Meningen

Ik ben benieuwd wat Jeugdzorg over deze film te zeggen heeft. Het lijkt me dat de vader zijn verantwoordelijkheden niet aan kan / aan wil.

Ben benieuwd wat er op papier geregeld is. Uiteindelijk zorgt iedereen een beetje voor Desi, maar ze weet vooraf niet waar ze aan toe is.

Sommige delen van de film zijn inderdaad beetje voorgekookt (gespreksonderwerpen lijken vooraf bepaald), maar het heeft me tijdens het kijken naar de documentaire niet zo gestoord.

Quentin Dupieux is de man van de originele ideëen.

Ook hier tovert hij weer met een schijnbaar simpel gegeven iets bijzonders uit de hoge hoed.

De scène in het begin is met bijzondere closeup geschoten. De personages lopen opvallend lang buiten, druk pratend op weg naar hun bestemming. Aan het einde van de film volgt op meta-niveau een knappe verwijzing naar deze scène.

Het spelen met realiteit en fictie is heel speels door Dupieux toegepast.

Ik ben fan van Léa Seydoux, zij voegt altijd iets toe.

Al is dit een mindere film van Dupieux, ik heb me er prima mee vermaakt.

Verontrustende en beklemmende film, met een onheilspellende sfeer.

Prachtig hoe de natuur in beeld gebracht wordt, als achtergrond en contrast van de lugubere zaken. Heel sfeervol, en door de gebeurtenissen tegelijk ook heel desolaat.

De rode draad is het verhaal van het personage van Tom Holland, die een zeer overtuigende acteerprestatie neerzet. Uiteindelijk blijken de verhaallijnen toch wel redelijk bij elkaar te komen.

Riley Keough begint wel een beetje een vaste waarde te worden in de wat meer onafhankelijke Amerikaanse producties. Zij speelt hier weer erg goed en naturel.

Cinematografisch had er nog best wat meer in gezeten. Het camerawerk is goed maar qua inventiviteit en bijvoorbeeld in de snelheid van camerabewegingen had er wel iets meer variatie in mogen zitten.

De voice-over moest ik erg aan wennen, die deed me eerst te veel denken aan die uit Forrest Gump. Dat leidde behoorlijk af.

De film duurde net iets te lang. Ruime 3,5* voor nu.

Bijzondere documentaire!

Het bizarre universum van Daniel Johnston is bijna onmogelijk te begrijpen, maar deze documentaire laat zoveel beelden uit het leven van Johnston zien en filmpjes die hij maakte, dat je een mooie inkijk krijgt in zijn leef en gedachtenwereld. Door zijn geestesziekte heeft hij de vreemdste gedachtenkronkels. Alles wat hij doet is origineel.

Zijn levensverhaal kent een eenduidig patroon: hij gaat van instelling naar instelling, maar toch weet hij er steeds weer uit te krabbelen en een plaat op te nemen.

Grappig om te zien dat Kurt Cobain een half jaar lang overal verscheen met een shirt van Daniel Johnston, waardoor hij zijn eerste landelijke bekendheid verwierf.

Het enige minpunt van de documentaire is dat hij te lang duurt. Na de zoveelste opname in een instelling en uitvoerig verslag hoe hij hier weer uit wist te komen dankzij hulp van familie of vrienden, begint het op een gegeven moment te vervelen.

Het laatste gedeelte waarin getoond wordt dat hij weer bij zijn ouders woont (althans op hun erf), is prachtig. Hij heeft nu eindelijk weer een periode van stabiliteit te pakken. Zijn illustraties gaan langs musea over de hele wereld, en hij gaat zelfs op wereldtournee. Na zijn levensverhaal te hebben gezien vind ik dat een wonder.

Dharmaga Tongjoguro kan Kkadalgun is in alle opzichten het kleine (onvolgroeide) broertje van Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom. Wie laatstgenoemde al gezien heeft, zal zich al gauw vervelen. De films handelen over dezelfde thema's, maar de uitwerking is bij Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom zoveel beter dat je alleen maar meer bewondering krijgt voor die film.

Ook deze film gaat over een oude monnik die met een klein kind in isolement in de natuur leeft. In deze film zit ook nog een volwassen leerling van de monnik. Met z'n drieën wonen ze in een klein rommelig huis.

