder stiekem zou gaan kijken ipv wat de politie normaal zou doen namelijk de man in de gaten houden en een huiszoekingsbevel aanvragen.

Het gaat er bij mij ook niet in dat de politie bij een huiszoeking niet in de tuin kijkt, ze hadden zo de plek kunnen zien (je ziet nou eenmaal als de aarde ergens is omgewoeld waar dat voor de rest niet zo is) waar de drugs was begraven.

De politie was dus overdreven incompetent en nalatig in dit verhaal, iets wat in het echt nooit zo kan gebeuren omdat ze vaste patronen hebben waaraan ze zich (moeten) houden en met de bewijslast die de politie had hadden ze de bende in het begin van de film al kunnen opsluiten en na dat schietincident ook.

Dat noem ik levensgrote gaten in het script, waardoor de film ongeloofwaardig overkomt.

Na wat wikken en wegen geef ik deze film toch maar geen 3.

Ik haal er een half puntje af omdat deze film gewoonweg geen voldoende verdiend.

Cijfer: 2.5

Vanochtend bekeken. Viel me niet tegen en keek ondanks van Sant redelijk makkelijk weg. Zag er natuurlijk mooi uit en ook Dillon was lang niet verkeerd. Van die plotfouten heb ik eigenlijk weinig meegekregen, maargoed, dat is natuurlijk een kwestie van goed opletten, en dat heb ik natuurlijk gedaan. Het enige minpunt vind ik dat de film hier en daar iets aan kracht tekort schiet. 3.5

Deze film speelt zich af in de vroege jaren '70, de stijl doet wat vreemd aan, maar als je naar de muziek luistert (jazz) snap je wel hoe de filmkleur en de trippy drugsscènes daar bij aansluiten.

Ik denk dat die jazzstijl voor een groot deel de invloed zou kunnen zijn van de oude junk Burroughs, die in de film Father Tom speelt.

De film is gebaseerd op een boek (dat op dat moment nog onuigegeven was, maar soit) van een junk. Of het autobiografisch is weet ik niet.

Vergezocht is het niet, de film speelt zich af in provinciaal Portland, en kleine dorpjes zijn zowieso achter op de rest. Oude apothekers hadden daar nog wel eens wat liggen dat nu onder illegale hardrugs valt.

Onrealistisch omdat de politie hem niet betrapt? Te veel politieseries gekeken denk ik. Net of er geen incompetente politieagenten zijn, en onderzoeksmethoden zijn ook wel veranderd in al die tijd.

Al bij al een zeer genietbare film.

Je doet net of de politie in die tijd dom was.

Ook in die tijd (je doet net of het over de pre-historie gaat) had de politie vaste protocollen waar ze zich aan hielden.

En dat ladderincident is al helemaal ongeloofwaardig, er hadden 1000 dingen kunnen gebeuren behalve dat die politie-agent dat laddertje op zou gaan, erg knullig script dus.

En nee ik heb niet te veel politieseries gekeken want die zijn vaak ook ongeloofwaardig.

Dus ik blijf bij mijn stelling dat de film wat dat betreft zeer ongeloofwaardig was.

Magere film. Vooral het weinig boeiende plot, met nogal wat mankementen en de voorspelbaarheid helpen niet echt. Ik heb anderhalf uur gekeken naar een nogal recht-toe-recht-aan verhaaltje over iemand die drugs steelt en probeert af te kicken, waarin eigenlijk 1 echt plotpunt inzit, die totaal niet sterk wordt uitgewerkt. Matig gedraaid ook.

Helaas Gus.

1,5*

Ik heb de 100e stem geplaatst.

De film heeft veel raakvlakken met My Own Private Idaho.

Doelloze jeugdige personages. Drank en drugs.

My Own Private Idaho is filmisch wat interessanter en heeft een afwisselender verhaal.

Ik heb gewoon erg veel moeite om naar zich vervelende personages te kijken die een oninteressant leven leiden.

Matt Dillon speelt goed, maar wat een naar en onsympathiek persoon speelt hij. En zijn vriendin is een chagrijn.

Wel leuk om een jonge Heather Graham te zien hier.