De drie hoofdpersonages; de oude monnik, zijn beoogde opvolger en het geadopteerde weeskind leven nogal langs elkaar heen en communiceren nauwelijks met elkaar.

Het kleine jongetje krijgt niet of nauwelijks opvoeding. De oude monnik bekommert zich nauwelijks om hem. De oude monnik produceert wel een behoorlijk aantal spreuken die hij opleest aan zijn leerling. Hij doet dat op zo'n stoicijnse manier en zonder veel overtuiging dat het nogal vreemd over komt. De spreuken (/wijsheden) zijn overigens best interessant. In deze film zitten er in ieder geval meer dan in Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom.

Het verhaal van het kleine jongetje vind ik het interessantst. Hij kan vrijelijk in de prachtige natuur ronddwalen en hierdoor o.a. om leren gaan met dieren; zijn omgang met dieren is aanvankelijk nogal bruut.

Er zit net als in Bom... Geurigo Bom een beek in de film tussen een rotspartij. De kleine jongen verdrinkt bijna als hij bij een zwempartij door leeftijdsgenootjes keer op keer onder water wordt geduwd. Dit levert een van de indrukwekkendste scenes uit de film op. Het is een zeer wreed schouwspel, waarbij hij echt tenauwernood ontsnapt aan de dood.

De leerling monnik is de enige die nog wel eens uit het isolement komt en naar de stad gaat. Wat hij daar precies doet is mij niet duidelijk geworden. Ik denk dat hij zijn moeder bezoekt.

Het beginbeeld van de film is erg krachtig. Je ziet hem staan voor een spoorwegovergang slagboom en je hoort het indringende geluidssignaal dat daar bij hoort. Omdat de film daarna overschakelt naar de rust in de afgelegen natuur en het zelfgekozen isolement, kan het contrast haast niet groter.

Wat ik in Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom miste, en wat hier wel getoond wordt, is de manier waarop voedsel verkregen wordt en er gewerkt wordt. Je ziet de oude monnik en zijn leerling bijvoorbeeld hout kappen in het bos.

Het grootste manco van de film vind ik het gebrek aan verhaal. Het scenario zou op een bierviltje passen, maar de film werkt de weinige verhaallijnen die er zijn tergend traag uit. Gelukkig is daar de mooie natuur. Toch wist de film mij te weinig te boeien om onderhoudend te blijven.

De film kent een begin en een eind, maar daar tussening zit een zeer lang middenstuk waar nauwelijks verhaal in zit. Het verhaal van het kleine jongetje op pad in de natuur is nog het beste uitgewerkt. De afwikkeling van het laatste deel van de film, het sterven van de oude monnik en de rouwverwerking van de leerlingmonnik, verloopt tergend traag. Er valt bijzonder weinig te zien en er gebeurt zeer weinig. Het duurt allemaal veel te lang.

Waar Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom nog een mooie opbouw kent in de vorm van jaargetijden die nieuwe verhalen in en uit luiden, is in deze film erg weinig verhaalstructuur te vinden.

De montage is weinig geinspireerd en doortastend. Het voelt alsof alle takes die gemaakt zijn in de film beland zijn. Ik ben ervan overtuigd dat met hetzelfde materiaal een betere film te maken is. De gedateerde synthesizermuziek past erg slecht bij de film. In een film met veel stilte en veel natuurschoon vind ik klassieke instrumentatie te prefereren.

De beeldkwaliteit van de dvd van Homescreen is zeer slecht. De beeldruis is aanzienlijk; het beeld bevat grove pixels, zo groot dat je ze bijna kunt tellen. Ook is het beeld te donker en de kleuren zijn erg mat.

Voor de liefhebbers van Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo: sla deze film over en kijk in plaats daarvan het meesterwerk nog eens opnieuw.

link naar Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003)

Fijn dat Netflix weer een Franse film met grote namen toevoegt. Meteen maar even gekeken.

Een Franse klucht die in alle opzichten het genre in ere houdt.

De mooie en zonnige locaties dragen bij aan de leuke sfeer. De jonge vrouwelijke cast is charmant.

De verering door het vrouwelijke gezelschap van Yves Montand's personage gaat wel erg ver.

Het is inderdaad feelgood verstand op nul cinema.

Jean-Pierre Marielle's rol valt helaas een beetje in het water. Zijn personage is toch wel vrij oninteressant en zijn rol is marginaal.

Ultieme jaren 60 film met de mooie Marisa Mell en fantastische interieurs en gadgets.

Dit is genieten van een film die humor aan actie koppelt, zonder dat het te cheesy wordt (geen Austin Powers flauwigheden).

De film ziet er goed geschoten uit, en is een groot avontuur. Die Diabolik is wel een heel raar figuur, maar daardoor ook een uniek personage. Ik ken de stripboeken niet maar in alles ademt dit wel een stripboeken verfilming uit, wat het wel een bijzondere sfeer geeft.

Eeuwig zonde dat het bij deze ene film gebleven is. Dit had makkelijk een succesvolle franchise kunnen worden. Het einde hint ook op een vervolg. Maar dat commerciële succes bleef destijds bij uitbreng dus toch uit.

Het is ook jammer omdat de film qua budget mooi binnen de perken bleef, als de producent het had gewild had er best een vervolg gemaakt kunnen worden zonder al te veel risico te nemen.

Magnifique!

Wat zijn er in de jaren '50 prachtige films gemaakt zeg. Schitterende stylering.

Het venijn zit 'm in de staart. Wat vond ik het einde eng! Dat heb ik echt zelden. Ik durfde bijna niet te kijken.

De film kent een geniale ontknoping. Daar kan Shyamalan nog een puntje aan zuigen.

Prachtig bij herziening! Wat opvalt is dat alle rollen perfect gecast zijn. Ten eerst Grace Kelly; een prachtige scène in het begin van de film met die rode jurk. Ze heeft wel een wat onderdanige rol in de film, maar speelt die wel met veel flair. Een andere memorabele scène is de rechtbankscène. Die is surrealistisch vormgegeven. Er zit een rode gloed op het angstige gezicht van Kelly. Daarna zie je de rechter voor een rode muur driftig spreken. Erg mooi gedaan. Overdreven, maar het werkt erg goed.
Het spel van de upperclass manipulator Ray Milland is subliem. In het begin van de film heeft hij een onaantastbare uitstraling. Prachtig om te zien hoe dat langzaamaan ontdooit. En dan toch die koele en humoristische kwinkslag op het einde, als 'ie iedereen een borrel aanbiedt.
Robert Cummings zet een berekenend en uitermate evenwichtig personage neer als detectiveschrijver. Dat komt goed van pas als hij de rechercheur gaat helpen.
John Williams is een van de overtuigendste 'inspectors' die ik tot dusver op het witte doek heb gezien. Veel humor en gezonde argwaan. Erg grappig ook als 'ie op het eind van de film met die kam door z'n snor gaat.
Anthony Dawson heeft een prachtige karakteristieke boevenkop. Hij lijkt de vleesgeworden Jan Klaassen.
De close-ups en montage in Dial M for Murder zijn altijd volledig in dienst van het verhaal. Je mist geen enkel belangrijk detail. Het moment dat Ray Milland op het eind van de film de deur opent van het appartement is een mooie ontknoping. Het laatste puzzelstukje van de puzzel lag nog naast de puzzel, maar moest er enkel nog even in geplaatst worden.

Mooie en warme film.

Er had meer in gezeten. Vooral Jean-Pierre Darroussin maakt indruk.

Auteuil komt als kunstenaar niet helemaal uit de verf en is als personage een stuk saaier dan de tuinman.

Toch zeer de moeite waard. Aantal mooie filosofische passages en aangename sfeer.

Interessante en boeiende documentaire.

Opvallend dat zoveel Vermeer werken zo'n opvallend klein formaat hebben. Ik had me dat nooit gerealiseerd.

Wat ook weer duidelijk wordt is hoe weinig er over zijn werkwijze en over de persoon Vermeer bekend is.

Aparte man die Gregor Weber en die Duits sprekende partner. En dan heb je nog die vrouw met het blauwe haar. Aparte verschijning.

Ze laten zich aanvankelijk wel erg makkelijk het kaas van het brood eten bij de discussie over het werk Meisje met de Fluit.

Die andere kenner zegt later nog dat bij een ander Vermeer werk ook dat grove groen te zien is. Het lijkt mij als leek wel degelijk een Vermeer.

Ik dacht dat bij Rembrandt de kennis en autoriteit vooral in Nederland ligt, maar het is raar om te zien dat de Amerikanen het 'zomaar' naar buiten brengen dat het geen werk van Vermeer is.

Later wordt dit wel door het Rijksmuseum gecorrigeerd maar dan is het werk wel 'besmet'.

Dick Bos Weer in Actie is een zeer boeiende documentaire over Dick Bos en vooral ook over geestelijk vader Alfred Mazure (die sprekend op Herr Seele lijkt!).

In feite vertelt de film het levensverhaal van striptekenaar en filmmaker (!) Mazure vanaf zijn schooljaren, tot het moment dat hij stierf op 59 jarige leeftijd. Zijn tekenstijl is zowel stoer als stijlvol te noemen. De strips ademen een jaren dertig sfeer uit, compleet met Al Capone gangsters. Die laatsten worden met slimme judogrepen door Dick Bos tegen de grond gewerkt .

In de film wordt in de archieven gedoken om de originele boekjes te voorschijn te halen. Paul Verhoeven, Dick Bos fan voor het leven, mag als een kind in de snoepwinkel naar deze originelen kijken en vertelt intussen de ene na de andere smeuïge anekdote. Dat is aan Verhoeven wel toevertrouwd. Hij zal vermoedelijk wel het een en ander aandikken, maar soit, van Verhoeven pik je dat.

Het meest opmerkelijke is dat Verhoeven een scène in Basic Instinct bijna letterlijk shot voor shot overnam uit het Dick Bos stripboek Chicago. Het leuke is dat de documentaire de plaatjes uit het boek en de shots uit de film naast elkaar legt. Dat Mazure beinvloed werd door film is goed te zien. Zijn strips lijken stuk voor stuk op een storyboard van een film.

Het leven van Mazure is een leven vol tegenslagen geweest. Tragisch eigenlijk dat zijn hoogtepunt aan het begin van zijn carrière lag. Hij is daarna tegengewerkt door achtereenvolgens de nazi's, de moraalridders en op een gegeven moment ook nog de afschuwelijke shocktherapie. Mevrouw Mazure vertelt de anekdotes zo levendig en precies, alsof ze het over gisteren heeft. Ze is overigens ook nog erg jong van geest.

Het is jammer dat in de documentaire niet wordt uitgewijd waarom de films van Mazure allemaal flopten. Tijdens de oorlog is er de tegenwerking van de nazi's, maar daarna zou je toch zeggen dat een groot deel van de honderdduizenden Dick Bos liefhebbers en masse naar een Dick Bos film zouden gaan. De films zien er wel amateuristisch uit, maar vergeet niet dat de Nederlandse filmindustrie destijds zo goed als op sterven na dood was.

Ik ben diep onder de indruk.
Dit is een van de beste Nederlandse arthouse films die tot nu toe zijn verschenen! Van Dusseldorp is een compromisloos filmer. Haar stijl vertoont overeenkomsten met de stijl van Gus Van Sant. Er wordt niet zoveel gesproken in de film, de film registreert vooral. De camera zit dicht op de huid van hoofdrolspeelster Heleen, voortreffelijk gespeeld door Melody Klaver. Ze is een verlegen meid, maar wanneer ze dan wel spreekt laat ze haar gevoelens blijken.
Na de scheiding van haar ouders wordt Heleen vooral op zichzelf teruggeworpen. Moeder heeft het druk met haar minnaars. Je ziet de worsteling van Heleen met zichzelf en je kijkt mee met haar versnelde weg naar volwassenheid.
Het enige dat me stoorde in de film was het karakter Steve. Een irritant figuur, en vooral jammer dat hij Engels spreekt en stomme dialogen heeft.
Maar verder niets dan lof voor deze film. Diep is een prachtige coming-of-age film over een puberend meisje op zoek naar de eerste ervaringen met liefde en sex.
De scene tegen het eind van de film op het feest is prachtig. Opgemaakt als een jonge vrouw verliest ze die avond haar onschuld. Ze loopt stralend en zelfverzekerd de concertzaal binnen. De laatste scene is een verwijzing naar het begin van de film; de 'zelfstandige' duik in de zee maakt de cirkel rond.

Ruim 4 sterren.

Diep draait nog maar in 5 steden: Amsterdam, Den Haag, Nijmegen, Rotterdam, Utrecht. Gaat dat zien!

Mooie nostalgische en melancholische prent. De jaren 50 was niet de meest fantastische tijd om in te leven, de sfeer is wat bedrukt, dan is zo'n diner wel een mooie escape route.

Inderdaad met goede dialogen, al zijn er films met betere dialogen.

Bijzondere en sterke rol van Mickey Rourke. Heel ingetogen, bijna feminin.

Een wat ongemakkelijke rol van Kevin Bacon. Wat een rare en onaangename kerel speelt hij hier eigenlijk.

De vrouwelijke rollen zijn in deze film helaas wat onderbelicht.

Vreemd dat de film hier niet op dvd is verschenen en niet op VOD diensten staat. Ook vreemd dat er geen trailer in goede kwaliteit is te vinden.

Ik vind de film iets beter dan Hard-Boiled, met name door het verhaal dat beter in elkaar steekt.

Een mooie hoofdrol van Chow Yun-Fat. Lekker gedateerde synthesizer muziek en sentimentaliteit die doet glimlachen.

De actie is, hoewel flink over the top, goed gedoseerd.

Toch, voor mij niet zo bijzonder om hoger dan 3,5 sterren te geven. 3,5 sterren dus.

(Mijn favoriete John Woo film blijft Face/Off)

Wel geing filmpje. Experimenteel, soms wat te experimenteel.

Op dit soort humor zit bij mij wel een houdbaarheidsdatum. Ik vond een uur wel ruim voldoende, maar 100 minuten.... ik ging me vervelen.

Van mij had het allemaal nog 10x absurder gemogen. Zo'n Sinterklaasaflevering van Debiteuren Crediteuren, dat niveau.

Dirty Pretty Things is me ontzettend tegengevallen.

Het script is erg eendimensionaal en oppervlakkig. De clichees vliegen je om de oren. De dialogen zijn op z'n best redelijk, maar over het algemeen vrij matig.

Enkel hoofdrolspeler Chiwetel Ejiofor imponeert. Een uitstekend acteur. Audrey Tautou maakt in deze film weinig indruk. Niet slecht, maar duidelijk beneden het niveau dat ik van haar gewend ben.

De bijrollen vind ik vrij slecht. Bordkartonnen karakters die je in een willekeurige middelmatige Hollywoodfilm ook tegen komt.

Erg leuke komedie.

Het verhaal is op zich vrij simpel, maar weet toch steeds te vermaken en te verrassen.

Aan Steve Martin erger ik me normaliter vaak, maar hier vind ik 'm erg leuk.

Veel 80s films hebben de tand des tijds niet goed doorstaan, maar dit is een film die nog steeds staat als een huis.

Ben benieuwd naar het origineel: Bedtime Story (1964)

Eddie Marsan steelt de show!

Geniaal personage. Zogenaamd uitermate kalm en beheerst, maar als puntje bij paaltje komt een gestreste neuroot.

Hij was ook al zo goed als rij-instructeur in Happy-Go-Lucky (hilarische rol).

Het plot heeft helaas veel te veel wendingen, die los van elkaar bijna allemaal wel zouden kunnen gebeuren, maar achter elkaar een beetje te onwaarschijnlijk zijn.

Murphy's law is vermakelijk in misdaadfilms, tot op zekere hoogte. Hier is het net wat te ver doorgevoerd.

The Discovery of Heaven heb ik dus gisteren in een speciale voorstelling gezien in Utrecht. Het is een zeer indrukwekkende film. De locaties en de beelden zijn erg mooi. De acteurs; Stephen Fry en Greg Wise en ook Flora Montgommery acteren aanstekelijk. Stephen Fry is erg grappig in deze film. Er zit sowieso redelijk wat humor in deze film.

De film oogt professioneel en de muziek is super! Van Henny Vrienten; het is eigenlijk een steeds terugkerend (muziek)thema. Waarschijnlijk koop ik de soundtrack.

Het grote minpunt als je het boek gelezen hebt, is dat de spanning er wat uit gaat. Als ik het boek niet gelezen had, denk ik dat ik de film nog mooier zou vinden.

De hemel is origineel weergegeven als een oneindig gebouw met ontelbare ronde trappen en in Middeleeuwse stijl. Het oogt heel grauw en donker. De engelen zijn erg sarcastisch en geven totaal niet om mensenlevens. Als ze hun opdracht maar voltooien.

De engelen hebben (gelukkig) geen vleugels en ook zijn ze niet wit.

Het moeilijkste voor de filmmakers is geweest het vertalen van een 900 pagina's dik boek naar een film van ruim twee uur (aanvankelijk zelfs 4 uur!). Waar je in het boek met mate wordt geconfronteerd met toevaligheden, is de film zowat een aaneenschakeling ervan. Daar moet je als kijker even aan wennen. Het neigt soms wat naar overkill.

De special effects in deze film zijn voor Nederlandse begrippen vrij uniek en in harmonie met de rest van de film.

Sympathieke film rondom een groepje fanatieke maar toch ook wel nuchtere mensen.

Het is een 'kleine' film, maar zeer aangenaam. Je proeft ook goed de tijdsgeest en de sfeer van destijds.

Nergens wereldschokkend, hoewel deze gebeurtenis dat toen natuurlijk wel was.

Ze moeten opereren binnen een betrekkelijk kleine setting onder een immense schotel, met mogelijk grote gevolgen van hun handelen.

Sam Neill speelt de betrouwbare leider van het team. Ik vind de 'nerd' een leuk personage.

De poster is nogal misleidend. De scènes met kuddes schapen bleven namelijk uit...

De schotel staat wel temidden van schapenweides, maar dat is slechts decor.

Aj, pijnlijk om te zien hoor. Een gestoorde Depardieu, die een enorm bord voor zijn kop heeft.
Zeer ziekelijk gedrag. Hij beschouwt zijn ex nog steeds als zijn vriendin / vrouw, ondanks dat zij inmiddels al een andere man heeft.
Het enige doel in zijn leven is zijn ex stalken via de telefoon, of per brief of door haar te bespioneren in het zwembad. En hij wil haar dus terug veroveren, maar doet dat op de minst romantische manier. Hij claimt haar gewoon simpelweg.
Hij is niets ontziend; de nieuwe partner wordt geïntimideerd en belachelijk gemaakt...
De film heeft thematisch veel trekken van een Haneke film.
Geen film die je moet op zetten als je depri bent of iets luchtigs zoekt.
Tragisch einde. Aj aj aj aj.

Mooi vormgegeven, maar met een belabberd plot. Het verhaal ontspoort halverwege de film en de combi modern-klassiek pakt vaak niet goed uit.

Met een jonge Dominique Pinon, de hoofdrolspeler uit Delicatessen (de clown), de acteur die in elke film van Jeunet een rol heeft.

P.S. Ik wist niet dat Kees van Wonderen een blauwe maandag acteur was... Die hoofdrolspeler lijkt er in ieder geval sprekend op.

Mooier dan ik had gedacht en ook minder klef dan ik had gedacht

Ik heb lang geaarzeld om de film te gaan zien.

De film heeft naar mijn smaak een veel te lange en trage introductie nodig, maar daarna vind ik de film best mooi.

Prachtige beelden (/landschappen), goed spel van Omar Sharif en retro romantiek die over het algemeen nog best te pruimen is.

Was de film een uur korter dan had ik de film misschien zelfs een vol punt hoger gewaardeerd. Nu vind ik het tempo van de film te traag.

Aardige variant op Joker met een excentrieke hoofdrol van Caleb Landry Jones. Het heeft ook wel wat overeenkomsten met Ghost Dog; een einzelganger teruggetrokken op een desolate plek, die op geheel eigen wijze zijn zaakjes criminele regelt met behulp van zijn honden en inventief weet af te rekenen met tegenstanders.

Het is wel een aparte film met een heel consistent verhaal. De flashbacks voegen echt iets toe.

Ik vind het geen topper, maar ik snap wel dat anderen dit een geweldige film vinden.

De vorm sprak me zeer aan. Ik heb me geen moment gestoord aan het ontbreken van decor. Toch zie je in ieder vertrek en van ieder gebouw de meest cruciale zaken.

Ik vind Dogville een mooie psychologische studie van gemeenschapszin en groepsgedrag. Waarin veelvuldig de realiteit verdraaid wordt voor eigen gewin.

Door de opstapeling van leugens en bedrog zijn de gevolgen uiteindelijk niet te overzien.

In het laatste uur had ik daar een paar keer moeite mee, het ging me eigenlijk te ver. Toch vond ik het eind dat daarop volgde, er goed bij passen. Gedachten over oorlog, discriminatie en jodenvervolging drongen zich aan mij op.

Een prachtige rol van Kidman. Er zitten leuke schematische overzichtjes in de film en veel symboliek.

De lengte van de film is een klein minpunt, hoewel de film wel van begin tot eind boeit. Eigenlijk vind ik dat alleen films die Seven Samurai of Fanny och Alexander heten langer dan 2 uur mogen duren.

Deze film is me alleszins meegevallen. Hoewel de IMDb beoordelingen me al wat hoop gaven.

Dit lijkt me een typische love it or hate it film. Zoals eigenlijk alle Von Trier films.

Topfilm!

Ontzettend knap gemaakte psychologische thriller. Langzamerhand verandert de afschuw die je voor de moeder hebt in sympathie.

Dit is nou eens een film waarin de flashbackstructuur heel goed werkt. Beetje bij beetje wordt het mysterie ontrafeld.

Sublieme acteerprestaties van de cast, met name van Kathy Bates, Jennifer Jason Leigh en David Strathairn. Wat is de laatste een engerd zeg.

Sam Shepard is goed als de aan lager wal geraakte acteur. Een onsympathiek en egoistisch persoon blijkt al meteen. Hij heeft zijn moeder die hij 30 jaar niet gezien heeft eigenlijk niks te zeggen. Hij profiteert eigenlijk alleen maar van haar om onder te duiken.
Shepard schreef het scenario, met hulp van Wenders. Ik vind het plot het eerste uur vrij goed. Daarna komt er een reeks merkwaardige scenes.
De scenes met de zoon en de dochter vind ik erg matig en meer dan eens ongeloofwaardig. Die zoon is een erg stereoptiep personage (om het over zijn vriendin maar niet te hebben), slecht geacteerd ook nog eens.
De dochter van Shepard (gespeeld door Sarah Polley) is helemaal een raar mens. Ze lijkt uit een EO serie te zijn weggelopen. Ik krijg totaal geen hoogte van haar karakter en haar motivaties. Ze zweeft maar wat rond.
Op het eind van de film wordt het verhaal helemaal een soepzooitje. Dramaturgisch klopt er dan geen hout meer van.
Eva Marie Saint, Jessica Lange en Tim Roth zetten erg goede rollen neer. De scenes met deze acteurs springen er duidelijk bovenuit en samen met het goede spel van Shepard, levert dit toch nog een krappe 3 sterren op.

Als satire helaas niet zo scherp als ik had gehoopt, maar vanwege de goede cast toch de moeite waard, ondanks de lengte.

Fijn dat Leonardo DiCaprio en Jennifer Lawrence de hoofdrollen hebben. Zij hebben nog een beetje diepgang, binnen dit universum van leeghoofden. Hoewel die diepgang gedurende de film als sneeuw voor de zon verdwijnt wanneer ze verder in het nauw komen.

Die scènes over het laten betalen van het drinken in het Witte Huis waren leuk.

Als satire had het nog allemaal wel wat pittiger gemogen. Al heeft het oppervlakkige en onnozele hier ook wel z'n charme. Het had ook wel een film van Alexander Payne kunnen zijn, die met Downsizing een soortgelijke satire maakte.

Het kolderieke overheerst. Cate Blanchett zet overtuigend zo'n leeghoofdige tv-presentatrice neer.

Die goeroe van dat techbedrijf is wel een heel eng jeukfiguur. Brrr... Wel knap gespeeld.

Meryl Streep lijkt in deze film wel op Anastacia haha.

Verder vrij voorspelbaar. Niet echt veel diepgaander dan Armageddon.

Parallelen met hedendaagse thema's zijn te maken, maar voelen wat geforceerd en gemaakt aan, net als het televisieprogramma in deze film.

Eigentijdse maar minder subtiele variant op Welcome to the Dollhouse en Happiness van Todd Solondz.

Michelle McLeod speelt haar rol overtuigend. Leuke bijrol van Geena Davis.

De foute seksgrappen, al dan niet in combinatie met foute bejaardenhumor, vliegen je om de oren. Ik vond het vaak wel wat te ver gaan eerlijk gezegd en ook nogal eens smakeloos en smerig.

De komische timing is niet altijd even goed waardoor de humor nog wel eens wat dood valt.

Het einde is wel leuk en grappig.